Ητανε κάποτε ενα δάσος…….   1 comment


     

        Δεν πάει καιρός… Σα σήμερα μου φαίνεται πως περπατούσα σ’εκείνο το δάσος. Είχε 56792461_6b8cccf601 ψηλά πανύψηλα δένδρα που η ματιά μου δεν έφτανε να δεί την κορφή τους.  Κι’ ανάμεσά τους αγριοτριανταφυλλιές και φτέρες και κούμαρα πεσμένα στα απόφυλλα από τις κουμαριές.

       Τρελαινόμουνα να βλέπω το πράσινο να αποθεώνεται στις αποχρώσεις του! Και ασε στο φθινόπωρο. Πλούτιζε το δάσος από χρώματα, καφέ και γλυκοκάστανο και μπέζ, κίτρινο και μελί και μουσταρδί, κόκκινο και πορφυρένιο και αχνο ρόζ. Ενα ποίημα χρωμάτων.

    Το έδαφος παχύ με την νωτιά των φύλλων, ανέδιδε οσμές ωραίες, ανάκατες από την αψάδα του έλατου, την πικράδα της αγριοδάφνης, την γλύκα της καστανιάς,.. Προσπαθούσα, θυμάμαι, μάταια, να ξεχωρίσω τις μυρωδιές. Να τις αναγνωρίσω. Καθε φορά, κάθε εναλλαγή εποχής και αλλιώτικα και τόσο όμοια!  Ναταν και λίγο από το άρωμα της λιασμένης γής , αλλιώτικο από κείνου μετά από την βροχή, νάτανε και λίγο από την αποφορά των φύλλων που σάπιζαν σπαρμένα ολόγυρα στα δένδρα, νάταν άραγε οι δροσοσταλίδες που ξύπναγαν τα φυλλα. Αχ , δεν ξέρω.

    Ηταν, βλέπεις,  και κείνος ο αγέρας του βουνού! Οπου και νάμαι τον κουβαλάω μέσα μου. Ελαφρύ και αρωματισμένο. Γεμάτο από ήχους και σιωπές. Θυμάμαι άνοιγα τα χέρια μου πλατιά να τον χωρέσουν τα πνεμόνια μου. Τέντωνα τ’αυτιά μου 69887114_288470ace8_m να πιάσω τις σιωπές από το ανάδεμα των φύλλων στον αέρα. Ας στο καλό, που μπερδευόσαντε με το τραγούδι των πουλιών που κρύβονταν στις φυλλωσιές.

       Ηταν, θυμάμαι,  σα και κείνες τις σιωπές που "έπιασα" σαν πρωτάκουσα την μουσική της Καραίνδρου. Σα σήμερα ήτανε που  στάθηκα και άκουγα τους ήχους της μουσικής της.

       Μεγάλη τέχνη η μουσική και ονειρεμένη η του συνθέτη της!

      Ακουγα τις σιωπές της και αναθυμήθηκα τους ήχους από τα φυλλώματα των 475462802_f0a92c855c_m δένδρων, σαν τότε που στεκόμουν στο αγνάντι μες στην νύχτα, χάζευα τα κομμάτια του έναστρου ουρανού όπως ξετυλίγόταν αναμεσίς από τα φυλλώματα και τους αφουγκραζόμουνα. Α..εκείνη η σιωπή! Μέχρις την ψυχή μου έφτανε.

      Και, όποτε ξέμενα κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους, εκείνη την μουσική έβαζα… για να μου φέρνει πίσω το άκουσμα από το παιγνίδι της σιωπής και των 489806292_5662b50afc_m ήχων.. 

      Αχ το δάσος με τα δένδρα του, το ξωκκλήσι στο πουθενά και το νερό από την πηγή στα ριζά του βράχου.

    Τι να πρωτοθυμηθώ!

    Ητανε κάποτε ενα δάσος ….    

     ………. Σα σήμερα μου  φαίνεται πως περπατούσα 

     σ’ εκείνο το δάσος… που δεν υπάρχει πιά!

    Κάηκε, βλέπεις, μέσα σε βουή και την αντάρα της φωτιάς..

     Και από τότες πενθώ.

 

Advertisements

One response to “Ητανε κάποτε ενα δάσος…….

Subscribe to comments with RSS.

  1. Αναμνήσεις από ένα χαμένο δάσος…
    Αναμνήσεις από τη ίδια τη ζωή…
    Τελικά τα πάντα είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε εμείς οι άνθρωποι.
    ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: