“Δυστυχισμένος όποιος δεν έχει τίποτε να δώσει.
Αλλά χίλιες φορές δυστυχισμένος όποιος δεν έχει κανέναν
για να μοιραστεί μαζί του αυτό που έχει.”
Είναι ενας στοχασμός του Γάλλου φιλόσοφου και ποιητή Πωλ Βαλερί (Ambroise-Paul-Toussaint-Jules Valéry,) (30/10/1871-20/7/1945)
Είναι αυτός για τον οποίον μιλησαν και μιλάνε πολλοί, ένας δε εξ αυτών , ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος Κουμουνδούρος είπε στην μελέτη του για κείνο τον φιλόσοφο..
“ Διανόηση η οποία αποσπάσθηκε από κάθε επιφανειακή επένδυση, και η οποία κατώρθωσε να καθαρθεί από κάθε τι που δεν είναι αυτή η ίδια (πράγματα ορατά του εξωτερικού κόσμου, καθώς επίσης και εσωτερικές λεπτομέρειες της προσωπικότητάς μας, ξένες προς την αφηρημένη έννοια του πνεύματος), μόνη με τον εαυτό της, αντιμέτωπη προς το κενό….”
Ο Πίνακας είναι του κορυφαίου Ολλανδού ζωγράφου Ρέμπραντ (Rembrandt Harmenszoon van Rijn) , (15 Ιουλίου1606 – 4 Οκτωβρίου 1669) , του αιρετικού ζωγράφου της τέχνης, εκείνου που τον απέκαλεσαν οι υστεροί του ως τον “ανατόμο της ανθρώπινης ψυχής” Το συγκεκριμένο έργο φέρει τον τίτλο “Philosopher in Meditation”
Είναι ενα έργο που χρονολογείται στα 1631-1632 από μια σειρά τέτοιων παρόμοιων στο θέμα έργων του και ο οποίος πίνακας σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Κι είναι που είπα σαν το διάβασα αυτό του Βαλερί: Να, μια αλήθεια
Κι όμως, αναρωτιέμαι, πως γίνεται νάσαι μες στον κόσμο, μέρος του και σύ όπως και όλοι,
και να μην είναι κανείς να μοιραστείς;
Γίνεται;
Χμμ…Πάντα, θαρρώ υπάρχει κάτι , κάποιος, κάπου που μπορείς να μποιραστείς..Αν όχι τα όλα ή τα πολλά, το κάτι έστω..