κοιτάζοντας πίσω…   3 comments


http://www.goear.com/files/external.swf?file=38ced72                     

 

 

 

 

 

 

  Ποιο μέταλλο να ειν’αυτό που κρυώνει τα μάτια, ποιά χαμένη νεότητα

Που μαζεύει το έλεος λίγων στιγμών σε μια κλωστή ασυγκίνητη- ποιά να’ναι

Δέντρα σωπασαν, πέτρες μοιάσανε στις πέτρες, καβαλάρηδες έφυγαν

Ψάχνουν τα μάνταλα μιας άλλης πύλης, μα ποια να’ναι αυτη

Σε ποιο καρδιόχτυπο άραγε να βρίσκεται, κλείνουν οι ελπίδες τα παράθυρα,

βραδιάζει ο πονος

Ποιός είναι εδώ, κανείς δεν είναι- χώμα ηχολογάει το χώμα

 

Κι όμως πρέπει να βρει ενα νόμισμα η ζωή

 Από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη

Οι κλεψύδρες του αγνώστου

3 responses to “κοιτάζοντας πίσω…

Subscribe to comments with RSS.

  1. "Στην αρχή το φως και η ώρα η πρώτη"Με τον λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα Που να βρω την ψυχή μου, το τετράφυλλο δάκρυ; Mε το λύχνο του άστρου στους ουρανούς γυρίζω…."Οδυσσέας Ελύτης

  2. Αφού δεν είναι ο ερωτάς, αφού δεν είναι ο ερωτάςΟ έρωτας ποιος είναι – η ζωή μετριέται με σφυγμούς, η χαρά με απέλπιδες χειρονομίεςΜύλοι απάνω στις κορφές άσπρισαν τα ταξίδια τουςΗ ζωή μετριέται με παλμούς, πάλλεται η λυμένη ζώνη της εσπέραςΦεγγίζουν γοητείες στα μάκρη, μια βαρκούλα χάνεται ευχαριστημένηΚανένα κύμα δεν κρατάει στο στήθος του κακίαΟι άνθρωποι μοιάζουν, παρομοιάζουνται με τις κραυγές των φάρωνΦεύγουνε για να παν αλλού και βγαίνουνε στη θάλασσαΠοια θάλασσα να \’ναι αυτή που δε θυμάται τις λευκές στιγμές της μα ξαναμασάει τα λόγια τηςΛύπες που γίνανε σεντόνια και χτυπούν στον άνεμο για να στεγνώσουν, και ξαναχτυπούνστον άνεμο για να \’ναι οι γλάροιΔίπλα τους, στο πλευρό τους, ποιες να είν\’ αυτέςΠοιος κόπος ήμερος, ποια σπασμένη ενότητα, ποιος θρήνοςΩ χαρά τραυματισμένη, μιας στιγμής χωρητικότητα που κλονίζει αιώνες!Οδυσσέας ΕλύτηςΚαλησπέρα γλυκειά μου Βεατρίκη Είναι η δεύτερη φορά που κάποιοι στίχοι…Ανοιξα..χάρη στην άνοιξη κι ας μοιάζει χειμώνας αυτό που γράφω…Μπορείς να μπείς

  3. Ισως να κάνω λάθος, όμως διαπιστώνω ότι το επικρατέστερο νόμισμα στη ζωή σήμερα είναι από μέταλλο! \’Ολα τα άλλα υλικά τα θαυμάζουμε, τα παινεύουμε, αλλά δεν τα προτιμάμε τελικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: