Ναι, μια Κυριακή είναι σήμερα, μια από τις πολλές που πέρασαν και τις άλλες τόσες που θα ξημερώσουν όσο ο κόσμος μας υπάρχει..
Κι είναι κιόλας απομεσήμερο..κι ο Οκτώβρης μήνας, στην χάση του..Ήσυχη ώρα.. Βουβός ο τόπος γύρω μου και ο ουρανός μουντός απέξω… Μοναχά κάμποσες ανεμικές ηλιαχτίδες σαν που διέκρινα πέρα, εκεί όπου ο ουρανός ενώνεται με την θάλασσα..πέρα εκεί στο χλωμό του ορίζοντα..
Σαν να πάσχιζαν να τρυπώσουν στην θολή γραμμή του..έτσι μου φάνηκε.. να δώσουν φως, ένα χνάρι ν’ αφήσουν από την φευγαλέα την λαμποκοπιά τους..Μα δεν το μπόρεσαν.
Κι ήταν πέρα μακρυά μου κι όλα γίνονταν τόσο αργά ..μέχρι που ο χρόνος σα να στάθηκε στην ματιά μου κι η σιωπή να ξεχύθηκε όλη έξω..
Ανοιχτός μουντός ορίζοντας στο άπειρο..
Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει στο χρόνο που στέκεται.. “Ακου την σιωπή…! Όλα γεννιούνται και χάνονται χωρίς ούτε ένα αναφιλητό..
Πόσα που γίνονται μες στην σιωπή τούτου του απομεσήμερου μιας από τις τόσες Κυριακές…στο χρόνο που στάθηκε για μια στιγμή μέσα από τα βλέφαρά μου
Κι είναι τόσο μουντά εκεί έξω όλα σήμερα, που δεν μπορώ να διακρίνω.. τα νοιώθω μες από την σιωπή τους
Κι όμως, σαν πως το είπε ο ποιητής
“..Κάτι λάμπει μέσα μου
εκείνο που αγνοώ
Μα ωστόσο λάμπει..”
“Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος.
Ο,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα.
Ο,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα”
