ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το διάσελο που ανοίγει αιωνίου γαλάζιου οδό στα νέφη μια φωνή που παράπεσε μες στην κοιλάδα μια ηχώ που σαν βάλσαμο την ήπιε η μέρα
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει ποιο το "νυν" και ποιο το "αιέν " του κόσμου:
ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη
Νυν Νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική Αιέν αιέν ο λόγος και η Τρόπις η αστρική
Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο
Νυν το Περίβλημα της Γης και η Εξουσία Αιέν η βρώση της Ψυχής και η πεμπτουσία
Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα
Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός
Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου Νυν Νυν το μηδέν
και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!
Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το “Δοξαστικόν” του ποιήματος
“ Αξιον εστίν” του Οδυσσέα Ελύτη. Οι Πίνακες είναι του Νταλί (Dali) , η μουσική του video της μοναδικής μας Ελ. Καραΐνδρου και η θαυμάσια δουλειά στο video του Gladiator.
“Περίμενα καιρό, πολύν καιρό. Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα κι ήθελα νερό. … Κι ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει.”
Παναγιώτης Κανελλόπουλος
Κείνον , συλλογίστηκα τον άκουσε
ΚΙ άλλους τους ακούει, την εντολή την δίνει…μα αυτή η πολύτιμη βροχή δεν πέφτει κάτω.. σαν ναναι κλέφτες που την αρπάζουν πριν καν φτάσει στην γή..
’Αλλους, όχι, όχι ίσως, ακόμη..
Και είναι αυτοί που περιμένουν πολλοί… Διψούν και πεθαίνουν από την δίψα χρόνους και καιρούς τώρα.. Περιμένουν την βροχή, να τους δώσει το νερό να ζήσουν…Νερό μ’ ανάσα, να η ζωή!
Κάποτε, κάποτε το γαλανόλευκο τ’ ουρανού σκιάζεται από βαρειά σύγνεφα.. γιομάτα βροχή.. Κι εκείνοι που περιμένουν στέκονται στα γόνατα , κοιτάν΄ κι κι ελπίζουν.. μια σταγόνα της για μια ανάσα..
Μα είναι που κλέφτης άνεμος διώχνει τα σύγνεφα μακρυά από κεί …
Κι ύστερα;
“…Ύστερα τίποτα. Μήτε κατάρες πια και μήτε επευφημίες.
Μόνη μορφή ελευθερίας απόμεινε η σιωπή …
Τα πηγάδια στερέψαν – αν έριχνες μια πέτρα χτυπούσε στην πέτρα, κι ο ήχος συνεχιζόταν σ’ ένα ατελεύτητο βάθος ως την άλλη μεριά.
Κι αν κοιταζόσουν μέσα, ένα μονάχο μάτι, σκοτεινό, χωρίς τσίνορα, σε κοιτούσε κατάματα, κάνοντας κοίλο ολόκληρο το πρόσωπό σου σα μια ξέβαθη τρύπα…”
Ετσι τα μίλησε ο ποιητής μας για ..την δίψα.. Την άλλη δίψα…Γιατί οι άνθρωποι διψάνε για πολλά.. Είναι που το νερό έχει και φέρνει πολλά από κείνα που χρειαζόμαστε, είναι που το νερό είναι η πηγή της ζωής! ..
Κι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μας που διψάνε για νερό, για την σταγόνα του, που πεθαίνουν από την ελλειψή του.
Κι είναι πολλοί πια που μιλάν και λεν’ πως ο επόμενος πόλεμος θα γίνει για το νερό..
Ίσως, λέω , γιατί η έλλειψή του πρώτα ξεραίνει τις καρδιές, οι άνθρωποι μετά, θεριά γινωμένα με τον νου στερεμένο κι αυτόν, θα στραφούν ένας εναντίον του αλλουνού, κι έπειτα, τελευταία, θ’ αποξεραθεί κι η γη .. και το είδος τ’ ανθρώπου που από το μέρος ήταν κι είναι θα ΄χει γυρίσει σ’ εκείνην πίσω…Χούν εις χούν..
Κι η ζωή θα συνεχισθεί …για τα άλλα που θα ρθούν, μα χωρίς τους ανθρώπους..
Κι ο Απρίλης τελειώνει.. Η Sakura κατάφορτη πιά από τα ρόδινα τ’ άνθη της, τα τόσο πανέμορφα, τα τόσο ντελικάτα, μοναδικά κομψοτεχνήματα του κάλλους, γέρνει και τα βλέπει να γίνονται ροδόλευκα..Και μετά πριν καν το φεγγάρι γιομίσει για δεύτερη φορά τον ουρανό, από τότε πουσαντε ρόδινα, τ΄άνθη της τα όμορφα θα γενούν πάλευκα..
Με τέτοιο πάλευκο το ντύμα της είναι που θ΄αρχίσει να να της τα παίρνει ο άνεμος στην διάβα του..Για άλλη μια φορά..Ναι, το τέλος είναι πιά κοντά, καταφτάνει..Ερχεται πάλι τόσο γρήγορα..Πως πέρασαν τόσο γοργά οι τρείς βδομάδες της ροδανθισμένης της ζωής;
Α! Η ζωή που είναι τόσο εφήμερη..Σαν το νερό του ποταμού που κυλάει πέρα στς πηγές του βουνού..έτσι κι αυτή που τόσο γοργά που φεύγει..
Κι έτσι η Sakura θα μείνει πάλι ξέντυτη, με την ομορφιά της, το ντύμα της φευγάτο από την πνοή των αγέρηδων και τις γυμνές της τις κλάρες να υψώνονται στον ουρανό ικέτιδες για μια κόμη φορά στους Θεούς.
Και έτσι θα μείνει περιμένοντας να περάσει ο χρόνος μες από τις εποχές και νάρθει πάλι η ευλογημένη ώρα του άλλου Απρίλη..Για να ντυθεί την ομορφιά των ροδανθών της, για να ζήσει και πάλι το φευγαλέο της ομορφιάς της..
Sleeping under the trees on Yoshino mountain The spring breeze wearing Cherry blossom petals ~ Saigyo
Shining spring day Falling cherry blossoms with my calm mind
Kino Tomonari
Ηταν, λέει ο μύθος πέρα στην Ιαπωνία, στην χώρα την γενέθλια της Sakura, της άγονης κερασιάς, μια πριγκίπισσα γέννημα των Ουρανών που την άφησαν εκείνοι στην γή για να φέρει την ομορφιά στην ζωή των ανθρώπων και την ακούμπησαν πάνω στα κλαριά μιας κερασιάς.
Και ήρθε το δέντρο και γιόμισε γιόμισε με άνθη λευκά και τόσο όμορφα και ντελικάτα, όσο πανέμορφη κι αριστοκρατικής ομορφιάς ήταν η πριγκίπισσα! Της δώσαν της πριγκίπισσας , για την ομορφιά της και για το θάμα ναρθεί στην γή από τους Ουρανούς , το όνομα Kono-Hana-Sakuya-Hime ( ανθισμένα άνθη του δέντρου).
Σιγά- σιγά είπαν και το δέντρο το ομορφάνθιστο όπως λέγαν και κείνοι π’αγαπούσαν την πριγκιπέσσα: «Sakuya» (η ανθισμένη) Και μετά, πέρασαν καιροί πολλοί και τ’ όνομα του δέντρου με τα ολόλευκα φινετσάτα άνθη έγινε Sakura. Κι είναι από τα τότε τα πολύ παλιά χρόνια η Sakura, το δέντρο της ομορφιάς της απόλυτης και της άσπιλης αγνής και άδολης αγάπης μα και του φευγαλέου της ζωής, τόσο σύντομα που μένουν ανθισμένα πάνω στα κλαριά της πριν φυλλοροήσουν με τον άνεμο κάτω στην γή…
Μα, ήρθε κάποτε καιρός, συνεχίζει ο μύθος, που κυβέρνησε την χώρα ενας αυτοκράτορας πολύ σκληρός π’ αγαπούσε τους πολέμους, θυσιάζοντας πολλούς πολεμιστές τους σε αυτές. Και πως ο αυτοκράτορας είχε δώσει διαταγή κάθε πολεμιστή του που έπεφτε νεκρός στις μάχες να τον θάβουν κάτω από ενα Sakura δέντρο. Και όποιος Σαμουραϊ έκανε χαρακίρι, κάτω από το δέντρο μιας Sakura έδινε τέλος στην ζωή του και κάτω από το χώμα της αναμεσίς στις ρίζες της θαβόταν η σωρός του.
Κι ήρθε έτσι το δέντρο και ποτίστηκαν οι ρίζες του από το αίμα των θαμμένων πολεμιστών κι έγινε το ξύλο της κερασιάς κόκκινο και ήρθαν τα άνθη της τα πάλευκα και ανακατεύτηκαν με το αίμα τους και γίνηκαν ρόδινα.
Κι είναι από τότε, από κείνα τα χρόνια του αυτοκράτορα, η Sakura, το δέντρο της ακραίας ομορφιάς και του γρήγορου θανάτου, και το δέντρο της Τιμής, της ανδρείας στις μάχες , της πίστης και της αφοσίωσης εως αυτοθυσίας στα ιδανικά της Πατρίδας.
Γιαυτό τον λόγο, οι Ιάπωνες κατά τον Παγκόσμιο πόλεμο κατά τις αεροπορικές επιχειρήσεις αυτοκτονίας (καμικάζι) εναντίον των εχθρών τους, ζωγράφιζαν από τα πριν στ’αεροπλάνα τους τα άνθη της Sakura. Γιαυτό και τα παράσημα των αξιωματικών της Ιαπωνίας είχαν το άνθος της Sakura εγχαραγμένο.
Και γιαυτό τον λόγο, τα δέντρα Sakura, γεννήματα των υψηλών Ιαπωνικών βουνών, συντροφεύουν τα κοιμητήρια, τα τέμπλα και τους ναούς μα και συντροφεύουν τις όχθες των ποταμών..Η ζωή, η ροή και ο θάνατος..Η μεταμόρφωση και η διαμεταφορά..η μετάβαση από τον ουρανό στην γή και η επιστροφή ..
Το πέρασμα της ζωής μέσα από ένα άνθος κερασιάς
Η ομορφιά σφιχταγκαλιασμένη με την θλίψη
για το εφήμερο
Η Sakura και τα άνθη της κερασιάς είναι το άνθος των ανθέων για τον Ιαπωνικό λαό. Συμβολίζει τον εθνικό τους χαρακτήρα. Το ταξίδι του κόσμου είναι να βρεί την ομορφιά και το συμβολό της είναι η Sakura, Οι άνθρωποι “ βλέπουν” στην Σακούρα, κάτι βαθύτερο..Κι η σημασία της άλλαζε με τις γενεές.. Ηταν το πνεύμα των Σαμουραϊ . Λένε:“what the cherry is among flowers is the samurai among men”. Είναι, η sakura, το σύμβολο του Γιαπωνέζικου νού. Κι οι ποιητές της εφτειαξαν πολλά πολλά ποιήματα για κέινη..για την ομορφιά της την απόλυτη , για το σύντομο της ζωής των ανθέων της..Την τίμησαν ως σύμβολο αγάπης, ζωής και θανάτου.
Wishing to die under cherry blossoms in spring Cherry blossom season in full moon time ~ Saigyo
Από πολλούς αιώνες πρίν- γιορτάζουν στην χώρα της Ιαπωνίας το φεστιβάλ Hanami κατά τον χρόνον άνθισης των κερασιών, οπου υμνείται η τέλεια ομορφιά των ανθέων τους.
Κι είναι, βέβαια, τα άνθη της κερασιάς, σύμβολο, κατ΄εξοχήν της γυναικείας ομορφιάς! Μα και οιωνός της καλής τύχης, και έμβλημα αγάπης. Αντιπροσωπεύουν την αναγέννηση, την Ανοιξη ολάκερη!
Η πρώτη ημέρα του Μάρτη, αργοσβησε κιόλας..Οπου νάναι τ’ αστέρια θα τρυπήσουν το συγνεφιασμένο μαύρο τ’ουρανού για να σημάνουν την αρχή της νέας ημέρας.. Και ο χρόνος ρέει ανεμπόδιστα στο γίγνεσθαι, κάθε ώρα φέρνει την επόμενη κι εκείνη όλο και πιό κοντά μας την ώρα την μεγάλη της Ανοιξης, την ώρα του Απρίλη, μ’ όλα τα άστατα και τα πισωγυρίσματα του πρώτου μήνα της..
Το ταξίδι της νέας εποχής, άρχισε ευθύς μετά το ολόγιομο του φεγγαριού. Στο έβγα της πανσέληνου σήμανε φέτος η αρχή της νέας εποχής, της Ανοιξης. Η ολοκλήρωση του κύκλου της έφερε την νέα αρχή..
Γιατί αυτό σημαίνει η ‘Ανοιξη!Το “άνοιγμα” σε μια νέα αρχή! Το πρώτο βήμα σε μια νέα πορεία, το άνοιγμα σ’ ένα νέο ταξίδι, μια νέα ρότα στον πλου της ζωής, το “ξάνοιγμα¨της σκέψης και του νού σε νέους ανοιχτούς ορίζοντες, Ολα “ξανοίγουν” στην νέα εποχή. Κάθε νέο άνοιγμα, είναι σαν μια νέα γέννηση. Κι όλα ξεκινάν’ ως από την αρχή..Ρέουν, καλούν σε μια ακόμη άλλη ρότα..Σε μια νέα πορεία προς ένα νέο κύκλο. Ανοιξη, Καλοκαίρι, Χειμώνας Φθινόπωρο, Ανοιξη..Εκεί όπου το τέλος, εκεί η αρχή.
Η φύση είναι αρχέγονη, γνωρίζει πιό πολλά από τον καθένα μας, από τον κάθε άνθρωπο. Δημιούργημα Σοφίας άναρχης κι αέναης, που εμείς, προσωρινοί επιβάτες της και μέρος της αναπόσπαστο, καλόν και δέον είναι να την παρακολουθούμε..Εκείνη δείχνει τον δρόμο.
Κι η Ανοιξη είναι η ώρα της αναγέννησής της..Και μείς ως μέρος της καλούμαστε να μετέχουμε σε αυτή. Είναι μέρος της υπαρξής μας ..Ω γλυκύ μου Εαρ!
Ωδή στην ‘Ανοιξη, ωδή στην αναγέννηση, στο ξάνοιγμα, στο ξανάνοιωμα, στο νέο ταξίδι..Και έτσι, λέω, στην νέα αυτή πορεία μας, να θυμόμαστε τα λόγια εκείνου του μεγάλου μας ποιητή του Κ. Καβάφη:
Καλό μήνα, σε όλους!
Με υγεία και χαρά ο πλούς μας στην Ανοιξη!
Και, κυρίως, με Αγάπη νάναι!
Γιατί, η γέννα και η αναγέννηση στο κάθε τι του καθενός, είναι προιόν αγάπης του όλου στο ένα και του ενός στο όλον.
Καλημέρα σ’ όλους στην νέα μέρα πού ξημερώνει σε λίγο!!
Και τα δύο videoς εμπεριέχουν το ίδιο ποίημα. Το θαυμάσιο ποίημα τουΚ. Καβάφη¨Η ΙΘάκη”, “Ithaca” by Constantine Cavafis
Το πρώτο πάνω video είναι μια υπέροχη δημιουργία τουbabylonianman και απευθύνεται στους αγγλόφωνους φίλους του χώρου τούτου, αποδοσμένο ανυπέρβλητα από τον Sir Sean Connery and with music specially composed by Vangelis. (If you wish, you can find there the poem in english)
Το δεύτερο, είναι μια εξαιρετική δουλειά τωνTheClassicalFunόπου το ποίημα αποδίδεται μοναδικά από την μεγάλη μας ηθοποιό Ελλη Λαμπέτη σε μουσική υπόκρουση του Mark Isham
Τους ευχαριστώ θερμά και τους δύο δημιουργούς των videos!
Βρέχει από την νύχτα, άκοπα… Ετσι, ξημέρωσε η Κυριακή, σήμερα.Κάτω από την μουσική της ατελεύτητης βροχής.Λεπτός, ανάριος και αδιάλειπτος ο ήχος των νερών της, μοτίβο άριστο μουσικής υπόκρουσης οι σταγόνες της πως ρέουν και ακουμπάν’ πάνω στα πράγματα γεννώντας μουσική, ήρθε να συντροφέψει την σιωπή μου..Χάρισμά μου η ομορφάδα τους! Και χάρις!
Κι ο αέρας της αλαφρύς, γιομάτος από την ανάσα της βροχής, ήλθε και γιόμισε τα πνευμόνια μου! Δώρο για την ανάσα μου! Και ευλογία!
Το κίτρινο το καναρίνι προστευμένο κάτω από το σκέπαστρο της βεράντας, εργάζεται σιωπηλά και μεθοδικά απ’ όταν ξημέρωσε η μέρα ως τα τώρα..Ξέμεινα να το παρατηρώ, ώρα πολλή, σήμερα το πρωί, πίσω από το τζάμι της μπαλκονόπορτας, εκείνης που το πεζούλι της έχουν κάνει από καιρό πολύ , στέκι τους τα περιστέρια..
Με ακάματη υπομονή και επιμονή, το ‘βλεπα το μικρό το κίτρινο το καναρίνι να παίρνει με το ράμφος του ένα προς ενα τον σπόρο από την ταίστρα του, να τον πιθώνει πάνω της εκεί στην άκρη από τα κάγγελα του κλουβιού του, σε σειρά τακτή τον έναν μετά τον άλλον, να τους βάζει..
Κι ύστερα το ‘βλεπα, σαν απογιόμιζε την σειρά, να σπρώχνει τον σπόρο έναν έναν έξω από το κλουβί του, κι αυτόν ίσαμε κάτω, μετά να πέφτει. Εκεί, όπου τον περίμεναν τα πεινασμένα τα αγριοπερίστερα. Και τότε το γουργουρητό τους σταμάταγε ν’ ανακατεύεται στους ήχους της βροχής και ήταν που γιόμιζε τ’ άκουσμα, ο ήχος των φτερών τους πως πλαταγίζαν στον αέρα..
Δεν ήταν η πρώτη φορά, η σημερινή, που τόβλεπα το καναρίνι να το κάνει αυτό.. Μα κάθε φορά, σαν έρχεται ο χειμώνας και το ξαναβλέπω να το κάνει, γιομίζω από θαυμασμό και τρυφεράδα..
Ω! Είναι η Αγάπη που έχει τόσους τρόπους να φανεί! Κι είναι που όλα τα πλάσματα, τα μικρά και τα μεγάλα σε τούττο τον κόσμο την έχουν..Την φέρνουν στα φτερά τους τ’ανοιχτά..
’Ετσι και έρχεται Αυτή και απλώνεται και γιομίζει μετά, τα πάντα!
Κι είναι που τότε μπορούν, καθώς λέν’ κι οι γραφές, και τα αόρατα να ιδωθούν….
“ ..Οταν θέλεις, μπορείς,
Υιέ του ανθρώπου, κοίτα!
Στοχάσου το φως της παρουσίας που φωλιάζει σε κάθε ύπαρξη!
Στοχάσου την χαρούμενη δύναμη της ζωής των πάνω κόσμων!…
Νιώσε τις δονήσεις της Πηγής της ζωής που βρίσκεται στα τρίσβαθα του εαυτού σου και από πάνω σου και ολογυρά σου,
Την αγάπη που καίει μέσα σου καν’τη να υψωθεί προς την παντοδύναμη ρίζα της,
Απλωσέ τη σ’ όλη την ψυχή των κόσμων.
Κοίταξε το φως…
Κοίταξε το εσωτερικό του φωτός..
Ανέβα και ανέβα
Γιατί κατέχεις μια τεράστια δύναμη.
Εχεις φτερά ανέμου, μεγαλοπρεπή φτερά αετού…
Μην τ’απαρνιέσαι από φόβο μήπως σ’ απαρνηθούν.
Ψάξ’ τα κι αυτά αμέσως θα σε βρούν…”
(ΒΑΑΛ ΧΟΡΟΤ, Ο αυθέντης των Φώτων)
Καμπάλα
Ο πίνακας με την γυναίκα στο πάνω μέρος, είναι της διάσημης Πακιστανής ζωγράφου Hajra Mansoor που απεικονίζεται στην φωτογραφία δίπλα.
Η μετάφραση του χωρίου από το βιβλίο “Ο αυθέντης των Φώτων” του Βαάλ Χορότ, είναι από τα γαλλικά και έγινε από την Ρένα Λέκκα – Δάντου
Τα μουσικά κομμάτια που ακούγονται ενσωματωμένα στα κείμενα, είναι από αντίστοιχα μουσικά έργα του Βέλγου συγχρονού μας συνθέτη Wim Mertens , που απεικονίζεται στην φωτογραφία δίπλα.
« Οτι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν».
«Γένοιτο Κύριε το έλεός σου εφʼ ημάς, καθάπερ ηλπίσαμεν επί σε».
«Ας έλθει το έλεός σου επάνω μας, όπως ελπίζουμε σε σένα».
«Παράτεινον το έλεός σου τοις γινώσκουσί σε».
«παράτεινε το έλεός σου σʼ εκείνους που σε γνωρίζουν».
Κι είναι το έλεος, πράξη ευσπλαχνίας προς τον αδύναμο, το άπλωμα του χεριου προς βοήθεια του αδυνάμου, η έκφραση συμπόνοιας. Η προσφορά αγάπης..
Κι είναι η γέννηση του Χριστού το Ελεός Του, η Πράξη Του ευσπλαχνίας και Αγάπης προς τους αδυνάμους, εμάς τους ανθρώπους όλους..ζωντανούς, ημιθανείς και νεκροζώντανους ή και νεκρούς..
Για κείνους που πιστεύουν τον Χριστό ως Θεάνθρωπο..
Για κείνους που τον δέχονται ως άνθρωπο και μόνο, για όποιους κι άλλους
Γεγονός είναι ένα: Οτι με την γεννησή Του, αναγεννήθηκε η Αγάπη για τον άνθρωπο, γιατί αυτός ηταν Αυτός: Η Αγάπη
Με την Γέννησή του, με την ζωή του και την σταύρωσή του, αναζωγονήθηκε η πίστη στην αγάπη για τον άνθρωπο..Αυτήν , αλλωστε δίδαξε με την παρουσία του, τα έργα και τον λόγο του, την ζωή εν Αγάπη.Με έλεος και συμπόνοια και συγχώρεση..Γιαυτό και τα Χριστούγεννα είναι το σύμβολο της αναγέννησης, της αναβάπτισης στην Πίστη και στην Αγάπη.
Κι είναι τέτοιες οι ώρες τούτες..Ωρες ελέους και Αγάπης κι από τον ανθρωπο προς τους συνανθρώπους του, θρησκευόμενους και άθρησκους, ένθεους ή και αθέους..Είναι οι ώρες τούτες ” το μυστικό του αρχαίου παραδείσου.” Γιατί όλοι άνθρωποι είμαστε, όποιοι κι αν είμαστε ή και δεν είμαστε και αγάπη αν έχουμε και αγάπη αν ζητάμε..
Και τα Χριστούγεννα είναι να μας το θυμίζουν, για να μην ξεχνάμε το μυστικό του παραδείσου για την ζωή μας.
Πόσο πολύτιμο είναι το έλεός Σου Θεέ!
Πόσο πολύτιμο το έλεός σου, άνθρωπε!
Σημείωση: Το υπέροχο video είναι μια δημιουργία του Gladiator23111 και τον ευχαριστώ!
Σήμερα είναι η ημέρα εκείνη που ορίστηκε κατά το 1981 και ανακηρύχθηκε ένα ακριβώς χρόνο μετά κατά την ετήσια γενική Συνέλευση του Οργανισμού στις 21/9/1982 ως
η Διεθνής Ημέρα για την Ειρήνη και την μη Βία
Peace day!
Σήμερα είναι, επίσης, η Ημέρα της Φθινοπωρινής Ισημερίας για το Βόρειο ημισφαίριο της γής!
Σήμερα είναι η Ημέρα του Ιωνά
Και είναι ο λόγος της Ημέρας αυτής:
“Short Moments of Peace, Repeated Many Times, βecome Automatic”
Σύντομες στιγμές Ειρήνης, επαναλαμβανόμενες πολλές φορές, γίνονται αυτόματα.”
Ναι, μπορούμε
Σε καθε παιδί, σε κάθε αυγή, ξανανιώνει η ίδια φαντασία.
LENAU (Φάουστος)
Είναι άραγε φαντασία παιδιού μια ημέρα Ειρήνης, μια ημέρα μη βίας;
Είναι , άραγε,όνειρο αυγής μοναχά, πολλές ημέρες Ειρήνης;
Είναι, άραγε, όνειρο απατηλό μια Κοινωνία Ειρήνης;
Είναι, άραγε, ένα φθίνον όνειρο, ωσαν των όσων ακολουθούνε την μοίρα του Φθινόπωρου;
Κι αν όλα αυτά είναι παιδιάστικα όνειρα αυγής,
Τότε, έστω και μια στιγμή μοναχά Ειρήνης;
Φαντασία παιδιού και η αυτή η στιγμή;
Πόσοι από μας είμαστε ακόμη παιδιά;
Πόσοι από μας έχουμε τέτοια όνειρα;
Πόσοι από μας έχουμε τέτοιες, έστω λίγες τέτοιες στιγμές Ειρήνης στην ζωή μας;
Κι αν έχουμε στιγμές, έχουμε και ημέρες; Με ειρήνη εντός μας και γύρω μας;
Κι, όμως, μπορούμε να έχουμε Ειρήνη στην κάθε μας στιγμή, στην κάθε μας ημέρα, στην ζωή μας..
Ναι, μπορούμε!
“Ειρήνη Υμίν”, ευχήθηκε και εύχεται σε όλους μας Εκείνος
Και είναι η Ειρήνη, Ευλογία
Η σημερινή ημέρα είναι μια Ημέρα υπενθύμησης για τον καθένα μας αυτού του αγαθού του πολύτιμου, αυτού του ανεκτίμητου θησαυρού που μπορούμε να έχουμε στην καθημερινότητά μας, στην ζωή μας. Γιατί η Ειρήνη για τον εαυτόν μας, είναι κάτι που εξαρτάται από μάς τους ίδιους.
Και ξέρετε; Είναι κάτι, που εφόσον τόχει ο καθείς μας, το δίνει και τους άλλους και το μοιράζεται με άλλους, ..Και έτσι οι στιγμές γίνονται μέρα, γίνονται μετά μέρες..
Κι αν είναι δύσκολο ακόμη να ανακαλύψουμε τον τρόπο για να βρούμε αυτό το αγαθό εντός μας, γύρω μας, τότε, λέω, ας θυμηθούμε οτι τούτη η Ημέρα είναι η Ημέρα της μη βίας. Και η μη βία εκκινά , όπως και κάθε τι άλλο, θαρρώ, από την σκέψη μας.
Ετσι, λοιπόν, προτείνω, ας είναι, σε τελική ανάλυση, αυτή η ημέρα, μια Ημέρα που θ’αρνηθούμε στον εαυτόν μας σκέψεις και συνακόλουθα, πράξεις βίας.
Ας μην το περιμενουμε από τους άλλους. Από μας το ξεκινάμε..
Οχι στην βία , λοιπόν! Εστω για μια Ημέρα! Για Σήμερα !
Ε! Αυτό πιά, πιστεύω, ως έλασσον, είναι πιότερο εφικτό.
Και είπα, ας “κλείσω” το αφιέρωμα στην Ημέρα τούτη με ένα υπέροχο τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε ο μεγάλος Λεοναρντ Κοέν (Leonard Cohen), που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1934:
Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις
ώσπου να βρεις τις ακτές
που χρόνια, τα χρόνια στολίζουν
με σημαιάκια του χτες
οι αιώνες
Όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν
λειώνουν, τελειώνουν
και ξαναρχίζουνε
Κι όμως πρέπει πάντα να φεύγεις
να βρίσκεις τις φοινικιές
φλεγόμενες βάτους που λένε
σαν τις σειρήνες, ψευτιές
Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις
ν’ ακολουθείς τις φωνές
στους δρόμους που πάντα φωτίζουν
φλεγόμενες οι φοινικιές
Από τα αγαπημένα μου τραγούδια..
1. Και μια και ο λόγος για τις φοινικιές και τον φοίνικα..δυο λόγια:
Η λέξη Φοινικιά προέρχεται από την αρχαία λέξη Φοίνιξ ( όπου και αυτή προέρχεται από το «φοινός» = πορφυρός, βαθυκόκκινος). Ο Φοίνιξ σημαίνει και συμβολίζει πολλά. Μεταξύ αυτών:
Φοίνιξ= Ο Φοίνικας, ο γιός του Κάδμου, Βασιλέα των Θηβών και ιδρυτής της Φοινίκης.
Φοίνιξ= Το δένδρο,
Φοίνιξ= Το μυθολογικό πουλί, αρσενικού γένους, το μη αναπαραγόμενο παρά αναγεννόμενο από τις στάχτες του, αφου παραδώσει εαυτόν στις φλόγες.
Είναι, για τους Εβραίους το μόνο ζώο που δεν έφαγε από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, σαν –κατά την παράδοση- τους προσέφερε ολουνών η Εύα.
Ο Φοίνικας συμβολίζει, κυρίως, την δύναμη του ανθρώπου ν’αναγεννιέται μες από τις δυσκολίες του και να γίνεται πιό δυνατός. Είναι, επίσης το σύμβολο του πυρός, μα και κατά τα πρωτοχριστιανικά χρόνια το σύμβολο του Ιησού Χριστού.
Προσθήκη υστέρα- με την συγγνώμη μου για το ύστερόν στους φίλους που έλαβαν γνώση του πρότερον μόνον!
2. Και μια και ο λόγος στους στίχους του τραγουδιού για την μετεμψύχωση και το ποιοί μπορούσαμε νάμασταν παλιότερα, σε προηγούμενες ζωές μας ( !) ρίξετε μια ματιά κάτω εκεί στα σχόλια, για να μάθετε ..και να μάθουμε….αν το θελετε βέβαια, αλλιώς
Το πρώτο πάνω video είναι μια υπέροχη δημιουργία του 
Ο πίνακας με την γυναίκα στο πάνω μέρος, είναι της διάσημης Πακιστανής ζωγράφου 
