Αργοπεθαίνεις;;

 

 

Μια ματιά σε πιθανούς λόγους;

Προσφέρει και αντίδοτα..

προς  αποφυγήν ή και θεραπείαν, ξέρετε

Την είδατε, λοιπόν την ματιά,  την διαβάσατε, την ακούσατε;

Μα, μην ξεχνάτε…

Είναι θέμα  υποκειμενικής  αντίληψης  και η ματιά αυτή!!! 

Εδώ, εν προκειμένω, είναι η ματιά, η άποψη του ποιητή Pablo Neruda

Ενδιαφέρουσα;  Ναι, έτσι λέω κι εκτιμώ οτι έχει μεγάλη από την αλήθεια της  ζωής εντός..  Με την ματιά μου, τα λέω..

Γιατί,  όπως και νάχει το πράγμα..

πιστεύω οτι ο καθείς μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ζεί  την ζωή του με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο..

Κι ας διαφέρει από εκείνον του τρόπου του Πάμπλο Νερούντα , ή του όποιου άλλου..

Και ζω , λέω, την ζωή μου με τον δικό μου τρόπο…Γιατί, έτσι μ’ αρέσει! Απλά!

Καλημέρα, όλη μέρα σε όλους!!!

Κι είναι που πιστεύω ότι η ζωή μας έχει, έτσι, ομορφιά στην κάθε της στιγμή, ανεξάρτητα από εποχές, από καιρούς, από δυσκολίες κι ασχήμιες…

Κι οτι έχει μεγάλη σημασία να την ζούμε την ζωή μας  όπως την θέλουμε κι όπως μπορούμε μ’ όλα αυτά και τ’ άλλα που μας έρχονται απ’ έξω ως “κανονιστικά “ της δικιάς μας ζωής…

Για να μπορούμε, λέω,  κάποια στιγμή, όταν ο δρόμος μας κιώσει να πούμε

Yes, it was my way!

Και οι δυο φωτογραφίες που χρησιμοποίησα είναι από το Flicr..

Η πρώτη από πάνω φωτογραφία είναι του biancavanderwerf  και η δεύτερη στο κάτω μέρος της Katarina 2353. Τους ευχαριστώ πολύ!!

Οι ταξιδευτές που φεύγουν μονάχα για να φύγουν..

Το Ταξίδι

«Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν

μονάχα για να φύγουν· ελαφρές καρδιές καθώς

μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ’ αποφεύγουν·

Χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε «Εμπρός!»

Εκείνοι που σαν σύννεφα οι απροθυμιές τους μοιάζουν

και που σαν νεοσύλλεκτοι κανόνια λαχταρούν

κι άγνωστες ηδονές τρανές, που πάντοτε αλλάζουν

Και που τι όνομα έχουνε δεν μπόρεσαν να βρουν!

Φρίκη! Σαν σβούρα μοιάζουμε, σαν φούσκα που πηδάει·

Ακόμα και στον ύπνο μας, απάνω μας σιμώνει,

Μας δέρνει η Περιέργεια και μας κυλά στα χάη,

Σαν ένας Άγγελος σκληρός που ήλιους μαστιγώνει.

Μοίρα παράξενη! Ο σκοπός πάντα άλλη θέση παίρνει,

κι αφού δεν είναι πουθενά, μπορεί να’ναι παντού·

ο Άνθρωπος που ακούραστα η Ελπίδα τόνε σέρνει,

αιώνια ψάχνει αναπαμό με τρέξιμο τρελού.

Πλοίο τρικατάταρτο η ψυχή, ζητάει την Ικαρία·

Κάποια φωνή απ’ την γέφυρα φωνάζει: «Προσοχή!»

Κι από τη σκοπιά μια άλλη φωνή απαντά: « Ευτυχία…

’Έρωτας…Δόξα..» Διάολε! Σκόπελος είν’ εκεί!

Κάθε νησάκι που ο σκοπός του πλοίου μακριά κοιτάζει,

Είν’ Ελδοράδο που μας έχει η Μοίρα υποσχεθεί·

Κι η Φαντασία, που έξαλλη στην κεφαλή οργιάζει,

Βρίσκει μόνο έναν ύφαλο μόλις ο ήλιος βγει.

Ω των χιμαιρικών χωρών ο ποθοπλανταγμένος!

Στα σίδερα ή στη θάλασσα πρέπει να πεταχτεί

Ο οικτρός σκοπός, που Αμερικές βλέπει σαν μεθυσμένος

Κι η πλάνη του το βάραθρο το κάνει πιο βαθύ;

Κι ο γερο- αλήτης έτσι δα στις λάσπες που πατάει,

Χάσκοντας, παραδείσια ονειρεύεται παλάτια·

Σε κάθε τρώγλη που κερί μονάχα την φωτάει,

ανακαλύπτουν Κάπουες τα εκστατικά του μάτια.»

Και είναι το παρόν, ένα απόσπασμα από το ποίημα του Charles Pierre Baudelaire (Σαρλ Πιέρ Μπωντλαίρ) “ Το ταξίδι” από το ποιητικό του εργο les fleurs du mal” “Τα άνθη του κακού”1861.  Η μετάφραση είναι του Γεωργίου Σημηριώτη.

Για το έργο του αυτό ο Μποντλαίρ έγραψε, μεταξύ άλλων, στο σχεδίασμα προλόγου του έργου:

“..Ξέρω οτι ο παθιασμένος εραστής του ωραίου ύφους είναι εκτεθειμένος στο μίσος του πλήθους.Κανένας όμως ανθρώπινος σεβασμός, καμιά ψευτο-αιδημοσύνη, κανενός είδους σύμπραξη εναντίον μου, κανένα οικουμενικό δημοψήφισμα δεν θα με αναγκάσουν να μιλήσω για την απαράμιλλη διάλεκτο αυτού του αιώνα, αλλά ούτε και να αναμείξω το μελάνι με την αρετή.

Ενδοξοι ποιητές έχουν ήδη καταλάβει, εδώ και καιρό, τους πιό ανθηρούς τόπους της ποίησης. Από την πλευρά μου, θεώρησα οτι θα ήταν ευάρεστο- και μάλιστα, όσο πιό δύσκολο, τόσο πιό ευχάριστο- να συλλέξω το Ωραίο που ενυπάρχει στο Κακό.Το βιβλίο αυτό, κατά βάσιν άχρηστο και απολύτως αθώο. γράφτηκε αποκλειστικά για να με διασκεδάσει και να ασκήσει το πάθος μου για τους σκοπέλους.”

Technorati tags: “Το ταξίδι”, ποίηση Σαρλ Μπωντλαίρ, Charles Pierre Baudelaire, les fleurs du mal” “Τα άνθη του κακού” Περί ποιήσεως και άλλων τινων ο λόγος

Παράδεισος είναι ό,τι απομένει στη σκέψη

Όλα είναι οικεία διαυγή

Το βλέμμα σηκώνει η μακρινή βροντή

Η αμυδρή υπόσχεση πως κάτι επιζεί από το όνειρο

 

Τα είδωλα ακτινοβολούν

Σ’ ένα ξεθωριασμένο φως παλιό

Οπως το μυστήριο, η σιωπή, η εγκατάλειψη

Ο πόνος σβήνει

Ο οίκτος κινεί την ψυχή

 

Παράδεισος είναι ό,τι απομένει στη σκέψη

 

Ο τόπος του αοράτου με παρασύρει

Η πίστη αγγίζει τη λογική στα βήματά μου

Στην αγωνία του κυκλικού χρόνου

Η  Βερενίκη θα με φιλάει αιώνια.

 

Dante Alighieri(1265-1321) Παράδεισος (Paradiso) XXXI,52

 

Ω, εσύ ‘Ανθρωπε!

‘Ωρα ανάτασης γι’ Αυτόν που στρέφεται προς τα άνω.

‘ Οταν “Η πίστη αγγίζει τη λογική στα βήματα..”  και ο χρόνος ρέει κυκλικός..