Για την ανεμώνη!


   Και στην  Ακρόπολη, στο βράχο τον Ιερό

εν άνθος φύτρωσε μονάχο

χλωρό χλωρό.

Εν άνθος όμοιο με ανεμώνη

περαστική,

αθώρητο σ’ όποιον σιμώνει

στα ύψη εκεί.

Τα μάτια ανοίγοντ’ εκεί πέρα

καθώς βρεθούν,

και με τον ξάστερον αιθέρα

σμίγουν, μεθούν.

Εκεί θαμπώνουνε τα μάτια

σκόρπια μπροστά

καμένα λείψανα, κομμάτια

λαχταριστά.

Κ’ η φαντασία αμέσως βλέπει

η μαγική

γυμνή και δίχως καμιά σκέπη

απάνου εκεί

την Ομορφιά, που τρισμεγάλη,

παντοτεινή,

μέσ’ απ’ το μάρμαρο προβάλλει

και δεν πονεί.

Και κάθεται σε δόξας θρόνο,

και δε γελά,

δεν κλαίει και δεν πλανά και μόνο φεγγοβολά!

DSC00220_anemona_3

Και στην Ακρόπολη, στο βράχο

τον Ιερό

ξανοίγω τ άνθος το μονάχο

και το ρωτώ:

– Άνθος, που μοιάζεις με ανεμώνη περαστική,

ποιά μοίρα σ’ έριξε εδώ, μόνη

και φτωχική;

Εδώ από τ άστρα η Τέχνη

φτάνει,και λάμπει η γη,

κ’ έπλασε η Φύση εσέ βοτάνι

για μιαν αυγή.

Εδώ δεν έρχεται η παρθένα

η γελαστή για να σε κόψη και

μ‘ εσένα να στολιστή.

Εδώ μ’ ευλάβεια και το αγέρι

μόλις φυσά ποτέ σ’ εσέ δεν έχει φέρει λόγια χρυσά,

γλυκά φιλιά από τα ταιράκια

κι από Ομορφιές

δεν έχεις άλλα λουλουδάκια

για συντροφιές.

Ο Παρθενώνας με φεγγάρι

τη νύχτα εδώ νικάει στη δόξα και στη χάρη τον ουρανό

Κ’ οι έξι αλύγιστες Παρθένες

στέκουν κι αυτές

λαμπρόστηθες και λαβωμένες

και λατρευτές.

Κι αγάλματα, πέτρες, κολώνες

χωρίς χαρά σκόρπια τα βλέπουν οι αιώνες

και παγερά.

Σμίγουν εδώ θεοί και χρόνοι

παλιοί, χρυσοί.

Εδώ, φτωχή, κρυφή ανεμώνη,

τι θες εσύ; –

DSC00220_anemona_3

Και στην Ακρόπολη, στο βράχο τον Ιερό

δειλά δειλά με βλέπει

τ άνθος το μονάχο και μου μιλά:

Εγώ είμαι τάνθος το παρθένο

και το κρυφό από τον κόσμο μακρυσμένο το φως ρουφώ.

Κι ανθώ και χαίρομαι τα κάλλη

που έχ’ η ζωή μακριά απ’ τα πλήθη κι απ’ τη ζάλη κι απ’ τη βοή.

Κι από του κάμπου τ’ άνθη τάλλα στέκω μακριά,

δειλό, λιγόζωο, μια στάλα,

μέσ’ στη σκιά.

Μέσ’ στη σκιά που ρίχνει εμπρός μου μια πέτρα απλή

ξεχνώ την ψεύτικη του κόσμου

φεγγοβολή.

Κι αγνώριστο, κι αχνό, μια στάλα, ζω ταιριαστά

με τα λαμπρά, με τα μεγάλα,

με τ΄ακουστά.

Γιατί στον κόσμο είναι ζευγάρι χαρά του νου

και η δόξα του τρανού κ’ η χάρη του ταπεινού.

Γιατί στον κόσμο – άκου και τάλλο –

και στον καιρό δεν είναι τίποτα μεγάλο, ούτε μικρό.

Γιατί σαν τάστρο φως αφήνει

και το ξανθό  τ’ άνθος, γιατί και τ’ άστρο σβύνει  σαν τον ανθό

DSC00220_anemona_3

.

Το ποίημα » Εν άνθος» από τον ποιητή μας Κωστή

Παλαμά      

Κι ο Παρθενώνας φεγγοβόλος

που εδώ θωρώ  ερείπιον είναι, ερείπιον όλος λυπητερό.

Ενώ σ’ εμένα φτωχά νιάτα,

διαβατικά, όλα είν’ απείραχτα, δροσάτα, κι αρμονικά.

Εγώ είμαι τ άνθος που κρυμμένο, τρεμουλιαστό,

με δροσοδάκρυα ραντισμένο

και γελαστό,

μέσα στα κάλλη, στη γαλήνη

τη ζωντανή

που η Τέχνη απλώνει και που αφίνει παντοτεινή,

σκορπίζω μιαν ανατριχίλα,

μια νέα ζωή,

σα μου χαιδεύει τ’ αχνά φύλλα

αύρας πνοή.

Και τα λιθάρια τ’ακουσμένα

και τα παλιά νομίζεις παίρνουν κι από μένα φεγγοβολιά.

Και κοίτα! καθεμιά Καρυάτις

που καρτερεί και στέκει με την ομορφιά της τη λαμπερή

και τίποτε δεν έχει πλάνο

κι ανθρωπινό,

μου φανερώνει, πριν πεθάνω

τον ουρανό.

Και κοίτα! καθεμιά Καρυάτις

γλυκά γλυκά θαρρώ με βλέπει στα όνειρά της τα μυστικά

Εδώ στη δόξα των αιώνων,

στο φως του νου,

που στέκεις η Ομορφιά σε θρόνον, άστρο ουρανού,

εδώ στην έρμη αθανασία,

είμαι η καρδιά, η νιοτ’ η αγάπη κ’ η θυσία, και η μυρουδιά

κάποιας παράδεισος, μαζί σου

με δένει τι; τι άλλο ακόμα; –

Είμαι η ψυχή σου,

Ποιητή!

 

Για την ανεμώνη, λοιπόν, ο λόγος!

Το αγαπημένο μου, το ανεμολούλουδο!

  •           Είναι, ενδημικό φυτό, δηλ. ελληνικής καταγωγής με κόκκινα, κίτρινα, μπλέ, μώβ ή και λευκά πέταλα. Ο «Αδωνις της Κυλλήνης» είναι μια σπάνια ανεμώνη με κίτρινα άνθη, που είχε εξαφανισθεί από την Ελληνική χλωρίδα εδώ και 130 χρόνια  και μόλις πριν λίγο καιρό εμφανίσθηκαν πάλι έλαχιστοι πληθυσμοί του είδους. Βλέπετε, οι «φιλέλληνες» ξένοι μας, φρόντισαν με επιμέλεια, να αφαιρέσουν τους τελευταίους τρείς αιώνες εκατοντάδες σπάνια φυτά από την γή μας για να πλουτίσουν τις δικές τους. Τώρα ..κάνουμε αγώνα να μας τα επιστρέψουν.  Δείτε, αν θέλετε, σχετικά: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_08/07/2007_233602
  •          Τ’ όνομα της ανεμώνης, αρχαιοελληνικό, το πήρε από τον άνεμο, γιαυτό λέγεται αλλιώς και  ανεμολούλουδο, επειδή ο άνεμος είναι αυτός που βοηθάει τα μπουμπούκια της να ανθίσουν αλλά είναι και αυτός που σκορπίζει τα πέταλα της σε κάθε του φύσημα.
  •       Κατά την Μυθολογία, λένε, η Ανεμώνη ήταν όμορφη Νύμφη, ακόλουθος της Χλωρίδας θεάς της βλάστησης,που όμως ερωτεύτηκε τον άνεμο Ζέφυρο, σύζυγο της θεάς. Η Χλωρίδα, όμως, όταν κατάλαβε τον έρωτα της Ανεμώνης, την έδιωξε, και η Ανεμώνη από τη θλίψη της πέθανε.
    Η Αφροδίτη, την συμπόνεσε, την έκανε λουλούδι για να ξαναγυρίζει κάθε χρόνο στη ζωή.
  •                   Ενας άλλος μύθος, λέει, πως η ανεμώνη γεννήθηκε από τα δάκρυα της Αφροδίτης για τον χαμό του αγαπημένου της  Αδωνη. Λένε.. «πως η θεά έχυσε τόσο δάκρυα όσες σταγόνες αίμα κύλησαν από την πληγή του Άδωνη. Από κάθε δάκρυ γεννιόταν ένα τριαντάφυλλο, ενώ από κάθε ρανίδα αίματος φύτρωνε μια ανεμώνη» .
  • Για την πηγή και για περισσότερα: http://www.mythologia.8m.com/afroditi.html
  • Ο ποιητής Βίωνας(325-267 π.Χ), σύγχρονος του Θεόκριτου, γράφοντας το μοιρολόϊ «ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΩΝΗ» αναφέρει για την γέννηση της ανεμώνης:

«….Κι η Αφροδίτη με τα μαλλιά της ξέπλεκα στους λόγγους τριγυρνάει, μαυροντυμένη, ξέζωστη, ξυπόλυτη· ως διαβαίνει, τη σκίζουνε και το θεϊκό τής πίνουν αίμα οι βάτοι·
γοερά θρηνώντας, λαγκαδιές περνά, και τον Ασσύριον 
άντρα της κράζει, τ᾽ όνομά του λέει και ξαναλέει..

  •           Η ανεμώνη, λένε, για όσους πιστεύουν στα αστρολογικά, ανήκει στο ζωώδιο του Τοξότη,
  •            Σαν λουλούδι, λέν’, η ανεμώνη, συμβολίζει την απάρνηση, την προσδοκία, την εγκατάλειψη.

                 ‘Αρα, προσέχτε σαν προσφέρετε ανεμώνες: είναι σαν να λέτε σ’ εκείνον ή σ’ εκείνη που τις προσφέρετε: μην με εγκαταλείπεις, μην μ’ αρνείσαι..

  •            Ως βότανο, έμαθα, η Pulsatilla nigricans (ανεμώνη) φημίζεται, και για τίς φαρμακευτικές της ιδιότητες, είναι δε, ένα από τα πιό συχνότερα χρησιμοποιούμενα στην Ομοιοπαθητική Ιατρική, φάρμακα για την θεραπεία διάφορων γυναικείων προβλημάτων. Συμβολίζει και ενεργεί για την Υγεία, την Προστασία, την Θεραπεία.
  •           Η εικόνα, μάλιστα, της ανεμώνης ήταν ένα από τα 27 φυτικά μοτίβα που αποτυπώνονταν σε αρχαία νομίσματα από τον 6οπ.Χ αιώνα έως και την ρωμαική εποχή.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s