“Τι κατόρθωσε ο Θεός!”

Posted by beatrikn on 24/05/2011

“What hath God wrought!”

“Τι κατόρθωσε ο Θεός!”

Αυτή ήταν η πρώτη φράση που ποτέ μεταδόθηκε από τον τηλέγραφο. Συνέβη σαν σήμερα, στις 24 Μαίου του έτους 1844 και η φράση στάλθηκε από μια αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης.

Είναι μια φράση από την Παλαιά Διαθήκη και δη από το Βιβλίο των Αριθμών ( Αριθμοί, 23:23 ).

{“Αρ. 23:23 Βεβαίως ουδεμία γοητεία δεν ισχύει κατά του Ιακώβ, ουδέ μαντεία κατά του Ισραήλ· κατά καιρόν θέλει λαληθή περί του Ιακώβ και περί του Ισραήλ, Τι κατώρθωσεν ο Θεός” μετφρ. κατά Βάμβα.}

Η περίφημη αυτή φράση γράφτηκε με το κώδικα Μορς από τον ίδιο τον εφευρέτη τόσο της γραφής του Κώδικα Μορς (Morse code= μια ψηφιακή αλφαβήτα με παλμούς μικρής και μεγάλης διάρκειας ή σημάδια-τελείες και παύλες, μέσω της οποίας μπορούν να μεταφερθούν μηνύματα- η αίτηση για το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της οποίας κατατέθηκε το 1840) όσο και του ηλεκτρικού τηλέγραφου, τον περίφημο Samuel Finley Breese Morse (.27 Απριλίου1791- 2 Απριλίου1872), αυτόν που οι σύγχρονοί του μα και οι ύστεροί του επωνόμασαν ως τον Αμερικανό Λεονάρντο "the American Leonardo”

Ήταν σαν σήμερα στις 24 του Μαΐου του 1844, όταν ο γνωστός ζωγράφος, φυσικός και εφευρέτης Σαμουήλ Μορς, έχοντας πάρει ήδη την άδεια από το Κογκρέσο των Η.Π.Α και την σχετική χρηματοδότηση για τον ηλεκτρομαγνητικό του τηλέγραφο- (μια εφεύρεση μετάδοσης μηνυμάτων πάνω στην οποία εργαζόταν αυτός από το 1832 και ύστερα μαζί με αυτόν και οι συνεργάτες του Leonard Gale και Alfred Vail από το 1837)- κάμνοντας δημόσια επίδειξη της ικανότητας της εφευρέσεώς του, έστειλε το πρώτο αυτό μήνυμα από την αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α όπου ήταν προς τον συνεργάτη του Alfred Vail που ήταν στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης στο Μαιρυλαντ.

Η ιδέα, μάλιστα, της φράσης ανήκει στην κόρη ενός καλού του φίλου, στην Annie Ellsworth, η οποία και την προέτεινε στον Μορς ως την πρώτη φράση!.

Κι ο Κόσμος άλλαξε από τότε.

Σημείωση:

Η Πάνω ασπρόμαυρη εικόνα του Σαμιουελ Μορς είναι μια αυτοπροσωπογραφία του από πίνακα του ιδίου.

Πηγές :

http://memory.loc.gov/ammem/atthtml/morse2.html

http://www.notablebiographies.com/Mo-Ni/Morse-Samuel-F-B.html

http://world-famous-people.blogspot.com/2010/08/samuel-f-b-morse.html

http://web.mit.edu/invent/iow/morse.html

255 χρόνια και μια μέρα..

Posted by beatrikn on 28/01/2011

Κι η μουσική του είναι ακόμη εδώ..

Wolfgang Amadeus Mozart – Symphony 40 in G min KV 550

Εκείνου που γεννήθηκε πριν από 255 χρόνια και μια μέρα..

Εκείνου που αν και έζησε τόσο λίγο,

άφησε για τους μετά, πολλά και σπουδαία μουσικά έργα,

τόσο σπουδαία, που τ’ όνομά του το γνωρίζουν ακόμη και τα σημερινά μικρά παιδιά,

και τις μουσικές του συνθέσεις τις τραγουδούν και τις ακούν άνθρωποι κάθε ηλικίας και γενιάς πέρα από τα σύνορα του τόπου και του χρόνου του, από τότε που τις δημιούργησε εκείνος ως και τα σήμερα..

Wolfgang Amadeus Mozart,

τ’ όνομα εκείνου

Μ’ αυτό το όνομα έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία της κλασσικής μουσικής..

Γεννήθηκε στο Σάλτσμπουργκ στις 27 του Ιανουαρίου του 1756 και πέθανε στην Βιέννη 35 χρόνια μετά..

Ήταν λένε ιδιοφυής, ιδιαίτερος, χαρισματικός και ..”κακό σπυρί” για τους συντοπίτες συγχρόνους του.. ‘Ομως, ένας ήταν ο Μότσαρτ, και ήταν αυτός!

Μοναδικός και ανεπανάληπτος!

Ο ηθοποιός Tom Hulce ως Wolfgang Amadeus Mozart

Κι είναι που είπα ν’ αποχαιρετήσω την μέρα σαν κείνη που γεννήθηκε- τιμής ένεκεν- ακούγοντας την μουσική του κι έτσι ακούγοντας την, ήρθε και με πήρε η νύχτα της επόμενης να ‘ μαι γοητευμένη από κείνη σαν και την πρώτη φορά που την άκουσα..

Είναι , θαρρώ, που κι αν ο Μότσαρτ “εφυγε” πριν 255 χρόνια πριν, ο μαγικός αυλός του συνεχίζει να ακούγεται και να παρασύρει… σαν πως στο παραμύθι..σαν πως στην υπέροχη μουσική του για την οπερα “ Ο μαγικός αυλός”

α) Για την μουσική σύνθεση “Symphony 40 in G min KV 550 “ που επέλεξα ως πρώτο video, και την οποία δημιούργησε μεσα σε λίγες βδομάδες στα 1788, μπορείτε να διαβάσετε , αν θέλετε ειδικότερα:

http://en.wikipedia.org/wiki/Symphony_No._40_(Mozart)

http://www.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=58:2008-03-23-17-32-17&id=169:2008-03-24-08-40-31&Itemid=105

β) Το δεύτερο video εμπεριέχει σκηνές από την περίφημη ταινία “ Αmadeus” όπου αφορά στην ζωή του μεγάλου συνθέτη , τον οποίον υποδύεται σε μια εκπληχτική ερμηνεία, ο ηθοποιός Tom Hulce

γ) Κι όσο για το αν ο Μότσαρτ δολοφονήθηκε από το χέρι του Σαλιέρι, καθώς αφήνεται να αιωρείται στην ταινία;

Δείτε εδώ και τα νεώτερα επί του θέματος:

http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=74044

H εικόνα από την γενέτειρα του Μότσαρτ, το περίφημο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας.

Ο έρωτας, η φυγή κι η ποίηση

Posted by beatrikn on 30/12/2010

“Οι αληθινά ερωτευμένοι είναι εκείνοι που το σκάνε τρέχοντας”

Είπε , κάποτε , μεταξύ άλλων, η Ιταλίδα ποιήτρια Alda Merini

( 21/3/1931-1/11/2009)

Είναι εκείνη η γυναίκα με τον εύθραυστο ψυχισμό ,

εκείνη που έζησε τα 17 χρόνια από την ζωή της σε ψυχιατρείο,

εκείνη που έζησε συνειδητά και κατ΄ επιλογήν ως πτωχή

και που πέθανε σαν τέτοια,

εκείνη που τιμήθηκε το 1993 με το βραβείο Librex Montale,

την υψηλότερη τιμητική διάκριση που απονέμεται στην χώρα της,

την Ιταλία, για τους ποιητές,

εκείνη για την οποία ο Νομπελίστας Ντάριο Φο προτείνοντας της για το βραβείο Νόμπελ δήλωνε οτι ήταν “ μια εξάισια ποιητική μορφή”

Είναι εκείνη που επίσης, έλεγε πως

“ η ποίηση γεννιέται από την γλύκα και τον έρωτα.”

Ti aspetto e ogni giorno
mi spengo poco per volta
e ho dimenticato il tuo volto.
Mi chiedono se la mia disperazione
sia pari alla tua assenza
no, è qualcosa di più:
è un gesto di morte fissa
che non ti so regalare".

Alda Merini, da "Clinica dell’abbandono"

Και εδώ ένα της ποίημα, που επέλεξα , με τον τίτλο

“ Δεν έχω ανάγκη τα χρήματα ”

“Io non ho bisogno di denaro “

Io non ho bisogno di denaro

ho bisogno di sentimenti di parole
di parole scelte sapientemente
di fiori detti pensieri
di rose dette presenze
di sogni che abitino gli alberi
di canzoni che facciano danzare le statue
di stelle che mormorino all’ orecchio degli amanti.

Ho bisogno di poesia
questa magia che brucia
la pesantezza delle parole
che risveglia le emozioni e dà colori nuovi

Δεν έχω ανάγκη τα χρήματα
Χρειάζομαι μόνο αισθήματα,
από λέξεις, λέξεις σοφά διαλεγμένες
από λουλούδια που λέγονται σκέψεις
από τριαντάφυλλα που λέγονται παρουσίες
από όνειρα που ντύνουν τα δέντρα
από τραγούδια που κάνουν τ’ αγάλματα να χορεύουν
από αστέρια που ψιθυρίζουν στ΄ αυτί των εραστών.

Χρειάζομαι την ποίηση,
αυτή την μαγεία που ξαλαφρώνει απο το βάρος τις λέξεις
που ξυπνά συγκινήσεις και φέρνει νέα χρώματα

“Io non ho bisogno di denaro “

Η παραπάνω μετάφραση έχει γίνει από τον Βέλβετ, στην σχετική αναφορά του στην ποιήτρια, απ’ όπου και η αντιγραφή, για την οποία και τον ευχαριστώ :
http://stavento-velvet2.blogspot.com/2010/11/alda-merini-poetessa.html

Προσθήκη μεταγενέστερη (25/1/2011)

Για την ποιήτρια Αλντα Μερίνι (Alda Merini), την ζωή της και το έργο της έχει κάνει επίσης, μια επιμελημένη αναφορά το ηλεκτρονικό περιοδικό “ Poema” στην εξής σελίδα του:

http://www.e-poema.eu/poem.php?id=255

Στην εν λόγω σελίδα, μπορείτε να βρείτε κι άλλα ποιήματά της , μεταφρασμένα από τους Ελσα Κορνέτη και Βασίλη Ρούβαλη, μεταξύ δε αυτών και το παραπάνω ποίημά της έχοντας ως εξής μεταφρασμένο:

“Δεν έχω ανάγκη τα λεφτά.
Έχω ανάγκη από αισθήματα,
από λέξεις, από λέξεις σοφά διαλεγμένες,
από λουλούδια που τα λένε σκέψεις,
από ρόδα που τα λένε παρουσίες,
από όνειρα που στολίζουν τα δέντρα,
από τραγούδια που κάνουν τ’ αγάλματα να χορεύουν
από άστρα που ψιθυρίζουν στ’ αυτί των εραστών…
Εχω ανάγκη από ποιήματα,
αυτήν τη μαγεία που αλαφρώνει τις λέξεις,
που ξυπνάει τις συγκινήσεις και γεννάει χρώματα αλλιώτικα.”

Κι αν αναρωτιέστε για την παραβολή των δύο μεταφράσεων, ας σας πω..

Υπάρχουν διαφορές στις δύο τους και ,κατ’ εμέ, όχι αμελητέες. Είναι βασικές και εννοιολογικού χαρακτήρος..

Γιατί, όπως και να το κάνουμε .. άλλο πράγμα η χρεία και άλλο η ανάγκη, άλλο τα λεφτά και άλλο τα χρήματα… άλλο τα λουλούδια και άλλο τα ρόδα.. άλλο το “στολίζομαι “ και άλλο το “ντύνομαι”..

Κάτι τέτοια συλλογιόμουν και έκανα ένα μπέρδεμα στην αρχική μου καταχώρηση αποδίδοντας εκ παραδρομής την μετάφραση του ποιήματος που παραθέτω δίπλα από το αρχικό ιταλικό στους κκ Ε. Κορνέτη και Ρούβαλη ενώ είναι του Βέλβετ.

Ζητώντας,, λοιπόν, συγγνώμη από τους μεταφραστές, και μιας και δεν είμαι Ιταλομαθής, τα δε λατινικά μου αραχνιασμένα, και, κυρίως, είμαι νιόφερτη στον κόσμο της ποιήτριας και του έργου της, είπα , έστω και όψιμα, ας τις βάλω και τις δυό, διορθώνοντας και έτσι εμπλουτίζοντας με την παρούσα μου υστέρα προσθήκη την αρχική μου καταχώρηση, ευελπιστώντας στην κατανόησή σας.

Voltaire και Emilie

Posted by beatrikn on 29/12/2010

"Δεν έχασα μιαν ερωμένη αλλά τον μισό εαυτό μου,
μια ψυχή για την οποία μοιάζει να φτιάχτηκε η ψυχή μου!"

Είπε εκείνος για κείνη που αγάπησε πολύ, σαν εκείνη πέθανε..

Εκείνος ήταν ο περίφημος Βολταίρος (Francois Marie Arouet), Voltaire (1694-1778) φιλόσοφος, συγγραφέας και ευθυμογράφος, μεγάλη μορφή του Διαφωτισμού και ο κύριος ενσαρκωτής της.

και Εκείνη ήταν η μαρκησία Εμιλί Ντι Σατλέ (Emilie du Chatelet) (1706-1749)

Ήσαν και οι δύο μεγάλες διάνοιες, μα πέρα από αυτό..

Ήσαν ένας άντρας και μια γυναίκα

Ο καθείς τους ήταν μοναδικός

Συναντηθήκανε κάποτε και από τότε ενωθήκανε σε μια σχέση επίσης ιδιαίτερη, ανεπανάληπτη και μοναδική που κράτησε ως το τέλος της ζωής τους.

Ο καθείς τους , στην ζήση του, έγραψε την δική του ιστορία που πέρασε τα σύνορα του χρόνου και οι δύο μαζί , ζήσανε την δική τους ανεπανάληπτη ερωτική ιστορία, που έμεινε σημάδι ανεξίτηλο στον χρόνο

Η Gabrielle-Emilie Le Tonnelier de Breteuil Marquise du Chastellet-Laumont, γεννήθηκε στις 17/12/1706 στο Παρίσι και ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί του Louis Nicolas Le Tonnelier de Breteuil, ανωτερου υπαλλήλου του Λουδοβίκου 14ου.

Η μικρή Εμιλί έδειξε από νωρίς πόσο ταλαντούχα και πόσο υψηλής νοημοσύνης και ευφυίας ήτανε..

Άριστη γνώστρια, πλην της μητρικής της γαλλικής, της λατινικής, της ιταλικής και της αγγλικής γλώσσας, μετέφρασε πολλά βιβλία και μάλιστα την Αινειάδα (Aeneid).

Ήξερε χορό, ιππασία, ξιφασκία, γυμναστική, έμαθε μουσική, -έπαιζε αρπίχορδο σχετικά ικανοποιητικά- κι είχε διδαχτεί και τη τέχνη του ηθοποιού!

Η μεγάλη της, όμως, αγάπη, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, ήτανε τα μαθηματικά κι η φιλοσοφία. Εκεί διέπρεψε με σειρές μελετών.

Ο πατέρας της έλεγε: "Η πιο μικρή μου κόρη επιδεικνύει το μυαλό της τρομάζοντας τους υποψήφιους γαμπρούς!"

Μα, η Εμιλί, η μικρή του κόρη , δεν ήτανε , μόνον αυτά!

Ήταν. επίσης, γυναίκα καλλονή, πανέμορφη, μαυρομαλλούσα και εξαιρετικά γοητευτική!

Ήταν λάτρισσα των διαμαντιών, της κοσμικής ζωής και .. του μπλακ τζακ!

Ως γυναίκα ήταν πνεύμα και φύση ανεξάρτητη, είχε πολλούς εραστές, εκτός και εντός γάμου, και ένα σύζυγο που γνώριζε και είχε αποδεχθεί αυτό που εκείνη ήτανε.

Ήταν εκείνη, μια ελεύθερη γυναίκα.

Ήταν, επίσης, και μητέρα τριών παιδιών.

Μέχρι που οι δυό τους συναντήθηκαν..

Και όλα αυτά που ήτανε αυτή η γυναίκα, τα μοιράστηκε με τον μεγάλο έρωτα της ζωής της: Τον Βολταίρο, τον μεγάλο διανοητή και φιλόσοφο, τον ποιητή, τον μεγάλο μελετητή, ανθρωπιστή και θεατρικό συγγραφέα.

Και κείνος, ανταποκρίθηκε σ’ αυτήν με όλο του το πάθος .

Ζήσανε ερωτευμένοι, σύντροφοι, εραστές, φίλοι και συνεργάτες επιστήμονες , έως τον θάνατο εκείνης, σε ένα μεγάλο Πύργο

Η σχέση τους;

Μοναδική, όπως και οι ίδιοι

Σαν εκείνη πέθαινε, στα 43 ης χρόνια, μετά από τις συνέπειες μιας γέννας κατά την οποία είχε χάσει το νεογέννητό της, εκείνος ο Βολταίρος ήτανε δίπλα της, μαζί με τον σύζυγό της.

Κάποτε η Εμιλύ έγραψε, μεταξύ άλλων, προς τον Φρειδερίκο τον Μεγάλο, Βασιλιά της Πρωσσίας, μιλώντας για τον εαυτόν της:

“Είναι δικαίωμά μου, να ‘ μαι όλα όσα κάνω, όλα όσα λέω, όλα όσα φαίνομαι. Μπορεί να υπάρχουνε μεγαλύτεροι μεταφυσικοί ή φιλόσοφοι από μένα σε γνώσεις, αν και δεν τους έχω γνωρίσει. Επίσης όμως είναι τρωτοί άνθρωποι, με τα ελαττώματά τους και τουλάχιστον σ’ αυτό τον τομέα δεν υστερώ από κανένα τους…"

Και εκείνος , ο Βολταίρος , είπε για κείνη σ’ ένα του ποίημα:

The Divine Émilie
by Voltaire

Here’s a portrait of my Émilie:

She’s both a beauty and a friend to me.
Her keen imagination is always in bloom.
Her noble mind brightens every room.

She’s possessed of charm and wit,
Though sometimes shows too much of it.
She has, I assure you, a genius rare.
With Horace and Newton, she can compare.
Yet, she will sit for hours and hours
With people who bore her
And card-playing gamblers.

Δείτε και : https://eee.uci.edu/clients/bjbecker/RevoltingIdeas/emilie.html

Ετικέτες Technorati: Βολταίρος,Εμιλύ ντε Σατλε,Gabrielle-Emilie Le Tonnelier de Breteuil Marquise du Chastellet-Laumont,Francois Marie Arouet (Voltaire)

Για το σπουργιτάκι με την αηδονίσια λαλιά..

Posted by beatrikn on 11/01/2010

Ηταν στις 19 Δεκέμβρη του 1915, πολλά χρόνια πριν, όταν στο Παρίσι του πολέμου γεννήθηκε καταμεσίς του δρόμου μια νυχτιά, ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι.. Εντίθ Τζοβάννα Γκασιόν (Edith Giovanna Gassion) το ωνόμασαν οι αλκοολικοί γονείς του, ενας σαλτιμπάγκος –κλόυν ο πατέρας (Luis Alphonse Gassion) και μια ιταλίδα τραγουδίτρια του δρόμου, η μητέρα (Annetta Giovanna Maillard). Πολύ μακρύ όνομα για ένα τόσο μικροσκοπικό μωρό! Κι ήταν κι ασχημούλικο, ενα καστανότριχο με κάτι μεγάλα θλιμμένα μάτια! Ιδιο και απαράλλαχτο με ένα σπουργιτάκι!

         Μα, το μικρό το ταλαίπωρο το σπουργιτάκι είχε μια τόσο υπέροχη λαλιά που μάγευε τους πάντες σαν τραγουδούσε..Τότε, σαν τραγούδαγε, έλαμπε ο τόπος γύρω του και η λαλιά του γιόμιζε με πολλά χρώματα κι αποχρώσεις τις ψυχές που τ’ακουαν. Ούτε, αηδόνι να ήταν!

         Ετσι, της μίκρυναν της Εντίθ το όνομα να της ταιριάζει και την ωνόμασαν Εντίθ Πιάφ( Édith Piaf )!

         Μα όλοι συνέχιζαν να την σκέφτονται σαν το σπουργιτάκι, το μικρό και τ’ ασχημούλικο καφετί μικροκαμωμένο πουλάκι με τα καφετιά τα φτερά.. Με την τόση μελαγχολία στην ψυχή..

         Μοναδικό και αξεπέραστο το κελάηδημα του “σπουργιτιού” στα χρόνια που ακουλούθησαν την γέννηση της Εντιθ Πιάφ! Τέτοια μαγεία, με τόση αισθαντικότητα, παλμό και ένταση ψυχής η φωνή της, που δεν ξανακούστηκε άλλη σαν και εκείνης παρά τα τόσα πολλά χρόνια μετά που πέθανε.

           Γιαυτό και “ το σπουργιτάκι” δοξάστηκε πιό πολύ κι από τον καθένα..

           Ομως, της ίδιας η ζωή ήταν η δυσφόρητη μέσα μοναξιά, συντροφός της η δυστυχία και ο πόνος ..Κι η αγάπη που όλο και ζήταγε, δεν μπόρεσε να να την βρεί και να σταθεί σιμά της…Γιομάτη από “τυχηρά”, πολλές ερωτικές περιπέτειες, απώλειες και κυρίως, πένθη βαρειά! Ακόμη και κείνο το μικρό που γέννησε “το σπουργιτάκι”, έφυγε τόσο νωρίς από την ζωή! Κατάθλιψη και καταχρήσεις κι αρρώστειες και έρωτες πολλοί ακολούθησαν στην ζωή της…Οι Ελληνες την έλκυαν ιδιαίτερα, και οι μικρότεροί της ηλικιακά ακόμη περισσότερο..Κι η θλιμμένη μοναξιά της μετά, γένηκε ο μόνιμος συντροφός της, παρά τις έξαλλες τις απεγνωσμένες τις διαφυγές της..Μια ζωή, ενα μεγάλο πικρό παραμύθι.

         Τότε, μες από την δυστυχία της, σαν να την αγάπησαν περισσότερο οι ανθρωποι κι εκείνη μεσα από το τραγούδι της εκείνο, το υπέροχο και ανεπανάληπτο έλεγε:

Όχι, τίποτα, για τίποτα
δε λυπάμαι για τίποτα,
ούτε για το κακό που μου κάνανε,
ούτε για το καλό,
όλα τούτα το ίδιο μου κάνουν.

Όχι, τίποτα, με τίποτα,
όχι, δε μετανιώνω για τίποτα.

Έχω πληρώσει, έχω σβήσει,
έχω ξεχάσει το παρελθόν
και σκασίλα μου μεγάλη!
Aναθυμούμενη, άναψα φωτιά
με τις χαρές και τις λύπες μου.
Διαλυμένοι οι έρωτές μου κι οι τρεμούλες τους.
Σαρωμένοι για πάντα!"

‘Ηταν στις 11 Οκτώβρη του 1963 στο Παρίσι, όπου το σπουργιτάκι της Γαλλίας, η μοναδική Εντίθ Πιάφ, άφησε την τελευταία της πνοή..Ηταν, μόλις, σαραντα οχτώ χρονώ.. Κι όλος ο κόσμος σαν να βουβάθηκε τότε.

Κι αν και πέρασαν τόσοι καιροί από τα τότε- σαράντα επτά ολάκαιρα χρόνια – και πολλά, από τότε, πράγματα συνέβησαν στον κόσμο, και πολλοί τραγουδιστές γεννήθηκαν, την φωνή και την λαλιά την μαγευτική του σπουργιτιού της Γαλλίας, δεν την είχε άλλοτε κανείς! Και ήρθε η ώρα που και την ζωή της, την τραγική, την γυρίσανε ταινία..”La Vie en Rose” ο τίτλος της για τον λοιπό κόσμο πλην Γιαλλίας. Εκεί ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας είναι: La Môme,

Ακούστε την, όσοι δεν την έχετε ξανακούσει και χαρείτε την και πάλι όσοι την αγαπήσατε την αηδονίσια την λαλιά της….

Και μια είδηση:

Στις 31 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών θα παρουσιαστεί η μουσικοθεατρική παραγωγή «Εντίθ Πιαφ: Μια ζωή σε ροζ και μαύρο», προσπαθώντας να δώσει μια γεύση στο κοινό αυτής της ζωής από το «Σπουργιτάκι» που τραγουδούσε σαν αηδόνι.

Σημειώσεις

Ενα θαυμάσιο βιογραφικό- παρουσίαση της ζωής του σπουργιτιού με την αηδονίσια τη λαλιά, της Εντιθ Πιάφ, μπορείτε να βρείτε εδώ:

Go to source web page: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ: : ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Β’. Σπουργιτάκι Μ’ Αηδονιού Φωνή

Go to source web page: kathimerini.gr | Εντιθ Πιαφ: Το «σπουργίτι» της Γαλλίας

Technorati tags: Εντίθ Πιάφ, Edith Giovanna Gassion, Édith Piaf, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 31/1/2010, κινηματογραφική ταινία ”La Vie en Rose”, Πρόσωπα, Περί τέχνης ο λόγος, μουσική

Ποιός ήτανε ο Norman Borlaug (Νόρμαν Μπορλάουγκ) ;

Posted by beatrikn on 15/09/2009

Διάβασα την είδηση σήμερα:

Το βράδυ του Σαββάτου στις 12/9/2009 στο Dallas των Η.Π.Α, πέθανε στο σπίτι του μετά από μάχη με την επάρατο, και σε ηλικία 95 ετών,

ο Norman Borlaug, ο άνθρωπος που έσωσε από την πείνα δισεκατομμύρια ζωές σε αυτόν τον πλανήτη!!

’Ητανε αυτός ο επιστήμων, ο εφευρέτης, “ο Πατέρας της “Πράσινης Επανάστασης”,ο άνθρωπος που με την επιστημονική του εφαρμοσμένη έρευνα και εργασία του μεταξύ των ετών 1960 και 1990 συνέβαλε τα μέγιστα για τον υπερδιπλασιασμό της γεωργικής παραγωγής πολλών χωρών με την Ασία, την Αφρική και την λατινική Αμερική να επωφελούνται περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή του Κόσμου” ( η πηγή στο εντός παρενθέσεων γραπτό:Go to source web page: Zougla online – «Έφυγε» ο Νομπελίστας Norman Borlaug )

Κι αναρωτήθηκα: Ποιός ήτανε αυτός ο άνθρωπος;

Κοίταξα και έμαθα μερικά. Για τον άνθρωπο που αφιέρωσε την ζωή του να σώσει ανθρώπους. Και που το κατόρθωσε.!

Δεν είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι στον Κόσμο μας. Αυτοί που εργάζονται ακάματα και σιωπηλά και με ταπεινότητα για το καλό των άλλων και από αγάπη για τους ανθρώπους. Είναι λίγοι, είναι σπάνιοι, είναι οι εκλεκτοί.

Και αυτός, ο άγνωστός μου, ο Norman Ernest Borlaug (Νόρμαν Μπορλάουγκ) υπήρξε ένας από αυτούς τους λιγοστούς.

Κι ήτανε να πρωτακούσω γιαυτόν από την είδηση του θανάτου του..

Norman Borlaug: Ο ταπεινός καινοτόμος!

(The unassuming innovator)

Γεννημμένος στις 25 Μαρτίου του 1914 στο Cresco της Πολιτείας της Αϊόβα (Iowa) των Η.Π.Α μεγάλωσε στην φάρμα του Νορβηγού παππού του, μοναχογιός με δύο άλλες αδελφές. Σαν ήτανε 15 ετών, ξέσπασε στις Η.Π.Α η μεγάλη οικονομική ύφεση. Το “Μεγάλο “Κραχ”. Τότε είδε, ως μαθητής κολλεγίου στην Μιννεάπολη, ανθρώπους να ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, να πεθαίνουν από την πείνα, ν’αυτοκτονούν.

"That’s what I think made me go into international agriculture”

Αυτό το είπε είπε ο ίδιος κάποτε σε συνέντευξή του το 2005. Αυτά πού ‘ζησε και είδε στα 15ου χρόνια, ήταν ο λόγος, είπε, που τον έκαναν να στραφεί στην διεθνή αγροκαλλιέργεια.

Σπούδασε δασοκομία και γεωπονία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και έκανε το διδακτορικό του το 1942. Στα πρώτα χρόνια μετά το διδακτορικό του εργάστηκε ως μικροβιολόγος με την DuPont. Αργότερα επιλέχθηκε για το πρόγραμμα αγροκαλλιέργειας τοπυ Μεξικού. Εκεί και στην διάρκεια των επόμενων 20 ετών ανέπτυξε την επαναστατική ημινάνο ποικιλία σιταριού που ήτανε ανθεκτική σε διάφορες μορφές της νόσου rust. Κατόπιν, το ιδρυμα Rockefeller Foundation του ζήτησε να επέμβει στις Ινδίες και στο Πακιστάν, όπου ο κόσμος λιμοκτονούσε. Εκεί, και εφήρμοσε τις καλλιεργειές του του ημινάνου σταριού- αντί του ρυζιού που εκαλλιεργείτο ως τότε.

Και σώθηκε ο κόσμος! Και η Κίνα, που ήτανε σε χειρότερη κατάσταση από τις δύο γειτονές της χώρες!

Το 1970 ο Norman Borlaug τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την συνεισφορά του στην αγροκαλλιέργεια. Στην ομιλία αποδοχής του βραβείου ανέφερε:

"I would rather take care of the stomachs of the living than the glory of the departed in the form of monuments."

“Θα προτιμούσα να φροντίσω τα στομάχια των ζωντανών από την δόξα εκείνων που “έφυγαν” στην μορφή των μνημείων”

’Ηταν ο ίδιος ο Norman Borlaug τόσο ταπεινός άνθρωπος και ακάματος εργάτης ερευνητής πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας τα όποία και απεύφευγε γιατί, όπως κάποτε είπε σε συνέντευξή του, το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που του απονεμήθηκε, κατέληξε γιαυτόν μια καταστροφή, αφού λόγω της δημοσιότητας που έλαβε ο ίδιος, δεν μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται απρόσκοπτα, όπως μέχρι τότε. Αθλητής του μπειζ μπωλ και της πάλης χάρις την οποία ασκήθηκε στον αυτοέλεγχο, καθώς έλεγε. Ηταν παντρεμένος με την Μαργαρίτα επί 69 έτη όταν χήρεψε στα στερνά του το 2004. Δούλευε διαρκώς, και από το 1984 έως τα τελευταία του δίδασκε στο Πανεπιστήμιο.

Ως δάσκαλος συμβούλευε τους σπουδαστές του:

“Get a broad education, he said, especially in the first two years of college. "Because as you go down through the highway of your life, many doors won’t open to you if you’re highly specialized in only one thing," he said. "So your opportunities are more limited."

( πάρτε μια ευρεία μόρφωση κατά τα δύο πρώτα χρόνια του κολλεγίου, ελεγε. Διότι καθώς θα περνάτε μέσα από τη λεωφόρο της ζωής σας, πολλές πόρτες δεν θα ανοίξουν για σας ,εαν δεν έχετε εξειδικευτεί σε ένα μόνο πράγμα. Ετσι, οι ευκαιρίες σας είναι πιό περιορισμένες)

Ητανε ένας ανθρωπος παρών στην ζωή. Πάντα, σε κάθε της στιγμή.

Ο άνθρωπος αυτός τιμήθηκε επίσης με το βραβείο Presidential Medal of Freedom (Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας) και πρόσφατα σχετικά με το Congressional Gold Medal (Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσσου), το υψηλότερο εθνικό βραβείο πολίτου των Η.Π.Α

Στις 13/1/2008 ο διάσημος δημοσιογράφος της εφημερίδας “ New York Times”, Steven Parker έθεσε το εξής ερώτημα:

“Which of the following people would you say is the most admirable: Mother Teresa, Bill Gates or Norman Borlaug? And which do you think is the least admirable?”

Ποιός από τους ακόλουθους ανθρώπους θα λέγατε οτι είναι ο πιό αξιοθαύμαστος; Η Μητέρα Τερέζα, Ο Μπίλ Γκέιτς ή ο Νόρμαν Μπορλάουγκ; Και ποιός είναι ο λιγότερο αξιοθαύμαστος;

Για τους περισσότερους, συνέχισε,ο δημοσιογράφος, φαίνεται μια εύκολη ερώτηση: Για την πρώτη, είπε, ξέρουμε τόσα, (για κείνη την μικροκαμωμένη καλόγρια που νοσήλευσε και φρόντισε τους πτωχούς της Καλκούτας, την μοναχή ασκήτρια την βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης) για τον δεύτερον, (τον πλουσιότερο άνθρωπο ίσως του Κόσμου, τον άνθρωπο της Τεχνολογίας) ακόμη πιό πολλά, μα..κατέληξε.. ποιός στο καλό είναι ο Norman Borlaug;

Από την μεριά μου έμαθα σήμερα μόλις μερικά γιαυτόν τον σπάνιο άνθρωπο, τον Norman Borlaug! Και ίσως. σείς που διαβάζετε τούτες τις γραμμές γνωρίζατε ήδη γιαυτόν, ίσως, μάθατε μόλις γιαυτόν κατι, όπως και εγώ.

Τι λέτε, λοιπόν; Τι θ’ απαντούσατε σείς, σήμερα, στο ερώτημα του αμερικανού δημοσιογράφου;

Πηγές πληροφόρησής μου:

Go to source web page: Norman Borlaug: The unassuming innovator | News for Dallas, Texas | Dallas Morning News | Latest News

Go to source web page: Norman Borlaug and Henry Beachell

Go to source web page: Feeding millions – News

Go to source web page: ExtremeCentre.org » Nourrir la planète, aujourd’hui encore: Blog Politique Francophone pour les Libertés Fondamentales et Contre Tous les Totalitarismes, qu’ils soient de Droite ou de Gauche

Technorati tags: Norman Ernest Borlaug, Νόρμαν Μπορλάουγκ, Nobel Ειρήνης, βιογραφίες, περιβάλλον εργασίας, πρόσωπα, πράσινη επανάσταση

Κάποτε, ως το τέλειωμα αυτής της μέρας

Posted by beatrikn on 12/07/2009

http://www.goear.com/files/external.swf?file=4b3cf10

Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό γίνονται τόσα πολλά, πως να χωρέσουνε όλα σε μια μέρα;

Γέννηση και θάνατος αντάμα, αρχή και τέλος την ίδια στιγμή.. την ίδια μέρα , σε άλλο χρόνο, σε άλλο τόπο..

Κι ήτανε κι άλλοτε η δωδεκάτη μέρα του Ιούλη, μια μέρα σαν και σήμερα..

Κι ως το τέλειωμά της γινήκανε τόσα πολλά..

Ας πώ, λέω, εδώ μοναχά για τρείς, μόνον,: Κι ήσαντε και αυτοί όπως και άλλοι από τους ανθρώπους που με την γέννησή τους μα και πέρα από τον θάνατό τους επηρρεάσανε και διαμορφώσανε την Ιστορία, την Τέχνη και τον Πολιτισμό:

Για δυό γεννήσεις:

Στο μακρυνό 1904 της δωδεκάτης μέρας του Ιούλη, στην πόλη Παράλ της Χιλής, γεννήθηκε ενα αγόρι, ο Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο (Neftalí Ricardo Reyes Basoalto). Ητανε αυτός, που στην εφηβεία του ωνόμασε τον εαυτόν του αργότερα Pablo Neruda. Και τόνομα αυτό τόκανε πασίγνωστο σ’ολακερο τον κόσμο!

Ο Πάμπλο Νερούντα (Pablo Neruda), ο νομπελίστας ποιητής και συγγραφέας, εκείνος που θεωρείται αναμεσίς των λατινόφωνων, ίσως ο σημαντικότερος ποιητής του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε τότε, σα σήμερα, ο μεγάλος ερωτικός ποιητής, που τα ποιήματά του, τα κάναμε εμείς εδώ τραγούδια, και τα τραγουδάμε,τα συντροφέψαμε με μουσικές και αυτά γινήκανε συντροφιά μας, γιατί ο έρωτας- καθώς το ξέρουμ’ όλοι- δεν χωράει σε χρόνο και σε τόπο

Ακόμη πιό πίσω στον χρόνο, μια τέτοια μέρα σα σήμερα γεννήθηκε στο Λιβόρνο της Τοσκάνης της Ιταλίας στα 1884, ο Amedeo Clemente Modigliani ( Αμεντέο Μοντιλιάνι), ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες και ζωγράφους του αιώνα του..Κι ας έζησε μονάχα 36 χρόνια.. Με εκπλήσσει με την αφαιρετικότητά του..Καλύτερα, ας μιλήσει η τέχνη του..

Και για ένα θάνατο:

Στις 12/7/1536 πέθανε ένας πολύ σπουδαίος άνδρας των γραμμάτων: Εμεινε γνωστός στην Οικουμένη με το όνομα ΕΡΑΣΜΟΣ.

‘Ητανε ο Ντεζιντέριους Έρασμος του Ρότερνταμ ( Erasmus Desiderius van Rotterdam), το πραγματικό του όνομα ήτανε Geert Geerts. Εμεινε στην Ιστορία ως ο μεγάλος Ολλανδός ουμανιστής, φιλόλογος και Θεολόγος. Μοναδική, εκπληκτική προσωπικότητα!

Το κείμενο του Ερασμου, γνωστό ως textus Receptus, απετέλεσε αργότερα την βάση του κειμένου της Καινής διαθήκης που χρηιμοποιήθηκε από τον Λούθηρο. Την μετάφρασή της ο Ερασμος παρουσίασε το 1516.

“Ο Ερασμος, μεταξύ άλλων, εισηγήθηκε μια προφορά της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας κατά την οποίαν όλα τα διπλά φωνήεντα διαβαζονται αυτοτελώς, πχ αυ=άϋ, ει= έϊ, οι=όϊ κλ.π Αυτή η προφορά χρησιμοποιείται ως τα σήμερα σε όλο τον μη ελληνόφωνο Κόσμο και διαφέρει από την Νεοελληνική προφορά, η οποία χαρακτηρίζεται από ιωτακισμό”

Πηγή: http://sfrang.com/selides/mm1/html/Erasmus.htm

“Ερασμική προφορά καλείται η προφορά της ελληνικής και της λατινικής γλώσσας που εισηγήθηκε ο Έρασμος – στο έργο Διάλογος περί της ορθής προφοράς του λατινικού και του ελληνικού λόγου (De recta latini graecique sermonis pronunciatione, Βασιλεία, 1528)-, αντί της «παρεφθαρμένης» βυζαντινής προφοράς (pronunciatio depravata) που χρησιμοποιούνταν ως τότε από τους Ευρωπαίους. Η νέα προφορά άρχισε να χρησιμοποιείται το 1558 σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει –μερικώς τουλάχιστον– τη γνήσια προφορά της Αρχαίας Ελληνικής, η οποία ήταν αρκετά διαφορετική από τον τρόπο με τον οποίο προφέρεται σήμερα η Νεοελληνική γλώσσα.

Πηγή: http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=16.02.04&langid=1

Ας σημειωθεί εδώ οτι ο ίδιος ο Ερασμος δεν χρησιμοποίησε την προφορά που πήρε το όνομά του.

Σημειώσεις:

1)Για τον Πάμπλο Νερούντα:

http://el.wikipedia.org/wiki/Πάμπλο_Νερούδα

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=2459

2) Για τον Αμεντέο Μοντιλλιάνι:

http://en.wikipedia.org/wiki/Amedeo_Modigliani

http://www.abcgallery.com/M/modigliani/modigliani.html

http://www.matia.gr/7/73/7304/7304_1_2.html

Για τον Ερασμο:

http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=16.02.04&langid=1

http://smith2.sewanee.edu/erasmus/

http://sfrang.com/selides/mm1/html/Erasmus.htm

http://biographies.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=7:filologia-glosologia&id=33:1466-1536-erasmus-desiderius&Itemid=2

Technorati tags: Πάμπλο Νερούντα, Pablo Neruda, Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο (Neftalí Ricardo Reyes Basoalto) Αμεντέο Μοντιλλιάνι, Amedeo Clemente Modigliani, Ερασμος, Erasmus, Erasmus Desiderius van Rotterdam, Geert Geerts

Ο JG Ballard (Τζ. Γκ. Μπάλαρντ) πέθανε.

Posted by beatrikn on 20/04/2009

Αναμεσίς των ειδήσεων επί των πολιτιστικών της σημερινής ημέρας(20/4):

19/4/2009: Πέθανε σήμερα στο Λονδίνο, ο διάσημος ‘Αγγλος συγγραφεύς νουβελών και μικρών ιστοριών James Graham Ballard( Τζ. Γκ. Μπάλαρντ) σε ηλικία 78 ετών, κατόπιν μακράς ασθενείας και πάλης του με τον καρκίνο.

Ηταν εκείνος για τον οποίον οι άλλοι είπανε:

‘Τhe possessor of a terrifying and exhilarating imagination’

‘Ηταν εκείνος που είπε για τον εαυτόν του:

“a man of complete and serene ordinariness”

Ο Τζίμμυ Γκ. Μπάλαρντ, γεννήθηκε στην Σαγγάη (Shanghai) στις 15/11/ 1930 και ήταν ο μεγαλύτερος γιός των James και της Edna Ballard, Αγγλων μεταναστών στην Σαγγάη από το Μαντσεστερ της Αγγλίας το 1929. Εκεί και έμεινε τα δεκαπέντε πρώτα χρόνια της ζωής του, χωρίς λένε, να μάθει ούτε λέξη Κινέζικης γλώσσας, χωρίς να τραφεί ούτε μια μέρα με κινέζικο φαγητό.

Ο Μπάλλαρντ εγκατέλειψε την Κίνα όταν ήταν 16 ετών και αργότερα σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Cambridge (1949-1951). Το 1953 νυμφεύθηκε την Helen Matthews και απόχτησε μαζί της τρία παιδιά. Ο θάνατος της συζύγου του το 1964 τον συγκλόνισε και μετά από αυτό το γεγονός, ο θάνατος έγινε το δεσπόζον θέμα στην γραφή του.

Για τα χρόνια που έμεινε στην Σαγγάη, στην αρχικά γαλήνια περίοδο – ως ο γιός χημικού- διευθύνοντος συμβούλου σε Βρεττανικής ιδιοκτησίας Κλωστουφαντουργικό εργοστάσιο- και αρα ως γόνος της ανωτερης-μεσαίας κοινωνικής τάξης, μα και στην επακολουθήσασα ταραγμένη εκείνη ιστορική περίοδο για τον τόπο, λόγω της καταχτητικής επίθεσης των Ιαπώνων εναντίον της Κίνας, και εν τέλει για την περίοδο που πέρασε ως αιχμάλωτος των Ιαπώνων καταχτητών σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αν και παιδί ακόμη, ο Τ.Τζ. Μπάλλαρντ έγραψε στα 1984, το πιό γνωστό –ίσως – ανά τον κόσμο- αυτοβιογραφικό του βιβλίο, που έγινε στην συνέχεια, διεθνές best seller: « H Αυτοκρατορία του Ήλιου» ή “Empire of The Sun”

Το βιβλίο του Μπάλλαρντ “Empire of The Sun”–έτυχε να το διαβάσω πολλά χρόνια πρίν- και είναι θαυμάσιο.

Αργότερα, ο σκηνοθέτης Steven Spielberg (Στήβεν Σπήλμπεργκ)- ανέλαβε να το κάνει ταινία. Ετσι, ήταν ο ίδιος ο παραγωγός της και ο σκηνοθέτης της κινηματογραφικής ταινίας που γυρίστηκε στα 1987. Ο μικρός Christian Bale πρωταγωνιστεί υποδυόμενος τον Μπάλαρντ μαζί με τους John Malkovich και Miranda Richardson.

Η ταινία χαρακτηρίσθηκε ως το πιό συναισθηματικό- μέχρις εκείνη την στιγμή –φίλμ του Σπήλμπεργκ- είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία διεθνώς, μα – κατά την απόψή μου -υπολείπεται του βιβλίου και διαφοροποιείται από αυτό. Ηταν, επίσης, υποψήφια για έξι όσκαρ, κέρδισε, όμως, τρία βραβεία από την Βρεττανική Ακαδημία (κινηματογράφησης, μουσικής και ήχου)

Εδώ, στο video, είναι σκηνές από την ταινία, η οποία –ομολογουμένως- πλέον άλλων-

ήταν πολύ συγκινητική:

Αξίζει να την δείτε.

Αξίζει, να λεχθεί οτι ο JG Ballard είναι ο συγγραφέας της γνωστής νουβέλας Crash (1973) που γυρίστηκε σε ταινία από τον σκηνοθέτηDavid Cronenberg to 1996.

H ταινία έχει τον ομώνυμο τίτλο “ Crash” και προκάλεσε "πάταγο" “ Crash”

Είναι, επίσης, μια ταινία που έχω αποφύγει να δώ..

Για την μεγάλη επίδραση του JG Ballard στην pop μουσική, σε σημείο ώστε να μιλάν’ σήμερα για την "Ballardian music", δείτε περισσότερα στο σχετικό άρθρο της Guardian, όπου η παρακάτω σύνδεση:

http://www.guardian.co.uk/music/musicblog/2009/apr/20/jg-ballard-music-inspired

Να σημειώσω, μόνον, εδώ οτι ο επιθετικός προσδιορισμός Ballardian για την μουσική, έχει επίσημα αναγνωρισθεί ως μουσικό είδος ξεχωριστό, συμπεριληφθέν στο Αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης (the Oxford English Dictionary) , ως εμπνευσμένο από τις απόψεις θέσεις και οράματα του συγγραφέα Ballard!

Δείτε , αν θέλετε περισσότερα στην σελίδα Ballardian:

http://www.ballardian.com/biblio-cocaine-nights

Για την εργογραφία και ειδικότερα την βιογραφία του Μπάλλαρντ, δείτε σχετικά:

http://en.wikipedia.org/wiki/J._G._Ballard#cite_note-0

Technorati tags: J. G. Ballard, Τζ. Γκ. Μπάλαρντ, Crash, David Cronenberg, Empire of the Sun (1984), Η αυτοκρατορία του Ήλιου, Steven Spielberg, Στήβεν Σπήλμπεργκ

Οι ταξιδευτές που φεύγουν μονάχα για να φύγουν..

Posted by beatrikn on 05/04/2009

Το Ταξίδι

«Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν

μονάχα για να φύγουν· ελαφρές καρδιές καθώς

μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ’ αποφεύγουν·

Χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε «Εμπρός!»

Εκείνοι που σαν σύννεφα οι απροθυμιές τους μοιάζουν

και που σαν νεοσύλλεκτοι κανόνια λαχταρούν

κι άγνωστες ηδονές τρανές, που πάντοτε αλλάζουν

Και που τι όνομα έχουνε δεν μπόρεσαν να βρουν!

Φρίκη! Σαν σβούρα μοιάζουμε, σαν φούσκα που πηδάει·

Ακόμα και στον ύπνο μας, απάνω μας σιμώνει,

Μας δέρνει η Περιέργεια και μας κυλά στα χάη,

Σαν ένας Άγγελος σκληρός που ήλιους μαστιγώνει.

Μοίρα παράξενη! Ο σκοπός πάντα άλλη θέση παίρνει,

κι αφού δεν είναι πουθενά, μπορεί να’ναι παντού·

ο Άνθρωπος που ακούραστα η Ελπίδα τόνε σέρνει,

αιώνια ψάχνει αναπαμό με τρέξιμο τρελού.

Πλοίο τρικατάταρτο η ψυχή, ζητάει την Ικαρία·

Κάποια φωνή απ’ την γέφυρα φωνάζει: «Προσοχή!»

Κι από τη σκοπιά μια άλλη φωνή απαντά: « Ευτυχία…

’Έρωτας…Δόξα..» Διάολε! Σκόπελος είν’ εκεί!

Κάθε νησάκι που ο σκοπός του πλοίου μακριά κοιτάζει,

Είν’ Ελδοράδο που μας έχει η Μοίρα υποσχεθεί·

Κι η Φαντασία, που έξαλλη στην κεφαλή οργιάζει,

Βρίσκει μόνο έναν ύφαλο μόλις ο ήλιος βγει.

Ω των χιμαιρικών χωρών ο ποθοπλανταγμένος!

Στα σίδερα ή στη θάλασσα πρέπει να πεταχτεί

Ο οικτρός σκοπός, που Αμερικές βλέπει σαν μεθυσμένος

Κι η πλάνη του το βάραθρο το κάνει πιο βαθύ;

Κι ο γερο- αλήτης έτσι δα στις λάσπες που πατάει,

Χάσκοντας, παραδείσια ονειρεύεται παλάτια·

Σε κάθε τρώγλη που κερί μονάχα την φωτάει,

ανακαλύπτουν Κάπουες τα εκστατικά του μάτια.»

Και είναι το παρόν, ένα απόσπασμα από το ποίημα του Charles Pierre Baudelaire (Σαρλ Πιέρ Μπωντλαίρ) “ Το ταξίδι” από το ποιητικό του εργο les fleurs du mal” “Τα άνθη του κακού”1861. Η μετάφραση είναι του Γεωργίου Σημηριώτη.

Για το έργο του αυτό ο Μποντλαίρ έγραψε, μεταξύ άλλων, στο σχεδίασμα προλόγου του έργου:

“..Ξέρω οτι ο παθιασμένος εραστής του ωραίου ύφους είναι εκτεθειμένος στο μίσος του πλήθους.Κανένας όμως ανθρώπινος σεβασμός, καμιά ψευτο-αιδημοσύνη, κανενός είδους σύμπραξη εναντίον μου, κανένα οικουμενικό δημοψήφισμα δεν θα με αναγκάσουν να μιλήσω για την απαράμιλλη διάλεκτο αυτού του αιώνα, αλλά ούτε και να αναμείξω το μελάνι με την αρετή.

Ενδοξοι ποιητές έχουν ήδη καταλάβει, εδώ και καιρό, τους πιό ανθηρούς τόπους της ποίησης. Από την πλευρά μου, θεώρησα οτι θα ήταν ευάρεστο- και μάλιστα, όσο πιό δύσκολο, τόσο πιό ευχάριστο- να συλλέξω το Ωραίο που ενυπάρχει στο Κακό.Το βιβλίο αυτό, κατά βάσιν άχρηστο και απολύτως αθώο. γράφτηκε αποκλειστικά για να με διασκεδάσει και να ασκήσει το πάθος μου για τους σκοπέλους.”

Technorati tags: “Το ταξίδι”, ποίηση Σαρλ Μπωντλαίρ, Charles Pierre Baudelaire, les fleurs du mal” “Τα άνθη του κακού” Περί ποιήσεως και άλλων τινων ο λόγος

Margaret Mead: Η ανθρωπολόγος

Posted by beatrikn on 30/03/2009

«Ποτέ μην αμφιβάλετε ότι μια μικρή ομάδα από σκεπτόμενους, δεσμευμένους στον σκοπό τους, πολίτες μπορεί ν’αλλάξει τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, είναι και το μόνο που έχει ποτέ συμβεί».

Μ. Mead

Margaret Mead (Μάργκαρετ Μίντ) (16/12/1901 – 15/11/1978) American cultural anthropologist, Αμερικανή, πολιτιστική ανθρωπολόγος, συγγραφεύς, επιστήμων, περιβαλλοντολόγος, υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των γυναικών

‘Ηταν εκείνη που, μεταξύ πολλών άλλων, είπε:

Never doubt that a small group of thoughtful, committed citizens can change the world. Indeed, it’s the only thing that ever has.

Man’s most human characteristic is not his ability to learn, which he shares with many other species, but his ability to teach and store what others have developed and taught him.

Always remember that you are absolutely unique. Just like everyone else.

Εvery time we liberate a woman, we liberate a man.

If we are to achieve a richer culture, rich in contrasting values, we must recognize the whole gamut of human potentialities, and so weave a less arbitrary social fabric, one in which each diverse human gift will find a fitting place.

When human beings have been fascinated by the contemplation of their own hearts, the more intricate biological pattern of the female has become a model for the artist, the mystic, and the saint. When mankind turns instead to what can be done, altered, built, invented, in the outer world, all natural properties of men, animals, or metals become handicaps to be altered rather than clues to be followed. Women want mediocre men, and men are working hard to be as mediocre as possible."

Never depend upon institutions or government to solve any problem. All social movements are founded by, guided by, motivated and seen through by the passion of individuals. ". "

The solution to adult problems tomorrow depends on large measure upon how our children grow up today..

Ηταν εκείνη, που, μεταξύ πολλών άλλων, οι άλλοι είπανε για κείνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=4165874976901589227&hl=en

Για κείνη και ιδιαίτερα για το “Coming of Age in Samoa” : A Psychological Study of Primitive Youth for Western Civilization.(1928): ‘Ηταν, από τα βιβλία της, εκείνο, το πρώτο, που την έκανε διάσημη σ’ολο τον κόσμο!

Μέχρι που τ’ όνομα της Μαργκαρετ Μίντ, το δώσανε στον μεγαλύτερο γνωστό κρατήρα που υπάρχει στην επιφάνεια του πλανήτη Αφροδίτη. Mead, τ’ όνομα, λοιπόν, του κρατήρα!