Στις φοινικιές

Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις
ώσπου να βρεις τις ακτές
που χρόνια, τα χρόνια στολίζουν
με σημαιάκια του χτες
οι αιώνες

Όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν
λειώνουν, τελειώνουν
και ξαναρχίζουνε

Κι όμως πρέπει πάντα να φεύγεις
να βρίσκεις τις φοινικιές
φλεγόμενες βάτους που λένε
σαν τις σειρήνες, ψευτιές

Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις
ν’ ακολουθείς τις φωνές
στους δρόμους που πάντα φωτίζουν
φλεγόμενες οι φοινικιές

Από τα αγαπημένα μου τραγούδια..

1. Και μια και ο λόγος για τις φοινικιές και τον φοίνικα..δυο λόγια:

Η λέξη Φοινικιά  προέρχεται από την αρχαία λέξη Φοίνιξ ( όπου και αυτή προέρχεται από το «φοινός» = πορφυρός, βαθυκόκκινος). Ο Φοίνιξ σημαίνει και συμβολίζει πολλά. Μεταξύ αυτών:

Φοίνιξ= Ο Φοίνικας, ο γιός του Κάδμου, Βασιλέα των Θηβών και ιδρυτής της Φοινίκης.

Φοίνιξ=  Το δένδρο,

Φοίνιξ= Το μυθολογικό πουλί, αρσενικού γένους, το μη αναπαραγόμενο παρά αναγεννόμενο από τις στάχτες του,  αφου παραδώσει εαυτόν στις φλόγες.

Είναι, για τους Εβραίους το μόνο ζώο που δεν έφαγε από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, σαν –κατά την παράδοση- τους προσέφερε ολουνών η Εύα.

Ο Φοίνικας συμβολίζει, κυρίως, την δύναμη του ανθρώπου ν’αναγεννιέται μες από τις δυσκολίες του και να γίνεται πιό δυνατός. Είναι, επίσης το σύμβολο του πυρός, μα και κατά τα πρωτοχριστιανικά χρόνια το σύμβολο του Ιησού Χριστού.

Προσθήκη υστέρα- με την συγγνώμη μου για το ύστερόν στους φίλους που έλαβαν γνώση του πρότερον μόνον!

2. Και μια και ο λόγος στους στίχους του τραγουδιού για την μετεμψύχωση και το ποιοί μπορούσαμε νάμασταν παλιότερα, σε προηγούμενες ζωές μας ( !) ρίξετε μια ματιά κάτω εκεί στα σχόλια, για να  μάθετε ..και να μάθουμε….αν το θελετε βέβαια, αλλιώς

Προς ελαφρυνση και ..ψυχαγωγία…Ε!

Εχει και το..ενδιαφέρον του

Technorati tags: “Φοινικιές” τραγούδι, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, φοίνιξ μυθολογικό πτηνό, σύμβολα και..

Ο Βάλτος

“water, water everywhere, nor any drop to drink” “νερό, νερό παντού, πουθενά μια σταγόνα να πιείς”                                                                     Samuel Taylor    Coleridge”

“..υπάρχουν άραγε
εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς
υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτα παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής
εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας
σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισίας
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μές στο βούρκο
εικόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιάς πίκρας παντοτινής..”

Απόσπασμα από τον “Βασιλιά της Ασίνης”

Του Γεωργίου Σεφέρη

Πως να σωπάσω Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου; Ο ουρανός δικός μου η θάλασσα στα μέτρα μου Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ’άλλα μάτια; Στα ηλιοσκαλοπάτια Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω… Στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά; Του Κώστα Κινδύνη

“Υστερόγραφο” 

Αλλά έχουν μάτια κάτασπρα χωρίς ματόκλαδα
και τα χέρια τους είναι λιγνά σαν τα καλάμια.

Κύριε, όχι μ’ αυτούς.

Γνώρισα
τη φωνή των παιδιών την αυγή
πάνω σε πράσινες πλαγιές ροβολώντας
χαρούμενα σα μέλισσες και σαν
τις πεταλούδες με τόσα χρώματα.

Κύριε όχι μ’ αυτούς, η φωνή τους
δε βγαίνει καν από το στόμα τους.
Στέκεται κει κολλημένα σε κίτρινα δόντια.

Δική σου η θάλασσα κι ο αγέρας
μ’ ένα άστρο κρεμασμένο στο στερέωμα,

Κύριε, δε ξέρουνε πως είμαστε
ό,τι μπορούμε να είμαστε
γιατρεύοντας τις πληγές μας με τα βότανα
που βρίσκουμε πάνω σε πράσινες πλαγιές
όχι άλλες, τούτες τις πλαγιές κοντά μας,
πως ανασαίνουμε όπως μπορούμε ν’ ανασαίνουμε
με μια μικρούλα δέηση κάθε πρωί
που βρίσκει τ’ ακρογιάλι ταξιδεύοντας
στα χάσματα της μνήμης.

Κύριε, όχι μ’ αυτούς.
Ας γίνει αλλιώς το θέλημά Σου.

                                                          Του Γεωργίου Σεφέρη

Go to source web page: Samuel Taylor Coleridge – Wikipedia, the free encyclopedia