“ … Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των
θεσμών, η εθνική αγωγή των νέων, η χρηστή διοίκησις , η
καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του
διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος και η
πρόληψις της χρεοκοπίας.
Τις ημύνθη περί πάτρης ; Και τι πταίει η γλαύξ η θρηνώσα επί ερειπίων;
“Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι
κυβερνήται της Ελλάδος”
Από ένα δοκίμιο του Πεζογράφου μας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ακρόπολις” το 1896.
Το βρήκα καταχωρημένο στο ηλεκτρονικό φιλολογικό “Πανδώρα” υπό τον τίτλο “Οιωνός”
Και, για να το θυμόμαστε το 1896 ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων για την φτωχιά μας, ..και τότε, Ελλάδα. Ναι, τότε ήταν που αναδείχτηκε ο Σπύρος Λούης ως ο Νέος Φειδιπίδης, εκείνος που πέρασε έκτοτε στην ιστορία ως ο πρώτος ολυμπιονίκης.
Το 1896 ήταν, επίσης, η χρονιά εκείνη που ενόσω γίνονταν οι ολυμπιακοί αγώνες , πεθαίνει στις Κάννες ο μόλις επανεκλεγείς πρωθυπουργός της Ελλάδας Χαρίλαος Τρικούπης (30-3-1896), Ναι, εκείνος ο πρωθυπουργός που τρια χρόνια νωρίτερα, στα 1893 είχε αναγγείλει την χρεωκοπίαν της χώρας μας με το ρηθέν του
“ Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”
Η φωτογραφία ( του Φίλιππα Δημητρουλάκου) είναι από το βράδυ της 13.2.2011 πέριξ του Συντάγματος την ώρα που εντός της βουλής των Ελλήνων συνεζητείτο προς ψήφιση το μνημόνιο με τα συναφή. Οι λεηλασίες , οι εμπρησμοί και πρωτοφανείς βανδαλισμοί επονται της ώρας εκείνης..
Αναρωτιέστε, εκείνη την νύχτα, ποιοί ήταν εν αμύνη υπερ της Πατρίδας;
Αυτή ήταν η πρώτη φράση που ποτέ μεταδόθηκε από τον τηλέγραφο. Συνέβη σαν σήμερα, στις 24 Μαίου του έτους 1844 και η φράση στάλθηκε από μια αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης.
Είναι μια φράση από την Παλαιά Διαθήκη και δη από το Βιβλίο των Αριθμών ( Αριθμοί, 23:23 ).
{“Αρ. 23:23 Βεβαίως ουδεμία γοητεία δεν ισχύει κατά του Ιακώβ, ουδέ μαντεία κατά του Ισραήλ· κατά καιρόν θέλει λαληθή περί του Ιακώβ και περί του Ισραήλ, Τι κατώρθωσεν ο Θεός” μετφρ. κατά Βάμβα.}
Η περίφημη αυτή φράση γράφτηκε με το κώδικα Μορς από τον ίδιο τον εφευρέτη τόσο της γραφής του Κώδικα Μορς (Morse code= μια ψηφιακή αλφαβήτα με παλμούς μικρής και μεγάλης διάρκειας ή σημάδια-τελείες και παύλες, μέσω της οποίας μπορούν να μεταφερθούν μηνύματα- η αίτηση για το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της οποίας κατατέθηκε το 1840) όσο και του ηλεκτρικού τηλέγραφου, τον περίφημο Samuel Finley Breese Morse (.27 Απριλίου1791- 2 Απριλίου1872), αυτόν που οι σύγχρονοί του μα και οι ύστεροί του επωνόμασαν ως τον Αμερικανό Λεονάρντο "the American Leonardo”
Ήταν σαν σήμερα στις 24 του Μαΐου του 1844, όταν ο γνωστός ζωγράφος, φυσικός και εφευρέτης Σαμουήλ Μορς, έχοντας πάρει ήδη την άδεια από το Κογκρέσο των Η.Π.Α και την σχετική χρηματοδότηση για τον ηλεκτρομαγνητικό του τηλέγραφο- (μια εφεύρεση μετάδοσης μηνυμάτων πάνω στην οποία εργαζόταν αυτός από το 1832 και ύστερα μαζί με αυτόν και οι συνεργάτες του Leonard Gale και Alfred Vail από το 1837)- κάμνοντας δημόσια επίδειξη της ικανότητας της εφευρέσεώς του, έστειλε το πρώτο αυτό μήνυμα από την αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α όπου ήταν προς τον συνεργάτη του Alfred Vail που ήταν στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης στο Μαιρυλαντ.
Η ιδέα, μάλιστα, της φράσης ανήκει στην κόρη ενός καλού του φίλου, στην Annie Ellsworth, η οποία και την προέτεινε στον Μορς ως την πρώτη φράση!.
Κι ο Κόσμος άλλαξε από τότε.
Σημείωση:
Η Πάνω ασπρόμαυρη εικόνα του Σαμιουελ Μορς είναι μια αυτοπροσωπογραφία του από πίνακα του ιδίου.
Wolfgang Amadeus Mozart – Symphony 40 in G min KV 550
Εκείνου που γεννήθηκε πριν από 255 χρόνια και μια μέρα..
Εκείνου που αν και έζησε τόσο λίγο,
άφησε για τους μετά, πολλά και σπουδαία μουσικά έργα,
τόσο σπουδαία, που τ’ όνομά του το γνωρίζουν ακόμη και τα σημερινά μικρά παιδιά,
και τις μουσικές του συνθέσεις τις τραγουδούν και τις ακούν άνθρωποι κάθε ηλικίας και γενιάς πέρα από τα σύνορα του τόπου και του χρόνου του, από τότε που τις δημιούργησε εκείνος ως και τα σήμερα..
Μ’ αυτό το όνομα έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία της κλασσικής μουσικής..
Γεννήθηκε στο Σάλτσμπουργκ στις 27 του Ιανουαρίου του 1756 και πέθανε στην Βιέννη 35 χρόνια μετά..
Ήταν λένε ιδιοφυής, ιδιαίτερος, χαρισματικός και ..”κακό σπυρί” για τους συντοπίτες συγχρόνους του.. ‘Ομως, ένας ήταν ο Μότσαρτ, και ήταν αυτός!
Μοναδικός και ανεπανάληπτος!
Ο ηθοποιός Tom Hulce ως Wolfgang Amadeus Mozart
Κι είναι που είπα ν’ αποχαιρετήσω την μέρα σαν κείνη που γεννήθηκε- τιμής ένεκεν- ακούγοντας την μουσική του κι έτσι ακούγοντας την, ήρθε και με πήρε η νύχτα της επόμενης να ‘ μαι γοητευμένη από κείνη σαν και την πρώτη φορά που την άκουσα..
Είναι , θαρρώ, που κι αν ο Μότσαρτ “εφυγε” πριν 255 χρόνια πριν, ο μαγικός αυλός του συνεχίζει να ακούγεται και να παρασύρει… σαν πως στο παραμύθι..σαν πως στην υπέροχη μουσική του για την οπερα “ Ο μαγικός αυλός”
α) Για την μουσική σύνθεση “Symphony 40 in G min KV 550 “ που επέλεξα ως πρώτο video, και την οποία δημιούργησε μεσα σε λίγες βδομάδες στα 1788, μπορείτε να διαβάσετε , αν θέλετε ειδικότερα:
β) Το δεύτερο video εμπεριέχει σκηνές από την περίφημη ταινία “ Αmadeus” όπου αφορά στην ζωή του μεγάλου συνθέτη , τον οποίον υποδύεται σε μια εκπληχτική ερμηνεία, ο ηθοποιός Tom Hulce
γ) Κι όσο για το αν ο Μότσαρτ δολοφονήθηκε από το χέρι του Σαλιέρι, καθώς αφήνεται να αιωρείται στην ταινία;
Λίγες ώρες μένουν μέχρι να ρθεί το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου.. Της αυριανής ημέρας, την επέτειο εκείνης της άλλης ημέρας πριν από εβδομήντα ολόκληρα χρόνια που ενα ΟΧΙ ειπώθηκε από τους Ελληνες δια στόματος του τότε πρωθυπουργού της Ιωάννη Μεταξά προς τον Ιταλό πρέσβη όταν εκείνος του απαίτησε την παράδοση της χώρας μας στους εχθρικούς για μας τότε, Ιταλούς Εθνικοσοσιαλιστές χιτλερόφιλους ..
Το Ελληνικό ΟΧΙ ήταν εκείνο που σηματοδότησε μια σειρά ραγδαίων εξελίξεων, τέτοιων και τόσης έντασης, που ανέτρεψε καθοριστικά την καθεστηκυία τάξη των πραγμάτων όχι μόνον για την χώρα μας, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο τον ήδη εμπλεγμένον στα γρανάζια του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου..
Τότε, μια τέτοια ημέρα, σαν αυτή που ξημερώνει σε λίγες ώρες, εβδομήντα χρόνια πριν, η μικρή, φτωχιά και ασήμαντη Ελλάδα μας, ορθώνοντας το ανάστημά της απέναντι στην επεκτατική πολεμική τακτική των ενωμένων Ιταλογερμανικών φασιστικών Δυνάμεων, όχι μόνον άλλαξε τον ρουν της Παγκόσμιας Ιστορίας αλλά και έγραψε άλλη μια αιματοβαμμένη και ηρωϊκή σελίδα στην Ιστορία της.
Τότε και από τότε, ένα αθάνατο Έπος γράφτηκε, ένα νέο σημείο αναφοράς γεννήθηκε για τις επόμενες γενιές της, των Ελλήνων μα και των ξένων.
Η Ελλάδα μας, με ο, τι χαρακτηρίζουμε ως Έπος του 1940, απετέλεσε παγκόσμιο παράδειγμα και φωτεινό σημείο προς μίμηση, ενώ ο λαός της που κατέληξε με το τέλος του πολέμου, δεινοπαθημένος, λιμασμένος και αποδεκατισμένος, ήταν ήταν έμπλεος υπερηφάνειας.
Τότε, οι άλλοι λαοί , τα Έθνη και τα ξένα κράτη φιλικά ή και εχθρικώς διακείμενα προς την Ελλάδα μας, με σεβασμό και περίσσιο θαυμασμό έκλιναν το γόνυ και μόνο με την αναφορά του ονόματος Έλληνας.. Τότε..για κείνα τα χρόνια που οι ποιητές μας έκαναν την ιστορία μας ποίηση, οι τραγουδιστάδες την γραφή των φαντάρων μας, τραγούδι λυπητερό.. ..για κείνα τα χρόνια τα αιματοβαμμένα, του τέτοιου σφιχταγκαλιάσματος του θανάτου με την ζωή που δεν ήξερες που ήταν η ζωή και που ο θάνατος…
Γι’ αυτό, εκείνο που ξεκίνησε εβδομήντα χρόνια πριν και όσα έγιναν κάποτε, είναι χρεία να είναι και να παραμείνουν σημείο αναφοράς και για τους σημερινούς ‘Ελληνες, για τις σημερινές νέες γενιές..
Για να μάθουν μέσα από εκείνην την Ιστορική, ηρωική επομποιϊα τι σημαίνει να είναι Έλληνες και πόσο και τι Χρέος φέρουν στους ώμους τους.. Για να “θυμούνται” , για να μην ξεχάσουν!
Προς χάριν, λοιπόν, της Ιστορικής μνήμης, ας ξαναθυμίσω σε μας τους Έλληνες αλλά και στους άλλους της Ενωμένης Ευρώπης σήμερα, μα και τους πέραν του Ατλαντικού, εχθρούς και φίλους και ουδέτερους προς εμάς, τι έλεγαν οι αρχηγοί τους στους λαούς τους και σε όλο τον Κόσμο για μας τους Έλληνες και το τι μας οφείλουν . Ναι! Οφείλουν και έχουν Χρέος οι Ξένοι από τότε και μέχρι τα σήμερα, σ’ αυτήν τ ην χώρα που λέγεται Ελλάδα και στον λαό της. Και
Είναι ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΗΣ!
Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες, λέγεται, ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών αντίστασης του Ελληνικού λαού στους επίδοξους καταχτητές, στους 13.676.
Για αυτό το Ελληνικό ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 1940, οι ξένοι -φίλοι και εχθροί-, είπανε:
Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gault 1890-1970 Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο :
(Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.)
Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992 Υπουργός των εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974 :
«Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης…Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν»
(Από μήνυμά του πού απηύθηνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.)
Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953 Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953 :
«Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον.»
(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.)
Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός :
«Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε». (Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)
«Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις.» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.)
Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945 Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945
«Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ’ όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον….» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.)
Σέρ Αντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977. Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957
«Ασχέτως προς ότι θα πουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο το οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στο ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε.» (Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)
Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965 Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
«Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν.» …….. «Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β’ Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη.» (Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.)
«Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες.» (Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου.)
«Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης.» (Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)
Σέρ Χάρολδ Αλεξάντερ, Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969 . Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο:
«Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα.»(Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.)
Γεώργιος ΣΤ’ (1898-1952) Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952 :
«Ο μεγαλοπρεπής αγών τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.» (Από λόγο του στο κοινοβούλιον τόν Μάιον 1945.)
«Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν’αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια.» ……. «Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας.» (Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.)
«Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού…κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας…εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη…» (Δήλωσή του στο ‘ Υπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδόθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο.)
……………………
Σημειώσεις:
α) Η πηγή για τα παραπάνω λεχθέντα υπό των ξένων, προέρχεται από ενα εμπεριστατωμένο άρθρο τουΥποστρατήγου ε. α. K. Χ. Κωνσταντινίδη, το οποίο εμπεριέχει και άλλες πολύτιμες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τον πόλεμο του1940, και το οποίο είναι δημοσιευμένο στην παρακάτω σελίδα:
“Περίμενα καιρό, πολύν καιρό. Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα κι ήθελα νερό. … Κι ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει.”
Παναγιώτης Κανελλόπουλος
Κείνον , συλλογίστηκα τον άκουσε
ΚΙ άλλους τους ακούει, την εντολή την δίνει…μα αυτή η πολύτιμη βροχή δεν πέφτει κάτω.. σαν ναναι κλέφτες που την αρπάζουν πριν καν φτάσει στην γή..
’Αλλους, όχι, όχι ίσως, ακόμη..
Και είναι αυτοί που περιμένουν πολλοί… Διψούν και πεθαίνουν από την δίψα χρόνους και καιρούς τώρα.. Περιμένουν την βροχή, να τους δώσει το νερό να ζήσουν…Νερό μ’ ανάσα, να η ζωή!
Κάποτε, κάποτε το γαλανόλευκο τ’ ουρανού σκιάζεται από βαρειά σύγνεφα.. γιομάτα βροχή.. Κι εκείνοι που περιμένουν στέκονται στα γόνατα , κοιτάν΄ κι κι ελπίζουν.. μια σταγόνα της για μια ανάσα..
Μα είναι που κλέφτης άνεμος διώχνει τα σύγνεφα μακρυά από κεί …
Κι ύστερα;
“…Ύστερα τίποτα. Μήτε κατάρες πια και μήτε επευφημίες.
Μόνη μορφή ελευθερίας απόμεινε η σιωπή …
Τα πηγάδια στερέψαν – αν έριχνες μια πέτρα χτυπούσε στην πέτρα, κι ο ήχος συνεχιζόταν σ’ ένα ατελεύτητο βάθος ως την άλλη μεριά.
Κι αν κοιταζόσουν μέσα, ένα μονάχο μάτι, σκοτεινό, χωρίς τσίνορα, σε κοιτούσε κατάματα, κάνοντας κοίλο ολόκληρο το πρόσωπό σου σα μια ξέβαθη τρύπα…”
Ετσι τα μίλησε ο ποιητής μας για ..την δίψα.. Την άλλη δίψα…Γιατί οι άνθρωποι διψάνε για πολλά.. Είναι που το νερό έχει και φέρνει πολλά από κείνα που χρειαζόμαστε, είναι που το νερό είναι η πηγή της ζωής! ..
Κι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μας που διψάνε για νερό, για την σταγόνα του, που πεθαίνουν από την ελλειψή του.
Κι είναι πολλοί πια που μιλάν και λεν’ πως ο επόμενος πόλεμος θα γίνει για το νερό..
Ίσως, λέω , γιατί η έλλειψή του πρώτα ξεραίνει τις καρδιές, οι άνθρωποι μετά, θεριά γινωμένα με τον νου στερεμένο κι αυτόν, θα στραφούν ένας εναντίον του αλλουνού, κι έπειτα, τελευταία, θ’ αποξεραθεί κι η γη .. και το είδος τ’ ανθρώπου που από το μέρος ήταν κι είναι θα ΄χει γυρίσει σ’ εκείνην πίσω…Χούν εις χούν..
Κι η ζωή θα συνεχισθεί …για τα άλλα που θα ρθούν, μα χωρίς τους ανθρώπους..
«νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.»
Απ. Παύλου ( Α’ Κορινθίους. 13:13)
Μια αληθινή ιστορία πολλούς αιώνες πριν…
Ηταν γύρω στα 137 μ.Χ. στην Ρώμη επί αυτοκράτορος Ανδριανού. Τότε, στα χρόνια των μεγάλων διωγμών των χριστιανών και της Νέας Πίστης..
Τότε, μια μάνα χριστιανή , η Σοφία, χήρα από χρόνια και μητέρα τριών κοριτσιών, της Πίστης που ήταν μόλις 12 χρονώ, της Ελπίδας που ήταν μόνον 10 χρονώ και της μικρότερης της Αγάπης που ήταν-δεν ήταν – εννιά χρονώ, υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει τα βασανιστήρια τα απάνθρωπα τον κατακρεουργισμό και την εκτέλεση στο τέλος ενός προς ένός των παιδιών της…Από την τότε Εξουσία του αυτοκράτορος προς την κατάλυσιν και συντριβήν δια των μαρτυρικών θανάτων τους της πίστης προς Τον Χριστό και την από και δια αυτού αγγελία.
Κι ηταν που η μάνα με τα παιδιά της αρνήθησαν να απεμπολίσουν, υπερασπιζόμενοι με την ζωή τους το τελικό δικαίωμά τους στην ελευθερία ψυχής, ύπαρξης και βούλησης .. Στο ανυπότακτο του Είναι
Πρώτη βασανίστηκε η μεγαλύτερη κόρη, μετά η δεύτερη και τέλος η μικρούλα η Αγάπη.. Κάθε ένα από τά παιδιά μαζί με την μάνα υποχρεώθηκαν να παρακολουθούν τα βασανιστήρια και την θανάτωση του άλλου…Την μάνα την άφηασαν να ζήσει…Τι μεγαλύτερη, τι πιό βασανιστική τιμωρία;; Τρείς μέρες μετά, η Σοφία, η μάνα, πέθανε δίπλα στα μνήματα των σκοτωμένων παιδιών της..
Συνέβη κάποτε..στην Ρώμη
Και την μνήμη εκείνου που συνέβη τότε, τιμούμε κάθε σήμερα στις 17 του Σεπτέμβρη..
Μεγάλη ημέρα η σημερινή!
Για κείνο που συνέβη κάποτε στην Ρώμη.
Για τα μεγάλα αγαθά τ’ ανθρώπου..Την Σοφία, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη..που μακάρι να συνδτρόφευαν τις ζωές ολουνούν μας και είθε κάποτε να γείρουν, ενα γινωμένες, εντός του καθενός μας!
Και για μένα, και για κάτι άλλο, τόσο πολύτιμο, ως θησαυρός ανεκτίμητος! Γιατί, σα σήμερα γεννήθηκε πριν κάτι χρόνια, ενα πολύ γλυκό και υπέροχο πλάσμα, ο Δημήτρης ο ανηψιός μου!
Την γέννησή του την συντρόφεψαν βαρειά πένθη και μεγάλος, μέγιστος πόνος! Κι ήταν αυτό το μωρό που μια τέτοια μέρα σα σήμερα που είχε γεννηθεί, να μου (ξανα)δώσει με την γέννησή του, με την ύπαρξή του την μικρούλα, την τοσοδούλα και την μέγιστη τα τρία μεγάλα αγαθά: Την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη και την ευλογία με σοφία και με ανοιχτή καρδιά να τα δεχτώ!
Τον ευχαριστώ που γεννήθηκε, τον ευχαριστώ για όσα μούδωσε και μου δίνει! Τον ευχαριστώ επειδή υπάρχει, Απλά, επειδή είναι!
Σ’ευχαριστώ Δημήτρη μου! Αγάπη μου, Χρόνια σου Πολλά!!!
Γερός και δυνατός στο Πνεύμα, με αγάπη και προκοπή στην ζωή του, αδελφή μου,
να είναι ο γιός σου!
Για περισσότερα , αν θέλετε, να μάθετε, για το βίο και το μαρτύριο της Μάνας Σοφίας και των τριών παιδιών της :
Αυτή είναι η φωτογραφία με την οποία η φωτογράφος Mary Chind (Des Moines Register) κέρδισε φέτος στις 12/4/2010, το βραβείο Pulitzer 2010 στην κατηγορία “Τhe breaking news photography” !!
Και αυτό που έγινε, τότε, αυτό το περιστατικό που μια στιγμή του απεικονίστηκε και αποθανατίστηκε στην βραβευμένη φωτογραφία, αξίζει πολλά, πολλά περισσότερα βραβεία..
Γιατί, τότε σώθηκε μια ζωή και είναι η ανθρώπινη ζωή, ανεκτίμητη.
Και, κυρίως, γιατί η πράξη της σωτηρίας της, ήταν άστραμμα του πολύτιμου θησαυρού μιας ανθρώπινης καρδιάς!
Το περιστατικό της διάσωσης συνέβη στις 30 Ιουνίου του έτους 2009 στην πόληDes Moines, την πρωτεύουσα πόλη της Πολιτείας της Αϊόβα (Iowa) των Η.Π.Α και μες στα νερά του ποταμού της που την διασχίζει και της έδωσε τ’ονομά του.
Την ημέρα εκείνη ο οικοδόμοςJason Oglesbee, εργάτης σε ανέγερση μιας γέφυρας για πεζούς πέρα από το φράγμα, είδε να ανατρέπεται μες στα ορμητικά κι αφρισμένα τα νερά του ποταμού δίπλα στο φράγμα του, η βάρκα με τους συνεπιβάτες της, το ζεύγος Patricia και Ralph Νeely.
Χωρίς να διστάσει αλυσσοδέθηκε από την άκρη ενός γερανού και μετά κρεμάστηκε ως άλλο αγκίστρι πάνω από το ποτάμι..
Κατάφερε να σώσει την κυρία Πατρίτσια Νeely, την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή.
Ο σύζυγός της, όμως, δεν τα κατάφερε. Είχε ήδη παρασυρθεί απ’ τα νερά του ποταμού και τον ανέσυραν πνιγμένο μετά από ώρες..
Ο ΠοταμόςDes Moines, είναι παραπόταμος του Μισισσιπή, έχει μήκος 845 χιλιομέτρα περίπου και διασχίζει όλη την πολιτεία της Αϊόβα, είναι δε αρκετά φαρδύς ποταμός και πλωτός. Μέσω αυτού από τα παλιά πρώτα χρόνια των ιθαγενών ινδιάνων διεκινείτο το εμπόριο, κάτι που συνεχίζεται ως σημέρα..
12/3/2010, βράδυ Παρασκευής των Δ’ Χαιρετισμών προς την Παναγία
“Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια»
Εκεί, που και σήμερα απλώνεται ο Κεράτιος* κόλπος, Haliç (= Κανάλι ή Altın Boynuz, όπως λέγεται σήμερα στα Τούρκικα), το μεγαλύτερο, καθώς λένε, φυσικό λιμάνι ολάκερου του κόσμου..
Εκεί στον Κεράτιο κόλπο, τον κόλπο με το σχήμα του κέρατος του ελαφιού που σχηματίστηκε από τον Βόσπορο στην άκρια της Ευρώπης..
Εκεί, που σήμερα, σαν πως τον διαφημίζουν οι Τούρκοι, βρίσκεται και είναι το πιό ασφαλές λιμάνι του κόσμου,
κάποτε, στα χρόνια της περίφημης Βυζαντιντινής αυτοκρατορίας..
Εκεί,στον Κεράτιο τον Κόλπο, που τα νερά του έβρεχαν την Κυρά των Πόλεων, την Πόλη, την Κωνσταντινούπολη*, λιμάνι* της γινομένο από τα παλιά, ορδές βαρβάρων Αγαρηνών και Τούρκων παραμόνευαν, μεθόδευαν τα σχέδιά τους και ανα καιρούς επιτίθονταν για να την κυριεύσουν ..
Εκεί, που στα παλιά κείνα τα χρόνια, ο Κεράτιος Κόλπος, ήταν, ίσως, το πιό επίφοβο και το πιό επικίνδυνο λιμάνι του Κόσμου, τότε ..
Εκεί,στα 626 μΧ, στο άκρο του Κεράτιου Κόλπου κι από τη μεριά της Πόλης στα βορειο-δυτικά της,
Εκεί, μες στην συνοικία των Βλαχερνών, δίπλα στο Μεγάλο περίλαμπρο Παλάτι των Αυτοκρατόρων,
Εκεί, στον περίκαλλο Ναόν της Παναγίας των Βλαχερνών, που είχε αρχιαναγερθεί από την αυτοκράτειρα Πουλχερία μεταξύ των ετών 450-453μΧ και που καταστράφηκε ολοσχερώς στις 29/2/1434,
Εκεί, μια νύχτα του Θέρους του 626, σύσσωμος ο λαός του Βυζαντίου με τον κλήρο αντάμα υπο τον Πατριάρχη Σέργιο μες στον Ναό της Παναγιάς της Βλαχερνίτισσας προσευχήθηκαν ορθοί ψάλλοντας προς την Παναγίαν για πρώτην φορά τον Υμνο, τον επονομαζόμενο και Ακάθιστο και ύστερα περιέφεραν, στα τείχη της Πόλης την εικόνα της Παναγιάς, την Θαυματουργή, ενόσω οι Αβαροι Τούρκοι και οι Πέρσες υπό τον Χοσρόη πολιορκητές της Πόλης, ήσαν στα πλοία τους μεσα στο λιμάνι του Κεράτιου και ετοιμάζονταν να τους επιτεθούν..
«ορθοστάδην τότε πας ο λαός κατά την νύκτα εκείνην τον ύμνον τη του Λόγου Μητρί εμέλψαν και ότι πάσι τοις άλλοις οίκοις καθήσθαι εξ έθους έχοντες, εν τοις παρούσι της θεομήτορος ορθοί πάντες ακροώμεθα».
Κι αργότερα, λέει το συναξάρι, μια τρομερή τρικυμία ξέσπασε στα νερά του Κεράτιου κείνη την νύχτα που καταπόντισε τα καράβια των Αβάρων και των Περσών
«Ο γε μεν θεοφιλής της Κωνσταντίνου λαός τη θεομήτορι την χάριν αφοσιούμενος, ολονύκτιον τον ύμνον και ακάθιστον αυτή εμελώδησαν, ως υπέρ αυτών αγρυπνησάση και υπερφυεί διαπραξαμένη το κατά των εχθρών τρόπαιον».
Εκεί, τότε, ήταν, καθώς λένε, η πρώτη φορά που έγινε η επίκληση στην παναγιά, μέσα από ψαλμωδία του καοντάκιου του Ακάθιστου Υμνου. Και έσωσε τότε, η Χαριτόβλητος, την Πόλιν..Μα, δεν ήταν και η μόνη φορά..
{…Πρέπει να αναφερθή εδώ ότι η Κωνσταντινούπολη γνώρισε και πολλές άλλες δεινές περιστάσεις και πολιορκίες, από τις οποίες λυτρώθηκε, σχεδόν πάντοτε, θαυματουργικά. Οι κυριώτερες από αυτές είναι η πολιορκία από τους Άραβες του Μωαβιά (673), όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος Πωγωνάτος. Δεινή περίσταση σημειώθηκε το 715 από τους Άραβες και Βουλγάρους, τρομερή πολιορκία και θαυμαστός καταποντισμός των πλοίων των Αράβων έγινε το 718, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Λέων ο Γ΄..Οι δύο πολιορκίες που συγκεντρώνουν όλα τα στοιχεία για την ψαλμώδηση του Ακαθίστου Ύμνου είναι του έτους 626 και του έτους 718. Και στις δύο περιπτώσεις ο ύμνος έπρεπε να προϋπήρχε στη λειτουργική πράξη, και να ψάλθηκε τότε «ορθοστάδην», από μέγιστη αφοσίωση προς εγκωμιασμό της Θεοτόκου. Και προκρίθηκε αυτός ο ύμνος από κάποιον άλλον ενδεχομένως, επειδή θα ήταν κιόλας καθιερωμένος στην αγρυπνία της 15ης Αυγούστου στη Βλαχέρνα, κι επειδή το περιεχόμενο του, με χαρακτήρα διηγηματικό, δογματικό, και δοξολογικό – εγκωμιαστικό προσφερόταν για τη διάσωση και τη λύτρωση της Πόλης από τη δεινή περίσταση..}Go to source web page: ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
Αυτή είναι ωσαν την Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών!
Η πραγματική είναι επί ξύλου ζωγραφισμένη, αργυρόχρυση και ιστορική!
Επί Εικονομαχίας η εικόνα εξαφανίστηκε.
Κατά την παράδοση, ξαναβρέθηκε το 1030, κρυμμένη στον τοίχο της Εκκλησίας κατά τις εργασίες ανακαίνισης του Ναού που έγιναν τότε επί Ρωμανού Γ’ Αργυρού.
χαίρε ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα χαίρε ότι τον πολύφωτον ανατέλλεις φωτισμόν χαίρε ότι το πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν χαίρε της κολυμβύθρας ζωγραφούσα τον ρύπον χαίρε λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν χαίρε κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν χαίρε οσμή της Χριστού ευωδίας
χαίρε ζωή μυστικής ευωχίας
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.
( απόσπασμα από τον Ακάθιστο ύμνο)
Ο Ακάθιστος Υμνος είναι ένα από τα πιό σημαντικά φιλολογικά μνημεία της Βυζαντινής Υμνογραφίας και Μουσικής. Είναι ενας “υμνος¨κοινώς γνωστό ως ‘Κοντάκιο” και ψάλλεται ολόκληρος κατά τον όρθρο του Σαββάτου της Ε’ Εβδομάδας των Νηστειών.
Φέρεται δε σε όλη την χειρόγραφη Εκκλησιαστική παράδοση ως ανώνυμος.
Πολλοί μεγάλοι μελετητές απέδωσαν τον έξοχο αυτό ύμνο στον κατ’ εξοχήν πρίγκηπα των βυζαντινών υμνογράφων, τον Ρωμανό το μελωδό (α΄ μισό ς΄ αι.). Σύμφωνα με το άρθρο του μουσικολόγουΓρηγορίου Θ. Στάθη :
{.. Υπάρχει και μια μεταγενέστερη μαρτυρία, του ις΄ αι., ως σημείωση σε κώδικα του ΙΓ΄ αι. (της μονής Βλατάδων 41, φ. 193α) που αναφέρει το όνομα του Ρωμανού ως ποιητού του ύμνου. Υπάρχουν όμως και δύο εξίσου σοβαρές, αλλά σοβαρές ενδείξεις. Η μία είναι ότι στη λατινική μετάφραση του ύμνου, γύρω στα 800, από τον Επίσκοπο Βενετίας Χριστόφορο, αναφέρεται το όνομα του Γερμανού Α΄ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (715-730 κοιμήθηκε 740) που ήταν σύγχρονος με τα γεγονότα του 718 “Incipit Hymnus de Sancta Dei Genetrice Maria, Victoriferus atque Salutatorius, a Sancto Germano Patriarcha Constantinopolitano”.Η άλλη περίπτωση είναι, ότι σε μια παλαιά αχρονολόγητη εικόνα του Ευαγγελισμού στο παρεκκλήσιο του αγίου Νικολάου της ονομαστής μονής του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, εικονίζεται κι ένας μοναχός που κρατάει ειλητάριο με γραμμένο το «Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη». Στο κεφάλι του μοναχού υπάρχει η ένδειξη «Ο ΑΓ. ΚΟΣΜΑΣ». Αυτός ο άγιος Κοσμάς δεν είναι άλλος από τον Κοσμά το μελωδό, που κοιμήθηκε το 752/4, κι είναι κι αυτός σύγχρονος με την θαυμαστή λύτρωση της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία του 718.}
Για τον Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών
Εκεί, που ως τα 1434, υψωνόταν αυτός ο υπέρλαμπρος Ναός της Παναγίας των Βλαχερνών, σήμερα υπάρχει αυτός ο ομώνυμος ναός, έργο αρχψικά της συντεχνίας των Γουναράδων που αγόρασαν μια μικρή έκταση από τους καταχτητές της Πόλης, Οθωμανούς και έχτισαν τούτον τον ναϊσκο..Εγιναν μετά και προσθήκες από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, βέβαια:
Είναι το παρόν ένα απόσπασμα από το άρθρο “Ἡ Παναγία τῶν Βλαχερνῶν” του κάποτε καθηγητή μου, Αθανασίου Παλιούρα, καθηγητού Θεολογίας, Ιστορίας και Βυζαντινής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο των ΙωαννίνωνGo to source web page: Οικουμενικόν Πατριαρχείον
Σημειώσεις:
Το όνομα Κεράτιος (αγγλικά=Golden Horn) προήλθε από το αρχαιότερο Κέρας, το Χρυσούν Κέρας, που έδωσαν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής οι οποίοι παρομοίαζαν το σχήμα του κόλπου με κέρατο ελαφιού. Οι δύο άκρες του ενώνονται με δύο γέφυρες, τη γέφυρα του Γαλατά και τη νεότερη του Ατατούρκ. Όταν οχυρώθηκε η Κωνσταντινούπολη, η είσοδος του κόλπου αποκλείστηκε με αλυσίδα, η οποία πολλές φορές χρησίμευσε για την απόκρουση ναυτικών επιδρομών. Ο Κεράτιος κόλπος έχει κατεύθυνση από ΝΑ (στο σημείο που ενώνεται με τον Βόσπορο στο ακρωτήρι Σεράι Μπουρνού) προς ΒΔ (το χερσαίο μέρος). Χωρίζει έτσι την παλαιά πόλη της Κωνσταντινούπολης από τις περιοχές του Πέρα και του Γαλατά. Οι δύο αυτές πλευρές της πόλης ενώνονται με δύο γέφυρες κτισμένες πάνω από τον κόλπο. Την παλαιότερη, γέφυρα του Γαλατά μήκους 490 μέτρων (τουρκικά: Galata Köprüsü) και την πιο σύγχρονη, γέφυρα Ατατούρκ (τουρκικά: Ataturk Köprüsü).Κατά τους χρόνους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο κόλπος είχε αξιόλογη ναυτιλιακή κίνηση, πράγμα που δε συμβαίνει σήμερα”.Go to source web page: Κεράτιος κόλπος – Live-Pedia.gr
{Η Κωνσταντινούπολη πήρε το όνομά της από τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο (273 – 335) και η ονομασία αυτή κατακυρώθηκε για αιώνες σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Συντομογραφικά ονομάστηκε και Πόλη, γεγονός που οφείλεται στο ότι για αιώνες η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε τη μοναδική ίσως διοικητικά συγκροτημένη πολεοδομική ενότητα.Στην περίοδο της τουρκοκρατίας, η Πόλη άλλαξε αρκετές ονομασίες που αποτελούσαν παραφθορά της λέξης Κωνσταντινούπολη (π.χ. Κωνσταντινιέ). Αργότερα πήρε την ονομασία "Πόλη της Ευτυχίας" (Ντερ Σαδέτ) και τους τελευταίους αιώνες Ισταμπούλ. Οι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι η λέξη Ισταμπούλ αποτελεί παραφθορά της φράσης "εις την Πόλιν". Η επίσημη σημερινή ονομασία της πόλης είναι Ισταμπούλ και καθιερώθηκε το 1926, με απόφαση του τότε προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ}Go to source web page>>
Γεωγραφική Θέση {Η Πόλη καταλαμβάνει την τριγωνική χερσόνησο που σχηματίζεται μεταξύ του Κεράτιου κόλπου, του Βοσπόρου και της θάλασσας του Μαρμαρά και εκτείνεται μέχρι τις απέναντι ανατολικές ακτές του Γαλατά. Στην περιοχή που εκτείνεται η πόλη, υψώνονται εφτά λόφοι (γι’ αυτό ονομάστηκε Επτάλοφος) που διαχωρίζουν φυσικά τις διάφορες περιοχές της. Το ψηλότερο μέρος της πόλης (στην περιοχή της πύλης της Αδριανούπολης) βρίσκεται σε ύψος 77 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Κεράτιος κόλπος οριοθετεί τη φυσική διαίρεση της πόλης. Είναι μια στενόμακρη υδάτινη λωρίδα που ξεκινά από βόρεια και εκτείνεται σε μήκος 7,5 χλμ., μέχρι το ακρωτήρι του Σεράι Μπουρνού. Από τα αρχαιότατα χρόνια έχει διαμορφωθεί σε λιμάνι της πόλης. Ο Βόσπορος έχει μήκος 31,5 χλμ. και το βάθος του φτάνει περίπου τα 60 μ. Η απόσταση που χωρίζει τις δυο πλευρές του, κυμαίνεται από 550 μ. (στο Ανατόλ Χισάρ) μέχρι τα 4,6 χλμ. (στο Μπουγιούκ Ντερέ – είσοδος στον Εύξεινο Πόντο). Η θάλασσα του Μαρμαρά (στα νότια) αποτελεί το φυσικό πέρασμα ανάμεσα σε δυο ηπείρους και το σημείο επαφής δυο θαλασσών, του Εύξεινου Πόντου και της Μεσογείου.}Go to source web page>>
Το Μέγα Παλάτιον των βυζαντινών αυτοκρατόρων στην Κωνσταντινούπολη ήταν η καρδιά των τελετών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για χίλια χρόνια, και κατελάμβανε μια περιοχή η οποία σήμερα έχει κηρυχθεί ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.Το Μέγα Παλάτιον έχει μεγάλη πολιτιστική και ιστορική σημασία, καθώς άσκησε αξιόλογη επιρροή τόσο στη δυτικοευρωπαϊκή, όσο και στην ανατολική αρχιτεκτονική ανακτόρων, αποτελώντας το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορική αρχιτεκτονική και τη μεσαιωνική. Παρόλ’ αυτά είναι εν μέρει μόνο γνωστό. Κατάλοιπά του βρίσκονται θαμμένα κάτω από μεταγενέστερα κτήρια, κυρίως κάτω από το Σουλτάν Αχμέτ τζαμί (Μπλε τζαμί), και είναι γνωστά μόνο μέσα από κείμενα και παλαιότερες αναπαραστάσεις.
Στη Μέση Βυζαντινή περίοδο, και ιδιαίτερα επί βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118), υπήρξε μια αυξήθηκε η σπουδαιότητα του Παλατιού των Βλαχερνών, στα βορειο-δυτικά της πόλης, κοντά στον Κεράτιο Κόλπο, ως κατεξοχήν αυτοκρατορικής κατοικίας. Παρόλα αυτά, στο συγκρότημα του Μεγάλου Παλατίου κατά τον 12ο αιώνα προστέθηκαν σημαντικά νέα κτήρια ενώ άλλα ανακαινίστηκαν, ειδικά ο Μουχρουτάς, ένα περίπτερο αναψυχής με αραβικές ή περσικές επιρροές, πιθανώς με οξυκόρυφο θόλο,8 που λέγεται ότι βρισκόταν στους νοτιοδυτικούς χώρους του παλατιού. Go to source web page: Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη
Ναός της Παναγιάς των Βλαχερνών: {Η αυτοκράτειρα Πουλχερία έκτισε ένα περιώνυμο ναό προς τιμή της Θεοτόκου μεταξύ των ετών 450-453. Ο αυτοκράτορας Λέων Α΄ (457-474), που αποπεράτωσε την ανοικοδόμηση του ναού, έκτισε και το παρεκκλήσιο της αγίας Σορού, στο οποίο φυλασσόταν η αγία Εσθήτα, ο πέπλος κι ένα μέρος της τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου. Με προσθήκες και προσκτίσματα από τους αυτοκράτορες Ιουστίνο Β΄ (571) και Ρωμανό Γ΄ Αργυρό (1028-1034) ο ναός καταστράφηκε το 1070 από πυρκαγιά. Ξαναχτίστηκε τους χρόνους του Ρωμανού Δ΄ Διογένους (1067-1071) και του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (1071-1078), αλλά στις 29 Φεβρουαρίου 1434 καταστράφηκε ολοκληρωτικά από πυρκαγιά που προκάλεσαν πριγκιπόπουλα και αρχοντόπουλα με αναμμένο δαδί στην ξύλινη στέγη όπου κυνηγούσαν περιστέρια. Στην ίδια περιοχή κοντά στο ναό χτίστηκαν μεγαλόπρεπα βασιλικά παλάτια και πολλές φορές οι παλατιανοί έμεναν εκεί και γιόρταζαν με λαμπρότητα διάφορες γιορτές. Για το λόγο αυτό και για τις πολλές παννυχίδες που γίνονταν στις Βλαχέρνες διαμορφώθηκε ένα ξεχωριστό Τυπικό τελετουργικών διατάξεων. Πολλοί αυτοκράτορες εξεδήλωσαν την ευλάβεια τους στην Παναγία την Βλαχερνιώτισσα, όπου μάλιστα στέφθηκαν αυτοκράτορες και πρίγκιπες. Το 1285 έγινε τοπική Σύνοδος που κατάγγειλε την ένωση των Εκκλησιών που έγινε στη Σύνοδο της Λύωνος (1274)} Του Γρ.Θ. Στάθη, διδάκτορος Θεολογίας, μουσικολόγουGo to source web page: ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
Γενοκτονία:Πρωτογενές έγκλημα. Σημαίνει την μεθοδική, συστηματική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, είναι έγκλημα ανεξάρτητο από πολεμικές συγκρούσεις. Ο υπαίτιος του εγκλήματος αυτού προβαίνει στην συστηματική ενέργεια της γενοκτονίας εις βάρος της άνω ομάδας, οχι για κάτι που αυτή η ομάδα είτε έπραξε ή που μπορεί να έπραξε ή να πράξει, αλλά για το οτι είναι αυτή που είναι.
Ο όρος “ γενοκτονία“( Genocide)* ως νομική έννοια, προσδιορίστηκε ως τέτοια ονομαστικώς και εννοιολογικώς, από τον νομικό Raphaël Lemkin** και εγκρίθηκε στις 9/12/1948 , οπότε και υπογράφτηκε η σύμβαση για την πρόληψη και την τιμωρία του εγκλήματος της γενοκτονίας (The Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide ) και η οποία τέθηκε σε ισχύ από τον Ιανουάριο του 1951 και εφεξής..
Πριν το 1948, δεν υπήρχε η λέξη ως νομική οντότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχαν ήδη διαπραχθεί γενοκτονίες. Και η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, όπως και αυτή των Αρμενίων, πρου προήγήθηκαν χρονικά, τέτοιες ήσαντε και είναι. Για να περιγραφούν οι πράξεις αυτές ως τότε χρησιμοποιούνταν οι λέξεις: Βανδαλισμός, βαρβαρισμός
Η Χάρτα του ΟΗΕ του 1948 καθορίζει τη γενοκτονία ως συστηματική εξόντωση.Συστηματική εξόντωση δεν σημαίνει ολοκληρωτική εξόντωση.
Αυτός ο χορός, ο Πυρρίχιος***, ήταν το έναυσμα! ‘Ημουν, δεν ημουν στα δεκατέσσερα χρόνια μου, σαν τον είδα να χορεύεται στα “Παπαστράτεια”. Κι έμεινα κεί ακίνητη, θυμάμαι, νοιώθοντας να φεύγει όλος ο αέρας από μέσα μου. Και σαν ακολούθησε ο χορός των μαχαιριών, όλο το αίμα να κοχλάζει μέσα μου.
Μέχρι τότε, γνώριζα για τον Ελληνικό αποικισμό του Πόντου από τα αρχαία χρόνια, το από που και το πως. Γνώριζα κάμποσα για τον πολιτισμό τους, για το εμπορικό τους δαιμόνιο, για την γέφυρα που επιτέλεσαν στην πορεία των χρόνων στην επέκταση του Ελληνικού πολιτισμού στα πέρατα της Ασίας προς το βορρά και προς τον νοτιά.
Μα, δεν είχα ακούσει τίποτις για την σφαγή που γένηκε, στα πέτρινα ματοβαμμένα χρόνια της περιόδου 1916-1923, για την συστηματική και τρομερή στην μεθόδευση και υλοποίησή της διαρκή εγκληματική πράξη των Τούρκων για τον εξανδραπονδισμό και την εξόντωση τούτου του λαού, από αυτό τον τόπο που με τα χρόνια προσάρτησε στα εδάφη της. Για όλα αυτά, έμαθα και συνεχίζω να μαθαίνω, μετά. Αφου είδα και άκουσα τον πυρρίχιο.
Για την ιστορία του Πόντου και τα της περιόδου της Ποντιακής γενοκτονίας, δεν θα μιλήσω εδώ.
Να σημειώσω μόνον:
α) Οτι η γείτων χώρα, η Τουρκία, αρνείται έως σήμερα οτι υπήρξε ποτε τέτοιο γεγονός, οιόν το της γενοκτονίας των Ποντίων, ούτε οτι πως υπήρξε υπαιτία τούτου! Οπως άλλωστε πράττει αντιστοίχως και για την των Αρμενίων γενοκτονία!
β) Οτι βάσει της ποινικής αρχής ” nullum crimen, nulla paine sine lege”, η γείτων χώρα Τουρκία, ακόμη και αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ποντίων ως γεγονός τελεσθεν παρ’αυτής, δεν μπορεί να καταδικασθεί γιαυτό, δεδομένου οτι δεν είχε προβλεφθεί ως ποινικό διεθνές αδίκημα, τότε που συνέβη
Σας παραπέμπω για πληρέστερη ενημέρωση επί τα των αφορώντων στην Γενοκτονία των Ποντίων ιστορικά και άλλα γεγονότα:
19η Μαίου: Γενοκτονία των Ποντίων, του Βλάσση Βλασίδη (Μακεδονικό Πρακτορείο ειδήσεων)
Προσθήκη μεταγενέστερη: 12/3/2010:Το σουηδικό Κοινοβούλιο ψήφισε την Πέμπτη υπέρ τις αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων, των Αρμενίων και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.Η απόφαση ελήφθη με 131 ψήφους υπέρ έναντι 130 κατά και 88 αποχές. Την πρόταση είχαν καταθέσει βουλευτές από διάφορα κόμματα του σουηδικού Κοινοβουλίου. Η απόφαση εκτός από τους Πόντιους και τους Αρμενίους αφορά επίσης στη γενοκτονία το 1915 των Ασσύριων, των Σύριων και των Χαλδάιων. Μετά την απόφαση του Σουηδικού Κοινοβουλίου αναβλήθηκε η προγραμματισμένη για τις 17 Μαρτίου επίσκεψη στη Σουηδία του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ ανακλήθηκε στην Αγκυρα για διαβουλεύσεις ο Τούρκος πρέσβης στη Στοκχόλμη Ζεργκιούν Κορούτουρκ. Την ικανοποίησή του για την απόφαση εξέφρασε ο Σύλλογος Ποντίων της Σουηδίας «Εύξεινος Πόντος». Την περασμένη εβδομάδα, η Επιτροπή Εξωτερικών της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων είχε αναγνωρίσει της Γενοκτονία των Αρμενίων.
Σημειώσεις-πηγές:
Πυρρίχιος***: Πανελλήνιος Ελληνικός Πολεμικός Χορός.{ Μεταγενέστερη ονομασία εκ της αρχικής του : Πυρρίχιος<πυρρίχη (είδος χορού)< Πύρριχος (ον. εφευρέτη του χορού), χορός όπου οι χορευτές αναπαριστάνουν αμυντικές και επιθετικές κινήσεις πολεμιστών, κατά το λεξικό Φυτράκη)
Παλιότερα, διάβασα, οτι ήτανε κυκλικός, οτι επονομάζεται επίσης και Σέρα από το όνομα του ποταμού περί την Τραπεζούντα, όπου εχορεύετο, κυρίως. Μα οχι μόνον εκεί! Ο χορός αυτός χορευότανε και χορεύεται από τον Πόντο ως την Κύπρο και τη Κρήτη μέχρι πίσω τη μητρική Αρκαδία των Πελασγών. "Εκμανθάνουσι πάντες εν Σπάρτη, από πέντε ετών πυρριχίζειν." - Αθήναιος, Επιτομή 2.2.134 –
Πύρριχος: Πύρριχος σημαίνει αυτός που κατέχει το πυρ, η μεταφορικά την γνώση την τεχνολογία, ή την ενέργεια:
“Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πύρριχος είναι γνωστός ο εφευρέτης του περίφημου πυρρίχιου χορού. Ο χορός αυτός ήταν πολεμικός και χορευόταν με όπλα (λόγχη και ασπίδα), καθώς και με πυρσούς. Πολλά πρόσωπα διεκδικούν την ταυτότητα του Πυρρίχου: άλλοι συγγραφείς και μυθογράφοι τον θεωρούσαν έναν από τους Κουρήτες, άλλοι πίστευαν ότι ήταν ένας Λάκωνας, ενώ άλλοι δεν παραδέχονται την ύπαρξή του και συνδέουν τον πυρρίχιο χορό με τον Πύρρο-Νεοπτόλεμο
Genocide*= α) Ο ορισμός της, κατά τα εν τω άρθρω 2 της Σύμβασης για την πρόληψη και καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας (Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide) οριζόμενα, όπου, μεταξύ άλλων:
(b) Causing serious bodily or mental harm to members of the group;
(c) Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;
(d) Imposing measures intended to prevent births within the group;
(e) Forcibly transferring children of the group to another group. }
β) Ως υπαίτιες πράξεις που προβλέπονται και τιμωρούνται για το έγκλημα της Γενοκτονίας, κατά τα εν τω άρθρω 3 της αυτής ως άνω σύμβασης οριζόμενα, ορίζονται οτι είναι:
(a) Genocide;
(b) Conspiracy to commit genocide;
(c) Direct and public incitement to commit genocide;
Και το φθινόπωρο ήλθε! Ο Σεπτέμβρης ξεκίνησε! Και η ζέστη του καλοκαιριού κρατάει ακόμα; Ως πότε;
Ω! Πόσο προσδοκώ τις πρώτες βροχές, τον φθινοπωριάτικο αέρα, τα φύλλα να αιωρούνται στο διάβα του με’ κείνα τα υπέροχα χρυσοκίτρινοκάστανα χρώματα, εκείνες τις μοναδικές φθινοπωριάτικες αποχρώσεις!
Αντε, λοιπόν, ναρθεί, να πιεί η ξεραμένη γής, να ξεδιψάσει, να μοσχοβολήσει το χώμα, να στολιστεί στα πράσινα, να ξεμυτίσουν από εντός της τα πρώτα κυκλάμινα και μετά, οι κρόκοι, οι ανεμώνες…
Φεύγουν πια τα χελιδόνια Κρύωσε ο καιρός, Πέφτουν φύλλα από τα κλώνια. Στο χαντάκι μαζευτήκαν κίτρινος σωρός.
που λέει και ο ποιητής μας Σπ. Σπεράντζας
Καλοσωρίζω, λοιπόν, τον πρώτο του μήνα! Τον Σεπτέμβρη! Πρωτομηνιά του Φθινοπώρου, πρωτοχρονιά για τους παλιούς των αιγιοπελαγίτικων νησιών μας.
Ο Σεπτέμβριος είναι ο πρώτος μήνας του εκκλησιαστικού έτους ( από το 313 μμ επί Βυζαντίου) αλλά και του νέου γεωργικού, είναι ο μήνας της θερινής ισημερίας (22/9)αστρονομικώς, η αρχή της ινδίκτου κατά τους Αρχαίους Ρωμαίους (indictio= επινέμηση, κατανομή φόρων).
Για μας τους τωρινούς, ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας ο τρυγητής (των αμπελιών) , ο ορτυκολόγος (διαβατάρης των αποδημητικών ορτυκιών), ο Σταυριάτης (εκ της θρησκευτικής εορτής του Σταυρού) και πέραν των παραπάνω, είναι η ώρα για τις θέσεις των βάσεών μας εν όψει της νέας χρονιάς, κατά πως τα λέει και μια Ροδίτικη παροιμία:
“Τον Σεπτέμβρη θέσε να’ βρεις”!
[..που σημαίνει: Φύλαξε εισοδήματα τον Σεπτέμβριο, δηλαδή την εποχή της συγκομιδής, για να τα βρείς, όταν σου χρειάζονται και σπείρε την κατάλληλη εποχή για να έχεις εισόδημα.] Και που…. ισχύει, θαρρώ, και για όσους από μας δεν είμαστε γεωργοί! Είναι η ώρα της σποράς! Κάθε είδους..
‘Οσο, για μένα, ο μήνας αυτός ξεκίνησε με μια εικόνα πίσω από τα μάτια μου, που από το ξημέρωμά του και έως τα τώρα, γίνεται όλο και πιό δυνατή μέσα μου! Την εικόνα ενός δένδρου, μιάς μιμόζας, ναι, εκείνου του δεντριού του ντροπαλού με τον μεγάλο παχύ ίσκιο, τις πλατειές ξέβαθες ρίζες, τα βαθυπράσινα ιδιαίτερα φύλλα και τα κρεμαστά χρυσοκίτρινα τσαμπιά ανθέων, εκείνου του, μη μου άπτου δένδρου, του ανέγγιχτου, εκείνου με το άρωμα γυναίκας!
Χμ! Είναι ένα πανέμορφο δένδρο! Η μιμόζα η αιδήμων ή αισχυντηλή.
Αειθαλλές, γλυκαίνει και φωτίζει με τα χρυσοκίτρινα άνθη του τις κρύες μέρες του Μάρτη. Γλύκα ήλιου στο έβγα του χειμώνα! Φυτεύεται, λέει, στις αρχές φθινοπώρου! Σα τώρα, δηλαδή!
Λέω, λοιπόν, να φυτέψω μια μιμόζα φέτος! Να έχω να την χαίρομαι, και αν κάνω να αγγίξω τα φύλλα της, να την νοιώθω, να την βλέπω, να μαζεύονται αυτά και εκείνη. Βλέπετε, δεν της αρέσει να την αγγίζουνε. Θα το σεβασθώ αυτό!
Αχ, και θα προλάβει να ανθίσει, λέτε, ως τον Μάρτη; Ισως, για να το μπορέσει ως τότε,να πάω κοντά της και της μιλήσω, να παίξω ήχους βγαλμένους από βιολί,να ακούσει την φωνή μου, να ακούσει την μουσική του βιολιού, να ευφρανθεί, να μεγαλώσει πιό γρήγορα!
Νομίζετε, αστειεύομαι; Και όμως, ο Σκανδιναβός ειδικός επιστήμονας Κάρλ Κρίστιανσεν, γράφει σε μελέτη του αναφορικά με την μιμόζα την αισχυντιλή, την « Μιμόζα Πούντικα» :
«Κάτω από τους ήχους ενός βιολιού, η Μιμόζα ( mimosa pudica) αναπτύχθηκε και οι ρίζες της δυνάμωσαν κατά 60% πιο γρήγορα, απ’ όσο θα αναπτύσσονταν σε κανονικές συνθήκες. Φαίνεται ότι οι υψηλοί τόνοι είναι πιο αποτελεσματικοί από τους χαμηλούς και οι φωνές των γυναικών και των παιδιών επιδρούν ευεργετικά, ενώ το αντίθετο συμβαίνει με τις φωνές των ανδρών.”
Από ένα δοκίμιο του Πεζογράφου μας Αλέξανδρου
Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ακρόπολις” το 1896. 
![BIBLIA_thumb[2]](http://beatrikn.files.wordpress.com/2011/01/biblia_thumb2.gif "BIBLIA_thumb[2]")
![BIBLIA_thumb[2]](http://beatrikn.files.wordpress.com/2011/01/biblia_thumb21.gif "BIBLIA_thumb[2]")
![BIBLIA_thumb[2]](http://beatrikn.files.wordpress.com/2011/01/biblia_thumb22.gif "BIBLIA_thumb[2]")
Το όνομα Κεράτιος (αγγλικά=Golden Horn) προήλθε από το αρχαιότερο Κέρας, το Χρυσούν Κέρας, που έδωσαν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής οι οποίοι παρομοίαζαν το σχήμα του κόλπου με κέρατο ελαφιού. Οι δύο άκρες του ενώνονται με δύο γέφυρες, τη γέφυρα του Γαλατά και τη νεότερη του Ατατούρκ. Όταν οχυρώθηκε η Κωνσταντινούπολη, η είσοδος του κόλπου αποκλείστηκε με αλυσίδα, η οποία πολλές φορές χρησίμευσε για την απόκρουση ναυτικών επιδρομών. Ο Κεράτιος κόλπος έχει κατεύθυνση από ΝΑ (στο σημείο που ενώνεται με τον Βόσπορο στο ακρωτήρι Σεράι Μπουρνού) προς ΒΔ (το χερσαίο μέρος). Χωρίζει έτσι την παλαιά πόλη της Κωνσταντινούπολης από τις περιοχές του Πέρα και του Γαλατά. Οι δύο αυτές πλευρές της πόλης ενώνονται με δύο γέφυρες κτισμένες πάνω από τον κόλπο. Την παλαιότερη, γέφυρα του Γαλατά μήκους 490 μέτρων (τουρκικά: Galata Köprüsü) και την πιο σύγχρονη, γέφυρα Ατατούρκ (τουρκικά: Ataturk Köprüsü).Κατά τους χρόνους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο κόλπος είχε αξιόλογη ναυτιλιακή κίνηση, πράγμα που δε συμβαίνει σήμερα”.![30_epistoli_vatum1920[1]](https://icpuna.bay.livefilestore.com/y1mGBozdbPF3kduTKz4_z1vhEzCo-MArXhXRWtShuSKNlht_0vCtMiuuqRQ7PNxzLI4gklRnSwlfxD5herDETsLhFSuRBLFLkg7D-7yqAHh2U8D4eN61SBbvEhjaM5JOSErLNGwxapJB2jyHANcL1yvaw/30_epistoli_vatum1920[1][4].jpg "30_epistoli_vatum1920[1]")
![25_pontus1918[1]](http://beatrikn.files.wordpress.com/2009/05/25_pontus19185b15d5b135d.jpg "25_pontus1918[1]")
