Στο ξημέρωμα της Πρώτης Κυριακής

CountryDreaming

Πρώτη Κυριακή σήμερα του νέου χρόνου, του 2011

Κι ο μήνας έχει εννιά.  Κιόλας!  Πόσο γοργά νοιώθω τον χρόνο να κυλάει.. Είναι, μάλλον, που εγώ κινούμαι με άλλους πιο αργούς ρυθμούς..

Ναι, αυτό είναι..Ο Χρόνος,  Ένας είναι ..Το πως τον νοιώθουμε έχει να κάνει με τον πως τον αντιλαμβανόμαστε ο καθένας μας..Για άλλους τρέχει  πιο γρήγορα, για άλλους πιο  αργά, και,  για άλλους , απλά σταματάει.

Σταματάει..κόβεται στα δυο, οριοθετείται αργότερα στο πριν και στο μετά..

Και στο αναμεσίς; Που είναι ο χρόνος στο αναμεσίς; Υπάρχει, ναι  μεν, αλλά..

Αναδύονται αβίαστα από την μνήμη μου εκείνοι οι υπέροχοι στίχοι του Σεφέρη..

“ Που ‘ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δύο και τον αποσβολώνει;”

Εκείνος την έψαχνε την αγάπη τότε, να κόψει  για κείνον τον χρόνο, να τον “αποσβολώσει” …

Δεν αναρωτιέμαι  σαν κι εκείνον γι αυτό .. Το’ χω ζήσει.

Όπως και τα άλλα,  καθώς που ο ποιητής συνέχιζε στο ποίημά του..

“Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ’ έναν
καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.
Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι η πλήξη απλώνει.

Η θάλασσα φουσκώνει αργά, τ’ άρμενα καμαρώνουν κι η μέρα πάει να
γλυκάνει.”

Ναι, κι αυτά τα έχω ζήσει, τα “βλέπω”και σήμερα.. Είναι, άλλως τε, τα μονάχα λόγια  κι οι χειρονομίες ,τα πιο πολλά,  αυτά τα συνήθη ψεύδη, τα περίσσεια των καιρών ..Αυτά τα άδεια, τα κούφια..

Και λέω..ας είναι κι αυτά..Νάναι αυτά τα ψέματα μοναχά κι ας είναι τέτοια. Κούφια

Γιατί ο χρόνος κόβεται στα δυο κι αλλιώς κι ανεπίστρεπτα πάντα.. Όπως με ένα θάνατο, ας πούμε, ..μια αρρώστεια βαρειά..

Ναι, κι εκεί τότε ο Χρόνος σταματάει, σαν να χάνεται…Και υπάρχει ύστερα, σαν παίρνεις  πάλι ανάσα, απλά το μετά και το πριν.. Γιατί κι η ανάσα μας ,τότε, σταματάει μαζί του..

Άλλοι κόσμοι στον ίδιο κι απαράλλαχτο κόσμο.. Τον δικό μου, του καθενός μας..

Και για τα τελευταία,  δεν αναρωτιέμαι, επίσης ..Τα έχω ζήσει  κι αυτά.. Ας είναι να μην ‘ρθούν άλλα, όσο τουλάχιστον να γιομίσουμε ανάσες για το τότε του, και ας είναι μακρυά απ’ όλους μας!

Και,  χάρη να’ χουν τα κούφια, γι αυτό λέω, κι ας είναι τέτοια..

Κι όσο για την πλήξη.. Το κάθε τι έχει και την χάρη του, ν’ απαντήσω στον ποιητή..

Κι ας μην τον αποσβολώνουμε τον Χρόνο, ας τον ζαλίζουμε τότε, μοναχά..

’Η , κάλλιο λέω, είθε να ζούμε μέσα σ’ αυτόν κι η κάθε του στιγμή νάναι κι η δικιά μας.. Ενωμένοι στο Ένα μαζί του..

Κι ας μένω, ώρα πως είναι τώρα, να τον παρατηρώ απ’ έξω

blu

Κι ο μήνας έχει εννιά…

Πρώτη Κυριακή του  Έτους σήμερα κι η μέρα πάει να γλυκάνει.. Γενάρης ο μήνας..

Κι η θάλασσα απέναντί μου όλο και φουσκώνει τα βαθυμπλέ της και τ’ απλώνει πέρα από κεί που φτάνει η ματιά μου..

Ωραία μέρα μας ξημέρωσε!!

blu

Καλή Κυριακή σε όλους μας νάναι τούτη, η πρώτη μας!!!

Τόσο καλή που νάναι γραφής υπόδειγμα για τις επόμενες Κυριακές μας!!!

bow_kiss

Με την αγάπη μου

Βεατρίκη Α

Γραφές, γράμματα και λόγια για το ‘Έπος του 1940

               Λίγες ώρες μένουν μέχρι να ρθεί  το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου.. Της  αυριανής ημέρας, την επέτειο εκείνης της άλλης ημέρας πριν από εβδομήντα ολόκληρα χρόνια που ενα ΟΧΙ ειπώθηκε από τους Ελληνες δια στόματος του τότε πρωθυπουργού της Ιωάννη Μεταξά προς τον Ιταλό πρέσβη όταν εκείνος του απαίτησε την παράδοση της χώρας μας στους εχθρικούς για μας τότε, Ιταλούς Εθνικοσοσιαλιστές χιτλερόφιλους ..

            

               Το Ελληνικό ΟΧΙ ήταν εκείνο που σηματοδότησε μια σειρά ραγδαίων εξελίξεων, τέτοιων και τόσης έντασης,  που ανέτρεψε καθοριστικά την καθεστηκυία τάξη των πραγμάτων όχι μόνον για την χώρα μας, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο τον ήδη εμπλεγμένον στα γρανάζια του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου..

               Τότε, μια τέτοια ημέρα, σαν αυτή που ξημερώνει σε λίγες ώρες,  εβδομήντα χρόνια πριν, η μικρή, φτωχιά και ασήμαντη Ελλάδα μας,  ορθώνοντας το ανάστημά της απέναντι  στην επεκτατική πολεμική τακτική των ενωμένων Ιταλογερμανικών φασιστικών Δυνάμεων, όχι μόνον άλλαξε τον ρουν της Παγκόσμιας Ιστορίας  αλλά και έγραψε άλλη μια αιματοβαμμένη και ηρωϊκή σελίδα στην Ιστορία της.

              Τότε και από τότε, ένα αθάνατο Έπος γράφτηκε, ένα  νέο σημείο αναφοράς γεννήθηκε για τις επόμενες γενιές  της, των Ελλήνων μα και των ξένων.

             Η Ελλάδα μας, με ο, τι χαρακτηρίζουμε ως Έπος του 1940,  απετέλεσε παγκόσμιο παράδειγμα  και φωτεινό σημείο προς μίμηση, ενώ ο λαός της που κατέληξε  με το τέλος του πολέμου,  δεινοπαθημένος, λιμασμένος και αποδεκατισμένος, ήταν ήταν έμπλεος υπερηφάνειας.

              Τότε, οι άλλοι λαοί , τα Έθνη και τα ξένα κράτη φιλικά ή και εχθρικώς διακείμενα προς την Ελλάδα μας,  με σεβασμό και περίσσιο θαυμασμό έκλιναν το γόνυ και μόνο με την αναφορά του ονόματος Έλληνας.. Τότε..για κείνα τα χρόνια που οι ποιητές μας  έκαναν την ιστορία μας ποίηση,  οι τραγουδιστάδες την γραφή των φαντάρων μας, τραγούδι λυπητερό.. ..για κείνα τα χρόνια τα αιματοβαμμένα, του τέτοιου σφιχταγκαλιάσματος του θανάτου με την ζωή που δεν ήξερες που ήταν η ζωή  και που ο θάνατος…

  

              

        Γι’ αυτό,  εκείνο που ξεκίνησε εβδομήντα χρόνια πριν και όσα έγιναν κάποτε, είναι χρεία να είναι και να παραμείνουν σημείο αναφοράς και για τους σημερινούς ‘Ελληνες, για τις σημερινές νέες γενιές..

     

        Για να μάθουν μέσα από εκείνην την Ιστορική, ηρωική επομποιϊα  τι σημαίνει να είναι Έλληνες και πόσο και τι Χρέος φέρουν στους ώμους τους.. Για να “θυμούνται” , για να μην ξεχάσουν!

 

 

     dividergoldscroll           

              Προς χάριν, λοιπόν, της Ιστορικής μνήμης, ας ξαναθυμίσω σε μας τους Έλληνες αλλά και στους άλλους της Ενωμένης Ευρώπης σήμερα, μα και τους πέραν του Ατλαντικού, εχθρούς και φίλους και ουδέτερους προς εμάς, τι έλεγαν οι αρχηγοί τους στους λαούς τους και σε όλο τον Κόσμο για μας τους Έλληνες και το τι μας οφείλουν . Ναι! Οφείλουν και έχουν Χρέος  οι Ξένοι από τότε και μέχρι τα σήμερα,  σ’ αυτήν τ ην χώρα που λέγεται Ελλάδα και στον λαό της.  Και

Είναι ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΗΣ!

     dividergoldscroll           

          Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες, λέγεται,  ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών αντίστασης του Ελληνικού λαού στους επίδοξους καταχτητές, στους 13.676.

         Για αυτό το Ελληνικό ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 1940, οι ξένοι -φίλοι και εχθροί-, είπανε:

Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gault 1890-1970 Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο :

«Αδυνατώ νά δώσω τό δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής Ελλάδος.»

(Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.)

Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992 Υπουργός των εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974 :

  «Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης…Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν»

(Από μήνυμά του πού απηύθηνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.)

Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953 Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953 :

«Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον.»

(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.)

Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός :

«Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε». (Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)

Γεώργης Ζουκώφ, Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974 Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού

«Εάν ό Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στίς πόρτες τής Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ανατρέψει τόν Γερμανικό χείμαρρο, τό οφείλει στόν Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τίς Γερμανικές μεραρχίες όλον τόν καιρό πού θά μπορούσαν νά μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε τό κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς.» (Απόσπασμα από τά απομνημονεύματά του γιά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.)

  Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945 Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945

  «Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις.» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.)

   Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945 Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945

«Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ’ όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον….» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.)

Σέρ Αντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977. Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957

«Ασχέτως προς ότι θα πουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο το οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στο ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε.» (Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)

  Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965 Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

  «Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν.» …….. «Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β’ Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη.» (Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.)

«Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες.» (Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου.)

  «Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης.» (Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)

Σέρ Χάρολδ Αλεξάντερ, Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969 . Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο:

«Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα.»(Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.)

       Γεώργιος ΣΤ’ (1898-1952) Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952 :

«Ο μεγαλοπρεπής αγών τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.» (Από λόγο του στο κοινοβούλιον τόν Μάιον 1945.)

Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945 . Πρόεδρος τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945

   «Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν’αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια.» ……. «Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας.» (Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.)

«Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού…κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας…εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη…» (Δήλωσή του στο ‘ Υπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδόθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο.)

……………………

Σημειώσεις:

α)  Η πηγή για τα παραπάνω λεχθέντα υπό των ξένων, προέρχεται από ενα εμπεριστατωμένο άρθρο του Υποστρατήγου ε. α.  K.  Χ. Κωνσταντινίδη, το οποίο εμπεριέχει και άλλες πολύτιμες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τον πόλεμο του 1940, και το οποίο είναι δημοσιευμένο στην παρακάτω σελίδα:

http://www.apodimos.com/arthra/06/Oct/EPOS_1940

_GIA_NA_GNORIZATAI_H_AXIA_TOY_OXI_TOY_1940/index.htm

β) Για την εποποιία του 1940, αν θέλετε περισσότερα:

"Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ ΟΧΙ" του Σταύρου Δερματά Αντιστράτηγου
Απόφοιτου Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων
:

http://www.zosimaia.gr/forum.asp?cat=fo-var&maintext=fo-one&ID=44&Page=1

γ) Για τους ήρωες του Ελληνοιταλικού, Ελληνογερμανικού πολέμου και λοιπά συναφή:http://strategy-geopolitics.blogspot.com/

Technorati tags: Greek, 1940, german Italian war, Greece, Ελληνοιταλικός, ΕλληνΟγερμανικός πόλεμος, το ΟΧΙ του 1940

 

 

 

Όταν Κοπάζει ο Θόρυβος

Θα με δεις στα πέρατα του κόσμου
αν μου πεις κοντά σου πως με θες
στο γκρεμό νερά θα σταματήσω
ν’ ακουστεί ό,τι πεις εσύ.

Τα βουνά, αν θέλεις, θα κινήσω
να με δεις μπροστά σου να βρεθώ
αν χαθείς, γη κι ουρανό θα ψάξω
θα ‘μαι εκεί μονάχα αν το θες.

Όταν σε ζητάω σε χάνω
ό,τι διεκδικώ, ‘κείνο που διψάω, που θέλω,
η πιο βαθειά αγάπη που υπάρχει,
η πιο βαθειά αγάπη που υπάρχει,
η πιο βαθειά αγάπη που υπάρχει,
πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

Αν βρεθείς μες στη φωτιά της μάχης
θα με δεις σύμμαχο αν το θες
θα ‘μαι εδώ τα λάθη μας ν’ αντέχω
αν μου πεις το θες κι εσύ.

Θα με δεις στα πέρατα του κόσμου
αν μου πεις κοντά σου πως με θες
αν χαθείς, γη κι ουρανό θα ψάξω
θα ‘μαι εκεί μονάχα αν το θες.

Μα όταν σε ζητάω σε χάνω
ό,τι διεκδικώ, ‘κείνο που διψάω, που θέλω,
η πιο βαθειά αγάπη που υπάρχει,
η πιο βαθειά αγάπη που υπάρχει,
η πιο βαθειά αγάπη που υπάρχει,
πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

dividergoldscroll

Είναι ένα τραγούδι σε στίχους του Ορφέα Περίδη, που το τραγουδά κιόλας..Τους στίχους του εμπνεύστηκε- βασίστηκε γράφεται-  ο στιχουργός από το  παρακάτω  ποίημα του ποιητή μας Τίτου Πατρίκιου, με τον τίτλο:

 “ Οταν κοπάζει ο θόρυβος”

 

Για το ψωμί το δίκιο την αλήθεια, ίσως και να μη φτάνει μια ζωή.

Μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα, αδέλφια.

Και για να μάθω να μιλώ, όταν ο τρόμος τα στόματα βουβαίνει

Να μάθω να ανορθώνομαι, όταν θεριεύει ο θάνατος


Για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας να αντέχω

πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω,

με πόσες πρέπει κάθε στιγμή να αντιπαλεύω.

Όμως μονάχα τούτη την αδυναμία, συγχωρήστε μου,

όταν κοπάζει ο θόρυβος και μένω μοναχός με ένα μου αγαπημένο πρόσωπο

για την αγάπη του που ολόκληρος διψάω δεν μπορώ ν’ αγωνιστώ.

Αν την επιδιώξω τη χάνω.

Αν τη διεκδικήσω τη σκοτώνω.

Αδέλφια μου συγχωρήστε με, μα η αγάπη που πιο βαθιά γυρεύω,

πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

dividergoldscroll

Κρείττον του λαλείν το σιγάν..λέω εδώ…ή μήπως όχι;;

Σας ακούω!

Να’ ρθει η βροχή να σβήσει την δίψα!

pete turner photografer1

“Περίμενα καιρό, πολύν καιρό. Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα κι ήθελα νερό. … Κι ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει.”

Παναγιώτης Κανελλόπουλος

blu

Κείνον ,  συλλογίστηκα τον άκουσε

ΚΙ άλλους τους ακούει, την εντολή την δίνει…μα αυτή η πολύτιμη βροχή δεν πέφτει κάτω.. σαν ναναι κλέφτες που την αρπάζουν πριν καν φτάσει στην γή..

’Αλλους,  όχι,  όχι ίσως, ακόμη..

Και είναι αυτοί που περιμένουν πολλοί… Διψούν και πεθαίνουν από την δίψα χρόνους και καιρούς τώρα.. Περιμένουν την βροχή, να τους δώσει το νερό να ζήσουν…Νερό  μ’ ανάσα, να η  ζωή!

Κάποτε, κάποτε  το γαλανόλευκο τ’ ουρανού σκιάζεται από βαρειά σύγνεφα.. γιομάτα βροχή.. Κι εκείνοι που περιμένουν στέκονται στα γόνατα , κοιτάν΄ κι  κι ελπίζουν.. μια σταγόνα της για μια ανάσα..

Μα  είναι που κλέφτης άνεμος  διώχνει τα σύγνεφα μακρυά από κεί …

Κι ύστερα;

“…Ύστερα τίποτα. Μήτε κατάρες πια και μήτε επευφημίες.

Μόνη μορφή ελευθερίας απόμεινε η σιωπή …

Τα πηγάδια στερέψαν –
αν έριχνες μια πέτρα χτυπούσε στην πέτρα, κι ο ήχος συνεχιζόταν
σ’ ένα ατελεύτητο βάθος ως την άλλη μεριά.

Κι αν κοιταζόσουν μέσα,
ένα μονάχο μάτι, σκοτεινό, χωρίς τσίνορα, σε κοιτούσε κατάματα,
κάνοντας κοίλο ολόκληρο το πρόσωπό σου σα μια ξέβαθη τρύπα…”

blu

Ετσι  τα μίλησε  ο ποιητής μας για  ..την δίψα.. Την  άλλη δίψα…Γιατί οι άνθρωποι διψάνε για πολλά.. Είναι που το νερό έχει και φέρνει πολλά από κείνα που χρειαζόμαστε, είναι που το νερό είναι η πηγή της ζωής! ..

Κι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μας που διψάνε για νερό, για την σταγόνα του, που πεθαίνουν  από την ελλειψή του.

Κι  είναι πολλοί πια που μιλάν και λεν’ πως  ο επόμενος πόλεμος θα γίνει για το νερό..

Ίσως, λέω , γιατί η έλλειψή του πρώτα  ξεραίνει τις  καρδιές, οι άνθρωποι  μετά, θεριά γινωμένα  με τον νου στερεμένο κι αυτόν, θα στραφούν ένας εναντίον του αλλουνού,  κι έπειτα,  τελευταία,  θ’ αποξεραθεί κι η  γη  .. και το είδος τ’ ανθρώπου  που  από το μέρος  ήταν κι είναι   θα ΄χει γυρίσει σ’ εκείνην πίσω…Χούν εις χούν..

Κι η ζωή θα συνεχισθεί …για τα  άλλα που θα ρθούν, μα  χωρίς τους ανθρώπους..

Αχ! Ναρθεί η βροχή να σβήσει την δίψα!!!

Κι αν δεν  ‘ρθεί;

Ε, λοιπόν! Δεν περιμένω !!!

Ας γίνουμε εμείς βροχή για τους διψασμένους!

blu

<

Ανήμερα Κυριακή…

   

    Κι όσο η μέρα γλυστράει..      

 Ό,τι δε γιάτρεψα

ΓΥΝΑΙΚΑ.2jpg

Τώρα που τα πράγματα
πάνε να γίνουν οι αλληγορίες των πραγμάτων
επιτέλους η γραφή των κυμάτων γίνεται ευανάγνωστη

Θα μου πεις
Και οι σκιές που κυνηγούνε τα παιδιά;
Οι υαλογραφίες στους σταθμούς;
Τα ανυπεράσπιστα προάστια της λήθης
από το ανεκπλήρωτο φωταγωγημένα;

Ό,τι δε γιάτρεψα αυτό με προσδιορίζει.
κι η ερημιά ευρύχωρη
κι η νύχτα να γυαλίζει από τα δάκρυα
κι ο έρωτας επικλινής, για να γλιστρούν οι σημασίες.

Να φανταστείς
σε είχα περάσει για εκδρομή κι εσύ ήσουν μόνο ανάμνηση
μάλλον πολύβουη σιωπή
χέρι δεξί που έσωζε και άκρη του γκρεμού
-μπορεί και ο ίδιος ο γκρεμός

Γι’ αυτό λοιπόν μη μου ξεχνιέσαι στα όνειρα
φανάρια οι δρόμοι τους δεν έχουν
μονάχα σμήνη μελισσών, ρήτορες αναλφάβητους,
άνεργους κηπουρούς

και στην γωνιά απόκοσμη την ίδια πάντοτε
γριά-παιδούλα να ρωτά:
«Αν δεν χρειάζεστε την Κυριακή σας, κύριε, μπορείτε
να μου τη δώσετε;»

blu

Είναι το ποίημα “ Ο,τι δεν γιάτρεψα” της ποιήτριάς μας Ευτυχίας-Αλεξάνδρα Λουκίδου από την ποιητική συλλογή της “Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα” (2004)

Η Εικόνα είναι από το Pixmaniaque’s photostream

Ο Βάλτος

“water, water everywhere, nor any drop to drink”

“νερό, νερό παντού, πουθενά μια σταγόνα να πιείς”

                                                                    Samuel Taylor    Coleridge

“..υπάρχουν άραγε
εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς
υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτα παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής
εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας
σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισίας
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μές στο βούρκο
εικόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιάς πίκρας παντοτινής..”

Απόσπασμα από τον “Βασιλιά της Ασίνης”

Του Γεωργίου Σεφέρη

Πως να σωπάσω

Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ’άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω…

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;

Του Κώστα Κινδύνη

“Υστερόγραφο” 

Αλλά έχουν μάτια κάτασπρα χωρίς ματόκλαδα
και τα χέρια τους είναι λιγνά σαν τα καλάμια.

Κύριε, όχι μ’ αυτούς.

Γνώρισα
τη φωνή των παιδιών την αυγή
πάνω σε πράσινες πλαγιές ροβολώντας
χαρούμενα σα μέλισσες και σαν
τις πεταλούδες με τόσα χρώματα.

Κύριε όχι μ’ αυτούς, η φωνή τους
δε βγαίνει καν από το στόμα τους.
Στέκεται κει κολλημένα σε κίτρινα δόντια.

Δική σου η θάλασσα κι ο αγέρας
μ’ ένα άστρο κρεμασμένο στο στερέωμα,

Κύριε, δε ξέρουνε πως είμαστε
ό,τι μπορούμε να είμαστε
γιατρεύοντας τις πληγές μας με τα βότανα
που βρίσκουμε πάνω σε πράσινες πλαγιές
όχι άλλες, τούτες τις πλαγιές κοντά μας,
πως ανασαίνουμε όπως μπορούμε ν’ ανασαίνουμε
με μια μικρούλα δέηση κάθε πρωί
που βρίσκει τ’ ακρογιάλι ταξιδεύοντας
στα χάσματα της μνήμης.

Κύριε, όχι μ’ αυτούς.
Ας γίνει αλλιώς το θέλημά Σου.

                                                          Του Γεωργίου Σεφέρη

Go to source web page: Samuel Taylor Coleridge – Wikipedia, the free encyclopedia