Τα μεσάνυχτα πέρασαν από ώρα .. Η νύχτα προχωρά, βαθαίνει και σε λίγες μόνο ώρες θα αρχίσει να αχνοφέγγει το ξημέρωμα της νέας μέρας.
Η Παραμονή των Χριστουγέννων είναι κιόλας εδώ! Και πάλι, για μια ακόμη χρονιά, εγώ σαν κάποτε άλλοτε, παιδί σαν ήμουνα, ξενυχτώ απόψε, μα όχι για τον ίδιο λόγο. Και να, που ο νους μου πως γύρισε πίσω σε θύμισες αλλοτινές να τις φέρει στο τώρα..
Ω! Αυτήν την νύχτα επί πόσα χρόνια, την περνούσα μένοντας ξάγρυπνη ως το ξημέρωμα ! Δεν θυμάμαι να πω. Από μικρό παιδί- 8 καν 9 εννιά χρονώ -κάθε τέτοια νύχτα- στεκόμουν ώρες ατελείωτες δίπλα στο παράθυρο του δωματίου μου μες στο σκοτάδι, μες στην σιωπή, μην και με ακούσουν οι γονείς μου που πίστευαν πως κοιμόμουν και περίμενα…Κι όταν ερχόταν η ώρα, κοίταζα όλο λαχτάρα έξω τα παιδιά που γύριζαν μες στην νύχτα κι έλεγαν τα κάλαντα..
Αυτό έκανα όλη την νύχτα, κάθε τέτοια νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων, μέχρι να ξημερώσει … ‘Έβλεπα τις παρέες των παιδιών να περνάν’, να χτυπούν τις πόρτες των γειτονικών σπιτιών και να λένε τα κάλαντα.. Κάποια πήγαιναν και μοναχά τους.. Μερικά κράταγαν και τρίγωνα, λίγα ήταν, όμως, αυτά.
Ναι.. Θυμάμαι, τότε σαν ήμουν εννιά χρονώ..Τότε που μέναμε σε κείνη την μικρή πόλη, σε εκείνο το ψηλό δίπατο σπίτι στο στενό δρόμο, πλάι στην άφτειαχτη χωμάτινη πλατεία…
Σαν ήταν να ρθεί η παραμονή των Χριστουγέννων, κλεινόμουν από νωρίς το βράδυ στο δωμάτιο κάνοντας τάχατες πως νύσταζα κι άρχιζα τις μικρές ετοιμασίες μου..
Η πρώτη έγνοια μου ήταν να ανοίξω τα παντζούρια και να απλώσω τις κουρτίνες μπροστά τους, ώστε να μην καταλάβουν οι γονείς μου ότι το παράθυρο έμενε ανασφάλιστο την νύχτα.. Αυτό, για να μην ακουστεί θόρυβος μετά..Μετά, πλάγιαζα στο κρεβάτι μου κι αργότερα, σαν έρχονταν οι γονείς να με καληνυχτίσουν, παρίστανα την βαθειά κοιμισμένη..Και έμενα έτσι ακίνητη κάτω από τα σκεπάσματα παραφυλάγοντας την ώρα που το σπίτι θα τυλιγόταν στην σιωπή και στο σκοτάδι..
Τότε ήταν που σηκωνόμουν, γιόμιζα τα σκεπάσματα από κάτω με μαξιλάρες ώστε να δείχνει σαν ήμουν ακόμη από κάτω τους και μετά αλαφροπατώντας πήγαινα κατά το παράθυρο και τράβαγα τις κουρτίνες.
Κάτω από το σπίτι μου απλωνόταν η πλατεία, σκοτεινή κι άφτειαχτη ακόμη, και απέναντι απ’ αυτήν ο δρόμος. Στην πέρα γωνία του, που δεν φαινόταν από το σπίτι, ήταν, θυμάμαι, ένα μοναδικό φανάρι που ΄χυνε χλωμό τ’ ανεμικό του φως ίσα ένα στεφάνι γύρω….Μετά από κεί, τον δρόμο σε όλο του το μήκος, τον κατάπινε το σκοτάδι..
Ανέβαινα τότε και κουλουριαζόμουν στο παραπέτο του παράθυρου. Ψηλοτάβανο το σπίτι, φαρδύ, θυμάμαι, το παράθυρο. ‘Ύστερα, έσερνα και τις κουρτίνες πίσω μου, να κλείσουν..
Κι έπειτα.. Έπειτα κόλλαγα το πρόσωπό μου πάνω στο τζάμι και περίμενα με τις ώρες, ψάχνοντας και τρυπώντας με τα μάτια μου το σκοτάδι..Και επειδή τα μάτια μου δεν μου ήσαν και πολύ χρήσιμα, τέντωνα τ’ αυτιά και τις αισθήσεις μου όλες.. Και περίμενα ..Πότε να φανεί η πρώτη παρέα, το πρώτο παιδί..
Τα παιδιά της γειτονιάς, αγόρια ήσαντε, σαν έρχονταν στην πλατεία δεν ακούγονταν … Μες στην ησυχία και στο σκοτάδι της νύχτας, αλαφροπερπάταγαν και σαν μίλαγαν μεταξύ τους, τάλεγαν ψιθυριστά.. Συναντιόνταν έτσι σχεδόν μες στην σιωπή, στην άφτειαχτη πλατεία κι έφτειαχναν τις συντροφιές που είχαν από τα πριν κανονισμένες . Από κεί φεύγαν μετά, για άλλες γειτονιές ..Για να τα πούνε..
Στην δικιά μας την γειτονιά, έρχονταν αργότερα σιγά -σιγά άλλα παιδιά, σχεδόν πάντα σε παρέες .. Ήταν και μερικά που ήσαν μοναχά τους. Τα ‘βλεπα να χτυπάν’ τις πόρτες τις αντίκρυ, τους νοικοκυραίους να τις ανοίγουν και εκείνα να λένε τα κάλαντα.. Και γιόμιζε η νύχτα από τις τραγουδιστές τους τις φωνές. Κι ο δρόμος, ο σκοτεινός χαραζόταν μεριές – μεριές από τις φωτεινές λουρίδες καθώς ξεχύνονταν τα φώτα από τις ανοιγμένες πόρτες..
Είχα, θυμάμαι, στο πλάι μου, μολύβι και χαρτί έτοιμο και έγραφα στα τυφλά στο σκοτάδι ο,τι άκουγα.. κοιτάζοντας πέρα μες από το παράθυρο και τα τραγούδαγα τα κάλαντα από μέσα μου.. ‘Έτσι και τα ‘μαθα, τελικά!
Τι λαχτάρα στ’ αλήθεια είχα να ήμουν μέσα σε αυτές τις συντροφιές και να τραγούδαγα παρέα μαζί τους τα κάλαντα!
Κι όλο αναστέναζα κι έλεγα, θυμάμαι, μιλώντας μέσα μου σ’ εμένα..
“ Αχ! Πότε θα μεγαλώσω , επιτέλους, να πάω να τα πω και εγώ! "
“Υπομονή, κάνε υπομονή..Το υποσχέθηκαν, θα σε αφήσουν τότε!’
Ναι, έτσι, μου είχαν υποσχεθεί οι γονείς μου! ‘Οτι θα μου επέτρεπαν τότε .. Όταν θα μεγάλωνα.. Μόνο, που όποτε τους ρώταγα, πόσο χρονώ πρέπει να πάω, για να μπορώ να τα πω τα κάλαντα, κείνοι σιωπούσαν και δεν μου λέγαν΄
..Κι ήρθε η ώρα της επόμενης χρονιάς, σαν ήμουν πιά δέκα χρονώ, που εγώ ήμουν εκείνη που αποφάσισα πως είχα μεγαλώσει και εγώ εκείνη, επίσης, που απλά, πήγε και τα είπε στους άλλους. Τα κάλαντα!
Οι γονείς μου, θυμάμαι, απέμειναν να με βλέπουν να το κάνω. Να λέω, επιτέλους, τα κάλαντα!
Με έβλεπαν, θυμάμαι, από το παράθυρο του σπιτιού κι όσο έφτανε η ματιά τους, πριν χαθώ πέρα από την γωνιά του δρόμου.
Με όλη μου την καρδιά,
εύχομαι σε όλους σας
Καλά Χριστούγεννα!!!!
και
Χρόνια Πολλά!!!
Από ένα δοκίμιο του Πεζογράφου μας Αλέξανδρου
Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ακρόπολις” το 1896. 
![w66xr9u4[3]](http://beatrikn.files.wordpress.com/2012/01/w66xr9u43.gif "w66xr9u4[3]")
…Ιδιοτροπίες!!!
