Τα δάκρυα της Llorona   1 comment


http://www.goear.com/files/external.swf?file=103c312

πολλῶν ταμίας Ζεὺς ἐν Ὀλύμπῳ͵

Πολλὰ δ΄ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί·
καὶ τὰ δοκηθέντ΄ οὐκ ἐτελέσθη͵
τῶν δ΄ ἀδοκήτων πόρον ηὗρε θεός.
τοιόνδ΄ ἀπέβη τόδε πρᾶγμα

Ο Δίας στον Όλυμπο κρατά
απ’ όσα γίνουνται πολλά,
κ’ οι θεοί τ’ ανέλπιστα μπορούν.
Το π’άντεχες δε θα γενεί,
και το ανεπάντεχο θα δεις
που ο θεός το κάνει μπορετό.
Τα ίδια γενήκανε κ’ εδώ.

Χορικό από την “ Μήδεια” του Ευριπίδη

Σε μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη

Είναι η ιστορία μιας γυναίκας, της Llorona

Είναι μια παλιά ιστορία, τόσο παλιά που τ’αχνάρια της χάνονται στο χρόνο. Λένε, πως έφτασε στον καιρό μας από τους ανιστόρητους χρόνους των Αζτέκων..Λενε πως ήτανε κάποτε μια αλήθεια,  μα με τα χρόνια γίνηκε θρύλος, πέρασε στον μύθο..Κανείς δεν ξέρει πιά που είναι η αλήθεια, που ο μύθος…

‘Ομως, υπάρχουν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σήμερα, εκεί στην κάποτε παλιά χώρα των Αζτέκων, που λένε πως την είδανε, την βλέπουνε την Llorona τις νύχτες σα βγαίνει από το ποτάμι που κάποτε η ίδια πνίγηκε δίνοντας τέλος στην ζωή της, ντυμένη στ’ άσπρα φωνάζοντας και θρηνώντας για τα παιδιά της π’αναζητά πέρα από τον θάνατο, τα παιδιά της που  η ίδια είχε σκοτώσει πάνω στην τρέλλα της γιατί προδόθηκε από τον άντρα π’αγάπησε..

Κι έγινε η ιστορία της μύθος, έγινε τραγούδι, ζεί ως τις μέρες μας.. Κι έγινε η Μαρία εκείνη , η Llorona του μύθου και του θρύλου

The Weeping Woman
(La Llorona)

‘Ηταν, λένε, κάποτε, μια πανέμορφη μα φτωχή κοπέλλα, η Μαρία. Τόσο όμορφιά είχε που κανείς δεν ματάδε. Κανείς άντρας δεν μπορούσε να σταθεί δίπλα της.. γιατί εκείνη πίστευε πως χάριν της ομορφιάς της ήτανε ξεχωριστή. Η περήφανη Μαρία, η ακατάδεχτη..”Οταν θα παντρευθώ, έλεγε, θα πάρω τον πιό ωραίο άντρα στον κόσμο”.


Που είναι τα παιδιά μου;;;

Κάποτε, φάνηκε στο χωριό της ένας πανέμορφος άντρας καβάλλα στ’αλογό του. Ενας ταξιδευτής από τις βόρειες χώρες..Ητανε γιός ενός πλούσιου κτηματία, πολύ δημοφιλής στις γυναίκες…μα φαινότανε πως δεν μπορούσε να πάρει μια γυναίκα.. ‘Ακουσε για την Μαρία, την πανώρια κόρη, την είδε και τόβαλε σκοπό να την κατακτήσει…Της έπαιξε σερενάτα μα κείνη δεν έβγαινε ούτε στο παραθύρι της..Της  πρόσφερε ακριβά δώρα, μα κείνη τ’ αρνήθηκε. Πίστευε οτι μ’αυτά τα τερτίπια θα κέρδιζε την προσοχή του, γιατί πίστεψε οτι αυτός ήτανε ο άντρας για κείνη.

Κι εκείνος, τότε,  γοητευμένος από την αντίσταση της Μαρίας, και για να πετύχει το σκοπό του, αποφάσισε να την κάνει γυναίκα του. . Κι εκείνη, τότε  ανταποκρίθηκε με πάθος στον έρωτά του, δίνοντας εμπιστοσύνη σ’ εκείνον τον ωραίο άντρα. Παντρευτήκανε, μα κείνος λίγο καιρό μετά, φλέρταρε με άλλες γυναίκες, έβγαινε τα βράδυα και ξόδευε τα λεφτά σε διασκεδάσεις και τυχερά παιγνίδια..Και σαν κάνανε δύο παιδιά, ούτε που κοίταζε την Μαρία. Ηθελε, λεει, να ταξιδέψει πίσω στις χώρες απόπου είχε έλθει.. Αρχισε να φεύγει για μήνες κάθε φορά. Και σαν επέστρεφε, ήτανε μόνο για τα παιδιά..οχι για την Μαρία.. Κι εκείνη μαράζωνε και το πρόσωπό της γιόμισε σκιές..Και σα νάτανε  αλλού πολλές φορές..Της ζήτησε και διαζύγιο να πάρει μια γυναίκα της τάξης του..

Μια μέρα και ενώ η Μαρία ήτανε στο ποτάμι με τα παιδιά, εκείνος εμφανίστηκε με μια άμαξα δίπλα σε μια άλλη γυναίκα πλουσιοντυμένη και κομψή. Σταμάτησε τ’άλογα και μίλησε στα παιδιά του, μα αγνόησε την Μαρία..κι’ ύστερα έφυγε. Η Μαρία οργίστηκε πολύ και μες στην τρέλλα της στιγμής πέταξε τα παιδιά της στο ποτάμι.. Μόλις αντιλήφθηκε τι είχε κάνει, έπεσε μες στο νερό κι άρχισε με αγωνία να τα ψάχνει στο βυθό του ποταμού, μα του κάκου..Το ρεύμα του ποταμού ταχε σύρει μακρυά και κείνα είχανε χαθεί για πάντα..

Την επόμενη μέρα ένας ταξιδιώτης είπε στους χωριανούς για μια ωραία γυναίκα που κοιτότανε νεκρή στο βυθό του ποταμού..Ητανε η Μαρία.Την πήρανε, την ντύσανε μ’ασπρο σάβανο και την θάψανε..

Μα την πρώτη νύχτα εκείνη της ταφής της, ακούσανε ενα κλάμα να φέρνει ο αέρας από το ποτάμι..Μα δεν ήτανε σύριγμα του ανέμου εκείνο..Μια γυναίκα ασπροντυμένη, όπως με σάβανο, περπατούσε πάνω κάτω στην όχθη .Εκλαιγε και θρηνούσε και φώναζε “Που είναι τα παιδιά μου;”

Μια παλιά, αρχέγονη ιστορία άλλου τόπου…

μια άλλη Μήδεια των παθών ..του πάθους του καταστροφικού..


2453131923_893107dfb3_o

Αυτή είναι η ιστορία, η θλιβερή, της Μαρίας της πεντάμορφης.., στην πιό διαδεδομένη εκδοχή της. Μα, πολλοί ακόμη και στις μέρες μας ορκίζονται πως ακόμη την βλέπουνε να βγαίνει τις νύχτες από το ποτάμι ασπροντυμένη και κλαίγοντας μ’απλωμένα τα χέρια να αναζητά τα χαμένα της παιδιά.. Φυλάνε τα δικά τους τα παιδιά, γιατί εκείνη, λένε, στην αγωνία της της για τα παιδιά της. παίρνει μαζί της τα παιδιά των αλλουνών για δικά της..


Κι έχουνε χαθεί, λένε, παιδιά πολλά έτσι.. και άλλα που γλυτώσανε, λένε, πριν τ’αρπάξει με τα χέρια της και μιλήσανε γιαυτό μετά… Γιαυτό και κεί στο Μεξικό, φτειάξανε τραγούδι, να προστάψουνε τα παιδιά από το φάντασμα της Llorona :

La Llorona – from the Mexican folktale.

Don’t go down to the river, child,
Don’t go there alone;
For the sobbing woman, wet and wild,
Might claim you for her own.

She weeps when the sun is murky red;
She wails when the moon is old;
She cries for her babies, still and dead,
Who drowned in the water cold.

Abandoned by a faithless love,
Filled with fear and hate.
She flung them from a cliff above
And left them to their fate.

Day and night, she heard their screams,
Borne on the current’s crest;
Their tortured faces filled her dreams,
And gave her heart no rest.

Crazed by guilt and dazed by pain,
Weary from loss of sleep,
She leaped in the river, lashed by rain,
And drowned in the waters deep.

She seeks her children day and night,
Wandering, lost, and cold;
She weeps and moans in dark and light,
A tortured, restless soul.

Don’t go down to the river, child,
Don’t go there alone;
For the sobbing woman, wet and wild,
Might claim you for her own.

Την ιστορία της την κάνανε τραγούδι για τους άντρες, να προσέχουνε να μην ξελογιαστούν’ από το τργούδι της σειρήνας που θέλει να τους καταστρέψει

Ο Μύθος ως σύμβολο  της ιστορίας του Μεξικού

Αλλοι λέν’ πως από το 1502 στην πόλη Tenochtitlan των Αζτέκων, η Θεά Cihuacoatl ήταν εκείνη που έπαιρνε τις νύχτες την μορφή μιας όμορφης κοπέλλας ντυμένης στ’ άσπρα και θρηνούσε λέγοντας:“Oh hijos mios…ya ha llegado vuestra destruccion. Donde os llevare?”  ( Ω παιδιά μου, η καταστροφή σας έφθασε…Που μπορώ να σας πάρω;) πιστεύοντας ότι προφήτευε με αυτόν τον τρόπο την κατάκτηση στο μέλλον του Μεξικού από τους Ισπανούς”

Μιλάν’ για την γέννηση το 1505 ενός κοριτσιού, της Malinche, από οικογένεια ευγενών Αζτέκων στην επαρχία Coatzacoalcos που το 1515 δόθηκε ως σκλάβα στους Μάγιας και που στην συνέχεια γέννησε δύο παιδιά από τον Cortés, το καταχτητή, προδίδοντας τον λαό της. Οτι αυτός στην συνέχεια το 1522, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Ισπανία παίρνοντας μαζί του και τα δύο παιδιά τους, αφήνοντας την έτσι πίσω, και τότε εκείνη, η Malinche διέφυγε την νύχτα με τα μωρά τους. Οτι την προφτάσανε οι στρατιώτες του Κορτές στις όχθες της λίμης του Μεξικού και εκεί τότε εκείνη, στην απελπισιά της,  σκότωσε τα παιδιά της  τρυπώντας τα με στιλέττο στην καρδιά τους και βυθίζοντας τα σώματά τους στο νερό της, οδυρόμενη για κείνα και φωνάζοντας:«Ω, Hijos mios.» (Ω, τα παιδιά μου.)

Οτι από το θάνατο της Malinche το 1531 και μετά ως στις μέρες μας, ακούγεται στις όχθες της λίμνης το κλάμα της και οι γοερές της κραυγές για τα παιδιά της!

«Malinche» = Η λέξη στα Ισπανικά σημαίνει προδοσία

Σημείωση: Η  μικρή φωτογραφία (όπου  η γυναικεία φιγούρα στα διάφανα), είναι ένα απόσπασμα από τον πίνακα τοίχου του διάσημου φωτογράφου και printmaker Delilah Montoya La Llorona In Lillith’s Garden (Lillith Wall)

Πηγές:

http://www.lallorona.com/ The Cry ( Η κραυγή)

http://en.wikipedia.org/wiki/La_Llorona

Go to source web page: LA LLORONA – A HISPANIC LEGEND

Go to source web page: Hearing the Voice of Place

Craig Chalquist’s orientation to ecopsychology and depth psychology.

http://www.tearsofllorona.com/depth.html

What is Depth Psychology?

http://www.tearsofllorona.com/llorona.html

Myths—Dreams—

The tears of Llorona-tending the exiled presence of place.

Technorati tags:

Digg This

One response to “Τα δάκρυα της Llorona

Subscribe to comments with RSS.

  1. Είναι α΄π\’ τις ιστορίες που μου αρέσουν πολύ να διαβάζω και να ακούω όταν έχουν και αίσιο τέλος ακόμα καλύτερα. Σ\’ ευχαριστώ Βεατρίκη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: