Στις ράγες των τραίνων


                   

                    Περασμένα μεσάνυχτα, το τραίνο είχε καθυστερήσει. Βαριά η νύχτα, μυρωδιές από σκόνη και πετρέλαιο και λίγη νοτιά. Λιγοστοί άνθρωποι το    περιμένανε2330541583_880bea5887  σιωπηλοί μες τις σκιές της αποβάθρας . Πάνω στο τσιμέντο της,  οι άνθρωποι και  τα μπαγκάζια ανάκατα, χορταριασμένες χάσκανε οι άδειες ράγες κάτω  από το θαμπό φώς των λιγοστών γυμνών λαμπτήρων. Αναμονή και σιωπή στον απόησκιο του μονότονου εκνευριστικού  θόρυβου μιας αόρατης αναμμένης τραινομηχανής. 

                    Πιό πέρα στο βάθος της, κάμποσο μακρύτερα από τους άλλους, ενας άντρας, μια γυναίκα. Στέκονταν ορθοί,  βηματίζοντας, ίσα για το ξεμούδιασμα, σιωπηλοί με λιγοστά λόγια, ίσα για το ξόδι του χρόνου της αναμονής.

                    Κάποτε εκείνος της είπε: Κοίτα τύχη που σου ‘λαχε, νάχει καθυστέρηση το τραίνο σου! Δεν την κοίταζε,  κρατούσανε απόσταση αναμεσίς τους.

                    Κάποια στιγμή η γυναίκα γύρισε κονταίνοντας σ’ εκείνον, μισάπλωσε τα χέρια της  και ακούστηκε να του λέει:    ‘Ελα για μια αγκαλιά

                    Κι εκείνος έκανε αμέσως τότε, πίσω, μεγαλώνοντας την απόσταση που εκείνη είχε μικρύνει πλησιάζοντάς τον και ακούστηκε να της λέει: Ω μα τι λες  τώρα ! Τι, να μας δεί και καμμιά υποψήφια; 

                    Η γυναίκα έμεινε εκεί, με τα χέρια άδεια, χαμήλωσε το κεφάλι της, θρόϊσμα  το άκουσμα της φωνής της.

                   -Υποψήφια, σα να μονολόγησε, ναι… είναι και αυτό.

                 Κι ύστερα, έστρεψε την ματιά κι’ αργά μετά, το σώμα, πέρα από κείνον, κατά τις ράγες.

                 ‘Εστεκα κάπου παράμερα μες στις σκιές, εκείνα τα μεσάνυχτα, περιμένοντας και εγώ, όπως και οι άλλοι, όπως και εκείνοι, το τραίνο πούχε καθυστερήσει.  Τυλιγμένη την μοναξιά τoυ σκοταδιού, έβλεπα ίσα μπρος από τις άδειες ράγες, εκείνους, τον άντρα και την γυναίκα. Και άκουσα.

                 Μια πικρίλα γεύσης γέμισε το στόμα μου. ‘Εφτυσα τον καπνό από το τσιγάρο μου, μπας και ξεγελαστώ και μετά έγειρα και εγώ το κεφάλι αναμεσίς των  ποδιών μου, όπως ήμουν διπλωμένη πάνω στα μπαγκάζια μου.

                 Και αναθυμήθηκα κάποτε έναν άντρα που με σπαραγμό ψυχής μούλεγε μέσα από ένα τηλεφωνικό καλώδιο: Αχ και να’ ξερες πόσο σημαντικό πράγμα είναι  μια αγκαλιά!. Πόσο πολύτιμη!

                 Και θυμάμαι, είχα απομείνει τότε σιωπηλή, μπρος στην κραυγή της μοναξιάς του, γιατί η αλήθεια είναι πως ήξερα καλά τι σημαίνει μια αγκαλιά.Τόσο να την  δίνεις όσο και να την παίρνεις. 

                 Και εκεί, μετά τα μεσάνυχτα, στην μισοσκότεινη αποβάθρα, ίσα μπροστά μου, είδα την άρνησή της,

                 εκεί, λίγα μέτρα πιό πέρα μου, δίπλα

                στις ράγες των τραίνων.

Advertisements

5 thoughts on “Στις ράγες των τραίνων

  1. Μεσάνυχτα σ\’ ένα σταθμό,
    από ταξίδι μακρινό
    και την καρδιά στο χέρι.
    Στην αγορά φώτα σβηστά,
    και μες στα πόδια μου μπροστά
    ανθρώποι νυσταγμένοι…

    Μου αρέσει!

  2. μια αγκαλια ,ποσο πολυτιμη ..
    ποσο αναγκη εχουμε ..τοσο να τη δινεις οσο κ να την παιρνεις..
    δινει αγαπη,δυναμη,συγκινηση,χαρα,ευτυχια,τρυφεροτητα,ασφαλεια,ενθαρυνση,συμπαρασταση,αχ ποσα αισθηματα να γραψω για την αγκαλια ..μια ζεστη αγκαλια στη καρδια του χειμωνα ..μεσ τη μοναχικη νυχτα .. η αρνηση της σκληρη ..
    πολυ ομορφο !!ο τροπος που γραφεις με κανει κ νιωθω εκει ,τοσο ζωντανη εικονα..

    Μου αρέσει!

  3. μερικες φορες η εικονα -η εξω απο εμας….γινεται αναμνηση που πονα…..
    καπου…καποιος….καποτε…..και το τωρα γινεται τοτε….και εξακολουθει να ποναει…..

    Μου αρέσει!

  4. Και θυμάμαι, είχα απομείνει τότε σιωπηλή, μπρος στην κραυγή της μοναξιάς του, γιατί η αλήθεια είναι πως ήξερα καλά τι σημαίνει μια αγκαλιά.Τόσο να την  δίνεις όσο και να την παίρνεις. 
    Πολύ όμορφο

    Μου αρέσει!

  5.  
               ….Στέκονταν ορθοί,  βηματίζοντας, ίσα για το ξεμούδιασμα, σιωπηλοί με λιγοστά λόγια,           ίσα για το ξόδι του χρόνου της αναμονής.                        …..Τυλιγμένη την μοναξιά τoυ σκοταδιού…              και έρχεται….. η κραυγή της μοναξιάς:               …..με σπαραγμό ψυχής μούλεγε μέσα από ένα τηλεφωνικό καλώδιο:               Αχ και να\’ ξερες πόσο σημαντικό πράγμα είναι  μια αγκαλιά!. Πόσο πολύτιμη!                ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!                      

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s