Αίσθηση φευγαλέα   3 comments


 

  http://www.goear.com/files/external.swf?file=da646c7  

                           Η νύχτα είχε προχωρήσει για τα καλά, σαν απόκαμα και είπα να πλαγιάσω.  Είχα ησυχία και σιωπή και γύρω μου σκοτάδι. Και μετά κείνος ήλθε. Σαν από το πουθενά. Αυτός, ο άνεμος!

                Ηταν αυτός, ο ίδιος αέρας που σφυροκοπούσε την πόλη μέχρι τ’απόγιομα, που ανεμοκόπαγε τα τεντόπανα, που τρέλλανε στον χορό τα πλαστικοκούτια και τα άλλα που σαντε χυμένα στους δρόμους, που στροβίλιζε για ώρες χαρτιά και εφημεριδόχαρτα ενα γύρω σκορπίζοντας ανήλεα τον κονιορτό ίσα καταπάνω στους περαστικούς, ξακρίζοντάς τον από τις πολυκαιρισμένες γωνιές που’ ταν  παχύς στρωμένος πανω τους. ‘Εκανα να δώ την θάλασσα, ήτανε σα να την είχε σαρώσει από τους αφρούς της, έστρεψα την ματιά στον ουρανό.. Μαβίς και κοντινός, σκέπαζε τ’ άκροβούνια πίσω μου.

                     Τα΄βλεπα όλα τούτα τα καμώματά του και τον ανάσαινα καθώς περπάταγα στην πόλη! Περίεργος άνεμος, σα νάχε μέσα του από όλες τις μεριές του κόσμου! Ξηρός στην βάση του, με μια αχνάδα αλμύρας στην γεύση του, κάτι από άρωμα βουνού και ξεραμένου χόρτου στο φεύγα του..και κάποτε κάποτε στην γυρα του, να τοξεύει ριπές άοσμες και κρύες σα του πάγου. Τον ένοιωθα να’ ρχεται κατά πάνω μου από όλες τις μεριές..σαν να με τύλιγε.  Αίσθηση φευγαλέα. 

                   Κι ύστερα, όπως ξαφνικά είχε έρθει ο άνεμος, έτσι κι απότομα κόπασε. Πάει, χάθηκε, σκέφθηκα μάλλον λυπημένη

                  Μα ήτανε πιά αργά μετά,  σαν ήρθε πάλι. Κι ήλθε αιφνίδια και με βιά σε κείνες τις μικρές ώρες της νύχτας π’ ακολούθησε,  ήρθε σ’ εκείνη την ώρα της σιωπής που την χαιρόμουνα αφημένη μες στο σκοτάδι του δωματίου απολαμβάνοντας να νοιώθω κάθε μύ του κορμιού μου να χαλαρώνει, όπως ήμουνα ξαπλωμένη, το αίμα  να ρέει ελεύθερα στις αρτηρίες και στις φλέβες και  με τον νου ν’απλώνεται χωρίς σκοπό και στόχο.

                 Τότε, ήτανε που’ ρθε ξανά. Τότε, και που τον πρωτάκουσα! Ταράχτηκα στην αρχή! Ηταν πολύ πιό ισχυρός, αυτός ο άνεμος, όμως! Κι ήτανε ο ίδιος της μέρας! Σα ναρχότανε από παντού! Μα τι βια και δύναμη ήτανε αυτή!  Χτύπησε ξαφνικά με λύσσα πάνω στα ξυλινα παραθυρόφυλλα της παραθύρας δίπλα μου, κάνοντας τους μεντεσέδες να στρίψουνε και τα φύλλα να δέρνονται αναμεταξύ τους. τα τζάμια να τρίξουνε πασχίζοντας ν’αντέξουνε στην πίεση!  Τον άκουσα να δέρνει έξω τα δέντρα στην βεράντα, να κάνει τις σιδεριές της τέντας έξω να βογγάνε. Βούτηξε από τ’ανοιχτό παράθυρο του μπάνιου και έσπρωχνε τις εσώπορτες ν’ανοίξουνε..Σφύριζε σα πέρναγε από τις χαραμάδες τους..Κι έπειτα τον άκουσα π’ ανακατεύτηκε με την μπόρα και κατήυθυνε τη βροχή να τον βοηθήσει όσο μπόραγε!

                Μα πιά δεν μπορούσε να με τυλίξει..σα τότε με το φως της μέρας. Ετσι σκέφθηκα και ένοιωσα ευθύς ηρεμία .Αίσθηση φευγαλέα, 

                Κι έτσι, ξέμεινα να τον ακούω πρώτα μόνο του και μετά με την βροχή αντάμα…κι άφησα πάλι, τον νου μου  ν’απλωθεί παντού,  με ήσυχία και οχι με βιάση. Κι’ απλωσα σώμα και σκέψη στο πουθενά ενώνοντας στην σιωπή μου το ουρλιαχτό τους,  στο σκοτάδι μου την ορμή και την βιά τους… κι αποκοιμήθηκα 

Βεατρίκη

 

Αίσθηση φευγαλέα

china1400s 

Ποιός  δρόμος σ’έφερε,

Ποιός ύπνος σε πήρε στα φτερά του

Και χάθηκες στης ερημιάς στα μονοπάτια;

‘Ησουν η λύπη ή μήπως το όνειρο

Που μ’ άγγιξες και σ’ άγγιξα

Σε χρόνο ανύποπτο και μυστικό,

Που δεν προλάβαινε το σχήμα σου

Τα δάχτυλα να ψηλαφίσουνε…

Που μπέρδεψε τα χρώματα ο χρωστήρας

Και βγήκαν όλα καφετιά..

Φως, σκοτάδι, αγέρας και βροχή

Σε ζύμωσαν με χρώμα, με φωτιά

Το σώμα πλάθοντας του αγνώστου…

Θεριό το ερώτημα στην σκέψη μου βοσκάει:

Αν την υφή σου ξέκρινε το πάθος

Κι αν κάποιον ψίθυρο συλλάβανε

Τα νυχτωμένα μου οράματα…

Λόγος αδύναμος και φτερωτός

Με τις παλάμες αδειανές, καιρούς σωπαίνω

Ψαύοντας ο,τι δεν δύναμαι να υποτάξω

Κι ο,τι δεν στέργεται να μου παραδοθεί…

Δίχως υπόσταση, δίχως μορφή και δίχως όνομα,

Χαώδες και άϋλο, μα ζωντανό

     

      Ενα ποίημα

                                                                                    Της Μαντούς Κατσουλού – Ζολώτα

3 responses to “Αίσθηση φευγαλέα

Subscribe to comments with RSS.

  1. Καλημέρα Βεατρίκη μου… να ρωτήσω κάτι χαζό;;; το πεζό πάνω από το ποίημα δικό σου δεν είναι;;;

  2. Πολύ ωραίο, θαυμάσια περιγραφή, ζωντανές εικόνες !!Μπράβο Βεατρίκη!!

  3. Υπέροχο….. Σε ευχαριστώ…..Καλή σου νύχτα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: