Ημέρα του Αγίου Πνεύματος η σημερινή.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το διάσελο που ανοίγει 
αιωνίου γαλάζιου οδό στα νέφη 
μια φωνή που παράπεσε μες στην κοιλάδα 
μια ηχώ που σαν βάλσαμο την ήπιε η μέρα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το "νυν" και ποιο το "αιέν " του κόσμου:

 

 

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη 
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν Νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική 
Αιέν αιέν ο λόγος και η Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο 
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το Περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο 
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου 
Νυν Νυν το μηδέν

και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το “Δοξαστικόν” του ποιήματος

“ Αξιον εστίν” του Οδυσσέα Ελύτη. Οι  Πίνακες είναι του Νταλί (Dali) , η μουσική  του  video της μοναδικής μας Ελ. Καραΐνδρου και η θαυμάσια δουλειά στο video του  Gladiator.

 Καλή σας ημέρα όλη  την μέρα!

Το άκουσμα

”My era will come." :

Gustav Mahler (1860 – 1911)¨

Gustav Mahler: The last 10 minutes from the Finale of his 10th Unfinished Symphony.(1911)

Τρυφεράδα.. Ω ! Τι βαθύ αίσθημα τρυφερότητας με πλημμύρισε ακούγοντας τούς ήχους της αυτής της μουσικής του Μάλερ.. τα τελευταία 10 λεπτά της αφημένης ημιτελούς 10ης συμφωνίας του ..

Κι η τρυφεράδα τούτη  απλώθηκε εντός μου, αγγίζοντας με τόσο βαθειά ώσπου να πονάω.. Κι η  τόση γλυκύτητα του πόνου τούτου έφερε στα μάτια μου δάκρυα..

Αγάπη κι αποδοχή του προσωρινού .. Ένα πέρασμα από τούτο τον κόσμο, μια ζήση..  Η ώρα έχει ‘ρθεί για να αφήσεις ..

“Παράδεισος  είναι ο,τι απομένει στην σκέψη..”  έλεγε κάπου στην “Θεία κωμωδία” του ο Ντάντε Αλιγκέρι..

και ένας λαός πιο παλιός από κείνον τον ποιητή και από μας όλους μας.. οι Αβοριγίνες , οι υπεράκριοι  ιθαγενείς της Αυστραλίας λέγαν’..

“ Είμαστε όλοι επισκέπτες σ’ αυτό το χρόνο, σ’ αυτό το μέρος. Απλοί περαστικοί. Σκοπός μας εδώ είναι να παρατηρήσουμε, να μάθουμε, να αναπτυχθούμε,  ν’ αγαπήσουμε … και μετά επιστρέφουμε σπίτι.¨”

 

 

Καλή σας νύχτα

Αργοπεθαίνεις;;

 

 

Μια ματιά σε πιθανούς λόγους;

Προσφέρει και αντίδοτα..

προς  αποφυγήν ή και θεραπείαν, ξέρετε

Την είδατε, λοιπόν την ματιά,  την διαβάσατε, την ακούσατε;

Μα, μην ξεχνάτε…

Είναι θέμα  υποκειμενικής  αντίληψης  και η ματιά αυτή!!! 

Εδώ, εν προκειμένω, είναι η ματιά, η άποψη του ποιητή Pablo Neruda

Ενδιαφέρουσα;  Ναι, έτσι λέω κι εκτιμώ οτι έχει μεγάλη από την αλήθεια της  ζωής εντός..  Με την ματιά μου, τα λέω..

Γιατί,  όπως και νάχει το πράγμα..

πιστεύω οτι ο καθείς μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ζεί  την ζωή του με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο..

Κι ας διαφέρει από εκείνον του τρόπου του Πάμπλο Νερούντα , ή του όποιου άλλου..

Και ζω , λέω, την ζωή μου με τον δικό μου τρόπο…Γιατί, έτσι μ’ αρέσει! Απλά!

Καλημέρα, όλη μέρα σε όλους!!!

Κι είναι που πιστεύω ότι η ζωή μας έχει, έτσι, ομορφιά στην κάθε της στιγμή, ανεξάρτητα από εποχές, από καιρούς, από δυσκολίες κι ασχήμιες…

Κι οτι έχει μεγάλη σημασία να την ζούμε την ζωή μας  όπως την θέλουμε κι όπως μπορούμε μ’ όλα αυτά και τ’ άλλα που μας έρχονται απ’ έξω ως “κανονιστικά “ της δικιάς μας ζωής…

Για να μπορούμε, λέω,  κάποια στιγμή, όταν ο δρόμος μας κιώσει να πούμε

Yes, it was my way!

Και οι δυο φωτογραφίες που χρησιμοποίησα είναι από το Flicr..

Η πρώτη από πάνω φωτογραφία είναι του biancavanderwerf  και η δεύτερη στο κάτω μέρος της Katarina 2353. Τους ευχαριστώ πολύ!!

Στο ξημέρωμα της Πρώτης Κυριακής

Πρώτη Κυριακή σήμερα του νέου χρόνου, του 2011

Κι ο μήνας έχει εννιά.  Κιόλας!  Πόσο γοργά νοιώθω τον χρόνο να κυλάει.. Είναι, μάλλον, που εγώ κινούμαι με άλλους πιο αργούς ρυθμούς..

Ναι, αυτό είναι..Ο Χρόνος,  Ένας είναι ..Το πως τον νοιώθουμε έχει να κάνει με τον πως τον αντιλαμβανόμαστε ο καθένας μας..Για άλλους τρέχει  πιο γρήγορα, για άλλους πιο  αργά, και,  για άλλους , απλά σταματάει.

Σταματάει..κόβεται στα δυο, οριοθετείται αργότερα στο πριν και στο μετά..

Και στο αναμεσίς; Που είναι ο χρόνος στο αναμεσίς; Υπάρχει, ναι  μεν, αλλά..

Αναδύονται αβίαστα από την μνήμη μου εκείνοι οι υπέροχοι στίχοι του Σεφέρη..

“ Που ‘ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δύο και τον αποσβολώνει;”

Εκείνος την έψαχνε την αγάπη τότε, να κόψει  για κείνον τον χρόνο, να τον “αποσβολώσει” …

Δεν αναρωτιέμαι  σαν κι εκείνον γι αυτό .. Το’ χω ζήσει.

Όπως και τα άλλα,  καθώς που ο ποιητής συνέχιζε στο ποίημά του..

“Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ’ έναν
καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.
Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι η πλήξη απλώνει.

Η θάλασσα φουσκώνει αργά, τ’ άρμενα καμαρώνουν κι η μέρα πάει να
γλυκάνει.”

Ναι, κι αυτά τα έχω ζήσει, τα “βλέπω”και σήμερα.. Είναι, άλλως τε, τα μονάχα λόγια  κι οι χειρονομίες ,τα πιο πολλά,  αυτά τα συνήθη ψεύδη, τα περίσσεια των καιρών ..Αυτά τα άδεια, τα κούφια..

Και λέω..ας είναι κι αυτά..Νάναι αυτά τα ψέματα μοναχά κι ας είναι τέτοια. Κούφια

Γιατί ο χρόνος κόβεται στα δυο κι αλλιώς κι ανεπίστρεπτα πάντα.. Όπως με ένα θάνατο, ας πούμε, ..μια αρρώστεια βαρειά..

Ναι, κι εκεί τότε ο Χρόνος σταματάει, σαν να χάνεται…Και υπάρχει ύστερα, σαν παίρνεις  πάλι ανάσα, απλά το μετά και το πριν.. Γιατί κι η ανάσα μας ,τότε, σταματάει μαζί του..

Άλλοι κόσμοι στον ίδιο κι απαράλλαχτο κόσμο.. Τον δικό μου, του καθενός μας..

Και για τα τελευταία,  δεν αναρωτιέμαι, επίσης ..Τα έχω ζήσει  κι αυτά.. Ας είναι να μην ‘ρθούν άλλα, όσο τουλάχιστον να γιομίσουμε ανάσες για το τότε του, και ας είναι μακρυά απ’ όλους μας!

Και,  χάρη να’ χουν τα κούφια, γι αυτό λέω, κι ας είναι τέτοια..

Κι όσο για την πλήξη.. Το κάθε τι έχει και την χάρη του, ν’ απαντήσω στον ποιητή..

Κι ας μην τον αποσβολώνουμε τον Χρόνο, ας τον ζαλίζουμε τότε, μοναχά..

’Η , κάλλιο λέω, είθε να ζούμε μέσα σ’ αυτόν κι η κάθε του στιγμή νάναι κι η δικιά μας.. Ενωμένοι στο Ένα μαζί του..

Κι ας μένω, ώρα πως είναι τώρα, να τον παρατηρώ απ’ έξω

Κι ο μήνας έχει εννιά…

Πρώτη Κυριακή του  Έτους σήμερα κι η μέρα πάει να γλυκάνει.. Γενάρης ο μήνας..

Κι η θάλασσα απέναντί μου όλο και φουσκώνει τα βαθυμπλέ της και τ’ απλώνει πέρα από κεί που φτάνει η ματιά μου..

Ωραία μέρα μας ξημέρωσε!!

Καλή Κυριακή σε όλους μας νάναι τούτη, η πρώτη μας!!!

Τόσο καλή που νάναι γραφής υπόδειγμα για τις επόμενες Κυριακές μας!!!

Με την αγάπη μου

Βεατρίκη Α

Παραμονή Χριστουγέννων

 

       Τα μεσάνυχτα πέρασαν από ώρα .. Η νύχτα προχωρά, βαθαίνει και σε λίγες μόνο ώρες  θα αρχίσει να αχνοφέγγει το ξημέρωμα της νέας μέρας.

       Η Παραμονή των  Χριστουγέννων είναι κιόλας εδώ! Και πάλι, για μια ακόμη χρονιά, εγώ σαν κάποτε άλλοτε,  παιδί σαν ήμουνα, ξενυχτώ απόψε, μα όχι για τον ίδιο λόγο. Και να, που ο νους μου  πως γύρισε πίσω σε θύμισες αλλοτινές να τις φέρει στο τώρα..

       Ω! Αυτήν την νύχτα επί πόσα χρόνια, την περνούσα μένοντας ξάγρυπνη ως το ξημέρωμα ! Δεν θυμάμαι να πω. Από μικρό παιδί- 8 καν 9 εννιά χρονώ -κάθε τέτοια νύχτα- στεκόμουν ώρες ατελείωτες δίπλα στο παράθυρο του δωματίου μου  μες στο σκοτάδι,  μες στην σιωπή, μην και με ακούσουν οι γονείς μου που πίστευαν πως κοιμόμουν και  περίμενα…Κι όταν ερχόταν η ώρα, κοίταζα όλο λαχτάρα έξω τα παιδιά που γύριζαν  μες στην νύχτα κι έλεγαν τα κάλαντα..

Αυτό έκανα όλη την νύχτα, κάθε τέτοια νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων, μέχρι να ξημερώσει … ‘Έβλεπα τις παρέες των παιδιών να περνάν’, να χτυπούν τις πόρτες των γειτονικών σπιτιών και να λένε  τα κάλαντα.. Κάποια  πήγαιναν και μοναχά τους.. Μερικά κράταγαν και τρίγωνα, λίγα ήταν, όμως, αυτά.

Ναι.. Θυμάμαι, τότε σαν ήμουν εννιά χρονώ..Τότε που μέναμε σε κείνη την μικρή πόλη, σε εκείνο το  ψηλό δίπατο σπίτι στο στενό δρόμο, πλάι στην άφτειαχτη  χωμάτινη πλατεία…

Σαν ήταν να ρθεί η παραμονή των Χριστουγέννων, κλεινόμουν από νωρίς το βράδυ στο δωμάτιο κάνοντας τάχατες πως νύσταζα κι άρχιζα τις  μικρές ετοιμασίες μου..

Η  πρώτη έγνοια μου ήταν να ανοίξω τα παντζούρια και να απλώσω τις κουρτίνες μπροστά τους, ώστε να μην καταλάβουν οι γονείς μου ότι το παράθυρο έμενε ανασφάλιστο την νύχτα.. Αυτό, για να μην ακουστεί θόρυβος μετά..Μετά, πλάγιαζα στο κρεβάτι  μου κι αργότερα, σαν έρχονταν οι γονείς να με καληνυχτίσουν, παρίστανα την βαθειά κοιμισμένη..Και έμενα έτσι ακίνητη κάτω από τα σκεπάσματα παραφυλάγοντας την ώρα που το σπίτι θα τυλιγόταν στην σιωπή και στο σκοτάδι..

Τότε ήταν που σηκωνόμουν, γιόμιζα τα σκεπάσματα από κάτω με μαξιλάρες ώστε να δείχνει σαν ήμουν ακόμη από κάτω τους  και μετά αλαφροπατώντας πήγαινα  κατά το παράθυρο και τράβαγα τις κουρτίνες.

Κάτω από το σπίτι μου απλωνόταν η πλατεία, σκοτεινή κι άφτειαχτη ακόμη, και απέναντι απ’ αυτήν ο δρόμος. Στην πέρα γωνία του, που δεν φαινόταν από το σπίτι,  ήταν,  θυμάμαι,  ένα μοναδικό φανάρι που ΄χυνε χλωμό τ’ ανεμικό του φως ίσα ένα στεφάνι γύρω….Μετά από κεί, τον δρόμο σε όλο του το μήκος, τον κατάπινε το σκοτάδι..

Ανέβαινα τότε και κουλουριαζόμουν στο παραπέτο του παράθυρου. Ψηλοτάβανο το σπίτι, φαρδύ, θυμάμαι, το παράθυρο. ‘Ύστερα, έσερνα και τις κουρτίνες πίσω μου, να κλείσουν..

Κι έπειτα.. Έπειτα  κόλλαγα το πρόσωπό μου πάνω στο τζάμι και περίμενα με τις ώρες, ψάχνοντας και τρυπώντας με τα μάτια μου το σκοτάδι..Και επειδή τα μάτια μου δεν μου ήσαν και πολύ χρήσιμα, τέντωνα τ’ αυτιά και τις αισθήσεις μου όλες.. Και περίμενα ..Πότε να φανεί η πρώτη παρέα, το πρώτο παιδί..

Τα παιδιά της γειτονιάς, αγόρια ήσαντε, σαν έρχονταν στην πλατεία δεν ακούγονταν … Μες στην ησυχία και στο σκοτάδι της νύχτας, αλαφροπερπάταγαν και  σαν μίλαγαν μεταξύ τους, τάλεγαν ψιθυριστά.. Συναντιόνταν έτσι σχεδόν μες στην σιωπή, στην άφτειαχτη πλατεία κι έφτειαχναν τις συντροφιές που είχαν από τα πριν κανονισμένες . Από κεί φεύγαν μετά, για άλλες γειτονιές ..Για να τα πούνε..

Στην δικιά μας την γειτονιά, έρχονταν αργότερα σιγά -σιγά άλλα παιδιά, σχεδόν πάντα σε παρέες .. Ήταν και μερικά που ήσαν μοναχά τους.  Τα ‘βλεπα να χτυπάν’ τις πόρτες τις αντίκρυ, τους νοικοκυραίους να τις ανοίγουν και  εκείνα να λένε τα κάλαντα.. Και γιόμιζε η νύχτα από τις τραγουδιστές τους τις φωνές. Κι ο δρόμος, ο σκοτεινός  χαραζόταν μεριές – μεριές από τις φωτεινές λουρίδες καθώς ξεχύνονταν τα φώτα από τις ανοιγμένες πόρτες..

Είχα, θυμάμαι, στο πλάι μου, μολύβι και χαρτί έτοιμο και έγραφα στα τυφλά στο σκοτάδι ο,τι άκουγα.. κοιτάζοντας πέρα μες από το παράθυρο και τα τραγούδαγα  τα κάλαντα από μέσα μου..  ‘Έτσι  και τα ‘μαθα, τελικά!

Τι λαχτάρα  στ’ αλήθεια είχα να ήμουν μέσα σε αυτές τις συντροφιές και να τραγούδαγα παρέα μαζί τους τα κάλαντα!

Κι όλο αναστέναζα κι έλεγα, θυμάμαι,  μιλώντας μέσα μου σ’ εμένα..

“ Αχ! Πότε θα μεγαλώσω , επιτέλους, να πάω να τα πω και εγώ! "

“Υπομονή, κάνε υπομονή..Το υποσχέθηκαν, θα σε αφήσουν τότε!’

Ναι, έτσι, μου είχαν υποσχεθεί οι γονείς μου! ‘Οτι θα μου επέτρεπαν τότε ..  Όταν θα μεγάλωνα.. Μόνο, που όποτε τους ρώταγα, πόσο χρονώ πρέπει να πάω, για να μπορώ να  τα πω τα κάλαντα, κείνοι σιωπούσαν και δεν μου λέγαν΄

..Κι ήρθε η ώρα της επόμενης χρονιάς, σαν ήμουν πιά δέκα χρονώ, που εγώ  ήμουν εκείνη που αποφάσισα πως είχα μεγαλώσει και  εγώ εκείνη, επίσης, που απλά, πήγε και τα είπε στους άλλους. Τα κάλαντα!

Οι γονείς μου, θυμάμαι, απέμειναν να με βλέπουν να το κάνω. Να λέω, επιτέλους, τα κάλαντα!

Με έβλεπαν, θυμάμαι,  από το παράθυρο του σπιτιού κι όσο έφτανε η ματιά τους, πριν χαθώ πέρα από την γωνιά του δρόμου.

Με όλη μου την καρδιά,

εύχομαι  σε όλους σας

Καλά Χριστούγεννα!!!!

και

Χρόνια Πολλά!!!

Ομορφιές !

Και ανοίγοντας την ματιά και βλέποντας τέτοια ομορφιά γύρω μου, σε αυτή την πλάση και στα πλάσματά της,  στο σύμπαν ολάκερο,

πως να κρατήσω πάνω μου τις ασχήμιες των ανθρώπων;;

Τις αφήνω σε κείνους και πορεύομαι.

 

Στο ταξίδι

“…κρατώ στο χέρι τη καρδιά μου και πορεύομαι

κι αυτή ησυχάζει.

 

Μικρή μου , σε ποια ξένη χώρα
να ταξιδέψω τη λαχτάρα σου;

Οι δρόμοι φεύγουνε σταχτιοί τ’ αλαργού
στο κενό και στη σιωπή,
συχάζουν οι άνθρωποι στην αχυρένια στρώμνη
κι αιώνια αστέρια τους φιλούν.

Κι είναι τόσο το κενό,
τόση η απεραντοσύνη
στο έρημο άνθρωπο.

Κατάμονα βουνά
γαλάζιοι όγκοι
σιωπούν στο καθάριο ουρανό.

Κρατώ στο χέρι τη καρδιά μου.
Σύχασε !Σύχασε!!

Μικρή μου, σε ποια ξένη χώρα
να ταξιδέψω τη λαχτάρα σου;”

 

Είναι ενα απόσπασμα από ποίημα του Νομπελίστα  Σουηδό ποιητή και λογοτέχνη

Par Lagerkvist  (Πεερ Λαγκερβιστ) (23/5/1891-11/7/1974)

Χρωστάω ενα μεγάλο ευχαριστώ στην φίλη μου την Θάλεια που μου έκανε γνωστό αυτό το απόσπασμα, και από τότε που το διάβασα γράφτηκε μέσα μου.

Θάλεια, καλή μου, σε ευχαριστώ και νάσαι καλά!

Νοέμβρης μήνας..

 

 

           

          Τρέχουν σαν το νερό των βροχερών του ημερών, οι μέρες του Νοέμβρη..

           Οι ώρες του, όμως,  τις νύχτες τις αφέγγαρες, τις κρύες  κυλάνε έτσι που τις  νοιώθεις ως το μεδούλι σου, αν μένεις ξυπνητός..να κοιτάς τον χρόνο και εσένα μέσα σ’ αυτόν..

           Κι είναι που έχω την αίσθηση πως ο χρόνος είναι που είναι ακίνητος και πως είμαι εγώ εκείνη που τρέχω σ’ αυτόν…οδεύοντας προς τον χειμώνα μου..ταξίδι χωρίς στάση,  μέχρι τις λευκές  του νύχτες ..

             Νοέμβρης μήνας..κι έξω βρέχει και μέσα είναι σιωπή.. Και μένω ν’ ακούω..

 

Μια Κυριακή τ’ Οκτώβρη

      Ναι, μια Κυριακή είναι σήμερα, μια από τις πολλές που πέρασαν  και τις άλλες τόσες που θα ξημερώσουν όσο ο κόσμος μας υπάρχει..

      Κι είναι κιόλας απομεσήμερο..κι ο Οκτώβρης μήνας, στην χάση του..Ήσυχη ώρα.. Βουβός ο τόπος γύρω μου και ο ουρανός μουντός απέξω… Μοναχά κάμποσες ανεμικές ηλιαχτίδες σαν που διέκρινα πέρα, εκεί όπου  ο ουρανός ενώνεται με την θάλασσα..πέρα εκεί στο χλωμό του ορίζοντα..

      Σαν να πάσχιζαν να τρυπώσουν στην θολή γραμμή του..έτσι μου φάνηκε.. να δώσουν φως, ένα χνάρι ν’ αφήσουν από την φευγαλέα την λαμποκοπιά τους..Μα δεν το μπόρεσαν.

      Κι ήταν πέρα μακρυά μου κι όλα γίνονταν τόσο αργά ..μέχρι που ο χρόνος  σα να στάθηκε στην ματιά μου  κι η σιωπή να ξεχύθηκε όλη έξω..

       Ανοιχτός μουντός ορίζοντας στο άπειρο..

       Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει στο χρόνο που στέκεται.. “Ακου την σιωπή…! Όλα  γεννιούνται και χάνονται χωρίς ούτε ένα αναφιλητό..

     Πόσα που γίνονται μες στην σιωπή τούτου του απομεσήμερου μιας από τις τόσες Κυριακές…στο χρόνο που στάθηκε για μια στιγμή μέσα από τα βλέφαρά μου

      Κι είναι τόσο μουντά εκεί έξω όλα σήμερα, που δεν μπορώ να διακρίνω.. τα νοιώθω μες από την σιωπή τους

      Κι όμως,  σαν πως το είπε ο ποιητής

“..Κάτι λάμπει μέσα μου

εκείνο που αγνοώ

Μα ωστόσο λάμπει..”

 

“Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος.

Ο,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα.

Ο,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα”

Η κραυγή.

 “Οι ζωές δεν αρχίζουν με τη γέννηση των ανθρώπων, αν ήταν έτσι, κάθε μέρα θα ‘ταν μια μέρα κερδισμένη, οι ζωές ξεκινούν αργότερα, μερικές φορές μάλιστα πολύ αργότερα, για να μην πούμε και για εκείνες που μόλις αρχίσουν έχουν κιόλας τελειώσει, γι’ αυτό και κάποιος φώναξε

Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που θα μπορούσε να ‘χε γίνει.” 

          Αυτά έγραψε κάπου ανάμεσα σ’ άλλα, ο Νομπελίστας λογοτέχνης Ζοζέ Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago 1922-2010) και ξέμεινα απόψε να συλλογιέμαι πάνω στις φράσεις του, όπως τις ανέγνωσα στο αφιέρωμα του Χ. Γιαννακόπουλου για τον συγγραφέα, στο Ημερολόγιο ανάγνωσης…

          Είναι πιά αργά το βράδυ κι η νύχτα είναι σκοτεινή. Οι στιγμές κυλάνε αργά, ο απόηχος από την βουή της πόλης ίσα που φτάνει στ’αυτιά μου ανάκατος με τον άρρυθμο ήχο των πρώτων σταγόνων βροχής και μες στην ησυχία του νού μου, φτάνει γοερή σε μένα εκείνη η κραυγή απελπισίας μιας γυναίκας που δεν γνώρισα και που δεν ζεί πιά, μια κραυγή για την ζωή της, της άλλης της αλήθειας της, εκείνης  που δεν έζησε…

“Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω,

Είναι το γαμώ το που δεν έζησα…”

            ..Ποιος να την άκουσε σαν φώναζε; Να υπήρχε κανείς; Κι αν ναι, να μπορούσε άραγε εκείνη, η Κατερίνα η Γώγου, τότε που κραύγαζε να ακούσει την δικιά του φωνή; Ή ήταν κιόλας αργά;

“Πάει. Αυτό ήταν

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

‘Αρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σούχα δείξει στην στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Κι ούτε που θα σε ξαναδώ. “

        Κάπου, κάποτε  διάβασα κάτι που μούμεινε  στο νού .. Κάπως έτσι το’ πε κάποιος που δεν θυμάμαι τώρα..

Υπάρχουν, είπε,  δυο κατηγορίες ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο

Εκείνοι που αγαπήθηκαν και εκείνοι που δεν αγαπήθηκαν..

        Δεν ξέρω αν και πόση αλήθεια είναι σ’ αυτό.. Υπάρχουν και οι άλλοι, εκείνοι που αγάπησαν… Μα είναι, επίσης μια αλήθεια πως δεν συναντιούνται συχνά οι μεν με τους δε..

Κι η γυναίκα που κραύγασε για την ζωή που δεν έζησε, σε μια από αυτές τις κατηγορίες που ειπε κείνος που δεν θυμάμαι, ήταν..

Ναι είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που δεν συναντήθηκαν ν’ αγαπηθούν..

Αλλιώς, πόσο διαφορετικός θα ήταν τούτος ο κόσμος, αυτή η ζωή!

“Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που

θα μπορούσε να ‘χε γίνει.” 

φώναξε κάποιος εκεί στον Σαραμάγκου.Κι εγώ μαζί με τον κάποιον αυτόν..

        Η βροχή πέφτει πια σταθερά..Φτάνει πιο δυνατή στ’αυτιά μου…Οι σκέψεις μου άδειασαν απ’ τα άλλα….Δεν είναι μπόρα προσωρινή, θα κρατήσει ίσαμε το ξημέρωμα ..