Στην μνήμη της   2 Σχόλια


           

             Την αγάπησα από την πρώτη στιγμή που την είδα. Ηταν τότε που χώραγε η μισή στην παλάμη του χεριού μου. Ενα τόσο δα ανθρωπάκι, μια μικρογραφία με κάτι μεγάλα μάτια. Ολο μάτια είναι αυτό το μωρό, είπα στην μάνα της.

           Στο καιρό που ακολούθησε ξέμενα με τις ώρες να κοιτάζω εκείνα τα μάτια της, μεγάλα διάφανα πράσινα διαμάντια που μοιάζαν να χωράνε την πλάση όλη, να αντιγυρίζουν το φώς της, να σκοτεινιάζουν στις σκιές της. Κι όταν γελούσαν τα μάτια της, γελούσα μέσα μου ολάκερη, και όταν πονούσανε, πόναγα και εγώ, ως μέσα.

          Η πρώτη της λέξη ήταν τραγούδι. Την κράταγα στην αγκαλιά μου σαν την άκουσα να λέει τραγουδιστά την πρώτη της λέξη και ήτανε αυτή το "σ’ αγαπώ" .

         Και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, ήτανε, προφανώς, από το ρεφραίν ενός τραγουδιού που ακουγότανε στο ραδιόφωνο.

        Ασχετη, καθώς ήμουνα , από παιδιά, ήτανε εκείνη που με μάθαινε το πως, σαν μου την άφηνε η μάνα της. Και εγώ, σ’αντάλλαγμα , ακούστε μαθέ τε τι την μάθαινα,  η λωλή, για να αποκοιμηθεί. Ετυμολογία, σύνθετες και παρασύνθετες λέξεις! Αν είναι δυνατόν!.

        Κράταγα, θυμάμαι το περιοδικό με τις εικόνες, εκείνη χουχούλιαζε στην αγκαλιά μου και εγώ τις μάθαινα με τις εικόνες τις λέξεις. Και εκείνη, ακόμη δεν ήξερε να μιλάει καν.

         Κι αργότερα σαν εκείνη μου ζήταγε το παραμύθι, εγώ το ξεκίναγα και εκείνη το συνέχιζε για να με νανουρίσει ενόσω αποκοιμιόμουν.

        Αχ, και ποτε δεν τα κατάφερα να της τελειώσω ένα παραμύθι!

        Ητανε στο σχολειό της, που μου τόπανε οι δάσκαλοι. Προσέχετε το παιδί. Δεν είναι σαν τα άλλα παιδιά. Ιδιαίτερα ευφυής, ιδιαίτερα ευαίσθητη, παράταιρα ώριμη με την ηλικία της. Προσέχτε, μην καεί !

         Μάζευε τους συμμαθητές της στα διαλείμματα και τους διάβαζε ποίηση, μου είπανε. Οργάνωνε, μου είπανε, λευκές αποχές σ’ ενδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στην συμπεριφορά του δάσκαλου, μεχρις εκείνος που ζήταγε συγγνώμη. Και τ’ αλλα ακολουθούσανε και, αν όχι, εκείνη έμενε εκεί μόνη επιμένοντας..μέχρι την συγγνώμη. Για το δίκαιο, έλεγε, για την αλήθεια.

        Το βλέπουμε, μου είπανε, είναι θαυμαστό, αλλά , προσέχτε, προσέχτε μην καεί εκεί, επάνω στο μεγάλωμα!

         Αχ! Πόσο φοβήθηκα που τ’ άκουσα.

        Να μπορούσα και τι νάκανα και πως. Και δεν ήμουνα καν η μάνα της..

        Και στα χρόνια που περάσανε από τότε, δεν ακουγόμουνα, σαν της φώναζα της μάνας της και σ’ ολουνούς.

       Κίνδυνος!! Το παιδί σε κίνδυνο.  Αχ αδελφή, μη χάσουμε το παιδί. Αλλά δεν βλέπανε, δεν ακούγανε..

       Οι πίνακές της, αίμα στην καρδιά, κόκκινο και μαύρο. Και μου λέγανε, τι λέω;

       Αιμοραγεί, φώναζα

       Δεν είναι δικό σου παιδί..Κανε πέρα, μου λέγανε

      Νάτανε η αποκοτιά, νάτανε το ταγμένο, αχ και πούλειπε η υπέρβαση!

      Αχ! Αγάπη πού’ σουνα!

      Η γλυκειά μου, η μονακριβή μου, η Νικολέττα μου, "έφυγε" από τούτο τον κόσμο, ξημερώματα της 21ης Νοέμβρη, στα Εισόδια της Θοτόκου, των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, κατά το παλαιό.

     Κι είχε ενα θάνατο φρικτό, γιατί "ήρθε" σαν γινότανε και μ’ "αγκάλιαζε" τρομαγμένη, μπας και την κράταγα εδώ.

     Και έτσι, από εκείνη έμελλε, που γνώρισα τον θάνατο, το φρικτό, το αναπότρεπτο.

     Και, θυμάμαι, της φώναζα, "αστο, είναι καλύτερα έτσι" , να μην πονάει άλλο, να τ’ αφήσει, να τ’ αποδεχθεί….

     Ψυχή  της ψυχής μου

     Ανάσα της ανάσας μου

 

     Στην μνήμη της Νικολέττας

    Είχε μόλις συμπληρώσει τα 18 της χρόνια σαν πέθανε..4032705-lg.jpgLOST

    Και έχει ακόμη το δώρο της αγάπης μου κοντά της.

    Ναναι καλά όπου και νάναι!

Advertisements

2 responses to “Στην μνήμη της

Subscribe to comments with RSS.

  1. Δεν υπάρχει ευτυχισμένη αγάπη.
     
    Τίποτα, ποτέ δε δόθηκε στον άνθρωπο να τόχει για δικό του,
    ούτε η δύναμή του, ούτε η αδυναμία του , ούτε η καρδιά του.
    Κι όταν νομίζει ότι ανοίγει την αγκαλιά του,
    η σκιά της είναι εκείνη ενός σταυρού.
    Κι όταν πιστεύει ότι σφίγγει την ευτυχία του,
    απλώς την συνθλίβει.
    Η ζωή του είναι ένα παράξενο και επίπονο διαζύγιο.
    Δεν υπάρχει ευτυχισμένη αγάπη.
     
    Η ζωή του μοιάζει μ΄ εκείνους τους στρατιώτες δίχως χέρια,
    που τους είχαν ντύσει για κάποια άλλη μοίρα.
    Γιατί να σηκωθούνε το πρωί, αυτοί που το βράδυ θα τους ξαναβρείς
    άοπλους και ανασφαλείς.
    Πείτε αυτές τις λέξεις: «η ζωή μου» και συγκρατήστε τα δάκρυά σας.
    Δεν υπάρχει ευτυχισμένη αγάπη.
     
    Αγάπη μου όμορφη, αγάπη μου ακριβή, σπαραγμέ μου,
    σε κουβαλάω μέσα μου σαν πληγωμένο πουλί.
    Κι αυτοί χωρίς να ξέρουν μας κοιτάνε που περνάμε
    επαναλαμβάνοντας μαζί μου τα λόγια που έχω πλέξει
    και, που για χάρη των μεγάλων σου ματιών, αμέσως πέθαναν.
    Δεν υπάρχει ευτυχισμένη αγάπη.
     
    Ο καιρός για να μάθω να ζω έχει ήδη περάσει.
    Τι κλαίνε, σε μια συμφωνία, οι καρδιές μας μες τη νύχτα.
    Είναι που χρειάζεται δυστυχία για το παραμικρό τραγούδι.
    Είναι που χρειάζονται τύψεις για να πληρώσεις ένα ρίγος.
    Είναι που χρειάζονται δάκρυα για ένα σκοπό κιθάρας.
    Δεν υπάρχει ευτυχισμένη αγάπη.
     
    Ποίημα του Louis Aragon “Il n’ y a pas d’ amour heureux”
    Μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε από τον Georges Brassens.
     
    …..η μετάφραση…δεν είναι λογοτεχνική…προσπάθησα όμως να είναι όσο το δυνατόν ακριβής…Μια φίλη…

  2. Πολύ συγκλονιστικό και συγκινητικό.
    Ποιά ήταν η Νικολέττα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: