Dead line   4 comments


DEAD LINE

 1386337

      Το πρωί εκείνης της Παρασκευής είχα, επιτέλους, το έγγραφο έτοιμο στα χέρια μου. Ικανοποιημένη, στάθηκα και το κοίταξα. Τόσο κόπο είχα κάνει για να φτάσει σε αυτήν την μορφή.

      Τώρα , έπρεπε να επιμεληθώ ώστε το έγγραφο αυτό να φθάσει στα χέρια του αποδέκτη του. Για να ολοκληρωθεί ο κύκλος του πρώτου γύρου. Το αργότερο, την Δευτέρα το απομεσήμερο. Ναι. Νάναι στα χέρια του, το αργότερο ως τις 14.00 το απόγευμα της Δευτέρας..ούτε λεπτό αργότερα, αλλιώς δεν θάχε κανένα νόημα τίποτε απ’όσα με κόπο είχα ετοιμάσει.

      Kινήθηκα στο τηλέφωνο και τα δάκτυλά μου άρχιζαν να σχηματίζουν τον αριθμό του τηλεφώνου του Α, του ανθρώπου που θα το παρέδιδε στον αποδέκτη του, να συνεννοηθώ μαζί του για το επείγον, να του εξηγήσω ότι η προθεσμία παραδόσεως του τότε, ήταν οριακή. Dead line.

      Και ήταν τότε, καθώς σχημάτιζα τον αριθμό, που ένοιωσα κάτι να συμβαίνει. Τα δάκτυλά μου δεν υπάκουαν. .Κατέβασα το ακουστικό. Επεχείρησα για δεύτερη φορά. Το ίδιο πράγμα. Τα δάκτυλά μου σταματούσανε… Κάτι συνέβαινε ..

       Ένα κομμάτι μέσα μου, μου αρνιόταν αυτό που πήγαινα να κάνω .Γιατί; αναρωτήθηκα

       ‘Έμεινα να κοιτάζω τα χέρια μου πάνω στο ακουστικό. Γιατί, ξαναρώτησα τον εαυτόν μου, δεν θέλω να πάρω τον Α ;

        Η απάντηση ήλθε λίγο μετά και γιόμισε το μυαλό μου, έτσι απλά. Γιατί, ο Α δεν θα μπορούσε να παραδώσει το έγγραφο στον αποδέκτη την Δευτέρα.

        Πως το ήξερα αυτό; Γιατί;; Άρχισα να αναζητώ ολόκληρη την απάντηση πιο βαθειά μέσα μου

        Και εκείνη αναδύθηκε έτσι απλά και ξεδιάντροπα βέβαιη. Γιατί, ο Α δεν θα ζούσε την Δευτέρα!

        Με ξαναρώτησα και η απάντηση ήταν εκεί. Ο Α δεν θα υπήρχε την Δευτέρα γι’ αυτό και δεν θα μπορούσε να παραδώσει το έγγραφο.. Dead Line.

        Ανασηκώθηκα στην καρέκλα μου. Κινήθηκα. Έδιωξα τη σκέψη από τον νού. Την περιγέλασα

        Πήγα να τηλεφωνήσω πάλι. Μα ήταν εκείνη η γνώση, και είχα βεβαιότητα γιαυτή. Αμετακίνητη, έξω από κάθε γνωστό κανόνα, έξω από την λογική των πραγμάτων..

        Έμεινα να κοιτάζω την τηλεφωνική συσκευή και «απλώθηκα» Προχώρησα πιο πέρα. Πότε θα συνέβαινε αυτό; Ζούσε ο Α τώρα την Παρασκευή; αναρωτήθηκα και μετά «κοίταξα» να μάθω

         Η απάντηση ήταν ναι, Ηταν ζωντανός

         Αύριο Σάββατο ; Ρώτησα

         Ναι, θατανε και αύριο ζωντανός

         Την Κυριακή; Ξαναρώτησα

         Έμεινα να ψάχνω να αναζητώ την ύπαρξη του Α την Κυριακή και δεν ήτανε εκείνος ..εκεί.. Ο Α έλειπε. . Την Κυριακή θα συνέβαινε, ο,τι ήτανε να συμβεί. Αυτή ήτανε η απάντηση

         Έμεινα σιωπηλή, ήσυχη.

         Δεν θα διακινδύνευα. Η προθεσμία ήταν dead line

         Δεν στάθηκα άλλο. Ας κορόιδευα τον εαυτόν μου, μετά για όλα αυτά, αποφάσισα. Υπάκουσα στην βεβαιότητα την εσωτερική, την τόσο έξω από κάθε γνωστή λογική. Την γνώριζα άλλως τε και από άλλοτε.. Ετσι τηλεφώνησα σε κάποιον άγνωστο και ανέθεσα σε αυτόν, να παραδώσει το έγγραφο στην οριακή του προθεσμία..

         Πάσει θυσία, την Δευτέρα μέχρις τις 14.00 η παράδοση. Dead Line, του τόνισα.

         Τουλάχιστον, αυτός ο άγνωστος θα ήταν ζωντανός την Δευτέρα..

         Οι μέρες πέρασαν. Την Τρίτη, ο άγνωστος με ειδοποίησε ότι όλα είχαν πάει κατά το πρόγραμμα. Το έγγραφο είχε παραδοθεί στην ώρα του. Ο κύκλος του πρώτου γύρου είχε κλείσει. Ησύχασα

          Ηταν Πέμπτη, η μέρα, που δεν μπορούσα πιά να σταθώ άλλο. Έπρεπε να μάθω, Πάσει θυσία να μάθω..

          Ζούσε ο Α;

          Είχα, στο μεταξύ κοροϊδέψει την σκέψη μου, την είχα ονομάσει τρελλή, σε ποια λογική υπάκουε ο συλλογισμός μου;, Ηταν συλλογισμός; Μόνον τέτοιος δεν ήτανε.. Τρέλλες!! Ένοιωθα και ενοχές. Ακούς, να σκεφθώ έτσι για τον Α..

          Αλλά αυτή η βεβαιότητα, αυτή η βεβαιότητα..

           Ετοίμασα το ψέμα που θα του έλεγα. Κάποια αιτία σοβαροφανή για το τηλεφώνημα.. Μπορεί και να μην χρειαζόταν να το πω..

           Κοίταξα την συσκευή και κάλεσα τον Α

           Κάποιος σήκωσε το ακουστικό..Δεν ήτανε η φωνή του.. Θέλω να μιλήσω στον Α.. είπα στην φωνή του ηλικιωμένου άντρα που απάντησε.. για δουλειά συμπλήρωσα.. και περίμενα

            Και η φωνή, τότε, μου είπε:

            Είμαι ο πατέρας του.. Δεν θα μπορέσετε να μιλήσετε στον γιό μου πιά.. Η φωνή τσάκισε….

            Περίμενα, κρατώντας την ανάσα μου

            Είμαι στο γραφείο του..ξέρετε.. Το κλείνω… Ο γιός μου πέθανε….ξέρετε..

             Έμεινα σιωπηλή..

              Και η φωνή συνέχιζε μέσα σε λυγμό..

              Ναι, μου είπε, κυρία..Την Κυριακή που μας πέρασε, έγινε.. Τροχαίο. Πέθανε αμέσως.

              Δεν θυμάμαι τι ψιθύρισα .και έκλεισα το ακουστικό..

              Έστρεψα την ματιά μου στην ανοιχτή μπαλκονόπορτα.. Στα σύνορά της, οι νιφάδες της σκόνης του δρόμου, όπως αναδύονταν από τον άνεμο στροβιλίζονταν σ ’ένα ακούσιο χορό κάτω μες στις ηλιαχτίδες, Πάντα απορροφιόμουν χαζεύοντας τον χορό τους.. Ετσι και αυτήν την φορά…

Μέχρι που ο ήλιος έπεσε..

4 responses to “Dead line

Subscribe to comments with RSS.

  1. Όταν η διαίσθηση ….αγγίζει την πραγματικότητα…..τα λόγια είναι περιττα!!!

  2. Dead line. Όπως προθεσμία. Όπως … νεκρή γραμμή. Του τηλεφώνου , της Ζωής …Επιστροφή στο μέλλον …

  3. Εχεις το χαρισμα να διαισθανεσαι καλη μου Βεα….σου εχει ξανασυμβει αυτο? το εχεις παρατηρησει …??καλο βραδακι να χεις…!!

  4. Μεγάλο το μυστήριο της ΖΩΗΣ!!!

    ΙΩΑΝΝΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: