Της ζωοδόχου Πηγής σήμερα…..


    Ζωοδόχος Πηγή - Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής, Λαρίσης       Χρειάστηκε και πάλι να μου το πούνε… Δεν τα πάω καλά με τις γιορτές. Της ζωοδόχου Πηγής σήμερα, στρώνουμε τραπέζι γιορτινό, μου είπε η γερόντισσα γειτόνισσά μου. Είδε που την κοίταξα ερωτηματικά και με νουθέτησε με γλυκύτητα: Μα παιδί μου, γιορτάζουμε σήμερα τα εννιάμερα της Παναγίας, δεν φτάνει αυτός ο λόγος για γιορτή;

      Ήθη και έθιμα της πατρίδας μας, που εξακολουθούν έως και σήμερα να τηρούνται ευλαβικά από τους παλιούς. Άντεξαν τόσα χρόνια τώρα, είναι τόσο δύσκολοι οι καιροί για να συνεχίσουν και στους αυριανούς καιρούς; αναλογίστηκα.

       Άφησα τα έθιμα για το γιορτινό τραπέζι παράμερα από την σκέψη μου και ευθύς θυμήθηκα τα κόκκινα αυγά.. και μετά το ξωκλήσι στο βράχο.. Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν τα κόκκινα αυγά και ο βράχος και το ξωκλήσι  με την ημέρα αυτή;  Και εγώ δεν ήξερα έως πριν μερικά χρόνια.  Έχουν όμως και πάρα έχουν μεγάλη και θαυμαστή σημασία, όπως έτυχε να μάθω..

       Πριν μερικά χρόνια χρειάστηκε να πάω στον Ψηλόβραχο Αιτωλοακαρνανίας. Κοίταζα και ξανακοίταγα τον χάρτη για να ανακαλύψω τον τόπο. Τίποτα. Έψαξα, ρώτησα αλλά κανείς δεν ήξερε να μου πει κατά που πέφτει τούτος ο τόπος. Άρχισα τα τηλεφωνήματα μέχρις και στο ΚΤΕΛ του νομού, μέχρι και στα αστυνομικά τμήματα του τηλεφωνικού καταλόγου. Ουδείς  γνώριζε…. Μα που στο καλό ήταν αυτός ο τόπος;

      Μέχρις που κοίταξα στους παλιούς χάρτες, πήρα και μεγεθυντικό φακό, και το βρήκα. Μια κουκκίδα τόση δα, στα σύνορα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας με το νομό Ευρυτανίας στην γέφυρα της Επισκοπής, πάνω από την λίμνη Κρεμαστών. Στα ορεινά της κορυφογραμμής του Παναιτωλικού.

    Επιτέλους, σκέφθηκα, το βρήκα! Είχε αλλάξει ονομασία το χωριό. Σταυρό το λένε τώρα, τόχαν αλλάξει και στους χάρτες και η παλιά ονομασία είχε ήδη σβηστεί και από τις μνήμες πολλών ανθρώπων….Το μέρος όμως υπήρχε.

      Κίνησα κατά κει.  Έφθασα στο Αγρίνιο και από κει άρχισα να ρωτώ τους πάντες για το πως μπορώ να φτάσω στον τόπο. Συγκοινωνία μια φορά τη βδομάδα μου είπανε, αλλά όχι ως εκεί.. πολύ πιο πριν το τέλος της γραμμής, αν θυμάμαι και καλά.. Οι περισσότεροι με αποθαρρύνανε…. Τι θέλεις κορίτσι μου να πας κατά κείθε; Θα σε φάνε οι λύκοι. Ο τόπος αυτός είναι στο πουθενά…, το μέρος είναι έρμο…..Έτσι, μου λέγανε…

      Ήταν, θυμάμαι μέσα του Μάρτη τότε!

   Κι εκεί που είχα αγχωθεί μη και δεν κατάφερνα να φτάσω έγκαιρα και ήμουν έτοιμη να βάλω τα μεγάλα μέσα, ένας υπάλληλος γειτονικού Δήμου- μιας και έψαχνα τους πάντες από όπου μπορούσα να μάθω για τον τόπο, τον Σταυρό,- ήξερε που ήταν ο τόπος και όχι μοναχά αυτό αλλά φιλοτιμήθηκε να με πάρει με το αυτοκίνητό του και να με οδηγήσει εκεί στο… τέλος του πουθενά, όπως μου έλεγε. Νάναι καλά ο άνθρωπος!

     Όταν ξεκινήσαμε, η μέρα μόλις χάραζε. Πήραμε τον δρόμο  Ε952.. Φιδίσιος δρόμος, με άτεχνες στροφές, απ’ εκείνους τους δρόμους που πρωτανοίχτηκαν από τα χέρια ανθρώπων πάνω στα παλιά μονοπάτια, όπως μου εξηγήσανε… …Τα παλιά μονοπάτια είχαν φτιαχτεί από τους αρχαίους, μετά ήρθανε οι Ρωμαίοι και φτιάξανε κάστρα και παρατηρητήρια για να ελέγχουν την διάβα- τα απομεινάρια τους έως σήμερα κρύβονται μες στην πυκνή βλάστηση και στα πλατάνια και τα πεύκα.

    Και όσο κύλαγε ο δρόμος…. τόσο λιγόστευαν οι οικισμοί, τόσο και μεγάλωνε και  η ερημιά και άλλο τόσο και ομόρφαινε ο τόπος, απλωνόταν  ανεμπόδιστα στα μάτια μου η παρθένα φύση, με τα δέντρα, την βλάστηση, τις μυρωδιές..

       Ο δρόμος αυτός χωρίς όνομα, με τον αριθμό, έχει ανοιχτεί παράλληλα και κατά μήκος του παρακείμενου ποταμού Ταυρώνα -παραπόταμου του Αχελώου- που κάποτε τον είπαν  Μέγδοβα αλλά από τα παλιά χρόνια ονομαζόταν  Καμπύλος  από το ελικοειδές του ρου του. . Γιαυτό και όλα τα χωριά που απλώνονται κατά μήκος του ποταμού ονομάστηκαν παρακαμπύλια και από τότες και ο Δήμος σήμερα ονομάζεται Δήμος Παρακαμπυλίων.

     Και όταν λέμε χωριά, μη φαντασθείτε αυτό που όλοι μας έχουμε σαν εικόνα χωριού. Για ένα σπίτι εδώ και στο απέναντι της λαγκαδιάς το άλλο, μιλάμε…. Μεγάλες οι αποστάσεις.

      -Καλέ, τι τόπος είναι τούτος αναρωτήθηκα φωναχτά. Τόσο μονάχοι θέλανε να ζούνε οι άνθρωποι εδώ, τόσο μακρυά ο ένας από τον άλλον που και ντουντούκα να βάζανε, ζήτημα και να ακούγοντανε.

     Η εξήγηση που μου δόθηκε είναι ότι εδώ δεν ήταν ποτέ τόπος χωριών αλλά τσοπαναραίων και αυτά που’ ναι σήμερα τα σπίτια τους κρυμμένα από το πράσινο, ήταν τα γραίκια τους παλιά….γιαυτό και οι αποστάσεις…

Link to Ρίζα

http://www.pigizois.net/enoria/zoodoxos_pigi.htm

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s