Ωρες ησυχίας   7 Σχόλια


 

 

Ωρες ησυχίας…

Πόσο όμορφα νοιώθω σαν έρχονται αυτές οι ώρες..

Ωρες μες στην σιωπή της νύχτας, ώρες γλυκές, πόσο τις αγαπώ!

Σα πέφτει η νύχτα, ο χρόνος παύει νάχει όρια, έτσι μου μοιάζει..Και το αύριο μου φαίνεται τόσο μακρυνό..το λησμονώ..Μόνο εγώ και η νύχτα..δεν υπάρχει άλλο τι

Και οι χτύποι του ρολογιού σαν τους ακούω μες στην σιωπή της,  τέτοιες ώρες  νότες μόνο, είναι, δεν μιλάνε για χρόνο..μα να, σα σταλαματιές να μοιάζουνε…Συνοδεύουνε την σιωπή..τίποτε άλλο.

Καμμιά φορά θαρρώ πως ζώ γιαυτές τις ώρες..Ναι..Δεν είναι έτσι, μα μού’ναι τόσο πολύτιμες..

Είναι οι ώρες οι δικές μου. Χωρίς άλλον κανένα..Μου φαίνεται καμμιά φορά πως είναι οι ώρες π’ανασαίνω.. αυτές τις ώρες..Και αν δεν είναι η νύχτα που θα μου τις δώσει, τις ψάχνω στην μέρα.. και τις βρίσκω, όπως και νάχει.

Πηγή ζωής! Αυτό είναι για μένα..Ναι..

Απορώ μ’ανθρώπους που δεν μπορούνε να μείνουν μοναχοί..Δεν ξέρω πως μπορούνε..αβασταχτο μου μοιάζει..Συρφετός! Ναι, έρχονται ώρες που με κουράζουνε οι ανθρωποι, θόρυβος είναι..τίποτ’αλλο

Δεν μπορώ να κάνω χωρίς τις ώρες που’μαι μονάχη..Ναι..

Μόνο, που καμμιά φορά φοβάμαι μην ξεχάσω τους ανθρώπους..αυτό μονάχα..τίποτ’ άλλο

Digg This
Advertisements

7 responses to “Ωρες ησυχίας

Subscribe to comments with RSS.

  1. Nαι, και μένα μου αρέσουν αυτές τις ώρες. Μερικες φόρες, αυτές τις ώρες, περπατάω στο δρόμο με κλειστά τα μάτια και "ακούω τη σιγή" να αγκαλιάζει όλη την ύπαρξη.

  2. H ORA POU GALHNEUEI H PSUXH KAI HREMEI TO PNEUMADE XEREIS POSO SUMFONO MAZI SOUKALO BRADU BEATRIKH MOU

  3. ΜΑΓΕΥΕΙΣ………………………..ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΜΟΥ ΒΕΑΤΡΙΚΗ..

  4. τους ανθρώπους που είναι κοντά σου,μη φοβηθείς ποτέ,δε θα τους ξεχάσεις…..όμως χρειάζεται ο εαυτός μας τις ώρες αυτές που περιγράφεις……είναι ανάγκη του…απλά οι άνθρωποι δεν ακούν την φωνή αυτή συχνά….την λησμονούν,ενώ είναι απαραίτητη πολλές φορές….καλό σου βράδυ Βεατρίκη μου……

  5. Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στη μόνωση , ο χαρακτήρας του όμως, σχηματίζεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής.Καλημέρα Βεατρίκη…!

    Βασίλης
  6. Στην ησυχία της νύχτας πολλές ιστορίες έχουν γραφτεί και ο νους του ανθρώπου λειτουργεί πολύ διαφορετικά καλή μου φίλη.Σου γράφω λοιπόν παρακάτω μια ιστορία απ`αυτές και ελπίζω να σου αρέσει.Όσο δε για τους ανθρώπους,πιστεύω πως υπάρχουν κάποιοι που μας μένουν για πάντα αξέχαστοι.Το στοιχειό της ΚρεμαστήςΟ γνωστός κερκυραίος λογοτέχνης και μεταφραστής Σωτήρης Τριβιζάς, με αφορμή το ¨αφιέρωμα φόβου και τρόμου" καταγράφει την συνάντησή του με… το στοιχειό του ταύρου της Παναγίας της Κρεμαστής. Hταν μια νύχτα χειμωνιάτικη, σκοτεινή και δίχως άστρα. Έκανε κρύο δριμύ, ωστόσο η μικρή συντροφιά – δυο άντρες μέσης ηλικίας κι ένας νεαρός, τυλιγμένοι όλοι στα βαριά τους πανωφόρια – φαινόταν ν΄ αψηφά την παγωνιά που τρυπούσε τα κόκαλα. Με ράθυμο βήμα οι τρεις άντρες ανηφόριζαν τον όρμο της Γαρίτσας, πλάι στην παγωμένη ανάσα της χειμωνιάτικης θάλασσας. Ήταν απορροφημένοι στη συζήτηση τους, και ο καθένας συνόδευε τα λόγια του με πλατιές χειρονομίες, λες κι ήθελε να πείσει τους συνομιλητές του για κάποιο πολύ σπουδαίο ζήτημα. Συχνά, ο άνεμος ή ο ρόχθος της θάλασσας σκέπαζε τη φωνή τους. Όμως εκείνοι εξακολουθούσαν να χειρονομούν και να συζητούν, φωνάζοντας σχεδόν ο ένας στον άλλο, κάτω από τους φανοστάτες που προσπαθούσαν παρατεταγμένοι στη σειρά να σχίσουν με το ασθενικό τους φως το πυκνό σκοτάδι του δρόμου. Η πόλη κοιμόταν. Το καμπαναριό του Αγίου είχε από ώρα σημάνει μεσάνυχτα.Ο νεαρός, ένας σπουδαστής της φιλολογίας, αγόρευε και χειρονομούσε. Αυτό που τον έδενε με τους δύο μεγαλύτερους στην ηλικία άντρες, έναν εύσωμο δικηγόρο με αρχές φαλάκρας κι έναν ισχνό και μικροκαμωμένο κρατικό υπάλληλο, ήταν το κοινό τους πάθος για τα κάθε λογής παράδοξα φαινόμενα που συμβαίνουν στη ζωή των ανθρώπων. Ιστορίες για φαντάσματα και βρικόλακες, τελώνια και αναράιδες, μάγια και αμποδέματα, αλλά και καθημερινά, φαινομενικά αθώα περιστατικά , που αν τα δεις με μάτια διαφορετικά αρκούν για να σ΄ ανοίξουν διάπλατα τις πόρτες ενός άλλου κόσμου. Οι άλλοι δύο τον άκουγαν προσεκτικά, κουνώντας το κεφάλι τους, και κάθε τόσο τον διέκοπταν ουρλιάζοντας σχεδόν μέσα στο αυτί του.Η μικρή συντροφιά έφτασε δίχως να το καταλάβει πλάι στον σκοτεινό όγκο του φρουρίου και παρέπλευσε τις νυσταγμένες αψίδες του Λιστόν. Έπειτα πέρασε κοντά από την επιβλητική εκκλησία , που μέσα της φυλάγεται το λείψανο του αγίου, και χώθηκε στα στενά λιθόστρωτα δρομάκια του Καμπιέλου. Ο νεαρός συνέχιζε να ρητορεύει και να χειρονομεί. Η συζήτηση ήταν, όπως συνήθως, για τα μεταφυσικά φαινόμενα, και ο καθένας είχε να διηγηθεί στους άλλους δύο μια ιστορία που την υποστήριζε με πάθος. Έφτασαν, τέλος, στην πλατεία της Κρεμαστής και κάθισαν στο βενετσιάνικο πηγάδι να ξαποστάσουν. Ο άνεμος είχε κοπάσει. Μια βαθιά ησυχία απλώθηκε γύρω που την διέκοπτε κάθε τόσο το τρίξιμο της γρίλιας κάποιου παράθυρου, η μακρινή υλακή κάποιου σκύλου. Απέναντι από το πηγάδι, έξω από την εκκλησία της Παναγίας, έφεγγε το άσβεστο καντήλι που φρόντιζαν κάθε μέρα οι γυναίκες της γειτονιάς να μην του σώνεται το λάδι. Ξαφνικά οι τρεις άντρες άκουσαν μέσα στην απόκοσμη ησυχία της νύχτας ένα μακρινό ποδοβολητό που πλησίαζε ολοένα. Σηκώθηκαν όρθιοι και πριν προλάβουν ν΄ αντιδράσουν, είδαν στην αρχή της οδού Κομνηνών να εμφανίζεται ένας πελώριος μαύρος ταύρος. Ο ταύρος πέρασε από μπροστά τους, τους κοίταξε με τα θολά του μάτια , χτύπησε μερικές φορές το πόδι του καταγής κι έπειτα χάθηκε προς τη μεριά της θάλασσας. Οι τρεις άντρες άκουγαν τις οπλές του ν΄ αντηχούν στα λιθόστρωτα καντούνια , αλλά δεν ήταν σε θέση να πουν αν η βοή που έφτανε στ΄ αυτιά τους ήταν το λυπημένο μουγκάνισμα του ταύρου ή ο άνεμος που είχε σηκωθεί και πάλι.¨Τι ήταν αυτό;" ψέλλισε κάτωχρος ο νεαρός φοιτητής. ¨Τι γυρεύει ένας ταύρος τα μεσάνυχτα στην καρδιά της πόλης ;"Ο δικηγόρος, που φαινόταν να έχει βρει ξανά την ψυχραιμία του, στερέωσε στη μύτη τα γυαλιά του κι έπειτα τους διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία:¨Τα χρόνια τα παλιά , Τουρκαλβανοί ληστές έφτασαν από την απέναντι στεριά. Νύχτα επιτέθηκαν σ΄ ένα εξοχικό αρχοντικό, έσφαξαν τους ιδιοκτήτες και διαγούμισαν το βιος τους. Ανάμεσα στα λάφυρα τους ήταν και ένας μεγάλος μαύρος ταύρος. Όταν όμως οι ληστές φόρτωσαν τη λεία στο καίκι τους και σάλπαραν για την απέναντι ακτή, μια μυστηριώδης δύναμη τους εμπόδισε να αποπλεύσουν. Το καίκι τους, αντί να πηγαίνει μπροστά, γύριζε πίσω στο λιμάνι της πόλης. Ήταν Νοέμβρης, παραμονή των Εισοδίων. Έντρομοι οι κλέφτες θέλησαν να εξευμενίσουν την αόρατη δύναμη. Ήρθαν, λοιπόν στην πλατεία της Κρεμαστής κι έδεσαν τον ταύρο έξω από την εκκλησία της Παναγίας. Όμως η Παναγία δεν δέχτηκε την αμαρτωλή προσφορά τους. Ο ταύρος έκοψε το σκοινί κι όλη τη νύχτα τριγυρνούσε ελεύθερος μουκανώντας στα καντούνια. Αιώνες έχουν περάσει από τότε. Μα κάθε χρόνο, την παραμονή των Εισοδίων, ο μαύρος ταύρος, το στοιχειό της Κρεμαστής, αφήνει πάλι το θλιβερό μουγκάνισμα του στην πλατεία ".Για λίγη ώρα κανένας δεν μίλησε. ¨Είμαστε χτισμένοι μέσα στο παράδοξο", είπε κατόπιν ο μικροκαμωμένος κρατικός υπάλληλος. ¨Αρκεί τα μάτια μας να θελήσουν να δουν και πέρα από τούτο τον κόσμο".

  7. Ώρες σιωπής και χάνομαι στο άσπρο των ματιών σουΏρες αιχμής και βρίσκομαι στις άκρες των χειλιώνΑς ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνοΑς ήτανε να φώτιζες αυτό μου το κενόΦταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ\’ το χέρικάτι στοιχάκια σαλεμένων εραστώνμα εμένα τη στιγμούλα μου πίσω ποιος θα μου φέρειΕγώ ό,τι αγάπησα σε εκείνη το χρωστώΏρες σιωπής και πίστεψα στα ναι σου και στα όχιΏρες αιχμής και βρέθηκα στον έβδομο ουρανόΝα ζήσω σ\’ ένα όνειρο δεν ξέρω αν με παίρνειμα ο έρωτάς μου άναψε, γι\’ αυτό σου τραγουδώ…Διονύσης Τσακνής(Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: