Ήτανε σα σήμερα..   6 Σχόλια


           

                 21η Του Νοέμβρη μήνα

                 Πάνε χρόνια από τότε..

                ‘Ωρα 20.00! το βράδυ. Ημέρα Κυριακή.

                Σα σήμερα, τέτοια ώρα είχε χτυπήσει, επιτέλους, το τηλέφωνο. Το περίμενα αυτό το τηλεφώνημα από το πρωί.

                ‘Ηξερα ήδη.

                Το πρώτο τηλεφώνημα είχε γίνει γύρω στις 10 το πρωί. Μόλις, πριν λίγα λεπτά είχα ξυπνήσει.. Ζώ ακόμη.. ήτανε η πρώτη μου σκέψη.. Δεν ήμουνα εγώ που πέθανα στις 2,30 το πρωι…Άλλος ήτανε και έφυγε μέσα από μένα..

                Είχα, θυμάμαι, μετά, ανασηκώσει αργά τα σεντόνια από πάνω μου να δώ το αίμα.. Δεν υπήρχε αίμα..’Ονειρο ήτανε, θυμάμαι.. είχα καθησυχάσει τον εαυτόν μου..ενα μονάχα όνειρο..Εφιάλτης .. Είχα ονειρευθεί πως το Κακό είχε μπορέσει, επιτέλους, να μου κάνει κακό..και οτι εγώ αιμορραγούσα.. Ηρέμησε.. είπα στον εαυτόν μου.. ένας εφιάλτης μόνον..Θα’ τανε από εκείνο που είχα ζήσει τις πρωινές ώρες, πριν κοιμηθώ πιστευοντας πως δεν θα ξυπνούσα το πρωι.

                Γιατί εκείνες τις πρώτες ώρες της νέας μέρας, είχα γνωρίσει το αναπότρεπτο του θανάτου.. Τότε .. που  πούρθε και μ’ αγκάλιασε τόσο πνιχτός ο αέρας. Σχιζόταν στα ανοιχτά δαχτυλά μου, σαν φώναζα τρομαγμένη πως δεν ήθελα να πεθάνω, καθώς είχα ήδη αναγνωρίσει τι είχε εντός του. Ηταν ο θάνατος, η γνώση της αναμονής του..του αναπότρεπτου. Τοχα ζήσει ως να πέθαινα εγώ ..μα ήξερα πως ο,τι και αν ήτανε είχε έρθει έξω από μένα..σε μένα..Δεν είχε βγεί από μένα..

               Μα κι’ οι καμπάνες; Ναι.. είχα ακούσει,ενόσω ξυπνούσα και τις καμπάνες..Ητανε τόσο πένθιμος ο ήχος τους!  Ακόμη τις άκουγα μέσα μου.. Και αυτές ..νάτανε όνειρο;

              Έδιωξα τις σκέψεις..άνοιξα το παράθυρο. Ηλιόλουστη η ημέρα. Γορτινή ..των Εισοδείων.

              Και αμέσως μετά.. το κουδούνισμα του τηλεφώνου… Δεν προλάβαινα να σκεφθώ. Κινήθηκα προς τα κεί..Με το που σήκωσα το ακουστικό, όμως , και πριν πω το ¨παρακαλώ;" ήξερα ήδη. ‘Ησαντε εκείνοι, την είχανε βρεί..Δεν μου μιλήσανε, όμως. . Σαν κάτι να ανασγαρλεύανε στην άλλη μεριά..  Ακούμπησα το ακουστικό στην βάση του, μες στην σιωπή.

             Αυτοί είναι, όμως ! είπα μέσα μου. Θέλουνε, ..μα δεν μπορούνε να μου το πούνε..Τους είναι δύσκολο.

             ‘Ετσι, πήγα σιωπηλά και ήπια τον καφέ μου. Και έμεινα να περιμένω..Μες στην σιωπή… με τις ώρες. Ήξερα πως θα με έπαιρναν οι άλλοι να μου το πούνε..Μα, δεν ήξερα τι ώρα.

             ‘Ητανε η μάνα της που μου τηλεφώνησε κατά το μεσημέρι..να πάμε, είπε..έξω για φαγητό.

             Δεν μπορώ..της απάντησα ..Περίμενω ενα τηλεφώνημα. Με ρώτησε, τι τηλεφώνημα; Σιώπησα. Θα με πάρουνε τηλεφωνο, να μου το πούνε ..της είπα. Ασε, τώρα..πήγαινε μόνη σου..Και της είχα κλείσει απότομα το τηλέφωνο..Να μην ρωτήσει άλλα.

            ‘Ετσι, από το μεσημέρι και μετά, κάθησα εκεί στην σιωπή ..δίπλα στην τηλεφωνική συσκευή και περίμενα..

            Στις ώρες εκείνες, έκανα, θυμάμαι τώρα,  να κρατήσω με τα χέρια μου, τα μάτια μου,, από συνήθεια, μα διαπίστωσα πως δεν με πονάγανε πιά.. Για βδομάδες, πριν τα κραταγα  πονώντας σα ναμου βγαίνανε.. Κάλλιο να μου βγούνε τα μάτια..παρά αυτό που θα δώ.. έλεγα στην μάνα της

            Ναι..είχε συμβεί αυτό που ήξερα πως θα γινότανε. Γιαυτό και δεν με πονάγανε πιά..

            Και όταν με πήρανε στο τηλέφωνο και μου τόπανε, ήτανε τέτοια η ώρα..8 το βράδυ.

            Δεν ξέρω πως είναι για άλλους ανθρώπους η αναγγελία, η επίσημη ενός θανάτου

            Εγώ την υποδέχθηκα στην σιωπή..Μόνο που να..ήτανε εκείνη η θέρμη που ανέβαινε, καθώς άκουγα,  από τα πόδια μου ίσα προς την κεφαλή ..Σταμάτησα την λιποθυμία πριν κάψει το μυαλό μου. και μετά..χειρίστηκα το θέμα ως επαγγελματίας.. Σα κάτι έξω από μένα..Τι στο καλό σπούδαζα και τόσα χρόνια;; ‘Ετσι, τ’ άντεξα να το σηκώσω.

           Μετά , κάλεσα τους άλλους..Ενορχήστρωσα τη παράσταση..Εκείνη είχε πεθάνει

          Με περιμένανε, όλοι τους, να το πω στην μάνα της.. Ησαντε όλοι τους κρυμμένοι πίσωθέ μου..Μα, σα κοίταξα εκείνα τα μάτια της αδελφής μου, και έβλεπα εκείνο το βλέμμα της πούξερα πως δεν θα ξανάβλεπα ποτέ πιά ξανά.. δεν μπόρεσα να το πω.     ‘Εμενα εκεί, ακίνητη μπροστά της, μουγγή και προσπαθούσα να χορτάσω την όψη της , που ήξερα, έβλεπα για τελευταία φορά. Εκείνη την όψη ,πριν πάρει την γνώση.. την γνώση..

         Μετά , έτσι ακίνητη, την είδα να σφαδάζει.. Σα ζώο που τούχανε μισοκόψει το λαιμό..

         ‘Ητανε την επόμενη μέρα το πρωί, έξω από το νεκροτομείο.. Μούπανε..  να, εκείνη βγάζουνε αυτήν την στιγμή.. Κι είδα τότε ενα άσπρο φέρετρο, να περνάει μπροστά μου πάνω στα χέρια αντρών, αγνώστων. Μια τούφα από τα αγαπημένα μου πυρόξανθα μαλλιά της, ξέφευγε στην κορφή του. Ναι, ήτανε εκείνης τα μαλλιά..2130051

         Μικρή, όμορφη αγαπημένη μου..

        Σα να κοιμότανε, ήτανε η Νικολέττα μου

        Μου τόπανε οι επιστήμονες μετά..ενα μήνα μετά. Είχε πεθάνει εκείνη την νύχτα των πρώτων ωρών της Κυριακής, γύρω εκεί , στις 2.30  και ήξερε σαν γινότανε, πως πέθαινε..

        Ναι..η καρδιά μου

        Ητανε, σα σήμερα πριν κάμποσα χρόνια, πολλά χρόνια.. μα την όψη της αδελφής μου, την πριν το κακό, δεν την έχω ματαδεί.

Βεατρίκη

 

Advertisements

6 responses to “Ήτανε σα σήμερα..

Subscribe to comments with RSS.

  1. μου θυμισες….και τι δε μου θυμισες….

    ΓΕΩΡΓΙΑ
  2. Πωπω..τι να πω μάτια μου…δεν έχω λόγια… αυτή ήταν πραγματική κατάθεση ψυχής…Ο χαμός ενός παιδιού είναι αβάσταχτος… Και όταν ο δεσμός είναι τόσο μεγάλος…η ανηψούλα σου…Καλή σου νύχτα !

    Lady of Avalon
  3. ………….Γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει
    σε κάνει πιο δυνατό.
    Ό,τι δε σε σκοτώνει
    σε κάνει πιο ζωντανό.

    Έξω εκεί στην ερημιά
    έμαθες χίλια μυστικά
    να τα φυλάξεις.
    Έπεσες τόσο χαμηλά
    για να πατήσεις πιο γερά
    και να πετάξεις……………………Το περίμενα! Όσα χρόνια κι αν περάσουν ….

  4. αχ βεατρικη μου… καλοκαιρι ηταν θυμαμαι .. που ο παιδικος μου φιλος, ο κολλητος μου αυτοκτονησε… 22 χρονων παιδι… και αυτο το ρημαδι το τηλεφωνο… πως μπορει να μεταφερει τοσο πονο μεσα στα αψυχα καλωδια…
    δεν ξεχναμε τους αγαπημενους μας.. θα ζουνε για παντα μεσα στην καρδια μας..

  5. kαλημερα Βεατρικη.ειναι οντως κριμα να χανουμε αγαπημενα μας προσωπα και ποσο μαλλον οταν ειμαστε δεμενοι μαζι τους.μου ξυπνησες μνημες..και αυτο το τηλεφωνο… κι ομως ποτε δεν ξεχναμε αυτα τα προσωπα.ποτε. 

  6. Δύσκολη μέρα και ακόμα πιο δύσκολο όταν ζεις με αναμνήσεις,ξέρω πονάει πολύ 😦
    Καλή δύναμη γλυκιά μου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: