Το ταξίδι μου για τον ήλιο   4 comments


 

 

 

        Από μικρό παδί σαν ήμουνα,  πήγαινα στο σινεμά ή μάλλον, με πηγαίνανε.

        ‘Ηταν και ένας τρόπος νάναι ήσυχοι οι γονείς μου για το που θα με βρίσκανε. 

        Βλέπετε, στην μικρή πόλη που μεγάλωνα, όλο και τριγύριζα στις  γειτονιές της, ξεχνιόμουνα με όσα έβλεπα, με

         όσους   έβλεπα και εκείνοι με χάνανε.

1324452        Θυμάμαι, για παράδειγμα, κάποτε,  σαν ήμουνα  εξι χρονών, αλωνίσανε τον τόπο να

         με βρούνε.  Γυρίσανε όλη την πόλη.

        Εις μάτην!

         Εγώ, είχα απομακρυνθεί από την πόλη μας τρέχοντας ν’ ανέβω στον  ήλιο!

        Τόχα προγραμματίσει από μέρες! Ημουνα  βέβαιη πως θα τα κατάφερνα

        Κάθε απόγευμα, την ώρα του δειλινού, τον παρακολουθούσα πως έκανε, που  έγερνε

          και την ώρα που χρειαζότανε πριν χαθεί πίσω από τον ορίζοντα

          Παραφύλαξα την ώρα που εκείνος ενωνόταν με την γή και ερχόταν σιμά  μου

         ‘Ετσι, τόβλεπα το δειλινό τότε.

         Θα τον προφθάσω στο κατέβασμα, σκεπτόμουνα, καθώς έβλεπα να δύει στον ορίζοντα.

         Να, πίσω από κείνα τα σπίτια, θα τον πετύχω

         Ετσι και ένα απόγευμα, την ώρα του δειλινού ξεκίνησα να ανέβω στον ήλιο.

         Στην αρχή, θυμάμαι, περπατούσα κανονικά. Φαινόταν, τόσο κοντά μου, νάρχεται.

        Μετά, σαν πέρασα πίσω από τα σπίτια, που θάπρεπε να τον βρώ, τον είδα νάναι πιό μακρυά.

         Και τότε, άρχισα να τρεχω να τον προλάβω.

         Θυμάμαι, σκεφτόμουνα, ενώ έτρεχα όλη αγωνία: Είναι πιό μακρυά από  ο,τι νόμιζα. Δεν θα προλάβω.

          Και συνέχισα να τρέχω όλο και πιό γρήγορα!

         Πέρασα πίσω από μια άλλη σειρά σπιτιών, άλλη μια μετά από κείνη και 1772391 μετά πίσω από κείνο το άλσος με τα

          ψηλά δέντρα.

          Πέρασα τρέχοντας μέσα και από κείνα.

          Και όσο έτρεχα προς εκείνον, τόσο σα να πήγαινε εκείνος πιό μακρυά μου.

           Θυμάμαι, όσο συνέχιζα να τρέχω, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά, ο

ιδρώτας να τρεχει ποτάμι επάνω μου.. Μα δεν με ένοιαζε τίποτε.

          Εκεί, εγώ, να προλάβω να ανέβω στον ήλιο!

          Μέχρι που άρχισε να με πονάει εκεί στο πλαι στην μέση μου. Κράταγα με τα χέρια μου τα πλευρά μου και συνέχιζα..

           ‘Ημουνα, πιά, σε μεγάλη αγωνία.. Δεν θα προλάβαινα

           ‘Εκλαιγα πιά

            Οχι, από τον πόνο που ένοιωθα στα πλευρά, μα γιατί πιά άρχιζα να συνειδητοποιώ πως δεν θα μπορούσα να το

            καταφέρω.

            Και έτσι, έφθασα, κοντανασαίνοντας και παραπατώντας πιά στις μεγάλες χορτάρινες εκτάσεις.

            Δεν εμπόδιζαν πιά την ματιά μου, μήτε τα σπίτια, μήτε τα δένδρα.

          Ο ορίζοντας απλωνόταν ανοιχτός και απέραντος γύρω μου!

          Και τότε είδα.

          Ο ήλιος ήταν πολύ πολύ μακρυά , πήγαινε να πέσει πίσω από τα  χορτάρινα χωράφια, πίσω από την θάλασσα, πίσω

          από τα βουνά στο βάθος της θάλασσας.

          Ηταν πιά βέβαιο, πως δεν προλάβαινα να ανέβω σε κείνον. Ηταν πολύ μακρυά

          Θυμάμαι, τότε, κάθησα σε ένα πεζούλι, εξαντλημένη καθώς ήμουνα, και  έκλαιγα με σπαραγμό. Τόσο πολύ είχα

          απογοητευθεί και στενοχωρηθεί.

          Ηταν ενας γέροντας που με είδε εκεί, στην ερημιά. Μικρό παιδάκι, κουλουριασμένο, εκεί στην άκρη,  να κλαίει με

          αναφυλλητά.

          Με πλησίασε τότε και με ρώτησε γιατί κλαίω.

           Το θυμάμαι σαν και τώρα

          Του απάντησα ανάμεσα στους λυγμούς μου. Είχα κουρασθεί και να κλαίω.

          Και εκείνος τότε, θυμάμαι, έμεινε σιωπηλός να με ακούει, με κοίταξε μ’ ενα παράξενο βλέμμα και μου είπε με χαμηλή

           ήσυχη φωνή:

          –  Κοριτσάκι μου, να ξέρεις, οτι είναι μερικά πράγματα που εμείς οι άνθρωποι όσο και αν θέλουμε, δεν μπορούμε να

          τα κάνουμε. Και ένα από αυτά τα πράγματα, είναι και αυτό, μικρή μου. 

          – Μάθε,  δεν μπορείς να ανέβεις στον ήλιο. Πάρτο απόφαση και μην στενοχωριέσαι.

          Εγώ, θυμάμαι, τότε, αποξεχάστηκα να τον κοιτάζω με τα δάκρυά μου νάχουν σταματήσει στα μάγουλα.

          Δεν μίλαγα πιά. Προσπαθούσα να καταλάβω τι μούλεγε.  Δηλαδή, δεν θα μπορούσα ποτε να ανέβω στον ήλιο; Ο,τι και

           αν έκανα;

          Μετά από μερικές στιγμές στην σιωπή, ο γέροντας, θυμάμαι, γύρισε και μου είπε:

          – Ελα τώρα, σκούπισε το πρόσωπό σου και γύρνα στο σπίτι σου. Θα σε  περιμένουν και οι γονείς σου.

           Είχε αρχίσει ήδη να πέφτει το σκοτάδι.

           Δεν είπαμε τίποτε άλλο μετά, κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου  και εκείνος απομακρύνθηκε περα στα χωράφια

           Ετσι και εγώ.

           Πήρα τον μεγάλο δρόμο, με τα φώτα στις δύο του άκρες και με σκυφτό το κεφάλι γύρισα στο σπίτι μου,.

            Ηταν πιό κοντά από ό,τι νόμιζα.

            Τελικά, σκέφθηκα, το ταξίδι μου προς τον ήλιο ήτανε πιό σύντομο από ό,τι είχα φαντασθεί.

             Είμαι πολύ μικρή, αποφάσισα. Κουράστηκα τόσο γρήγορα  σε τόσο λίγο, είναι πιό μεγάλος ο κόσμος από ό,τι νόμιζα

            και ο ήλιος ακόμη πιό 1558321 μεγάλος.

             Τώρα, ναι, έτσι είναι, θυμάμαι πως είχα καταλήξει αφου είχα σκεφθεί όσα

             είχα δεί και είχα ακούσει.

            -Θα δώ, όμως, ίσως, σα μεγαλώσω…μπορεί και να μην είναι και  τότε έτσι, όπως

              τα είπε ο γέροντας.

            Ετσι και παρηγορήθηκα

           Κι έπειτα,, θυμάμαι, αποκοιμήθηκα  με την πρώτη πικρή γεύση στο στόμα, από την ήττα που είχα δεχθεί .

 

 

        

4 responses to “Το ταξίδι μου για τον ήλιο

Subscribe to comments with RSS.

  1. "κρατα τα ματια σου στον ηλιο,και δεν θα δεις τις σκιες"….μουλεγε η γιαγια μου…και τοτε…δεν καταλαβαινα.
     
    Με τυφλωνε ο ηλιος και ποτε δεν ετρεξα κοντα του…και οταν ειδα τις σκιες…τρομαξα .  Ειχα μεγαλωσει….
     
    Εισαι τυχερη που διαλεξες να τρεξεις κοντα του….κι ας κοιμηθηκες με την πικρη γευση της ηττας…..

    ΓΕΩΡΓΙΑ
  2. Βεατρίκη μου, πολύ όμορφο αυτό. Μερικά όνειρα όμως είναι άπιαστα. Αυτό δε σημαίνει ότι θα πάψουμε να προσπαθούμε να τα πιάσουμε. Η προσπάθεια μετράει, και αυτή επιβραβεύεται!
    Καλημέρα

  3. καλησπερα βεα!

  4. Διαβάζοντας το μου ήρθε στο μυαλό ένα κείμενο του είχα διαβάσει στο δημοτικό…
    Πάνε πολλά χρόνια από τότε…μα αυτό το κείμενο μου καρφώθηκε στο μυαλό από την πρώτη στιγμή που το διάβασα.
    Περιέγραφε ένα παρόμοιο όνειρο… το όνειρο ενός παιδιού να πιάσει τον ήλιο.
    Το κείμενο τελειώνει με τα λόγια του παιδιού… ¨Που θα πάει μια μέρα θα σε πιάσω¨ J) 
    Θα έρθει και για σένα αυτή η μέρα αγαπημένη μου Βεατρίκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: