Μια λιακάδα, μα τι λιακάδα!!

Καλώς ώρισες  ’Ανοιξη! http://www.goear.com/files/external.swf?file=bf9bc6b

       Ναι, το ξέρω, δεν έφυγε ακόμη ο Κουτσοφλέβαρος! Δυο μέρες μόνον του μείνανε!  Ωδή κάνω στην Ανοιξη ναρθεί όσο γρηγορότερα μπορεί! Με κούρασε τούτος ο χειμώνας. ‘Ηταν βαρύς, γιομάτος σκοτεινιά και κρύο! Σέρνω ακόμη τα σημάδια από τις ορδές του ανέμου του. Ακόμη με τον βήχα και ενα πιό νωπό πονόλαιμο είμαι..

       Μα, σήμερα! Σήμερα, ξημέρωσε μια ανοιξιάτικη μέρα! Με όλα τα σημάδια της!

      ’Ενας καταγάλανος ασυνέφιαστος ουρανός με υποδέχτηκε από το πρωί. Οι βολβοί μου υψώσανε πράσινες σημαίες. Τα ζουμπούλια προηγηθήκανε όλων και ανεμίζουνε στα μωβ τους! Οι τριανταφυλλιές μου λαγοκοιμούνται για την δεύτερη ανοιξή τους! Η λεμονιά εξακολουθεί πεισματικά να κρατάει το μοναδικό της λεμόνι! Οι πρασινάδες μου βγάλανε τους πρώτους τους κόμπους πάνω στα ξερακιανά κλαριά τους…

     Τα καναρίνια στην βεράντα, κοντεύουνε να τρελλαθούνε από το πολύ κελάηδημα!    Τ’αγριοπερίστερα πετάξανε από τις φωλιές τους κάτω από το τραπέζι και σκίζουνε τον ουρανό κάνοντας βόλτες με αεροδυναμικούς σχεδιασμούς κάτω στην πλατεία.

    Τ’ άτιμα, σκεφτόμουν σήμερα, καθώς αναγνώριζα μερικά από τα περιστέρια που φωλιάζανε όλους τους μήνες μες στις γλάστρες μου, κάτω στην πλατεία νάναι, εκεί  όπου απολάμβανα στα κλεφτά ενα ζεστό καφέ μες στην λιακάδα, ξεθαρρέψανε και γυροφέρνουνε απροκάλυπτα τα πιτσιρίκια που τα βγάλανε οι μανάδες τους, σαν τα σαλιγκάρια στο χορτάρι, να λιαστούνε στην πλατεία… Τα πλησιάζουνε και κείνα ξέρουνε.. Σκουντάνε τις μανάδες  τραβώντας τες από τα μανίκια και τις σέρνουνε στα περίπτερα για μπισκοτάκια!!. Τσιμπούσι που έχουν ενα κάνουνε τα περιστέρια.. Θα μου ρθούνε μετά χορτασμένα για νάνι. Ετσι, θ’αφήσουνε λίγο ήσυχα και τα καναρίνια, που τα ταιζανε όλο τον χειμώνα από το δικό τους φαγητό σπρωχνοντάς το έξω από τα κλουβιά τους. Εμ! κατανόηση στις ανάγκες και ομοψυχία!

            Οι ανθρώποι βγήκανε, πιό πολλοί, σήμερα, στους δρόμους! Ειδώθηκα με τόσους πολλούς! Τάχα οι εκπτώσεις! Μάλλον, οι καλημέρες είναι που δίνουνε και παίρνουνε στα πεζοδρόμια! Τα μαγαζιά μέσα, είναι με τις πωλήτριες.

             Πήρα δύο φούχτες φρέσκες μυρωδάτες σπέντζες από μια κυρά στην γωνιά του δρόμου μου. Μοσχοβόλαε ο τόπος. Πως να αντισταθώ; 

             Και μετά, αφου γιόμισα από όλα αυτά, κλείστηκα στον χώρο μου, φόρεσα στα βάζα μου τις σπέντζες, χάρηκε η ματιά μου τις ασπροντυμένες μυγδαλιές του Βανγκ Γκόγκ απέναντι, και καιρός για εργασία και χαρά!!

              Διακοπή και να το γραπτό.. 

             Καλώς ήρθες άνοιξη!

              Καλό απόγευμα σε όλους!

Dead line

DEAD LINE

 

      Το πρωί εκείνης της Παρασκευής είχα, επιτέλους, το έγγραφο έτοιμο στα χέρια μου. Ικανοποιημένη, στάθηκα και το κοίταξα. Τόσο κόπο είχα κάνει για να φτάσει σε αυτήν την μορφή.

      Τώρα , έπρεπε να επιμεληθώ ώστε το έγγραφο αυτό να φθάσει στα χέρια του αποδέκτη του. Για να ολοκληρωθεί ο κύκλος του πρώτου γύρου. Το αργότερο, την Δευτέρα το απομεσήμερο. Ναι. Νάναι στα χέρια του, το αργότερο ως τις 14.00 το απόγευμα της Δευτέρας..ούτε λεπτό αργότερα, αλλιώς δεν θάχε κανένα νόημα τίποτε απ’όσα με κόπο είχα ετοιμάσει.

      Kινήθηκα στο τηλέφωνο και τα δάκτυλά μου άρχιζαν να σχηματίζουν τον αριθμό του τηλεφώνου του Α, του ανθρώπου που θα το παρέδιδε στον αποδέκτη του, να συνεννοηθώ μαζί του για το επείγον, να του εξηγήσω ότι η προθεσμία παραδόσεως του τότε, ήταν οριακή. Dead line.

      Και ήταν τότε, καθώς σχημάτιζα τον αριθμό, που ένοιωσα κάτι να συμβαίνει. Τα δάκτυλά μου δεν υπάκουαν. .Κατέβασα το ακουστικό. Επεχείρησα για δεύτερη φορά. Το ίδιο πράγμα. Τα δάκτυλά μου σταματούσανε… Κάτι συνέβαινε ..

       Ένα κομμάτι μέσα μου, μου αρνιόταν αυτό που πήγαινα να κάνω .Γιατί; αναρωτήθηκα

       ‘Έμεινα να κοιτάζω τα χέρια μου πάνω στο ακουστικό. Γιατί, ξαναρώτησα τον εαυτόν μου, δεν θέλω να πάρω τον Α ;

        Η απάντηση ήλθε λίγο μετά και γιόμισε το μυαλό μου, έτσι απλά. Γιατί, ο Α δεν θα μπορούσε να παραδώσει το έγγραφο στον αποδέκτη την Δευτέρα.

        Πως το ήξερα αυτό; Γιατί;; Άρχισα να αναζητώ ολόκληρη την απάντηση πιο βαθειά μέσα μου

        Και εκείνη αναδύθηκε έτσι απλά και ξεδιάντροπα βέβαιη. Γιατί, ο Α δεν θα ζούσε την Δευτέρα!

        Με ξαναρώτησα και η απάντηση ήταν εκεί. Ο Α δεν θα υπήρχε την Δευτέρα γι’ αυτό και δεν θα μπορούσε να παραδώσει το έγγραφο.. Dead Line.

        Ανασηκώθηκα στην καρέκλα μου. Κινήθηκα. Έδιωξα τη σκέψη από τον νού. Την περιγέλασα

        Πήγα να τηλεφωνήσω πάλι. Μα ήταν εκείνη η γνώση, και είχα βεβαιότητα γιαυτή. Αμετακίνητη, έξω από κάθε γνωστό κανόνα, έξω από την λογική των πραγμάτων..

        Έμεινα να κοιτάζω την τηλεφωνική συσκευή και «απλώθηκα» Προχώρησα πιο πέρα. Πότε θα συνέβαινε αυτό; Ζούσε ο Α τώρα την Παρασκευή; αναρωτήθηκα και μετά «κοίταξα» να μάθω

         Η απάντηση ήταν ναι, Ηταν ζωντανός

         Αύριο Σάββατο ; Ρώτησα

         Ναι, θατανε και αύριο ζωντανός

         Την Κυριακή; Ξαναρώτησα

         Έμεινα να ψάχνω να αναζητώ την ύπαρξη του Α την Κυριακή και δεν ήτανε εκείνος ..εκεί.. Ο Α έλειπε. . Την Κυριακή θα συνέβαινε, ο,τι ήτανε να συμβεί. Αυτή ήτανε η απάντηση

         Έμεινα σιωπηλή, ήσυχη.

         Δεν θα διακινδύνευα. Η προθεσμία ήταν dead line

         Δεν στάθηκα άλλο. Ας κορόιδευα τον εαυτόν μου, μετά για όλα αυτά, αποφάσισα. Υπάκουσα στην βεβαιότητα την εσωτερική, την τόσο έξω από κάθε γνωστή λογική. Την γνώριζα άλλως τε και από άλλοτε.. Ετσι τηλεφώνησα σε κάποιον άγνωστο και ανέθεσα σε αυτόν, να παραδώσει το έγγραφο στην οριακή του προθεσμία..

         Πάσει θυσία, την Δευτέρα μέχρις τις 14.00 η παράδοση. Dead Line, του τόνισα.

         Τουλάχιστον, αυτός ο άγνωστος θα ήταν ζωντανός την Δευτέρα..

         Οι μέρες πέρασαν. Την Τρίτη, ο άγνωστος με ειδοποίησε ότι όλα είχαν πάει κατά το πρόγραμμα. Το έγγραφο είχε παραδοθεί στην ώρα του. Ο κύκλος του πρώτου γύρου είχε κλείσει. Ησύχασα

          Ηταν Πέμπτη, η μέρα, που δεν μπορούσα πιά να σταθώ άλλο. Έπρεπε να μάθω, Πάσει θυσία να μάθω..

          Ζούσε ο Α;

          Είχα, στο μεταξύ κοροϊδέψει την σκέψη μου, την είχα ονομάσει τρελλή, σε ποια λογική υπάκουε ο συλλογισμός μου;, Ηταν συλλογισμός; Μόνον τέτοιος δεν ήτανε.. Τρέλλες!! Ένοιωθα και ενοχές. Ακούς, να σκεφθώ έτσι για τον Α..

          Αλλά αυτή η βεβαιότητα, αυτή η βεβαιότητα..

           Ετοίμασα το ψέμα που θα του έλεγα. Κάποια αιτία σοβαροφανή για το τηλεφώνημα.. Μπορεί και να μην χρειαζόταν να το πω..

           Κοίταξα την συσκευή και κάλεσα τον Α

           Κάποιος σήκωσε το ακουστικό..Δεν ήτανε η φωνή του.. Θέλω να μιλήσω στον Α.. είπα στην φωνή του ηλικιωμένου άντρα που απάντησε.. για δουλειά συμπλήρωσα.. και περίμενα

            Και η φωνή, τότε, μου είπε:

            Είμαι ο πατέρας του.. Δεν θα μπορέσετε να μιλήσετε στον γιό μου πιά.. Η φωνή τσάκισε….

            Περίμενα, κρατώντας την ανάσα μου

            Είμαι στο γραφείο του..ξέρετε.. Το κλείνω… Ο γιός μου πέθανε….ξέρετε..

             Έμεινα σιωπηλή..

              Και η φωνή συνέχιζε μέσα σε λυγμό..

              Ναι, μου είπε, κυρία..Την Κυριακή που μας πέρασε, έγινε.. Τροχαίο. Πέθανε αμέσως.

              Δεν θυμάμαι τι ψιθύρισα .και έκλεισα το ακουστικό..

              Έστρεψα την ματιά μου στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα.. Στα σύνορά της, οι νιφάδες της σκόνης του δρόμου, όπως αναδύονταν από τον άνεμο στροβιλίζονταν σ ’ένα ακούσιο χορό κάτω μες στις ηλιαχτίδες, Πάντα απορροφιόμουν χαζεύοντας τον χορό τους.. Ετσι και αυτήν την φορά…

Μέχρι που ο ήλιος έπεσε..

Κοντά στα μεσάνυχτα

 http://www.goear.com/files/external.swf?file=63783cc

 

 

Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα Όλα τα δάχτυλα Σιωπή Έξω από τ’ ανοιχτό παράθυρο του ονείρου σιγά σιγά ξετυλίγεται Η εξομολόγηση Και σα θωριά λοξοδρομάει προς τ ‘ άστρα Οδ. Ελύτης.

 

Για τις ώρες της σιωπής..

για κείνους π’ανιούνε τα πέταλα της ψυχής τους μέσα της..

Καλή σας νύχτα

Σημαία υψώστε την ψυχή στο πιο αψηλό κατάρτι

http://www.goear.com/files/external.swf?file=cef4360

 

 “Πότε θ’ ανοίξουμε πανιά”

Πότε θ’ ανοίξουμε πανιά για τα Νησιά του Νότου, Πότε το ρου θ’ ανέβουμε του ποταμού Αμαζόνα;   -Καιρός μας πιά να πάψουμε να βλέπουμε μπροστά μας Των ίδιων πάντα λιμανιών την νυσταγμένη εικόνα! Ας σβήσει η νέα μας ορμή (σα βήματα στον άμμο από το κύμα) την παλιάν, ασάλευτη ζωή μας!   Σημαία υψώστε την ψυχή στο πιο αψηλό κατάρτι: δεν είναι αλήθεια ότι ήρθαμε αργά στην εποχή μας!   Μπορούμε ακόμα μια ζωή να ζήσουμε καινούργια, Αντίς να μαραζώνουμε σαν τον κομμένο δυόσμο:   Φτάνει να κάνουμε πανιά σαν τους Θαλασσοπόρους Που, μια πατρίδα αφήνοντας- εύρισκαν έναν κόσμο!   Ενα ποίημα του Κώστα Ουράνη

Θαλάσσιο τέρας στις ακτές!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          Ναι,  αυτό είναι το πανάσχημο θαλάσσιο τέρας που  πρόσφατα ξέβρασε η Θάλασσα στις Ακτές της Γουϊνέας!.

          Το πλάσμα αυτό, ήταν, σαν το ξέβγαλε η θάλασσα στην στεριά, σε κατάσταση μερικής αποσύνθεσης, ήδη.

          Το  τέρας έχει τέσσαρα πόδια, μια ουρά και μια μακρυά γούνα!!!

                                                                      

 

 

 

 

Οι επιστήμονες που εξήτασαν το πλάσμα, είπαν οτι έχουν ξαναδεί  τέτοια ζώα,

αλλά δεν έχουν ιδέα για τον προσδιορισμό της ταυτότητάς τους….

Να το βλέπεις, να θαυμάζεις και να τρέμει η ψυχή σου!

 

                                                                       Πόσα, τα μυστικά των θαλασσών!

Λέτε να κυκλοφορεί κανένα τέτοιο

  και στην Μεσόγειό μας;;;;

 

 

      Η παραπάνω είδηση προέρχεται από σχετικό δημοσίευμα της  Ρωσσικής εφημερίδας Πράβδα ( PRAVDA) ,  στην σελίδα και της οποίας παραπέμπω :  http://english.pravda.ru/photo/report/sea_monster-1816/0/

 

 

 

!

   “Και στην τέχνη , η μόνη πραγματικότητα είναι η συνείδηση της αίσθησης.”

                                                                                    

είπε κάποτε

Ο Φερνάντο Πεσσόα

 

 

Καλή σας νύχτα

Το άνθος του πάθους!

 

 

”…Όλη τη νύχτα στο κρεβάτι καρτερώ, Αυτόν που η ψυχή μου λαχταράει, Τον ζητώ μα δεν τον βρίσκω. Σηκώνομαι, στην πόλη τριγυρίζω, Μέσα σε δρόμους και σε πλατείες Ψάχνω αυτόν που η ψυχή μου λαχταράει, Τον ζητώ παντού, μα δεν τον βρίσκω. Τους φρουρούς συνάντησα, αυτούς που την πόλη φέρνουν βόλτα, Μην τον είδατε; Μην είδατε την αγάπη μου; Μόλις που χάθηκαν κι εγώ τον βρήκα,     Τον βρήκα τον αγαπημένο της ψυχής μου, Τον κρατώ, δεν τον αφήνω..” Από το “ Ασμα ασμάτων” του Σολομώντα Απόδοση: Μάρκος Γκανής

Ξενώνας κακοποιημένων ανδρών!

‘Εγινε και αυτό!

Αύριο, 10/2/2008 ανοίγει προς λειτουργία ο πρώτος ξενώνας κακοποιημένων ανδρών, θυμάτων ενδοοικογενειακής Βίας!

Ο πρώτος τέτοιος ξενώνας, παγκοσμίως, νομίζω

Που;

Μα, στην Ολλανδία, βεβαίως, και ειδικότερα στην Χάγη. Αυτή η Ευρωπαική χώρα, για μια ακόμη φορά, πρωτοπορεί! Δέκα ξενώνες σε κάθε μια από τις τέσσαρες μεγαλύτερες πόλεις της, έχουν προβλεφθεί να λειτουργήσουν! Το πρόγραμμα προβλέπεται να είναι πιλοτικό το πρώτο έτος, κατά την διάρκεια του οποίου θα μελετηθούν επακριβώς οι ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν!

Φαίνεται, οι ανάγκες προστασίας των κακοποιημένων ανδρών είναι μεγάλες και βάινουν αυξανόμενες!

Και προς απάντησιν του σχετικού ερωτήματος για το ποιοί άνδρες είναι προστευόμενοι σε τέτοιους ξενώνες:

“ Η ενδοοικογενειακή βία μεταξύ των ανδρών ποικίλει από φυσική και ψυχολογική βία από αρσενικό ή θηλυκό σύντροφο θύματος του «trafficking».

Ομοφυλόφιλοι που δέχονται απειλές από συγγενείς ή άνδρες που αρνούνται να υποκύψουν σε ενδοοικογενειακές πιέσεις για τη διάπραξη εγκλήματος στο όνομα της τιμής της οικογένειας, μπορούν επίσης να αναζητήσουν καταφύγιο στους ξενώνες αυτούς.

Οι ξενώνες αυτοί, πρωτίστως, αναμένεται να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες ανδρών μεταναστών από χώρες της Ανατολής”

Την παραπάνω είδηση άντλησα από σχετικό σημερινό δημοσίευμα στην εφημερίδα Καθημερινή

Τώρα, για να μην προσδιορίσουμε ως κακοποιημένους, μόνον τις κατηγορίες των ανδρών που προαναφέρονται, λέω μια σκέψη μου  για τους κακοποιημένους άνδρες-θύματα βασανιστηρίων  αιμοβόρων καθεστώτων ή τρομοκρατών κ.λ.π.( και που δεν αναφέρονται αυτοί οι άνδρες ως κατηγορία στο παραπάνω πιλοτικό πρόγραμμα)

Νομίσατε, προς στιγμήν, πως η είδηση αφορούσε στην Ελλάδα; Που τέτοιο πράγμα!

Για σκεφθείτε! Ολόκληρο πρόγραμμα φτειάξανε οι Ολλανδοί για να καλυφθούν, πρώτιστα-λέει- ανάγκες μεταναστών από χώρες της Ανατολής!

Αλήθεια, εμείς εδώ στην Ελλάδα, πόσο πρόχειρα, πόσο τραγικώς ανεκδιήγητα, πόσο ρατσιστικά και αντιδημοκρατικά, με πόσο λίγο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτά προδιορίζονται ως προστατευόμενα από τον Ο.Η.Ε και την Ε.Ε, μα και πόσο ενάντια στους Κοινοτικούς Κανόνες και στην αντίστοιχη Ευρωπαϊκή Κοινοτική Νομοθεσία, Κανόνες και Νόμους και Κώδικες στους οποίους η χώρα μας είναι εκ του νόμου υπόχρεη προς συμμόρφωση, αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες ή και τους πρόσφυγες ως και αυτούς ακόμη που αιτούνται άσυλο στην χώρα μας,  από  τους προερχόμενους από χώρες της Ασίας ή από άλλες χώρες πχ. της Αφρικής;

Αλήθεια, εμείς εδώ στην Ελλάδα, αξιωθήκαμε και φτειάξαμε τον σχετικό νόμο περί ενδοοικογενειακής βίας, μόλις,  στα τέλη του 2006! Μόλις!

Λες και δεν ξέραμε οτι η ενδοιοικογενειακή βία δεν ταλάνιζε από συστάσεως του Ελληνικού κράτους την Ελληνική κοινωνία!

Ξενώνες, πάντως, για κακοποιημένες γυναίκες φτειάξαμε νωρίτερα από τον νόμο! Οι άνδρες, θεωρούνται ακόμη,  ισχυρό φύλο, εδώ.. οπότε μέχρι να κάνουμε και ξενώνες γιαυτούς…έχουμε καιρό!

Πάλι καλά! Κάλλιο αργά, παρά ποτέ! Για τον νόμο, εννοώ

Και , δύο λόγια για αυτό τον περίφημο νόμο:

Ο με τον αριθμό 3500/24-10-2006 νόμος για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας,  που τέθηκε  σε ισχύ από τις αρχές του 2007, εισήγαγε καινοτόμες και αυστηρές διατάξεις, και ιδία ως προς την πρόβλεψη αυστηρής ποινικής μεταχείρίσεως σε βάρος του υπαιτίου δράστη- μέλους της οικογένειας , – δηλαδή σε ο,τι αφορά στην τέλεση υπ’αυτού αξιόποινης πράξης ( σωματικής βίας, ψυχολογικής βίας, απλής ή και θανατηφόρας σωματικής βλάβης, κατάχρησης σε ασέλγεια, προσβολής γενετήσιας αξιοπρέπειας,  βιασμού, ανθρωποκτονίας), σε βάρος ετέρου μέλους ή και μελών της οικογένειας, όπως αυτή η οικογένεια προσδιορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 1 αυτού του νόμου :

“ Για τον παρόντα νόμο θεωρείται:

1. ενδοοικογενειακή βία, η τέλεση αξιόποινης πράξης, σε βάρος μέλους της οικογένειας, σύμφωνα με τα άρθρα 6, 7, 8 και 9 του παρόντος και τα άρθρα 299 και 311 του Ποινικού Κώδικα.

2.  α. οικογένεια ή κοινότητα που αποτελείται από συζύγους ή γονείς και συγγενείς πρώτου και δεύτερου βαθμού εξ αίματος ή εξ αγχιστείας και τα εξ υιοθεσίας τέκνα τους.

β. στην οικογένεια περιλαμβάνονται, εφόσον συνοικούν, συγγενείς εξ αίματος ή εξ αγχιστείας μέχρι τετάρτου βαθμού και πρόσωπα των οποίων επίτροπος, δικαστικός παραστάτης ή ανάδοχος γονέας έχει ορισθεί μέλος της οικογένειας, καθώς και κάθε ανήλικο πρόσωπο που συνοικεί στην οικογένεια.

γ. οι διατάξεις του παρόντος νόμου εφαρμόζονται και στην μόνιμη σύντροφο του άνδρα ή στον μόνιμο σύντροφο της γυναίκας και στα τέκνα, κοινά ή ενός εξ αυτών, εφόσον τα πρόσωπα αυτά συνοικούν, ως και στους τέως συζύγους.

3. θύμα ενδοοικογενειακής βίας κάθε πρόσωπο της προηγούμενης παραγράφου σε βάρος του οποίου τελείται αξιόποινη πράξη κατά τα άρθρα 6, 7, 8 και 9 του παρόντος. Θύμα είναι και το μέλος, στην οικογένεια του οποίου τελέσθηκε αξιόποινη πράξη, κατά τα άρθρα 299 και 311 του Ποινικού Κώδικα, καθώς και ο ανήλικος κατά την παράγραφο 2, ενώπιον του οποίου τελείται μία από τις αξιόποινες πράξεις της παρούσας.”

Δείτε, αν θέλετε, αναφορικά με την Σύµβαση για την Προστασiα τω ν Δικαι ωµάτων του Ανθρώπου καi των Θεµελιωδών Ελευθεριών όπως τροποποι ήθηκε από το Πρωτόκολλο υπ αριθμόν 11 συvoδευόµεvη από τα Πρωτoκόλλα υπ’αριθ. 1, 6, 7, 12 αι 13:

http://www.echr.coe.int/NR/rdonlyres/E4317264-DB27-42FE-873E-1ECCACABB045/0/GreekGrec.pdf
…………….

Αυτά, προς το παρόν!

Είδατε οι Ολλανδοί;

΄Εχω στον κήπο μου μια μυγδαλιά..

  http://www.goear.com/files/external.swf?file=00b4a86

 

“..κι ειν’ έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει”

 

“Μια μικρή αμυγδαλιά, που δεν πίστευε τη μοίρα, Έβγαλε στην αντηλιά Τους ανθούς της κι είδε γύρα. Στου βουνού την κορυφή Βλέπει το έλατο ζηλεύει, Να ξεριζωθεί ποθεί Και κοντά του εκεί ν’ ανέβει. Το ‘νοιωσε ο Βοριάς: "Εγώ, Μυγδαλιά μου, να συνδράμω Το μεγάλο σου σκοπό! " Είπε, και τη ρίχνει χάμω” Γ. Αθάνας             “Κι ακόμα δε μπόρεσα να καταλάβω πως μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα που αγαπιέται”.                                                                K . Καρυωτάκης

“Κι αλιμονό μου εγώ της έχω αγάπη τόση!..”

Εγώ, να είμαι εγώ!

 

 http://www.goear.com/files/external.swf?file=f69adab

 

ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ…	YO NO SOY YO…
Εγώ δεν είμαι εγώ. Είμαι κείνος που προχωράει στο πλάι μου, και δεν τον βλέπω· που, άλλες φορές, τον επισκέπτομαι και, άλλες φορές, τον λησμονώ. Εκείνος που, γαλήνιος, σιωπά όταν μιλάω, εκείνος που, μειλίχιος, συγχωρεί όταν μισώ, εκείνος που συχνάζει όπου δεν πάω και που θα μείνει όρθιος όταν θα ‘μαι νεκρός.	Yo no soy yo. Soy este que va a mi lado, sin yo verlo; que, a veces, voy a ver, y que, a veces, olvido. El que calla, sereno, cuando hablo, el que perdona, dulce, cuando odio, el que pasea por donde no estoy, el que quedará en pié cuando muera.

          Το ποίημα αυτό του Νομπελίστα (Νομπέλ Λογοτεχνίας (1956)  Ισπανού ποιητή  Juan Ramón Jiménez (Χουάν Ραμόν Χιμένεθ) (1881-1958) μου έκανε μεγάλη εντύπωση και μου γέννησε τόσα ερωτηματικά!.

        Πως ναναι άραγε, να έχεις την αίσθηση αυτή του άλλου εαυτού, που είναι σε σύγκρουση με σένα τον ίδιον; “εκείνος που μειλίχειος συγχωρεί όταν μισώ”;

       Πως νάναι άραγε, να ζείς, να ανασαίνεις να μιλάς,  έχοντας συναίσθηση του άλλου σου εαυτού, εκείνου που την ίδια ώρα σιωπά;

       Πως νάναι άραγε, νάχεις συναίσθηση ενός άλλου εαυτού τόσο άλλου από σένα, καθώς  “εκείνος συχνάζει όπου δεν πάω”.;

       Πως είναι άραγε, να ζείς γνωρίζοντας πως αυτός ο άλλος εαυτός που άλλοτε λησμονάς και άλλοτε δεν βλέπεις, και κάποτε επισκέπτεσαι, είναι εκείνος, ο άλλος, ο αληθινός σου εαυτός;

“και που θα μείνει όρθιος όταν θα ‘μαι νεκρός”.

’Ω! Πόσο δυστυχής θάτανε ο άνθρωπος, ο ποιητής!

Με την ματιά που είδα..