Οιωνός

 

“Εις οιωνός άριστος,, αμύνεσθαι περί πάτρης”

Ιλιάδα Μ 243

 

 

“ … Άμυνα περί πάτρης  θα ήτο  η ευσυνείδητος  λειτουργία  των

θεσμών, η εθνική αγωγή των νέων, η χρηστή διοίκησις , η

καταπολέμησις  του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του

διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος και η

πρόληψις της χρεοκοπίας.

Τις ημύνθη περί πάτρης ;  Και τι πταίει η γλαύξ η θρηνώσα επί ερειπίων;

“Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι

κυβερνήται της Ελλάδος”

 

      Από ένα δοκίμιο του Πεζογράφου μας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ακρόπολις” το 1896.

Το βρήκα καταχωρημένο  στο ηλεκτρονικό φιλολογικό  “Πανδώρα” υπό τον τίτλο “Οιωνός”

Και, για να το θυμόμαστε το 1896 ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων για την φτωχιά μας, ..και τότε, Ελλάδα. Ναι, τότε ήταν που αναδείχτηκε ο Σπύρος Λούης ως ο Νέος Φειδιπίδης, εκείνος που πέρασε έκτοτε στην ιστορία ως ο πρώτος ολυμπιονίκης.

Το 1896 ήταν, επίσης, η χρονιά εκείνη που ενόσω γίνονταν οι ολυμπιακοί αγώνες , πεθαίνει  στις Κάννες ο μόλις επανεκλεγείς πρωθυπουργός  της Ελλάδας Χαρίλαος Τρικούπης  (30-3-1896), Ναι, εκείνος ο πρωθυπουργός που τρια χρόνια νωρίτερα, στα 1893  είχε αναγγείλει την χρεωκοπίαν της χώρας μας με το ρηθέν του

“ Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”

 

 

Η φωτογραφία ( του Φίλιππα Δημητρουλάκου)  είναι από το βράδυ της 13.2.2011 πέριξ του Συντάγματος την ώρα που εντός της βουλής των Ελλήνων συνεζητείτο προς ψήφιση το μνημόνιο με τα συναφή. Οι λεηλασίες , οι εμπρησμοί και πρωτοφανείς   βανδαλισμοί επονται της ώρας εκείνης..

Αναρωτιέστε, εκείνη την νύχτα, ποιοί ήταν  εν αμύνη υπερ της Πατρίδας;

“Τι κατόρθωσε ο Θεός!”

 

 

“What hath God wrought!”

“Τι κατόρθωσε ο Θεός!”

 

 

Αυτή ήταν η πρώτη φράση που ποτέ μεταδόθηκε από τον τηλέγραφο.  Συνέβη σαν σήμερα, στις 24 Μαίου του έτους 1844 και η φράση στάλθηκε από μια αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α  προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης.

Είναι  μια φράση από την Παλαιά Διαθήκη και δη από το Βιβλίο των Αριθμών ( Αριθμοί, 23:23 ).

{“Αρ. 23:23 Βεβαίως ουδεμία γοητεία δεν ισχύει κατά του Ιακώβ, ουδέ μαντεία κατά του Ισραήλ· κατά καιρόν θέλει λαληθή περί του Ιακώβ και περί του Ισραήλ, Τι κατώρθωσεν ο Θεός” μετφρ. κατά Βάμβα.}

        Η περίφημη αυτή φράση γράφτηκε με το κώδικα Μορς από τον ίδιο τον εφευρέτη  τόσο της γραφής του Κώδικα Μορς (Morse code= μια ψηφιακή αλφαβήτα με παλμούς μικρής και μεγάλης διάρκειας ή σημάδια-τελείες και παύλες, μέσω της οποίας μπορούν να μεταφερθούν μηνύματα- η αίτηση για το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της οποίας κατατέθηκε το 1840) όσο και του ηλεκτρικού τηλέγραφου, τον  περίφημο Samuel Finley Breese Morse (.27 Απριλίου1791- 2 Απριλίου1872), αυτόν που  οι σύγχρονοί του  μα και οι ύστεροί του  επωνόμασαν ως τον Αμερικανό Λεονάρντο  "the American Leonardo”

      Ήταν σαν σήμερα στις  24 του Μαΐου του 1844, όταν ο γνωστός ζωγράφος, φυσικός και εφευρέτης Σαμουήλ Μορς, έχοντας πάρει ήδη την άδεια από το Κογκρέσο των Η.Π.Α και την σχετική χρηματοδότηση για τον ηλεκτρομαγνητικό  του τηλέγραφο- (μια εφεύρεση μετάδοσης μηνυμάτων  πάνω στην οποία εργαζόταν αυτός από το 1832 και ύστερα μαζί με αυτόν και οι συνεργάτες του Leonard Gale και Alfred Vail από το 1837)- κάμνοντας δημόσια επίδειξη της ικανότητας της εφευρέσεώς του, έστειλε το πρώτο αυτό μήνυμα  από την αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α  όπου ήταν προς τον συνεργάτη του Alfred Vail που ήταν στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης στο Μαιρυλαντ.

Η ιδέα, μάλιστα, της φράσης ανήκει στην κόρη ενός καλού του φίλου, στην Annie Ellsworth, η οποία και την προέτεινε στον Μορς ως την πρώτη φράση!.

Κι ο Κόσμος άλλαξε από τότε.

Σημείωση:

Η Πάνω ασπρόμαυρη εικόνα του Σαμιουελ Μορς  είναι μια αυτοπροσωπογραφία του από πίνακα του ιδίου.

 

Πηγές :

http://memory.loc.gov/ammem/atthtml/morse2.html

http://www.notablebiographies.com/Mo-Ni/Morse-Samuel-F-B.html

http://world-famous-people.blogspot.com/2010/08/samuel-f-b-morse.html

http://web.mit.edu/invent/iow/morse.html

Ο έρωτας, η φυγή κι η ποίηση

“Οι αληθινά ερωτευμένοι είναι εκείνοι που το σκάνε τρέχοντας”

Είπε , κάποτε , μεταξύ άλλων, η  Ιταλίδα ποιήτρια Alda Merini 

( 21/3/1931-1/11/2009)

Είναι εκείνη  η γυναίκα με τον εύθραυστο ψυχισμό ,

εκείνη που έζησε τα 17 χρόνια από την ζωή της σε ψυχιατρείο,

εκείνη που έζησε  συνειδητά και κατ΄ επιλογήν  ως πτωχή

και  που πέθανε σαν τέτοια,

εκείνη  που τιμήθηκε το 1993  με το βραβείο Librex Montale,

την υψηλότερη τιμητική διάκριση που απονέμεται  στην χώρα της,

την Ιταλία, για τους ποιητές, 

εκείνη για την οποία  ο Νομπελίστας  Ντάριο Φο προτείνοντας της για το βραβείο Νόμπελ δήλωνε οτι ήταν “ μια εξάισια ποιητική μορφή”

Είναι εκείνη που επίσης, έλεγε πως

“ η ποίηση γεννιέται από την γλύκα  και τον έρωτα.”

Ti aspetto e ogni giorno
mi spengo poco per volta
e ho dimenticato il tuo volto.
Mi chiedono se la mia disperazione
sia pari alla tua assenza
no, è qualcosa di più:
è un gesto di morte fissa
che non ti so regalare".

Alda Merini, da "Clinica dell’abbandono"

Και εδώ ένα της  ποίημα, που επέλεξα , με τον τίτλο

“ Δεν έχω ανάγκη τα χρήματα ”

“Io non ho bisogno di denaro “

Io non ho bisogno di denaro ho bisogno di sentimenti  di parole  di parole scelte sapientemente di fiori detti pensieri di rose dette presenze di sogni che abitino gli alberi di canzoni che facciano danzare le statue  di stelle che mormorino  all’ orecchio degli amanti. Ho bisogno di poesia  questa magia che brucia  la pesantezza delle parole  che risveglia le emozioni e dà colori nuovi

Δεν έχω ανάγκη τα χρήματα Χρειάζομαι μόνο αισθήματα, από λέξεις, λέξεις σοφά διαλεγμένες από λουλούδια που λέγονται σκέψεις από τριαντάφυλλα που λέγονται παρουσίες από όνειρα που ντύνουν τα δέντρα από τραγούδια που κάνουν τ’ αγάλματα να χορεύουν από αστέρια που ψιθυρίζουν στ΄ αυτί των εραστών. Χρειάζομαι την ποίηση, αυτή την μαγεία που ξαλαφρώνει απο το βάρος τις λέξεις που ξυπνά συγκινήσεις και φέρνει νέα χρώματα

“Io non ho bisogno di denaro “

Η  παραπάνω μετάφραση έχει γίνει από τον Βέλβετ, στην σχετική αναφορά του στην ποιήτρια, απ’ όπου και η αντιγραφή, για την οποία και τον ευχαριστώ : http://stavento-velvet2.blogspot.com/2010/11/alda-merini-poetessa.html

 Προσθήκη μεταγενέστερη (25/1/2011)

      Για την ποιήτρια Αλντα Μερίνι (Alda Merini), την ζωή της και το έργο της έχει κάνει επίσης, μια επιμελημένη αναφορά το ηλεκτρονικό περιοδικό  “ Poema” στην εξής σελίδα του:

http://www.e-poema.eu/poem.php?id=255

Στην  εν λόγω σελίδα, μπορείτε να βρείτε  κι  άλλα ποιήματά της , μεταφρασμένα από τους Ελσα Κορνέτη και Βασίλη Ρούβαλη, μεταξύ δε αυτών και το παραπάνω ποίημά της έχοντας ως εξής μεταφρασμένο:

“Δεν έχω ανάγκη τα λεφτά.
Έχω ανάγκη από αισθήματα,
από λέξεις, από λέξεις σοφά διαλεγμένες,
από λουλούδια που τα λένε σκέψεις,
από ρόδα που τα λένε παρουσίες,
από όνειρα που στολίζουν τα δέντρα,
από τραγούδια που κάνουν τ’ αγάλματα να χορεύουν
από άστρα που ψιθυρίζουν στ’ αυτί των εραστών…
Εχω ανάγκη από ποιήματα,
αυτήν τη μαγεία που αλαφρώνει τις λέξεις,
που ξυπνάει τις συγκινήσεις και γεννάει χρώματα αλλιώτικα.”

Κι αν αναρωτιέστε για την παραβολή των δύο μεταφράσεων, ας σας πω..

Υπάρχουν διαφορές στις δύο τους και ,κατ’ εμέ,  όχι  αμελητέες. Είναι βασικές και εννοιολογικού χαρακτήρος..

Γιατί, όπως και  να το κάνουμε .. άλλο πράγμα  η χρεία και άλλο η ανάγκη, άλλο τα λεφτά και άλλο τα χρήματα… άλλο τα λουλούδια και άλλο τα ρόδα.. άλλο το “στολίζομαι “ και άλλο το “ντύνομαι”..

Κάτι τέτοια συλλογιόμουν και έκανα ένα μπέρδεμα στην αρχική μου καταχώρηση αποδίδοντας  εκ παραδρομής την μετάφραση του ποιήματος που παραθέτω δίπλα από το αρχικό ιταλικό στους  κκ  Ε. Κορνέτη και Ρούβαλη ενώ είναι του  Βέλβετ.

Ζητώντας,, λοιπόν,  συγγνώμη από τους μεταφραστές, και μιας και δεν είμαι Ιταλομαθής, τα  δε λατινικά μου αραχνιασμένα,  και, κυρίως, είμαι  νιόφερτη στον κόσμο της ποιήτριας και του έργου της,  είπα , έστω και όψιμα, ας τις βάλω και τις δυό, διορθώνοντας και έτσι εμπλουτίζοντας με την παρούσα μου υστέρα προσθήκη  την αρχική μου καταχώρηση, ευελπιστώντας στην  κατανόησή σας.

Η δυστυχία του να έχεις..

“Δυστυχισμένος όποιος δεν έχει τίποτε να δώσει.

Αλλά χίλιες φορές δυστυχισμένος όποιος δεν έχει κανέναν

για να μοιραστεί μαζί του αυτό που έχει.”

Είναι ενας στοχασμός του  Γάλλου φιλόσοφου και ποιητή Πωλ Βαλερί (Ambroise-Paul-Toussaint-Jules Valéry,) (30/10/1871-20/7/1945)

Είναι αυτός για τον οποίον μιλησαν και μιλάνε πολλοί, ένας δε εξ αυτών , ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος Κουμουνδούρος είπε στην μελέτη του για κείνο τον φιλόσοφο..

“ Διανόηση η οποία αποσπάσθηκε από κάθε επιφανειακή επένδυση, και η οποία κατώρθωσε να καθαρθεί από κάθε τι που δεν είναι αυτή η ίδια (πράγματα ορατά του εξωτερικού κόσμου, καθώς επίσης και εσωτερικές λεπτομέρειες της προσωπικότητάς μας, ξένες προς την αφηρημένη έννοια του πνεύματος), μόνη με τον εαυτό της, αντιμέτωπη προς το κενό….”

 Ο Πίνακας είναι του κορυφαίου Ολλανδού ζωγράφου  Ρέμπραντ (Rembrandt Harmenszoon van Rijn) , (15 Ιουλίου1606 – 4 Οκτωβρίου 1669) , του αιρετικού ζωγράφου  της τέχνης, εκείνου που τον απέκαλεσαν οι υστεροί του ως τον “ανατόμο της ανθρώπινης ψυχής” Το συγκεκριμένο έργο φέρει τον τίτλο “Philosopher in Meditation”

Είναι  ενα έργο που χρονολογείται στα 1631-1632 από μια σειρά τέτοιων παρόμοιων στο θέμα  έργων του  και ο οποίος πίνακας σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

Κι είναι που είπα σαν το διάβασα  αυτό του Βαλερί: Να, μια αλήθεια

Κι όμως, αναρωτιέμαι, πως γίνεται νάσαι μες στον κόσμο, μέρος του  και σύ όπως και όλοι,

και να μην είναι κανείς να μοιραστείς;

Γίνεται;

Χμμ…Πάντα, θαρρώ  υπάρχει κάτι , κάποιος, κάπου που μπορείς να μποιραστείς..Αν όχι τα όλα ή  τα πολλά, το κάτι έστω..

Ας είναι η νύχτα τούτη ελαφριά και το ξημέρωμα φωτεινό για όλους!

 

Το μυστήριο των σχέσεων και η αγάπη

 

“..Οι σχέσεις είναι ένα από τα μυστήρια της ζωής.
Κι επειδή υπάρχουν ανάμεσα σε δύο άτομα,
εξαρτώνται και από τους δύο.
Κάθε φορά που δύο άνθρωποι συναντιόνται,
δημιουργείται ένας καινούριος κόσμος.
Η συνάντησή τους και μόνο,
φέρνει ένα καινούριο φαινόμενο στη ζωή,
που δεν υπήρξε πριν.
Και μέσα από αυτό το καινούριο φαινόμενο,
τα δύο άτομα αλλάζουν και μεταμορφώνονται…”

“..Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι.
Είναι σπάνιο, επειδή μπορεί ν’ ανθίζει μόνο
στα όντα που νίκησαν το φόβο. Ποτέ πριν.
Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη μπορεί να ανθίζει μόνο
σ’ ένα βαθειά πνευματικό άτομο.
Το σεξ γίνεται με όλους.
Οι γνωριμίες γίνονται με όλους.
Όχι όμως και η αγάπη.”

         Είναι μερικά από κείνα που ο φιλόσοφος Osho έλεγε σχετικά με το θέμα των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και για την αγάπη που μπορεί να ανθίσει μες από την σχέση δύο ανθρώπων .

Ετικέτες Technorati: Οσσο,Osho,Το μυστήριο των σχέσεων,αγάπη

Να’ ρθει η βροχή να σβήσει την δίψα!

“Περίμενα καιρό, πολύν καιρό. Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα κι ήθελα νερό. … Κι ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει.”

Παναγιώτης Κανελλόπουλος

Κείνον ,  συλλογίστηκα τον άκουσε

ΚΙ άλλους τους ακούει, την εντολή την δίνει…μα αυτή η πολύτιμη βροχή δεν πέφτει κάτω.. σαν ναναι κλέφτες που την αρπάζουν πριν καν φτάσει στην γή..

’Αλλους,  όχι,  όχι ίσως, ακόμη..

Και είναι αυτοί που περιμένουν πολλοί… Διψούν και πεθαίνουν από την δίψα χρόνους και καιρούς τώρα.. Περιμένουν την βροχή, να τους δώσει το νερό να ζήσουν…Νερό  μ’ ανάσα, να η  ζωή!

Κάποτε, κάποτε  το γαλανόλευκο τ’ ουρανού σκιάζεται από βαρειά σύγνεφα.. γιομάτα βροχή.. Κι εκείνοι που περιμένουν στέκονται στα γόνατα , κοιτάν΄ κι  κι ελπίζουν.. μια σταγόνα της για μια ανάσα..

Μα  είναι που κλέφτης άνεμος  διώχνει τα σύγνεφα μακρυά από κεί …

Κι ύστερα;

“…Ύστερα τίποτα. Μήτε κατάρες πια και μήτε επευφημίες.

Μόνη μορφή ελευθερίας απόμεινε η σιωπή …

Τα πηγάδια στερέψαν –
αν έριχνες μια πέτρα χτυπούσε στην πέτρα, κι ο ήχος συνεχιζόταν
σ’ ένα ατελεύτητο βάθος ως την άλλη μεριά.

Κι αν κοιταζόσουν μέσα,
ένα μονάχο μάτι, σκοτεινό, χωρίς τσίνορα, σε κοιτούσε κατάματα,
κάνοντας κοίλο ολόκληρο το πρόσωπό σου σα μια ξέβαθη τρύπα…”

Ετσι  τα μίλησε  ο ποιητής μας για  ..την δίψα.. Την  άλλη δίψα…Γιατί οι άνθρωποι διψάνε για πολλά.. Είναι που το νερό έχει και φέρνει πολλά από κείνα που χρειαζόμαστε, είναι που το νερό είναι η πηγή της ζωής! ..

Κι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μας που διψάνε για νερό, για την σταγόνα του, που πεθαίνουν  από την ελλειψή του.

Κι  είναι πολλοί πια που μιλάν και λεν’ πως  ο επόμενος πόλεμος θα γίνει για το νερό..

Ίσως, λέω , γιατί η έλλειψή του πρώτα  ξεραίνει τις  καρδιές, οι άνθρωποι  μετά, θεριά γινωμένα  με τον νου στερεμένο κι αυτόν, θα στραφούν ένας εναντίον του αλλουνού,  κι έπειτα,  τελευταία,  θ’ αποξεραθεί κι η  γη  .. και το είδος τ’ ανθρώπου  που  από το μέρος  ήταν κι είναι   θα ΄χει γυρίσει σ’ εκείνην πίσω…Χούν εις χούν..

Κι η ζωή θα συνεχισθεί …για τα  άλλα που θα ρθούν, μα  χωρίς τους ανθρώπους..

Αχ! Ναρθεί η βροχή να σβήσει την δίψα!!!

Κι αν δεν  ‘ρθεί;

Ε, λοιπόν! Δεν περιμένω !!!

Ας γίνουμε εμείς βροχή για τους διψασμένους!

<

Η κραυγή.

 “Οι ζωές δεν αρχίζουν με τη γέννηση των ανθρώπων, αν ήταν έτσι, κάθε μέρα θα ‘ταν μια μέρα κερδισμένη, οι ζωές ξεκινούν αργότερα, μερικές φορές μάλιστα πολύ αργότερα, για να μην πούμε και για εκείνες που μόλις αρχίσουν έχουν κιόλας τελειώσει, γι’ αυτό και κάποιος φώναξε

Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που θα μπορούσε να ‘χε γίνει.” 

          Αυτά έγραψε κάπου ανάμεσα σ’ άλλα, ο Νομπελίστας λογοτέχνης Ζοζέ Σαραμάγκου (José de Sousa Saramago 1922-2010) και ξέμεινα απόψε να συλλογιέμαι πάνω στις φράσεις του, όπως τις ανέγνωσα στο αφιέρωμα του Χ. Γιαννακόπουλου για τον συγγραφέα, στο Ημερολόγιο ανάγνωσης…

          Είναι πιά αργά το βράδυ κι η νύχτα είναι σκοτεινή. Οι στιγμές κυλάνε αργά, ο απόηχος από την βουή της πόλης ίσα που φτάνει στ’αυτιά μου ανάκατος με τον άρρυθμο ήχο των πρώτων σταγόνων βροχής και μες στην ησυχία του νού μου, φτάνει γοερή σε μένα εκείνη η κραυγή απελπισίας μιας γυναίκας που δεν γνώρισα και που δεν ζεί πιά, μια κραυγή για την ζωή της, της άλλης της αλήθειας της, εκείνης  που δεν έζησε…

“Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω,

Είναι το γαμώ το που δεν έζησα…”

            ..Ποιος να την άκουσε σαν φώναζε; Να υπήρχε κανείς; Κι αν ναι, να μπορούσε άραγε εκείνη, η Κατερίνα η Γώγου, τότε που κραύγαζε να ακούσει την δικιά του φωνή; Ή ήταν κιόλας αργά;

“Πάει. Αυτό ήταν

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

‘Αρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σούχα δείξει στην στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Κι ούτε που θα σε ξαναδώ. “

        Κάπου, κάποτε  διάβασα κάτι που μούμεινε  στο νού .. Κάπως έτσι το’ πε κάποιος που δεν θυμάμαι τώρα..

Υπάρχουν, είπε,  δυο κατηγορίες ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο

Εκείνοι που αγαπήθηκαν και εκείνοι που δεν αγαπήθηκαν..

        Δεν ξέρω αν και πόση αλήθεια είναι σ’ αυτό.. Υπάρχουν και οι άλλοι, εκείνοι που αγάπησαν… Μα είναι, επίσης μια αλήθεια πως δεν συναντιούνται συχνά οι μεν με τους δε..

Κι η γυναίκα που κραύγασε για την ζωή που δεν έζησε, σε μια από αυτές τις κατηγορίες που ειπε κείνος που δεν θυμάμαι, ήταν..

Ναι είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που δεν συναντήθηκαν ν’ αγαπηθούν..

Αλλιώς, πόσο διαφορετικός θα ήταν τούτος ο κόσμος, αυτή η ζωή!

“Αχ, ποιος θα γράψει για την ιστορία αυτού που

θα μπορούσε να ‘χε γίνει.” 

φώναξε κάποιος εκεί στον Σαραμάγκου.Κι εγώ μαζί με τον κάποιον αυτόν..

        Η βροχή πέφτει πια σταθερά..Φτάνει πιο δυνατή στ’αυτιά μου…Οι σκέψεις μου άδειασαν απ’ τα άλλα….Δεν είναι μπόρα προσωρινή, θα κρατήσει ίσαμε το ξημέρωμα ..

 

Ο λύκος, η προβιά και ο όχλος

 

   “Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες.”

( Ευαγγέλιον Ματθαίου: 7:15

Μετάφραση Ν. Βάμβα)

“Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing,

but inwardly they are ravening wolves.”

 

“Για να μπορέσεις να αλυσοδέσεις τον όχλο πρέπει να φαίνεται ότι φοράς τις ίδιες αλυσίδες.”

(Voltaire)Βολταίρος

‘Οχλος και έννοια: 

 Οχλος= Η λέξη προέρχεται από την ρίζα Fεχ-< σανσκριτικά vah-ami που σημαίνει άγω, οδηγώ>, οχ-λέω= ενοχλώ, ταράσσω και από εκεί η λέξη όχλος

‘Οχλος ονομάζεται: α) το πλήθος του λαού που κινείται ατάκτως (εξεγερμένο), ο θόρυβος και η βοή των ανθρώπων αυτών, ο συρφετός β) είναι ο πολύς λαός, η πλέμπα

Η οχλαγωγία είναι η θορυβώδης(πολύβουη)  συνάθροιση λαού και η οχλοκρατία  είναι η κυριαρχία του όχλου, η πολιτική επικράτηση του όχλου

         Κατά τον Πλάτωνα(~428- ~348 π.Χ.): Ο πληθυσμός μιας πολιτείας χωρίζεται στην αριστοκρατία και στον όχλο. Ο όχλος επηρεάζεται από τα θολά και αβέβαια αισθητά, τα οποία παρέχουν απλές δοξασίες και αλλάζουν διαρκώς. Τα μέλη της αριστοκρατίας επηρεάζονται, λόγω μορφώσεως και εμπειριών, από τις ιδέες, οι οποίες είναι πάνω από το χρόνο, αιώνιες. Συνέπεια αυτών των αντιλήψεων δεν είναι να επεκταθεί η μόρφωση και η απόκτηση εμπειριών και στα μέλη του «όχλου», όπως έγινε περίπου δύο χιλιετίες αργότερα, αλλά η επιβολή μιας κοινωνικής διαστρωμάτωσης   

 Go to source web page: Ιστορία της Τεχνολογίας, History of Technical Knowledge and Technology

       Για την ανάλυση κατά τον Χέγκελ του όρου της έννοιας του  όχλου και την σχέση του όχλου με την κατάλυση του Κράτους, σε άρθρο του κ. Γεράσιμου Βώκου, καθηγητή της Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης

Go to source web page: Ο Χέγκελ και το κράτος – TO BHMA

        Ο Carl Sandburg ( Καρλ Σάντμπεργκ 1878 – 1967) Αμερικανός ποιητής, ιστορικός και μυθιστοριογράφος, βραβευμένος δύο φορές με το Βραβείο Πούλιτζερ Ιστορίας και εκλεγμένο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων ελεγε για την πολιτική ισχύ του λαού, ως όχλου άλλως πλήθους ή μάζας νοουμένου:

“ Ο όχλος σκοτώνει ή οικοδομεί…ο όχλος είναι ο Αττίλας ή ο Τσένγκις Χαν… ο όχλος είναι ο Ναπολέων ή ο Λίνκολν".

 

I AM THE PEOPLE, THE MOB

I am the people–the mob–the crowd–the mass.
Do you know that all the great work of the world is
done through me?
I am the workingman, the inventor, the maker of the
world’s food and clothes.
I am the audience that witnesses history. The Napoleons
come from me and the Lincolns. They die. And
then I send forth more Napoleons and Lincolns.
I am the seed ground. I am a prairie that will stand
for much plowing. Terrible storms pass over me.
I forget. The best of me is sucked out and wasted.
I forget. Everything but Death comes to me and
makes me work and give up what I have. And I
forget.
Sometimes I growl, shake myself and spatter a few red
drops for history to remember. Then–I forget.
When I, the People, learn to remember, when I, the
People, use the lessons of yesterday and no longer
forget who robbed me last year, who played me for
a fool–then there will be no speaker in all the world
say the name: "The People," with any fleck of a
sneer in his voice or any far-off smile of derision.
The mob–the crowd–the mass–will arrive then.

 Ενα ποίημα του

Καρλ Σάντμπεργκ από την ποιητική του συλλογή

Chicago Poems (1916)

        Δυο είναι οι φράσεις μου επιλογής επιχειρούμενες σε συσχετισμό, η μια παρμένη από το Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο και η άλλη από τον μεγάλο διανοητή και φιλόσοφο, τον François-Marie Arouet,επιλεγόμενου Voltaire). Η δεύτερη ήταν που μου έφερε την πρώτη στον νού.

          Το αντικείμενο του πόθου από πλευράς των λύκων των ενδεδυμμένων την προβιά ή  εκείνων που “θα πρέπει να φαίνεται πως φοράν’ τις ίδιες αλυσσίδες” είναι η παράσυρση του πλήθους στο να πιστέψει σε αυτούς και να εκτελέσει το ή τα “θέλω τους”..

           Κάθε άνθρωπος, πιστεύω, είναι ατομο με δική του σκέψη και νου και συνείδηση. Ως τέτοιο είναι δύσκολο να παρασυρθεί..Μπορεί και βλέπει και ακούει και αντιλαμβάνεται και κρίνει. Μα, ένα άτομο είναι συνάμα και μέλος ενός λαού, ενός κόσμου. Κι ωσαν τέτοιο μπορεί, υπό δεδομένες συνθήκες παρασυρόμενο να απωλέσει την ατομικότητά του και να μετατραπεί σε μέρος της μάζας  οικειοποιούμενος την συλλογική συνείδηση εκείνης. Και να γίνει έτσι μέρος του όχλου της.

          Κι ένας όχλος είναι εξαιρετικά ευκολοχειρίσιμος από τον κυριάρχό της. Και τον ρόλο του κυριάρχου- εξουσιαστή της τον διεκδικούν πολλοί. Γιατί ένας όχλος, ενα πλήθος λαού έχει εξαιρετική  ισχύ και αποτελεί άριστο εργαλείο και μέσο εκτελέσεως σκοπών αλλοτρίων.

            Θα τον κερδίσουν τον ρόλο του κυριάρχου της μάζας, του πλήθους, σύμφωνα με τις παραπάνω φράσεις, εκείνοι που όντας λύκοι θα έχουν ενδυθεί επιτυχημένα την προβιά του προβάτου, πείθοντας για την αγνότητα των προθέσεων τους και, κυρίως, εκείνοι που θα έχουν πείσει τον λαό πως και αυτοί οι ίδιοι είναι δεμένοι με τις ίδιες αλυσσίδες με εκείνου..πως του μοιάζουν, με την εικόνα που η μάζα θέλει να έχει για τον εαυτόν της..

            Απλά, τα λέω και τα γράφω, για να τα θυμάμαι. Σοφές κουβέντες..’Αλλωστε οι παραπάνω φράσεις, έχω την γνώμη, ισχύουν για κάθε επίπεδο έκφρασης ζωής..

Την καλημέρα μου- Ξημερώνει η Κυριακή!

Να την χαρείτε την ημέρα!

 

Technorati tags: Ευαγγέλιον Ματθαίου: 7:15, Carl Sandburg, Καρλ Σάντμπεργκ, François-Marie Arouet, Voltaire, Βολταίρος. όχλος

Περί αρχόντων και..αρχομανών και άλλων σχετικών

 

              …που λέχθηκαν αιώνες πολλούς πριν, γύρω στα 470 π.Χ στην Μακρυνή Κίνα από ένα φιλόσοφο άνθρωπο, τον Κομφούκιο.

Το τέμπλο του Κομφούκιου στην Ινδονησία

 Κεφάλαιο 20ο του Λαν Γιού (Lun Yu),    στίχος 2

 

  Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από τον διάλογο μεταξύ του Κομφούκιου και του μαθητή του Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang)

 

Από Τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου

 

Ο Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) ρώτησε τον Κομφούκιο:
" Ποιά είναι τα προσόντα για την δημόσια υπηρεσία;
Ο Κομφούκιος είπε:
" Σεβάσου τα πέντε είδη αρετής και απόβαλε τις τέσσερες ανηθικότητες και θα έχεις τα προσόντα για δημόσια υπηρεσία."
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:
" Τι μπορεί να ονομαστεί: Τι ονομάζουμε τα πέντε είδη της αρετής;"
Ο Κομφούκιος είπε:
" Ο άρχοντας είναι γενναιόδωρος αλλά οχι υπερβολικός. εργάζεται χωρίς διαμαρτυρία, έχει επιθυμίες χωρίς να είναι άπληστος, είναι εν ειρήνη αλλά οχι υπερόπτης και εμπνέει σεβασμό και οχι φόβο."
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:

" Τι μπορεί να ονομαστεί: Γενναιόδωρος αλλά οχι υπερβολικός;"
Ο Κομφούκιος είπε:
" Δώσε στον λαό ο, τι είναι ωφέλιμο γι’αυτόν, δεν είναι αυτό γενναιοδωρία και οχι υπερβολή;
Επέλεξε να διοριστεί ο λαός μόνον όταν είναι η κατάλληλη ώρα, και τότε ποιός θα παραπονιόταν;
Επιθυμείστε εκείνο που είναι φιλάνθρωπο, θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί απληστία;
Να είσαι κύριος είτε συναλλάσσεσαι με τους πολλούς είτε με τους λίγους, είτε με τους μεγάλους είτε με τους μικρούς, δεν επιδιώκεις  να είσαι απρεπής και δεν θα βρίσκεσαι έτσι εν ειρήνη και χωρίς υπεροψία;
Τα δικαιώματα του κυρίου, με τα ενδύματά του και με τις κομμώσεις του ατενίζει εμπρός με σεβασμό, εμπνέοντας δέος, αναγκάζει τον λαό να είναι ανήσυχος.
Αυτή δεν είναι έμπνευση σεβασμού αλλά οχι φόβου;"
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:
" Τι μπορεί να ονομαστεί : Οι τέσσερες ανηθικότητες;"
Ο Κομφούκιος είπε:
¨Το να θανατώνεις χωρίς να διδάσκεις μπορεί να ονομαστεί βαναυσότητα.
Το να κρίνεις τα αποτελέσματα χωρίς τις προϋποθέσεις μπορεί να ονομαστεί τυρρανία.
Το να δίνεις χρονικά όρια ή να δίνεις εσφαλμένες διαταγές, μπορεί να ονομαστεί υπεξαίρεση. Οπως οταν δίνεις κατά την διάρκεια της διαδικασίας παραλαβής και πληρωμής.
Το να μην είσαι γενναιόδωρος, αυτό μπορεί να ονομαστεί αρχομανίa

              Αυτά και ..χωρίς άλλα τινα σχετικά επί των άνω από μένα. Κανα δύο ερωτήματα μόνο: Λέτε ναναι ακόμη επίκαιρα τα του διαλόγου; Λέτε να είναι ακόμη χρήσιμα; Χρειάζονται ή μήπως θεωρούνται περιττά και και γιατί ;

              Και κάτι άλλο:  Ο  Κομφούκιος, που ορθότερα έγινε γνωστός με το όνομα Κανγκ Τσιού, γεννήθηκε το 551 π.Χ. (220 έτος του Δούκα Σιάγκ), στο Τσου, μια μικρή πόλη της πολιτείας Λου, όπου σήμερα βρίσκεται η επαρχία Σαντάγκ ( Santaunng)  της Κίνας και πέθανε κατά το έτος 479 π.Χ. Ενταφιάστηκε, εκεί όπου σήμερα είναι η πόλη της Κίνας  Qufu, εκεί στο κέντρο του πασίγνωστου  δάσους του Κομφούκιου. Ο τάφος του είναι άδειος. Ούτε και αυτός απέφυγε την σύλληση

  

  Πηγή καταχωρηθέντος κειμένου από τα Ανάλεκτα: http://www.confucius.org/lunyu/greek/greek_ndbio.htm

Ο αριθμητής και το κλάσμα

 

 

Κι είπε κάποτε ο Λ. Τολστόϊ:

“Ο άνθρωπος είναι σαν το κλάσμα, ο αριθμητής είναι αυτό που είναι στην πραγματικότητα, ενώ ο παρονομαστής είναι αυτό που νομίζει για τον εαυτό του.

Όσο μεγαλύτερος ο παρονομαστής, τόσο μικρότερο και το κλάσμα”

“Ένας από τους πιο κοινούς πειρασμούς ο οποίος, όμως, οδηγεί στις μεγάλες συμφορές είναι ο πειρασμός των λέξεων:

"Όλοι έτσι κάνουν".

          Και, σαν τις διάβασα αυτές τις φράσεις του, έμεινα να συλλογιέμαι:

Κι’ αν ο άνθρωπος κάνει  αυτά που κάνει επειδή  “ Όλοι έτσι κάνουν”, τότε πόσος είναι ο αριθμητής;

Κι’ αν ο παρονομαστής είναι “Οι όλοι έτσι κάνουν”, τότε πόσο είναι το πηλίκον;

Αχ! Η αξία αυτού του κλάσματος..

Που είναι ο αριθμητής;;