Η εικόνα του ήταν πίσω από τα μάτια μου σήμερα , με το ξύπνημά μου!
Δεν ξέρω γιατί…Ισως, γιατί χάζεψα όταν την πρωταντίκρυσα, είχα μείνει άλαλη, μ’ανοιχτό το στόμα. Χαμογελώ στην θύμηση… είχα θυμηθεί να κλείσω το στόμα μου όταν είχε ξεραθεί πιά… Επιθυμία έντονη να την ξαναδώ, ναι, να την ξαναδώ , μαζί μ’εκείνη την άλλη, σκέφθηκα, που μούχε κόψει την ανάσα σαν πρωτόδα εκείνο το γλυπτό, πρίν πολλά πολλά χρόνια, παιδούλα ακόμη. Και, νάτες:
Ο Σκεπτόμενος
Ο ίδιος ο Ωγκύστ Ροντέν, είχε πεί γι’ αυτό το γλυπτό του(1880):
«Η αναπαράσταση της απόλυτης ακινησίας είναι πολύ σπάνια στα έργα μου.
Πάντοτε προσπάθησα να δείξω τη ζωή της ψυχής, μέσα από την κίνηση των μυών».
Λένε, οτι ο πρώτος τίτλος του γλυπτού ήταν ” Ο ποιητής”
” Ο σκεπτόμενος” ήταν μέρος του συνολικού ατελεύτητου έργου του ” Η πύλη της κόλασης” , εμπνευσμένο από την “θεια κωμωδία” του Δάντη και επηρρεασμένο από ” Τα άνθη του κακού” του Μποντλαίρ
‘Εμαθα οτι, το πρωτότυπο του ” σκεπτόμενου” έγινε στάχτη με τον βομβαρδισμό των δίδυμων πύργων στην Νέα Υόρκη στις 8-10-2001.
Το φιλί
Ενα από τα πιο γνωστά και τα πιο αισθησιακά γλυπτά του. Μέρος αρχικά του έργου του ” Η πύλη της Κολάσεως” , επανερμηνεύτηκε μετά από τον γλύπτη , ο οποίος και στα 46 του χρόνια το παρουσίασε σε μάρμαρο το 1886 .
Δεν είναι να το βλέπεις και να μην κόβεται η ανάσα σου;
Διάβασα στην “Καθημερινή” οτι με το έργο αυτό αναπαριστάται ο Πάολο και η Φραντσέσκα, το παράνομο ζευγάρι για το οποίο μιλάει ο Δάντης, τη στιγμή που ανταλλάσσουν το μοναδικό φιλί τους, πριν δολοφονηθούν.
Και κατι άλλο:
Ο Ροντέν στην “Διαθήκη” του έγραψε ανάμεσα σ’ άλλα, τα εξής:
“Δάσκαλοι είναι εκείνοι που βλέπουν με τα δικά τους μάτια αυτό που έχει δει ο κόσμος όλος και ξέρουν να διακρίνουν την ομορφιά εκείνου που είναι πολύ συνηθισμένο για τα άλλα πνεύματα.
“Οι κακοί καλλιτέχνες πάντα φορούν τα γυαλιά αλλονών.
“Το πιο σημαντικό είναι να συγκινείσαι, να αγαπάς, να ελπίζεις, να πάλλεσαι, να ζεις.
” Να είσαι άνθρωπος, πριν είσαι καλλιτέχνης!
