Χαμογελώ


Από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη “ Του Αιγαίου”

A

        Δεν είναι που τα ’χω σπάνια, τα χαμόγελα εννοώ! Όχι, μπορώ να πω ότι είμαι ένας χαμογελαστός άνθρωπος, ακόμη και στην πίκρα μου, μαθέ τε

        Μα, να, είναι πού’ σκασε μύτη ο Αλωνάρης, ο μήνας ο Ιούλης, κι έχω γιομίσει από χαμόγελα! Κι ένα, μεγάλο μου, πλατύ, και για τον μήνα που’ρθε!!

       Είναι, όπως είμαι, ακόμη στις δουλειές, μα την αλήθεια, και να, τι μου συμβαίνει!

       Εκεί που τριγυρνάω μες στους ασφάλτινους της πόλης μου τους δρόμους, μες στη βαβούρα και της κίνησης το κακό, τον συρφετό, άρωμα γιασεμιού στην μύτη μου, μπουγαρινιάς ανθός στα μάτια μου..Πως να μην χαμογελώ;

       Αχ! Να, κι εκεί που’ μαι κλεισμένη στους τέσσερες τους τοίχους, άκουω τα πουλιά να λαλάν’ απ’εξω και να, σα να βρίσκομαι κοντά τους, εκεί στις φυλλωσιές.. Κοιτάω τον τοίχο απέναντι και “βλέπω” το γάλαζιο της θάλασσας όπως ασημίζει από τον ήλιο, αρχίζω και μυρίζω την αρμύρα της …Κι αν πω να “μείνω” πιό πολύ, να και στο πι και φί βρίσκομαι στο βυθό της, να ψάχνω τους κήπους της, τους θαλάσσιους, να χαίρομαι τα φρούτα της.. Πλημμύρισα στο γαλάζιο, μέσα κι όξω, σας λέω!

        Αχ!  Να κι εκεί, που λίγα λεπτά μόλις πιο πριν, κάλλιασε να κάνω μια κουβέντα για τα βουνά μας τον Αύγουστο, ήρθε και μου μύρισε το θρούμπι.Και νάτανε μόνον αυτό!

       Νa’ μαι κι έχω κιόλας “μεταφερθεί” στους δρόμους τους ηλιόλουστους, στα καλντερίμια τα ασπρόστρωτα, νοιώθω ήδη την ανακούφιση από την σκιάδα των υψηλόδεντρων στο ξαπόσταμά μου, τον ιδρώτα να ρέει άκοπα στο σώμα μου..να το στεγνώνει κείνος ο ανάριος αέρας μες απ’τις φυλλωσιές περνώντας..Πως και δεν σφούγγισα το μέτωπο, την κούραση στα κόκκαλα να νοιώσω! Λίγο ακόμη και..

        Και μ’αυτά που κάνω και νοιώθω και ορώ, έρχομαι κι αναρωτιέμαι, τι θένε μερικοί ανθρώποι να γίνουνε πουλιά για να γυρίσουνε στους ουρανούς να δούνε, λένε, τα πράγματα από ψηλά..που δεν τόχω σε τίποτα να ταξιδεύω κι έτσι..Τι θένε μερικοί ανθρώποι και λεν’ δελφίνια να γενούν’ να ταξιδεύουν στα βαθειά και στα πλατειά, αφού και εκεί ταξιδεύω κι έτσι..

        Τι ευλογία πού’μαι άνθρωπος κι ένα από βάθους καρδιάς ευχαριστώ σ’αυτούς που με γεννήσανε νάμαι! Γιατί, λεύτερα μπορώ ως το πουλί στην απλωσιά των ουρανών μας να πετώ, δελφίνι των μεγάλων θαλασσών να γίνομαι και..σαν τι άλλο ..

        Και θεριό μπορεί νάναι ο άνθρωπος, μαθέ τε, και δεντρί, και βράχος και ήχος κι ο,τι θέλει νάναι.. 

        Είναι ωραία πούμαι άνθρωπος! Που μου τα’δωσε όλα τούτα..και πόσα δώρα ακόμη! Τον ευχαριστώ!

Βεατρίκη Α

Advertisements

5 thoughts on “Χαμογελώ

  1. καλησπερα Βεατρικη μου…..τι ομορφες εικονες…σαν να ειμαι και εγω εκει….να τριγυρναω…να ταξιδευω…..και να χαμογελαω…!!!!καλο απογευμα!!!!!!!!!! φιλια….

    Μου αρέσει!

  2. Καλησπέρα, καλησπέρα! Τι όρφο, τι πολύτιμο, τι καλό είναι ένα χαμόγελο! Το στέλνω και πόσο χαίρομαι σαν το αντιγυρίζετε!Μαρία μου, νάξερες πόση χαρά πήρα από το χαμόγελό σου! Σε ευχαριστώ!Φίλε μου 300.. Θα σου πω την καλησπέρα μου και από τα μέρη σου, να σου χαμογελάσω από κεί..εκείνο το σηματάκι μπροστά, βλέπεις..δεν το καταλαβαίνω! Λες νάναι χαμόγελο;;

    Μου αρέσει!

  3. ομορφια μας μεταφερεις Βεατρικη….και μυρωδιες κι αρωματα……και χρωματα…..και χαμογελαω κι εγω μαζι σου…….ειναι ωραια πουμαι κι εγω ανθρωπος !!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s