Οι Νυχτοβάτες..   7 comments


 

«…Και ανατέλλει ο ήλιος και δύνει ο ήλιος, και εις τον τόπον αυτού έλκει· αυτός ανατέλλων εκεί πορεύεται προς νότον και κυκλοί προς βορράν·κυκλοί κυκλών, πορεύεται το πνεύμα, και επί κύκλοις αυτού επιστρέφει το πνεύμα».

Εκκλησιαστής

Είμαι τ’ Αρχαίο το Πνεύμα

Σαρκωμενο -κι είμαι

Ο Στοχασμος ο ανορμήνευτος κι ωραίος.

 

Φέρνω το χρώμα το παλιό

Το νοσταλγικό. -Βασιλέματα                 

Σε θαμπά παραθύρια.

 

Το τραγούδι ματαλέω

Τ’ Αλησμονημένο. «Στα παλάτια αποκοιμήθη πλια των παραμυθιώνε

Η χλωμή Βασιλοπούλα…».

 

Η Απόλαψη

Της Ζωής με τα χίλια στόματα· η Απόλαψη

Με τα χίλια στόματα και με τα χίλια μαστάρια.

 

Με δένει ένα Τί,

Μιαν ασύγκριτη Μελαγχολία προς τα Περασμένα.

-Οι Διθύραμβοι. Τα Λήναια και τ’ Αδώνια.

Μιαν αδερφικιά Ενατένιση

Προς τα Μακρυνά. Τ’ ό,τι δεν ειπώθη. ο αιώνιος

Ερχομός κι ο μισεμός -και του μισεμού ο καημός.

 

Τα ρόδα και τ’ άστρα.

Ο εναρμόνιος κύκλος οπού φέρνει πάντα

Πίσω από μιαν "Ανοιξη κι ενα Χινόπωρο -και πάλε απ’ την αρχή.

Νυχτοβάτης

Με πλανέσαν οι σκιές και τα σεληνόφωτα
Κι οι βαθιές Λαχτάρες να βρούμε τ’ ανεύρετο
και να ιδούμε τ’ ανίδωτο

Νυχτοβάτης κι Ανέλπιδος ..

 

 

Κι είναι το ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη “ Αδώνια”

Προσθήκη υστέρα: Με γοήτευσε η γραφή του Λαπαθιώτη, ειδικά σ’αυτό το ποίημα ο ρούς της σκέψης του.. Κυκλοτερής ; Ετσι κάπως δείχνει με την πρώτη ματιά..μα  είναι η τόση διαβάθμιση του πάνω προς τα κάτω..Κρίμα!

Πλάγιασα απόψε με την σκέψη μου στο ποίημά του αυτό και η πρώτη μου σκέψη, σα ξύπνησα, ήτανε σ’αυτό…Δεν είμαι νυχτοβάτις, αγαπάω το φως , στρέφομαι όλη προς το φως..και σαν βλέπω τα λιοβασιλέματα ανοίγω τα παραθύρια νάναι καθάρια η ματιά μου σα τα κοιτώ, νάμαι μέσα σ’αυτό που γίνεται μπρός μου, εντός του…οχι πίσω από θολά παραθύρια..σαν κι εκείνον..

Κι όταν είμαι σε ομίχλη, είμαι εκεί αναζητώντας με πλέρια χαρά τις ηλιαχτίδες που την τρυπάν’..Γιαυτό τον λόγο.

Άνοιξη και χινόπωρο και χειμώνας, όμως, και καλοκαίρι ..είναι ο κύκλος

Και πόσο δυστυχής ναναι εκείνος που αναζητά στο σκοτάδι – στις σκιές- το ανείδωτο, το ανεύρετο..σαν πως λεει ο ποιητής..Χίμαιρες!! Η σκιά- το σκοτάδι – μπορεί να ρουφήξει εντός της και ποιός θαρρεί πως είναι εκείνος που μπορεί να το διασχίσει; Ανθρώπινο το μεγεθος! Μια στάλα! 

"Φως, περισσότερο φώς" είπε ξεψυχώντας ο Γκαίτε..

Κάλλιο ο ανοιχτός ορίζοντας, ο λουσμένος στο φως, να πάρει ο νους και ο λογισμός από το εύρος του!

Καλη μέρα!

 

 

 

Digg This

7 responses to “Οι Νυχτοβάτες..

Subscribe to comments with RSS.

  1. Πράγματι ,καλή μου φίλη Βεατρίκη,αυτός ο ποιητής γράφει με πολύ ξεχωριστό τρόπο. Ας προσθέσω λοιπόν κι εγώ τρία δικά του ποιήματα, που μου αρέσουν.Είμαι σίγουρος ότι εσύ θα τα εκτιμήσεις.ἈναμνήσειςΤὸ κάθε τι ποὺ πέρασε, γιὰ πάντα μ᾿ ἔχει σκλάβοκι ὅσο γυρεύεις Σήμερα, τὸ Χτὲς νὰ μ᾿ ἀφανίσεις,τόσο σὲ ῾κεῖνο θὰ γυρνῶ καὶ τόσο δὲ θὰ παύωνὰ ζῶ στὶς ἀναμνήσεις…Θαρρεῖς καὶ κάτι μόνιμα, μπροστά μ᾿ εἶναι πεσμένοκαὶ κρύβοντας καὶ σβήνοντας ὁλότελα τὸ Τώρα,μὲ κάνει νὰ μὴ χαίρουμαι καὶ μήτε νὰ προσμένωκαινούργια, τάχα, δῶρα…Σ᾿ ὅτι ποθεῖ καὶ σ᾿ ὅτι ζεῖ, ἡ ψυχή μου μένει ξένηκι οὔτε μπορεῖς, Φωνὴ Ζωῆς, ἀλλιῶς νὰ τὴ δονήσεις,παρὰ θαμπὰ καὶ μακρινά, σὰ μουσικὴ ποὺ βγαίνειμέσ᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀναμνήσεις…Τῆς πεθαμένης τῆς χαρᾶς, ἔχει στερέψει ἡ βρύσηκι οὔτε γυρέυει θάματα κι οὔτε προσμένει δῶρακι οὔτε μπορεῖ πιὰ τίποτα νὰ τὴ παρηγορήσει,παρὰ ὅτι ἦταν ὡς τώρα…Βαθὺ κι ἐξαίσιο βράδυἮταν ἕνα βαθὺ κι ἐξαίσιο βράδυ.-Βράδυ λεπτὸ κι ἀσύλληπτο, Χιμαίρας!-Ποτέ, τόσο πολύ, τέλος ἡμέρας,δὲν εἶχε λάμψει τόσο, σὰ πετράδι…Κατέβαινε τὸ φῶς -μιὰ ὠχρὴ ἀγωνία-,σὲ κήπους, ὅλο βάλσαμα γιομάτους,τ᾿ ἄνθη μεθοῦσαν ἀπὸ τ᾿ ἄρωμά τους,μέσα σε μιὰν ἀνείπωτη ἁρμονία…Δὲν εἶχε κἂν ὑπάρξει τέτοια δύση,μήτε στὸ νοῦ τῶν πιὸ γλυκῶν ζωγράφων.Ἀκόμα καὶ τὰ μάρμαρα τῶν τάφων,μιὰ δόξα μυστικὰ τά ῾χε κερδίσει…Κι ὅταν τὸ θάμπος ἄρχιζε νὰ φθάνεικι ἡ νύχτα τ᾿ ἀργὰ μάγια νὰ κλώθει,τὸ φεγγάρι, παντοῦ, σὰ φλόγα ἁπλώθη…Κι ἦταν τὸ βράδυ αὐτὸ πού ῾χα πεθάνει…ΦαντάσματαΤ᾿ Ἄγνωστο γύρω καὶ παντοῦ κι ὁ Νόμος ὁ Τρανός του!Κι ἐνῷ δὲν εἴμαστε παρὰ μορφὲς αὐτοῦ τ᾿ Ἀγνώστου,φαντάσματα, ὅλοι καὶ καπνοί, στὴ δίνη τῆς ἀβύσσου,-μὲ τ᾿ ὄνειρο, φτωχὴ ψυχή, γιὰ μόνη ἀπολαβή σου-,μάταια φαντάσματα, τυφλά, ποὺ τὸ σκοτάδι σπέρνει,ποὺ ἡ νύχτα φέρνει μία στιγμὴ κι ἡ νύχτα πάλι παίρνει,χαμένοι, δίχως γυρισμό, μέσ᾿ στὸν αἰώνιο σάλο,μισοῦμε κι ἐχθρευόμαστε καὶ κρίνει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο…

  2. Να σου αφιερώσω και γω με τη σειρά μου ένα από τα ποιήματα του Λαπαθιώτη,,,,που αγαπώ… πολύ…ΣυντριβήἜτσι μὲ σύντριψε τὸ Φῶς, γιατὶ εἶδα πρὸς τὸ Φῶςκαὶ γιατὶ μέθυσ\’ἀπὸ Ζωή, μ᾿ἔχει συντρίψει ἡ Ζωή.Ἐπειδὴ στράφηκα κι ἐγώ, μ᾿ὅλη μου τὴ πνοὴστὴ Μελῳδία, μὲ σύντριψε ἡ Μελῳδία: Κουφός!Καὶ γιατὶ πῆγα στὴ Χαρά, μὲ σύντριψε ἡ Χαρὰκι οὔτ᾿ἕνα τί κι οὔτ᾿ἕνας ποιὸς καὶ δὲ μὲ θέν᾿τὰ Ὕψη!Γιατὶ μιλῶ πλατιά, σὰ Θεός, μὲ φθόνεσε καὶ ὁ Θεός.Καὶ γιατὶ πῆγα στὴ Χαρά, μὲ σύντριψε κι ἡ Θλίψη…

  3. και για μια…… μελωδική Καληνύχτα, σου στέλνω ένα άλλο… που μ\’αρέσει πολύΝυχτερινόἝνα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,ποὺ λάμπει μέσ᾿ τὴ νύχτα -τίποτ᾿ ἄλλο.Μιὰ φωνὴ γρικιέται μέσ᾿ τὸ σάλοκαὶ ποὺ σὲ λίγο παύει -τίποτ᾿ ἄλλο.Πέρα μακριά, κάποιο στερνὸ σινιάλοτοῦ καραβιοῦ ποὺ φεύγει -τίποτ᾿ ἄλλο.Καὶ μόνον ἓν παράπονο μεγάλοστὰ βάθη τοῦ μυαλοῦ μου. -Τίποτ᾿ ἄλλο.Ναπολέων Λαπαθιώτης

  4. Εκείνο που θαυμάζω πραγματικά σε σένα είναι ότι μετά από κοπιαστικές [και οχι πάντα εμφανείς] περιπλανήσεις σε περίπλοκα και σκοτεινά μονοπάτια, καταφέρνεις πάντα να βρείς την τρυπούλα που οδηγεί στο φώς! Μα πάντα όμως!!! Καληνύχτα καλή μου!!!

  5. Σας ευχαριστώ όλους σας ..τόσο πολύ σας Ευχαριστώ! Να πω δυο λόγια για το πως είδα τα ποιήματα που μου χαρίσατε..και με τιμήσατεΝαι, Αδάμαντα, αυτά τα ποιήματα,πόσο εκφράζουνε την ψυχή του ποιητή! \’Εκλαιγε η ψυχή μου σαν διάβαζα το πρώτο, γιατί ένοιωθα- πιστεύω- τι έλεγε ο ποιητής..Να, σ\’εκείνο το "τάχα" στην δεύτερη στροφή..εκεί , θαρρώ, είναι το κλειδί- στην απώλεια κάθε πίστης του ποιητή (προς τα μέσα και προς ή και εκ των έξω) Και στο δεύτερό του.ποίημα ….α! Σ\’αυτό ακόμη πονάω σα συλλογιέμαι πόσος θάνατος θάταν για κείνον η τόση η ομορφιά της βραδυάς όταν μέσα του -εντός του ενοιωθε τόσο ασχήμια. Είναι οδυνηρή η έξω ομορφιά σαν δεν είναι ήδη μέσα σου- δυσκολα την αντέχεις εκτός σου- γιατί κάνει τον θάνατο που κουβάλει μέσα του ο ποιητής, πιό φανερό . Κι αυτό δεν αντέχεται..είναι ως δεύτερος θάνατος- κάπως έτσι τόδα..Για το τρίτο του, Αδάμαντα, το τρομερό, δεν έχω πάει εκεί -εντός της δίνης της Αβύσσου..Θάναι φοβερός τόπος, ο τόπος των ζωντανών νεκρών!Και τον Ευχαριστώ που δεν νοιώθω έχθρητα και μίσος και αν συμβαίνει να νοιώθω κάπως.. προσεύχομαι να βάζει ο Θεός το χέρι του να με κρατεί μακρυά και νάναι ο οδηγός στα βήματά μου..Βάσσω μου, σ\’ αυτό το ποίημα του " Την συντριβή" νάξερες πόσο στάθηκα σαν το πρωτοδιάβασα! Κι ακόμη το ίδιο κάνω! Γιατί, άλλο πράγμα το να στρέφομαι προς το Φως και άλλο πράγμα το να κοιτώ προς το Φως. Το Φως , Βάσσω μου, είναι εκτυφλωτικό για τ\’ανθρώπινα μάτια μας και πρέπει να έχουμε ταπεινότητα απέναντί Του, με την κεφαλή κεκλυμμένη να στρεφόμαστε σ\’ αυτό για να το δεχθούμε εντός…. Κι ο Μπετόβεν κωφός ήτανε, μα η μελωδία κύλαγε- ερρεε εντός του ..\’Οσο για το μεθύσι της ζωής…οι αρχαίοι πρόγονοί μας έπιναν κρασί και οχι οίνον- κρασί εκ του κεράννυμι- θαρρώ- (ανάμεικτο με νερό) δηλαδή. Γνώριζαν την αδυναμία τους σε σχέση με την δύναμη του οίνου. Και γαυτό, βρήκανε το μέτρο.. Προσπαθώ να πω- πως το ποίημά του αυτό με συγκλόνισε- όπως και τ\’άλλα του- και ειδικά αυτό γιατί μιλάει για τα άκρα- τους πόλους..έτσι πως το είδα…."Γιατὶ μιλῶ πλατιά, σὰ Θεός, μὲ φθόνεσε καὶ ὁ Θεός.""Καὶ γιατὶ πῆγα στὴ Χαρά, μὲ σύντριψε κι ἡ Θλίψη…" Ω το μαράζι, ω τι παράπονο αστείρευτο ! Τον φθόνεσε ο Θεός- λέει , τον συνέτριψε η θλίψη!Υψη και βάθη ατέρμονα…Μέγαλος ποιητής!,Κι έρχεται μετά κείνο το άλλο του το νυχτερινό…. Υπέροχο είναι, πράγματι Κι είναι ένα πράσινο φεγγάρι να σου μαχαιρώνει την καρδιά…κάπως έτσι δεν λέει και ένα άσμα; Αχ! αυτές οι ματαιωμένες προσδοκίες!Βιβή μου, φίλη μου εισαι και σ\’ευχαριστώ που είσαι..μα σκέψου πως μπορεί κάποιος να βρίσκει το φως, αν δεν έχει περιπατήσει στο σκοτάδι;Καλή νύχτα σας και όνειρα γλυκά!

    Βεατρίκη
  6. Νυχτοβάτης κι Ανέλπιδος ..καλημερα

  7. Αγαπημένη μου Βεατρίκη! Βεβαίως είμαι φίλη σου και δεν εχω συνηθήσει ν΄ακούω ευχαριστώ για τέτοια πράγματα! Δεν χρησιμοποίησα τη λέξη "απορώ" χρησιμοποίησα τη λέξη "θαυμάζω" με την κυριολεκτική της σημασία και το εννοώ!! Ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι -αρκετοί θα έλεγα- που δεν καταφέρνουν πάντα να βρούν το φως ή δεν το βρίσκουν ποτέ και ζουν στο σκοτάδι. Βέβαια, τα μάτια συνηθίζουν στο σκοτάδι, σε λίγο βλέπεις αρκετά καλά και βρίσκεις κάποιο δρόμο να προχωρήσεις! Το θέμα είναι να μην ξεχάσεις ότι υπάρχει και φως!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: