“Εις οιωνός άριστος,, αμύνεσθαι περί πάτρης”

Ιλιάδα Μ 243

“ … Άμυνα περί πάτρης  θα ήτο  η ευσυνείδητος  λειτουργία  των

θεσμών, η εθνική αγωγή των νέων, η χρηστή διοίκησις , η

καταπολέμησις  του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του

διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος και η

πρόληψις της χρεοκοπίας.

Τις ημύνθη περί πάτρης ;  Και τι πταίει η γλαύξ η θρηνώσα επί ερειπίων;

“Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι

κυβερνήται της Ελλάδος”

      Από ένα δοκίμιο του Πεζογράφου μας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ακρόπολις” το 1896.

Το βρήκα καταχωρημένο  στο ηλεκτρονικό φιλολογικό  “Πανδώρα” υπό τον τίτλο “Οιωνός”

Και, για να το θυμόμαστε το 1896 ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων για την φτωχιά μας, ..και τότε, Ελλάδα. Ναι, τότε ήταν που αναδείχτηκε ο Σπύρος Λούης ως ο Νέος Φειδιπίδης, εκείνος που πέρασε έκτοτε στην ιστορία ως ο πρώτος ολυμπιονίκης.

Το 1896 ήταν, επίσης, η χρονιά εκείνη που ενόσω γίνονταν οι ολυμπιακοί αγώνες , πεθαίνει  στις Κάννες ο μόλις επανεκλεγείς πρωθυπουργός  της Ελλάδας Χαρίλαος Τρικούπης  (30-3-1896), Ναι, εκείνος ο πρωθυπουργός που τρια χρόνια νωρίτερα, στα 1893  είχε αναγγείλει την χρεωκοπίαν της χώρας μας με το ρηθέν του

“ Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”

Η φωτογραφία ( του Φίλιππα Δημητρουλάκου)  είναι από το βράδυ της 13.2.2011 πέριξ του Συντάγματος την ώρα που εντός της βουλής των Ελλήνων συνεζητείτο προς ψήφιση το μνημόνιο με τα συναφή. Οι λεηλασίες , οι εμπρησμοί και πρωτοφανείς   βανδαλισμοί επονται της ώρας εκείνης..

Αναρωτιέστε, εκείνη την νύχτα, ποιοί ήταν  εν αμύνη υπερ της Πατρίδας;

       Χτες,  μεσάνυχτα και ένα, μες στην σιωπηλή νυχτιά της

πόλης που μένω, αχνακούστηκε το σφύριγμα  της σειρήνας

ενός καραβιού κάπου στο βάθος του σκοτεινού ορίζοντα..

Κάπου, ένα καράβι σήμαινε τον ερχομό του νέου έτους, τα

άλλα μειναν’ να σωπαίνουν στο σκοτάδι..

Πάνω στο  παλιό κάστρο της πόλης ενα δυο πυροτεχνήματα

ανεμισαν στον ουρανό και σβήσανε στο λεπτό πριν καν

λάμψουν..κι ΄έπειτα σιωπή..

Ερημιά στην πόλη..και σιωπή.

      Έτσι, η κατά τα άλλα λαλίστατη και γλεντζέδικη  πόλη μου

υποδέχτηκε τον νέο χρόνο..

Εν σιωπή  ..Και  ήταν  η φωνή της  σιωπής τούτης που κανε

μεγάλο κρότο μέσα μου.. Είναι ο χρόνος ο νέος που ξεκίνησε

από τα μεσάνυχτα και κάτι,  αυτός που και  σηματοδοτεί την

αρχή ενός μακρύ χειμώνα για τούτο τον τόπο και για μας που

ζούμε σ’ αυτόν.. Έτσι λένε οι επαΐοντες και αυτοί που μας 

σύρανε ως εδώ.. 

      Ανεμική η σιγολαλιά του Προέδρου της Δημοκρατίας την

επομένη.. “ Σαν να διέκρινα μια αχνή ελπίδα στο ύφος του

τεχνοκράτη”..είπε..εννοώντας τον πρωθυπουργό της χώρας που

ώρισαν οι άλλοι..“Κι όταν ένας τεχνοκράτης αφήνει να

διακριθεί ένα χνάρι ελπίδας”..πρόσθεσε μετά… “κάτι λέει

αυτό”.… . έτσι προσπαθώντας  μέσα στον ψίθυρο και αναμεσίς

των σιωπών του,  να δώσει ένα στίγμα ελπίδας και σε μας τους

άλλους , τους αποκάτω από τα ψηλά.. “.. Ίσως, να υπάρχει

ελπίς..ήταν το μήνυμα ..

      Λίγο μετά,  στις μεστές ώρες της μέρας της Πρωτοχρονιάς

μια γυναίκα απέναντί  μου- κει που μιλάγαμε πάνω στα 

δύσκολα και στα δυσοίωνα πράγματα των καιρών  στον τόπο

μας – γύρισε και μου είπε αυτή την κουβέντα φεύγοντας..

“ Από τούτο τον καιρό και στον καιρό που θαρθεί  ο καθένας μόνος του θάναι και μαζί με όλους τους άλλους κάτω από το ίδιο βάρος, μα ο καθένας μοναχός..”

      Και έμεινε η κουβέντα της, στην σκέψη μου να φέρνει

τον χιονιά να σκεπάζει τα πάντα κάτω από το λευκό του

στρώμα.. κι ήρθε και θυμήθηκα τα λόγια ενός φινλανδέζικου

χριστουγεννιάτικου τραγουδιού, σαν πως το άκουσα σε αυτό το

video..

“ Το χρώμα του ανθού αναμεσίς του χιονιού έχει χαθεί

τουλάχιστον, άσε απέξω το άρωμά σου,

ώστε φίλε, να ξέρω ότι είσαι εδώ..”

Στο ξημέρωμα του μακρύ χειμώνα  που μας περιμένει,

στο χέρι μας είναι , πιστεύω, να ’μαστε αντάμα και όχι ο καθείς

μοναχός.

Κι είναι αυτό που εύχομαι σε όλους μας τούτη την χρονιά..

Πάνω από όλα υγεία και μαζί ας  απλώσουμε ο ένας στον

άλλον τα χέρια για τα δύσκολα που θαρθούν .. και ο χειμώνας

όσο μακρύς και νάναι θα περάσει..Και τ’ αρώματα που θα

αφήσουμε έτσι  ενωμένοι και ανασαίνοντας στην βαρυχειμωνιά

θάναι τόσο δυνατά που θα φτειάξουν μετά την πιό όμορφη

’Ανοιξη.

Καλή χρονιά σε όλους!

Με την αγάπη μου.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το διάσελο που ανοίγει 
αιωνίου γαλάζιου οδό στα νέφη 
μια φωνή που παράπεσε μες στην κοιλάδα 
μια ηχώ που σαν βάλσαμο την ήπιε η μέρα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το "νυν" και ποιο το "αιέν " του κόσμου:

ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη 
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη

Νυν Νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική 
Αιέν αιέν ο λόγος και η Τρόπις η αστρική

Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο 
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο

Νυν το Περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η πεμπτουσία

Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο 
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου 
Νυν Νυν το μηδέν

και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το “Δοξαστικόν” του ποιήματος

“ Αξιον εστίν” του Οδυσσέα Ελύτη. Οι  Πίνακες είναι του Νταλί (Dali) , η μουσική  του  video της μοναδικής μας Ελ. Καραΐνδρου και η θαυμάσια δουλειά στο video του  Gladiator.

 Καλή σας ημέρα όλη  την μέρα!

“Εδώ, πάνω στις υψωμένες καμινάδες, πάνω στη σκάλα του σπιτιού,
Δεν υπάρχει χρόνος για τον χρόνο.
Κάνουμε ό,τι 
Κι όσοι ανεβαίνουνε προς τον Θεό:
Τον πόνο λησμονάμε”

Του Μαχμούντ Νταρουϊς από το  ποιητικό του έργο  “Κατάσταση πολιορκίας” 

{εκδόσεις Μαΐστρος, σε μετάφραση Αγγελικής Σιγούρου}

Ξύπνησε με μιας. Άνοιξε το παράθυρο στο αχνό φως, τον καθαρό ουρανό, το αναζωογονητικό αεράκι. Ένιωσε το κορμί του, σπιθαμή προς σπιθαμή, και το ένιωσε γερό. Κοίταξε στο μαξιλάρι και είδε πως δεν είχαν πέσει καθόλου τα μαλλιά του στη διάρκεια της νύχτας. Κοίταξε στο σεντόνι και δεν βρήκε ούτε ίχνος από αίμα. Άνοιξε το ράδιο και δεν άκουσε ειδήσεις για νέους σκοτωμούς στο Ιράκ, στη Γάζα ή στο Αφγανιστάν. Σκέφτηκε ότι κοιμάται ακόμη. Έτριψε τα μάτια του μπροστά στον καθρέφτη και αναγνώρισε εύκολα το πρόσωπό του. Φώναξε: «είμαι ζωντανός».

Πήγε στην κουζίνα να φτιάξει καφέ. Έβαλε μια κουταλιά μέλι σε μια κούπα με γάλα χωρίς λιπαρά. Στο μπαλκόνι είδε ένα περαστικό καναρίνι κουρνιασμένο σε ένα δοχείο για λουλούδια που το είχε αφήσει χωρίς νερό. Είπε καλημέρα στο καναρίνι και σκόρπισε ψίχουλα από το ψωμί τριγύρω του. Το καναρίνι πέταξε και προσγειώθηκε στο κλαδί ενός θάμνου και άρχισε να τραγουδάει. Πάλι σκέφτηκε πως πρέπει να κοιμάται. Κοίταξε άλλη μια φορά τον καθρέφτη και είπε: «αυτός είμαι εγώ».

Άκουσε το τελευταίο δελτίο ειδήσεων. Κανένα καινούργιο φονικό στον κόσμο. Ένιωσε πολύ χαρούμενος αυτό το αλλόκοτο πρωινό. Η χαρά του αυτή τον οδήγησε στο γραφείο του. Σχημάτισε μια φράση στο μυαλό του: « Είμαι ζωντανός παρόλο που δεν νιώθω κανένα πόνο».

Ένιωσε γεμάτος από μια παθιασμένη επιθυμία να γράψει ποίηση, εξαιτίας αυτής της κρυστάλλινης διαύγειας που είχε έρθει να τον βρει από κάποιο μακρινό τόπο. Από το μέρος εκείνο όπου βρισκόταν τώρα!

Όταν κάθισε στο γραφείο του, βρήκε τη φράση «είμαι ζωντανός παρόλο που δεν νιώθω κανένα πόνο», γραμμένη σε μια λευκή κόλλα χαρτί. Τότε πια σταμάτησε να αναρωτιέται αν κοιμάται. Ήταν απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό.

                           Ενα κείμενο του  μεγάλου Εθνικού Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουϊς {Mahmud  Darwish ( Ελ Μπιρουά Γαλιλαίας1941 – 2008)}, σε μετάφραση Γρηγόρη Παπαδογιάννη

     1. Το παραπάνω ανέκδοτο γραπτό του μεγάλου ποιητή το βρήκα στο ηλεκτρονικό περιοδικό ποίησης Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης : «poiein.gr», αντιγεγραμμένο από δημοσίευση του πρώτου τεύχους του εκ Ρεθύμνου Κρήτης  περιοδικού Fortezza, με την σημείωση οτι :

Τα παραπάνω κείμενα ανήκουν στη συλλογή « A River dies from thirst: Journals» που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2009 από τις εκδόσεις Archipelago books. Μετάφραση από τα αγγλικά: Γρηγόρης Παπαδογιάννης

2. Η παραπάνω φωτογραφία απεικονίζει μέρος της  Ραμάλα, (Ramallah) της πόλης που έζησε επί πολλά χρόνια και μέχρι τον θάνατό του ο ποιητής.

Για περισσότερα περί του ποιητή και του έργου του:

http://en.wikipedia.org/wiki/Mahmoud_Darwish

http://www.sakakini.org/literature/mdarwish.htm

http://www.mahmouddarwish.com/ui/english/ShowContent.aspx?ContentId=9

http://www.poets.org/poet.php/prmPID/1062

http://www.iskiosiskiou.com/2011/03/blog-post_911.html

“What hath God wrought!”

“Τι κατόρθωσε ο Θεός!”

Αυτή ήταν η πρώτη φράση που ποτέ μεταδόθηκε από τον τηλέγραφο.  Συνέβη σαν σήμερα, στις 24 Μαίου του έτους 1844 και η φράση στάλθηκε από μια αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α  προς τον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης.

Είναι  μια φράση από την Παλαιά Διαθήκη και δη από το Βιβλίο των Αριθμών ( Αριθμοί, 23:23 ).

{“Αρ. 23:23 Βεβαίως ουδεμία γοητεία δεν ισχύει κατά του Ιακώβ, ουδέ μαντεία κατά του Ισραήλ· κατά καιρόν θέλει λαληθή περί του Ιακώβ και περί του Ισραήλ, Τι κατώρθωσεν ο Θεός” μετφρ. κατά Βάμβα.}

        Η περίφημη αυτή φράση γράφτηκε με το κώδικα Μορς από τον ίδιο τον εφευρέτη  τόσο της γραφής του Κώδικα Μορς (Morse code= μια ψηφιακή αλφαβήτα με παλμούς μικρής και μεγάλης διάρκειας ή σημάδια-τελείες και παύλες, μέσω της οποίας μπορούν να μεταφερθούν μηνύματα- η αίτηση για το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της οποίας κατατέθηκε το 1840) όσο και του ηλεκτρικού τηλέγραφου, τον  περίφημο Samuel Finley Breese Morse (.27 Απριλίου1791- 2 Απριλίου1872), αυτόν που  οι σύγχρονοί του  μα και οι ύστεροί του  επωνόμασαν ως τον Αμερικανό Λεονάρντο  "the American Leonardo”

      Ήταν σαν σήμερα στις  24 του Μαΐου του 1844, όταν ο γνωστός ζωγράφος, φυσικός και εφευρέτης Σαμουήλ Μορς, έχοντας πάρει ήδη την άδεια από το Κογκρέσο των Η.Π.Α και την σχετική χρηματοδότηση για τον ηλεκτρομαγνητικό  του τηλέγραφο- (μια εφεύρεση μετάδοσης μηνυμάτων  πάνω στην οποία εργαζόταν αυτός από το 1832 και ύστερα μαζί με αυτόν και οι συνεργάτες του Leonard Gale και Alfred Vail από το 1837)- κάμνοντας δημόσια επίδειξη της ικανότητας της εφευρέσεώς του, έστειλε το πρώτο αυτό μήνυμα  από την αίθουσα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στο Καπιτώλιο των Η.Π.Α  όπου ήταν προς τον συνεργάτη του Alfred Vail που ήταν στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλτιμόρης στο Μαιρυλαντ.

Η ιδέα, μάλιστα, της φράσης ανήκει στην κόρη ενός καλού του φίλου, στην Annie Ellsworth, η οποία και την προέτεινε στον Μορς ως την πρώτη φράση!.

Κι ο Κόσμος άλλαξε από τότε.

Σημείωση:

Η Πάνω ασπρόμαυρη εικόνα του Σαμιουελ Μορς  είναι μια αυτοπροσωπογραφία του από πίνακα του ιδίου.

Πηγές :

http://memory.loc.gov/ammem/atthtml/morse2.html

http://www.notablebiographies.com/Mo-Ni/Morse-Samuel-F-B.html

http://world-famous-people.blogspot.com/2010/08/samuel-f-b-morse.html

http://web.mit.edu/invent/iow/morse.html

”My era will come." :

Gustav Mahler (1860 – 1911)¨

Gustav Mahler: The last 10 minutes from the Finale of his 10th Unfinished Symphony.(1911)

Τρυφεράδα.. Ω ! Τι βαθύ αίσθημα τρυφερότητας με πλημμύρισε ακούγοντας τούς ήχους της αυτής της μουσικής του Μάλερ.. τα τελευταία 10 λεπτά της αφημένης ημιτελούς 10ης συμφωνίας του ..

Κι η τρυφεράδα τούτη  απλώθηκε εντός μου, αγγίζοντας με τόσο βαθειά ώσπου να πονάω.. Κι η  τόση γλυκύτητα του πόνου τούτου έφερε στα μάτια μου δάκρυα..

Αγάπη κι αποδοχή του προσωρινού .. Ένα πέρασμα από τούτο τον κόσμο, μια ζήση..  Η ώρα έχει ‘ρθεί για να αφήσεις ..

“Παράδεισος  είναι ο,τι απομένει στην σκέψη..”  έλεγε κάπου στην “Θεία κωμωδία” του ο Ντάντε Αλιγκέρι..

και ένας λαός πιο παλιός από κείνον τον ποιητή και από μας όλους μας.. οι Αβοριγίνες , οι υπεράκριοι  ιθαγενείς της Αυστραλίας λέγαν’..

“ Είμαστε όλοι επισκέπτες σ’ αυτό το χρόνο, σ’ αυτό το μέρος. Απλοί περαστικοί. Σκοπός μας εδώ είναι να παρατηρήσουμε, να μάθουμε, να αναπτυχθούμε,  ν’ αγαπήσουμε … και μετά επιστρέφουμε σπίτι.¨”

Καλή σας νύχτα

Οι Arhuacoς, γνωστοί και ως ICA, μιλάν’ την δική τους γλώσσα μα και Ισπανικά. Είναι βαθιά πνευματικός λαός και έχουν την δική τους μοναδική φιλοσοφία. Πιστεύουν σ’ έναν Δημιουργό ή Μεγάλο Πατέρα που ονομάζουν Kakü Serankua, ο οποίος προκάλεσε τους πρώτους Θεούς και τα υλικά ζώντα πράγματα.Οι άλλοι "Πατέρες" όπως ο ήλιος και οι χιονισμένες βουνοκορφές και οι άλλες "μητέρες", όπως η γή και το φεγγάρι. Θεωρούν πως η οροσειρά της Sierra Nevada de Santa Marta είναι ο ομφαλός της γής.
Η Φύση και η κοινωνία γι αυτούς είναι ως μια ενότητα που διέπεται από ένα απλό Ιερό Νόμο αμετάβλητον, προυπάρχοντα, πρωτογενή και ισχύοντα για τον καθένα και για το καθετί. Ο Κόσμος μπορεί να υπάρχει ή να πάψει να υπάρχει αλλά ο Ιερός αυτός Νόμος συνεχίζει να διέπει και να κυβερνά χωρίς να αλλοιώνεται.
Αυτός ο συμπαντικός Νόμος Kunsamü αντιπροσωπεύεται από ένα αγόρι, τον Mamo Niankua.
Αυτός ο φυσικός Νόμος είναι μια εξήγηση για την προέλευση των πραγμάτων και την εξέλιξή τους, την ισορροπία τους, την συντήρηση και την αρμονία τους, οι οποίοι και αποτελούν τους βασικούς στόχους και τον λόγο ύπαρξης του Mamo, την πνευματική αυθεντία στην κοινωνία των Arhuacos.
Κάθε Mamo ή Mamü επιλέγεται μεταξύ διαφόρων υποψηφίων αγοριών ηλικίας από 8-10 ετών, τα οποία θα εκπαιδευθούν για μια περίοδο τουλάχιστον 9 ετών μέχρι 15 χρόνια, και τότε κατά την λήξη της 9ετούς εκπαιδεύσεως τους είναι ελεύθερα να επιλέξουν αν θέλουν να συνεχίσουν και για την επομένη περίοδο.
Αυτά τα παιδιά εξειδικεύονται σε ορισμένες γνώσεις, όπως στη φιλοσοφία, στην Ιερό του δόγματος, στην Ιατρική και στην πρακτική στην Κοινότητα ή ως μεμονωμένοι σύμβουλοι. Η επιρροή τους είναι καθοριστική στην κοινωνία τους.
Το 1916 οι Arhuacos ζήτησαν από την Κυβέρνηση της Κολομβίας δασκάλους για να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν και επίσης να σπουδάζουν μαθηματικά.
Η Κυβέρνηση, όμως, αντ’ αυτών που ζήτησαν, τους έστειλαν τους Capuchin Friars, οι οποίοι απαγόρευσαν στα παιδιά να μαθαίνουν για τον πολιτισμό τους και στην συνέχεια εγκατέστησαν ένα καθεστώς τρόμου καθώς πήραν τα παιδιά τους  και τα απομάκρυναν από τον φυσικό τους τόπο βάζοντας σε ορφανοτροφεία.
Από το σημείο αυτό και μετά ξεκίνησε ένας μεγάλος διωγμός για αυτήν την φυλή, με μεθοδευμένη προσπάθεια αλλοτρίωσης της θρησκείας τους, των πιστεύω τους, με βίαια εισχώρηση και κυρίευση της γης τους και αργότερα το 1975

Ενα μικρό σημείωμα από μένα, την γράφουσα:

Ο κόσμος μας, εδώ στην μικρή μας γή, είναι πολύ μεγάλος, μα, πιστεύω, οι πιό πολλοί από μας είμαστε κλεισμένοι στον μικρόκοσμό μας  με τείχη γερά  και ορθωμένα  σε ύψη  δυσθεώρητα σε  πολλούς άλλους και πολλά  άλλα απ’ έξω του. Εντός των τειχών μας  γινόμαστε ακόντες ή εκόντες, δέκτες επιλεγμένων και ελεγχόμενων πληροφοριών και “ιστοριών¨ από εκείνους που τις επιλέγουν χωρίς εμάς ,για μας. Ακατάπαυστη η ροή τους.. Ξερά και χλωρά μαζί, σημαντικά και ασήμαντα ανάκατα..ψεύτικα κι αληθινά κι αναληθή  σε σωρούς στοιβαγμένων πληροφοριών.Εν αδυναμία ο νους  μας να τις επεξεργαστεί, να διακρίνει αναμεσίς τους εκείνα που θα ήθελε..

Ετσι, και στον αιώνα της πληροφορικής , όπως γινόταν άλλως τε και στα πρότερα ιστορικά χρόνια  για  άλλους λόγους και με άλλους τρόπους και μεθόδους, άλλοι είναι εκείνοι που επιλέγουν το για ποιούς και το για το τι θα μάθουμε εμείς οι δέκτες…Άλλοι είναι εκείνοι που επιλέγουν για τον ορισμό του σημαντικού και του ασήμαντου, του αληθούς και του αναληθούς..

Κι είμαι κι εγώ αναμεταξύ των πολλών, εντός των τειχών..

Και  είναι τόσα που συμβαίνουν γύρω μας , κάμποσο πιό μακρυά μας,, τόσα πολλά σε πολλούς και άλλα τόσα σε λίγους…

Κι υπάρχουν αναμεσίς όλων αυτών  των απέξω κι εκείνοι οι ελάχιστοι,  οι εναπομείναντες  των άλλοτε κραταιών και πολυπληθών αρχαίων φυλών και όσα συμβαίνουν σε αυτούς τις μέρες μας.

Είναι  αυτοί, οι λιγοστοί, οι μοναδικοί επιζήσαντες άλλων χαμένων πολιτισμών

Είναι αυτοί οι ελάχιστοι, που όσο ζούν και υπάρχουν, κρατάνε αναμμένη την δάδα ανιστόρητων χρόνων  του πολιτισμού τους και  της ανθρώπινης υπαρξης.σ’αυτούς.

Γι αυτούς τους “τελευταίους των Μοϊκανών” απανταχού της γης’ είπα να γράψω πέντε αράδες σε τούτο το ιστολόγιο σε μια γωνία του.. Σε μορφή σημειώσεων και μόνο..Για μένα, κυρίως, για να θυμάμαι έτσι πως υπάρχουν, και  γιατί με ενδιαφέρει να συνεχίσουν να υπάρχουν.., ίσως και για σας  που τις διαβάζετε αυτές τις γραμμές.

Κάπου άλλού και οχι εδώ,  εφ’ όσον ενδιαφέρεσθε,  θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες για κείνους τους ελάχιστους, τους τελευταίους των ημερών μας ..Με αυτές τις σκέψεις είπα να αρχίσω  αυτο το αφιέρωμα με τους Arhuacos, τους επιζήσαντες απογόνους της κάποτε κραταιάς ινδιάνικης φυλής

του μεγάλου ποιητή που , μεταξύ άλλων, είπε:

“Το μόνο που θέλω να πω αστράφτει απρόσιτο”

       “ Τίποτε πιο απλό απ’ το να σε μαγεύουν. Είναι από τα πιο παλιά τεχνάσματα της γης και της άνοιξης: οι ανεμώνες. Είναι κατά κάποιο τρόπο αναπάντεχες. Ξεπετάγονται μεσ’ απ’ το περσινό θρόϊσμα σε παραμελημένα μέρη, όπου ποτέ δεν πέφτει το βλέμμα σου. Φλέγονται και αιωρούνται, πράγματι αιωρούνται, εξ αιτίας του χρώματος. Το έντονο μενεξεδί και μπλε χρώμα τους δεν έχει κανένα βάρος τώρα.

Εδώ βασιλεύει έκσταση, αλλά χαμηλών τόνων. “Καριέρα”- άσχετο!” Εξουσία” και “δημοσιότητα”- γελοίο! Διοργάνωσαν βέβαια μεγάλη δεξίωση πάνω στην Νινευί., “έκαναν φασαρία και μεγάλο σαματά”. Ψηλοτάβανα – πάνω από όλα τα κεφάλια κρέμονταν κρυστάλλινοι πολυέλαιοι σαν όρνια από γυαλί.

Αντί για ένα τέτοιο παραστολισμένο και θορυβώδες αδιέξοδο οι ανεμώνες ανοίγουν ένα μυστικό πέρασμα που βγάζει στην πραγματική γιορτή, όπου επικρατεί νεκρική σιωπή.”

Σημειώσεις:

α) Είναι το καταχωρούμενο ένα κείμενο του μεγάλου Σουηδού Νομπελίστα ποιητή Τούμας Τρανστρέμερ ( Tomas Tranströmer ) υπό τον τίτλο “ Οι ανεμώνες” σε μετάφραση από τα Σουηδικά του Βασίλη Παπαγεωργίου και περιλαμβάνεται στην Ελληνική έκδοση του βιβλίου του με τον τίτλο “ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ”.

              β) Η αναφορά στην Νινευί και  ¨έκαναν φασαρία και μεγάλο σαματά” είναι χωρίο από το “Χρονικό του Ερικ” το  οποίο περιγράφει μουσική εκτέλεση.

              γ) Το “Χρονικό του Ερικ” “Erikskrönikan “ είναι το αρχαιότερο σουηδικό λογοτεχνικό κείμενο των αρχών του 14ου αιώνα ( κατά τους περισσότερους μελετητές γράφτηκε μεταξύ των ετών 1320 και 1335) στο οποίο πρωταγωνιστούν Σουηδοί βασιλιάδες και ευγενείς.

             δ) Οι υπέροχες φωτογραφίες με τις ανεμώνες είναι του Γιώργου Παπαδόπουλου και τον ευχαριστώ πολύ!

Wolfgang Amadeus Mozart – Symphony 40 in G min KV 550

Εκείνου  που γεννήθηκε πριν από 255 χρόνια και μια μέρα..

Εκείνου  που αν και έζησε τόσο λίγο,

άφησε για τους μετά, πολλά και σπουδαία μουσικά έργα,

τόσο σπουδαία, που τ’ όνομά του το γνωρίζουν ακόμη και τα σημερινά μικρά παιδιά,

και τις  μουσικές του συνθέσεις τις τραγουδούν και τις ακούν άνθρωποι κάθε ηλικίας και γενιάς πέρα από τα σύνορα του τόπου και του χρόνου του, από τότε  που τις δημιούργησε εκείνος ως και τα σήμερα..

Wolfgang Amadeus Mozart, 

τ’ όνομα εκείνου

Μ’ αυτό το όνομα έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία της κλασσικής μουσικής..

Γεννήθηκε  στο Σάλτσμπουργκ στις 27 του Ιανουαρίου του 1756 και πέθανε στην Βιέννη 35 χρόνια μετά..

Ήταν λένε ιδιοφυής, ιδιαίτερος, χαρισματικός και ..”κακό σπυρί” για τους συντοπίτες συγχρόνους του.. ‘Ομως, ένας ήταν ο Μότσαρτ, και ήταν αυτός!

                                        Μοναδικός και ανεπανάληπτος!

Ο ηθοποιός Tom Hulce ως Wolfgang Amadeus Mozart

         Κι είναι που είπα ν’ αποχαιρετήσω την μέρα σαν κείνη που γεννήθηκε- τιμής ένεκεν-  ακούγοντας την μουσική του κι έτσι ακούγοντας την, ήρθε και με πήρε η νύχτα της επόμενης να ‘ μαι γοητευμένη από κείνη σαν και την πρώτη φορά που την άκουσα..

        Είναι , θαρρώ, που κι αν ο Μότσαρτ “εφυγε” πριν 255 χρόνια πριν, ο μαγικός αυλός του συνεχίζει να ακούγεται και να παρασύρει… σαν πως στο παραμύθι..σαν πως στην υπέροχη μουσική του για την οπερα “ Ο μαγικός αυλός”

α)  Για  την μουσική σύνθεση “Symphony 40 in G min KV 550 “ που επέλεξα ως πρώτο video, και την οποία δημιούργησε μεσα σε λίγες βδομάδες στα 1788, μπορείτε να διαβάσετε , αν θέλετε ειδικότερα:

http://en.wikipedia.org/wiki/Symphony_No._40_(Mozart)

http://www.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=58:2008-03-23-17-32-17&id=169:2008-03-24-08-40-31&Itemid=105

 β) Το δεύτερο video εμπεριέχει σκηνές από την περίφημη ταινία “ Αmadeus” όπου αφορά στην ζωή του μεγάλου συνθέτη , τον οποίον υποδύεται σε μια εκπληχτική ερμηνεία, ο ηθοποιός Tom Hulce

γ) Κι όσο για το αν ο Μότσαρτ δολοφονήθηκε από το χέρι του Σαλιέρι, καθώς αφήνεται να αιωρείται στην ταινία;

Δείτε εδώ  και τα νεώτερα επί του θέματος:

http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=74044

H εικόνα από την γενέτειρα του Μότσαρτ, το περίφημο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας.

         Κι  έλεγε στην “φυλακή” του …

“Το χειρότερο δεν είναι

που μ’ έκλεισαν σ’ αυτή τη φυλακή

και πήραν τα κλειδιά κι έφυγαν,

μα που δεν ξέρω ως πού φτάνει η φυλακή μου,

που δεν ξέρω το περίγραμμά της,

για να κάνω επιτέλους

σαν άνθρωπος κι εγώ

μιαν απόπειρα αποδράσεως.”

“ Η φυλακή”

του μεγάλου Κύπριου ποιητή μας

Κώστα Μόντη

Η υπέροχη φωτογραφία είναι του Roberto La Forgia  από το flickr.

Τον ευχαριστώ πολύ!