Τ’αγόρι π’αγάπαγε   12 Σχόλια


 

 

 

Πάνε χρόνια από τότε. Παιδούλα ήμουνα, είχα, δεν είχα πατήσει τα δέκα μου χρόνια.

Πήγαινα σχολειό, στο Δημοτικό. Εκεί, στο σχολειό συνέβη.

‘Ητανε άνοιξη, θυμάμαι. Παιδιά πολλά στην τάξη, αγόρια και κορίτσια. Στο πρώτο θρανίο μπροστά μου, μια ξανθιά όμορφη κοπέλλα. Σωτηρία τ’ονομά της.

Εκείνο το πρωι της άνοιξης, η Σωτηρία γύρισε και μου είπε ψυθιριστά: Κοίτα τι μούγραψανε πάνω στο θρανίο μου

Κοίταξα και είδα. Ηταν γραμμένη με μολύβι, θυμάμαι, πάνω στο ελαφροφοπράσινο μέταλλό του μια φράση μόνο: “ Σ’αγαπώ”

Άτεχνα γράμματα..

Ε,  της είπα!. Κάποιος σ’αγαπάει.

Εκείνη κράτησε σιωπή ..Και, κάποτε γύρισε γιομάτη οργή και μου απάντησε:

-Μου λέρωσε το θρανίο, με πρόσβαλλε

-Μα, οχι, της είπα, οχι, δεν είναι λέρωμα αυτό, δεν είναι προσβολή. Σ’αγαπάει, σου είπε. Δεν έκανε κάτι κακό

-Θα το πω στον δάσκαλο, να τον βρεί ποιός είναι, να τον τιμωρήσει, μου είπε

Δεν με άκουσε , που της έλεγα να μην το κάνει..Δεν άκουγε

Σηκώθηκε και τόπε στον δάσκαλο..

Να, του είπε κύριε, κοιτάχτε τι μου κάνανε

Κάποιος  μούγραψε βρώμικες λέξεις στο θρανίο..Με ντρόπιασε

Εκείνος, ο δάσκαλος τότε, γύρισε και την ρώτησε:

Και τι θες να κάνω;

-Βρείτε τον ποιός είναι και τιμωρείστε τον, του είπε η Σωτηρία

      Η τάξη όλη είχε σωπάσει. Παρακολουθούσα άναυδη όσα συνέβαιναν μπρος στα μάτια μου.

     Ο δάσκαλος, έβαλε ένα προς ένα τ’αγόρια να γράψουνε στον μαυροπίνακα την φράση “σ’αγαπώ”

      Και ταυτόχρονα έλεγχε τον γραφικό χαρακτήρα του καθενός με αυτόν τον του θρανίου

      Και έτσι, βρέθηκε εκείνος π’αγάπαγε. Κι ήτανε αυτός, ο Γιάννης, ενα ψηλό αγόρι, ήσυχο και σιωπηλό,  πιό μεγάλο από μας τα υπόλοιπα.

      Τον ρώτησε ο δάσκαλος και κείνος στάθηκε και είπε πως εκείνος τόχε γράψει

      Και τότε ο δάσκαλος ξαναρώτησε την Σωτηρία: Θες ακόμη να τον τιμωρήσω;

      Και κείνη απάντησε:Ναι

       Μας διετάξε να βγούμε όλα από την τάξη. Αρνήθηκα. Με σύρανε έξω και κλείδωσε πίσω μου τη πόρτα

       Και μετά ο δάσκαλος άρχισε να χτυπάει τον Γιάννη, πολύ σκληρά..’Ακουγα και έβλεπα από το τζάμι..

       Τα άλλα παιδιά είχανε απομακρυνθεί στην αυλή, περιμένοντας

        Κι εγώ, κρεμασμένη από την πόρτα της τάξης να την βαράω με τις γροθιές μου, φωνάζοντας να σταματήσει

        Δεν έκανε κακό, δεν έκανε κακό, Δεν είναι κακό η αγάπη

         Γιατί ;;

        ‘Εκλαιγα, θυμάμαι ..Κι ήτανε ένας ήλιος καυτός έξω..Και δεν μ’ακουγε κανείς.

         Μέχρι που σώπασα.. Μόνο τα χέρια μου χτυπούσανε πιά την πόρτα.. Κι ήτανε μια κούραση μεγάλη μέσα μου, σα ‘νάκανε κρύο κεί.

           ……..

          Τον Γιάννη, δεν τον ξανάδαμε στο σχολειό.

          Την Σωτηρία, την βλέπω αλάργα και που ως σήμερα.

           Δεν ξέχασα ποτέ.

           Κι ακόμη, σα την βλέπω, εκείνο τ’αγόρι έχω μπροστά μου. Τι να’ γινε άραγε; Νά μπόρεσε να πεί ποτε ξανά πως αγαπά;

           ‘Η να’ χει την αγάπη για ντροπή;

              …………….

             Κι είναι π’απόψε, άκουσα τούτο το τραγούδι με την Φλαίρη την Νταντωνάκη και αναθυμήθηκα και έκλαψα ξανά, σαν τότε, στα δέκα μου.

  

                                      Καλή σας νύχτα

Digg This
Advertisements

12 responses to “Τ’αγόρι π’αγάπαγε

Subscribe to comments with RSS.

  1. μου αρεσει ο λογος σου Βεατρικη, και η ιστορια αυτη ομορφη αλλα και σκληρη….ο,τι μας πληγωνει στα παιδικα μας χρονια το κουβαλαμε μεχρι το τελος πιστευω, ειτε το πολεμησουμε ειτε οχι…..και ειδικα ο,τι εχει να κανει με τα αισθηματα μας…..καλο σου βραδυ

  2. AΠΟ ΠΟΤΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ Η ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΝΤΡΟΠΗ?ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝΕ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΕΤΣΙ?ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙΠΑΝΤΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΟΛΟΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ,,,ΚΑΚΩΣ ,ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙΥΠΕΡΟΧΟ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ

  3. Έφτασα στα 33 μου για να ανακαλύψω οτι κάποια μικρά ή μεγάλα περιστατικά που συνέβησαν σ αυτήν την τρυφερή ηλικία, στοιχειώνουν τη σημερινή μου ύπαρξη.Κι εγώ είχα μάθει οτι το σ αγαπώ είναι ντροπή να το λες αλλά περισσότερο οτι το σ αγαπώ δεν έρχεται χωρίς αντάλλαγμα. Οτι η αγάπη έρχεται με προϋποθέσεις.Στα 33 μου καλή μου Βεατρίκη, μόνο γι\’ αγάπη δεν μπορώ να μιλήσω. Καλό σου βράδυ και να σαι πάντα τρυφερή και μοναδική.

  4. Ε..ΔΕ ΛΕΩ ΓΩ ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΕΙΣ Η ΜΙΛΑΣ…ΓΡΑΦΕΙΣ!!!!!……Μ ΑΡΕΣΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΟ…..Απο μενα… για μενα!……….ΧΑΙΡΕ ΒΕΑΤΡΙΚΗ……..

  5. Πολύ σκληρή η ιστορία που μας περιέγραψες Βεατρίκη. Μα ποιό σκληρή για τον μικρό Γιάννη που στην τρυφερή ηλικία των δέκα χρόνων έζησε τόσο πόνο.

  6. Τι βαναυσότητα σε ένα παιδάκι 10χρονο… Και ο δάσκαλος ατιμώρητος φυσικά εεεε ρε και να ήμουν η μητέρα εκείνου του αγοριού… ακόμα θα έτρεχε ο δάσκαλος

  7. το κοριτσι..καρδια απο πετρα ειχε .. ναι ελεγε ξανα και ξανα.. να τιμωρηθει!!! και δεν λογαριασε ουτε μια στιγμη την ψυχουλα του αγοριου.. που εψαχνε να βρει τροπο.. να της πει ολα αυτα που εχει μεσα του.. να τιμωρηθει ελεγε!!! ποιος??? αυτος που εκανε την καρδια του να σκιρτησει.. και μετα… ακουγε την φωνουλα του να σπαραζει και ουτε τοτε δεν λυγισε…αρκει το θρανιο.. αυτο το ψυχρο αντικειμενο που δεν εχει συναισθηματα να ειναι καθαρο..η σωτηρια… μακρια.. οσο πιο μακρια μας να ναι τετοια ατομα.. που δεν σκεφτονται με την ψυχη τους.. που δεν εχουν καρδια…

  8. Τότε γινόσουν σάτυρος…..σήμερα γίνεσαι γραφικός…!Καλό Σαββατοκύριακο Βεατρίκη.

    Βασίλης
  9. Σωτηρια το ονομα της αλλα μονο αυτο δεν αντιπροσωπευε!Απο παιδια φαινεται τι σοι ανθρωποι θα γινουμε..αραγε αγαπησε ποτε αυτη η κοπελα;Δεν νομιζω!Εδω στα πιο τρυφερα της χρονια ,τα πιο αγνα και δεν δεχτηκε αυτη τη λεξη..θα δεχτει ποτε αυτο το συναισθημα μεγαλωνοντας;Σκληρη καρδια!Ο Γιαννακης ο φουκαρας που να ξαναρθει στο σχλειο με την καζουρα που θα\’τρωγε μετα!και τιμωρηθηκε ε;Αυτος ο π@@@της ο δασκαλος που επρεπε να ειχε μιλησει για την αγαπη ,οπως θα μιλαγε για την πατριδα και τη θρησκεια..που θα πρεπε ν\’ανοιξει τους οριζοντες της καρδιας του ακαρδου κοριτσιου,οπως ηταν υποχρεωμενος να ανοιξει το κεφαλι του για τις γνωσεις που επρεπε να της μεταφερει..γιατι δεν τοκανε;Δεν ηταν στην υλη φαινεται!ΑΧ!Το αγορι θα ξαναγαπησει γιατι απο μικρος ειχε καλλιεργημενα αισθηματα μεσα στη καρδουλα του ηταν ευλογημενος και προικισμενος απο τη φυση αλλα εκεινοι;;;;;στεναχωρηθηκα λεμε!γεια σου Βεατρικη μου.

  10. φοβερή ιστορία … ευχαριστώ που τη μιοιράστηκες μαζί μαςκαλημέρα

    Αλέξανδρος
  11. την λυπαμαι αυτην την Σωτηρια…ωραια ιστορια βεα..καλη εβδομαδα

  12. τρυφερη και αποτροπαια συναμα η ιστορια σου Βεα….τρυφερη…..ειναι ομορφο να σ ΄αγαπουν και να σου το γραφουν….!!!και αποτροπαιος ο τροπος της ψυχρης Σωτηριας για να τιμωρησει καποιον που την αγαπησε….!την λυπαμαι και γω Βεα ….και πες μου οτι εχει μεινει και γεροντοκορη γιατι αυτο μονο της αξιζει…!!!οσο για τον Γιαννη περασε μια τραυματικη εμπειρια …..αλλα εχει μεγαλη καρδια και αυτη που τωρα σιγουρα τονσυντροφευει του δινει απλετη αγαπη…!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: