Αίσθηση κινδύνου ( 2o μέρος)   11 Σχόλια


Συνέχεια από:

 α) http://beatrikn.spaces.live.com/blog/cns!DB0283FF0E23F3B2!5390.entry

-4-

Αναμονή

 1450629

       Το ότι υπήρχε άνθρωπος μέσα στο έρημο το σπίτι, ήταν πιά δεδομένο. Είχα επιτέλους ένα κάποιο αντίκρισμα στην πραγματικότητα! Το εάν και κατά πόσον και με ποιο τρόπο, όμως, ο άνθρωπος αυτός είχε σχέση με την δική μου αίσθηση κινδύνου και όλο αυτό που είχα βιώσει  αυτόν τον μακρύ καιρό, ήταν άλλο ζήτημα.. Μερικά πράγματα κρίνονται, δυστυχώς, μόνο εκ του αποτελέσματος…Που δεν το ήθελα, με τίποτε δεν το ήθελα.. Κινήθηκα, το λοιπόν, ως να είχε..

       Πλησίασα τους γείτονές μου, τους γέροντες. Τους μίλησα για το κουρτινάκι που σηκώθηκε.. Ηταν βέβαιο πως με κοιτάζανε παράξενα.. μα συνέχισα… Μούπανε, να μην φοβάμαι, ένας τοίχος μας χώριζε, μόνο μια φωνή νάβαζα, μούπανε..και θα τρέχανε δίπλα μου..

      Τους κοίταξα –δεν καταλαβαίνανε- δεν θα προλάβαινα να φωνάξω.. Τι να τους έλεγα άλλο; Ούτε κι αυτό τους είπα. Έμεινα μόνον σιωπηλή και τους κοίταζα.. Σωπάσανε και αυτοί..

        Μετά, η γυναίκα με ρώτησε χαμηλόφωνα.

       – Σαν τι μπορούμε να κάνουμε;

       – Αν μπορείτε, τους είπα ήσυχα, δείχνοντας την σειρά από τις πήλινες τις γλάστρες τους με τα πολύχρωμα λουλούδια που στολίζανε την μικρή τους βεράντα.. Να, λέω, να βάλουμε τις γλάστρες σε σειρά πάνω στο τείχος, έτσι ώστε να καλύπτει όλη την έκτασή του κατά το μήκος της πλευράς του εκείνης. Με ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους..

        Μείνανε σιωπηλοί, κοιταχτήκανε μεταξύ τους..και μετά γυρίσανε σε μένα..

        – Αν είναι ναρθεί, είπα χαμηλόφωνα κι ήσυχα, θα τον εμποδίσει κάποια γλάστρα.. ίσως, τότε να πέσει κάτω στο τσιμέντο.. να σπάσει, θ’ ακουστεί τότε, μες στην νύχτα

        Δεν είπα τίποτε άλλο. Ούτε και εκείνοι. Την μεθεπόμενη, όμως, μέρα, είδα τις πήλινες τις γλάστρες πάνω στο αριστερό το τείχος.. στην σειρά, όπως είχα πεί.

        Ανέλαβα, κατ’ αποκλειστικότητα, το πότισμα και το καθάρισμα του κήπου με τις λεμονοπορτοκαλιές. Μάζεψα τα ξερά τα φύλλα και τα άπλωσα σε σειρά, όπως την ήθελα πίσω τους.. Και πότιζα το χώμα του κηπαρίου κάθε μέρα.. Τόθελα να κρατάει νωπό.

        Στο υπνοδωμάτιό μου, είχα ήδη αλλάξει την θέση του κρεβατιού μου. Το’ χα βάλει στην απέναντι την δεξιά μεριά, έτσι ώστε από το κεφαλάρι του να μπορώ να βλέπω την μπαλκονόπορτα και από κει στην αριστερή πλευρά του κήπου, όσο μπορούσα…

-5-

Ο ερχομός

 

2576386654_923762b362_b

        Και οι ημέρες περνούσανε..

        Κι ήρθε και μέσιασε ο Ιούλης. Ιούλης μήνας ήτανε, σαν έγινε.

       Καυτός ο μήνας. Η άπνοια και η ζέστη είχε θεριέψει.. Όλα τα παράθυρα τ’απέναντι των τειχών ολημερίς και ολονυχτίς διάπλατα ανοιγμένα. Λάμπανε ως αργά, τα φώτα τα ηλεκτρικά, τραβηγμένες οι κουρτίνες ολουνών, χύνανε χλωμό το φως στον κήπο. Λαμπυρίζανε οι δροσοσταλίδες στις φρεσκοπλυμένες φυλλωσιές των λεμονοπορτοκαλιών.. Σαν πως και απ’ τα δικά μου τα φώτα τ’ ανοιχτά της τραβηγμένης διάπλατα της μπαλκονόπορτας, εξόν σαν άπλωνε η νύχτα..

       Μόνο το σπίτι στ’ αριστερά μου έμενε μέρα και νύχτα ολούθε βυθισμένο στις σκιές και στο σκοτάδι. Ακίνητο παντού, άπνοο σα νάτανε, με τα λευκά τα τρυπητά τα κουρτινάκια στα παραθύρια εκεί στην μια γωνία του, να ξερνάνε μες από τις κεντητές τις τρύπες τους όλη την σκοτεινιά του.

       Ζωή δεν ένοιωθα μέσα του και σαν να’χα κάπως ηρεμήσει..

       Δεν έμενα, όμως, έξω στην βεράντα τα βράδυα.. Κι ας έκανε τόση ζέστη. Μέσα στο σπίτι έμενα και διάβαζα εκεί. Ήτανε και καιρός μελέτης.. Διάβαζα από τ’απόγιομα και μετά συνέχεια ως το ξημέρωμα..

       Σαν τα φώτα τα ηλεκτρικά τ’απέναντι απόσβηναν, σφάλιζα τότες κι εγώ, τα διπλά τα ξύλινα τα εξώθυρα τα γρυλλωτά της μπαλκονόπορτας κι έκλεινα την μεγάλη την γυάλινη την παραθύρα της κουζινίτσας. Μόνο το παραθύρι του μπάνιου άφηνα ανοιχτό. Ηταν κομματάκι στενό.. Τα φώτα μένανε ανοιχτά ολονυχτίς στο σπίτι, ξύπνια καθώς ήμουνα μελετώντας, και σαν ερχότανε της ημέρας το φως κι έφτανε κι ακούμπαγε έξω από τις γρίλλιες, τότε σηκωνόμουνα και τ’άνοιγα όλα διάπλατα, έκλεινα και τα φώτα και ύστερα αποκοιμιόμουνα.

       Κι’ ήρθε κι έγινε μια τέτοια νυχτιά, σε μια μονάχα, σε κείνη που είχα αποξεχαστεί.

       Ήτανε μια βραδυά, που είχα δεχτεί επίσκεψη απ’ ένα φίλο μου. Έμεινε στο σπίτι, ως αργά. Κουβεντιάσαμε για διάφορα και για τα της δουλειάς μας. Η ώρα πέρασε, είχε έρθει η νύχτα, σαν κείνος έφυγε. Περασμένα τα μεσάνυχτα πέρα από τις δύο ώρες. Και τα είχα αφημένα όλα ανοιχτά τα απέναντι.

      Ένοιωθα πολύ- πολύ κουρασμένη. Με δυσκολία κρατούσα τα μάτια μου ανοιχτά. Με το που κλείδωσα πίσω του την πόρτα, πέταξα τα πασούμια μου, να μείνω ξυπόλυτη, όπως μ’ άρεσε.

       Κι άρχισα να βγάζω τα ρούχα μου ενόσω προχώραγα προς το κρεββάτι με μόνη μου έγνοια να πέσω να ξαπλώσω, να αποκοιμηθώ. Κι όλα είχανε μείνει ξεχασμένα ανοιχτά..

       Είχα, θυμάμαι, απλώσει μπροστά μου ένα νυχτικό. Το’ χα φέρει μετά κοντά μου στο πρόσωπο και το μύριζα. Ευωδιαστό ήτανε. Και τότε, ήτανε που άκουσα τον γδούπο.

       Κέρωσα εκεί. Ένας και μοναδικός ήχος. Υπόκωφος ήτανε. Μετά σιωπή.

       Τον είχα, όμως ακούσει. Κι ήτανε απ’ έξω, από τ’αριστερά μου.

       Αργοφόρεσα το νυχτικό. Αν είναι, σκέφθηκα, να βγω στον δρόμο, να μην είμαι με το εσώρουχο..

       Έστησα αυτί. Και μετά, τα ξερά τα φύλλα μιλήσανε, σπάζοντας από το βάρος εκεινού που τα πατούσε. Και δεν ήτανε ελαφρύς.. Δεν ήτανε ζώο, άνθρωπος ήτανε..

        Την πάτησα, σκέφθηκα. Με έπιασε στα πράσα. Μ’ ολάνοιχτα τα πάντα απέναντί μου.

         Υπολόγισα νοερά πόσο χρόνο είχα να τα κλείσω. Πόσος χρόνος μου’ μενε, πριν εκείνος μπει.

         Δεν τον είχα τον χρόνο.. Εκτός αν, εκτός αν..

         Άρχισα τότε να τραγουδάω.. Ένα απαλό μελωδικό τραγούδι- σε χαμηλό τόνο, ελαφρές οι καμπύλες του και ταυτόχρονα άρχισα να κινούμαι ανάλαφρα στο ρυθμό της μελωδίας του προς την ανοιχτή την μπαλκονόπορτα.

         Πρόσεχε, έλεγα στον εαυτόν μου, ενώ τόκανα! Χαλαρούς τους μύες, ανάλαφρο το βάδισμα, σα σε χορό, μια υποψία η καμπύλη, χαμηλός μα καθάριος ο τόνος.. Σαν σε φλοίσβο πάνω απ’ τις πέτρες τις μικρές της ακροθαλασσιάς. Και έγινα φλοίσβος..

          Απ’ έξω σα νέκρα, απόλυτο το σκοτάδι κι η σιωπή

          – Έβλεπε την εικόνα..ακουγε το τραγούδι μου. Στάθηκε να δεί και ν’ ακούσει.. Του αρέσανε τόσο οι εικόνες.. Και έτσι δεν έβλεπε αυτό που στ’ αλήθεια έκανα. Πως κινιόμουνα, τρώγοντας τα δευτερόλεπτα εκείνου. Συλλογιζόμουνα, ενώ έπραττα

            Πρώτη κίνηση το σφάλισμα της μπαλκονόπορτας. Χαλαρά και σταθερά, είπα στον εαυτόν μου. Σαν να μην έχεις καταλάβει τίποτε και με τον ίδιο ρυθμό κίνησης και τραγουδιού. Μην τον σταματήσεις !

             Ετσι κι έκανα. Και την σφάλισα.

             Μετά, αμέσως, κι’ο που ήτανε πιο σιμά μου. Το παραθύρι του μπάνιου. Το’ κλεισα κι αυτό.

            Τον άκουγα πιά ενώ συνέχιζα να τραγουδάω. Είχε σηκωθεί ολόρθος από σκυφτός που ήτανε πιό πριν σαν ΄πέρναγε από τα φύλλα και κινιότανε πιά με δρασκελιές..Είναι ψηλός, πρόλαβα να σκεφθώ, πέρασε κι απ’ τα δένδρα. Και νευρώδης.

            Τον άκουγα. Είχε περάσει από την πλακότρωτη την βεράντα- λαστιχένια τα παπούτσια του- και κατευθυνότανε προς την ανοιχτή την γυάλινη την παραθύρα..

             Το τραγούδι τελείωνε. Επανάληψη, με διέταξα. Δεν έχει σημασία το τι αλλά το ό,τι και το πως το ακούει. Ξανάρχισα το ρεφραίν, κινιόμουνα και σκεφτόμουνα:

             – Δεν αρκούνε τα δευτερόλεπτα, δεν αρκούν’

               Δεν προλαβαίνω να μπω μες στην κουζίνα, δεν προλαβαίνω να μπω να κλείσω την παραθύρα..Οχι δεν είναι ακριβές, με διόρθωσα- προλαβαίνω να την κλείσω, αν δεν μπω μέσα.. Εκείνος δεν θα βλέπει την κίνηση στο σκοτάδι, ούτε το τζάμι.. Μπορώ.

            – Πέρασα το χέρι μου το δεξί μες στην σκοτεινή την κουζινίτσα από την μισάνοιχτη την εσωτερική πόρτα της. Το κλείσιμο της παραθύρας ήτανε προς την μεριά μου. Κόλλησα πάνω στο πλαινό τον τοίχο της πόρτας όσο τέντωνα το χέρι μου.

             Κι έπιασα το πλαίσιό της το ξύλινο.. Και δεν είχα σταματήσει να τραγουδάω..

          – Πρόσεχε τον τόνο, διέταζα τον εαυτόν μου, ενώ ταυτόχρονα έγερνα πιάνοντας με τα δάχτυλά μου το ξύλινο πλαίσιό της και την τραβούσα προς το κλείσιμό της… Μην σου ξεφύγει ο τόνος..Κι μην σταματήσεις, μην σταματήσεις για τίποτε και.. με την ίδια ακριβώς ενέργεια – σαν πως οι τόνοι του τραγουδιού- να κλείσεις το τζάμι. Ούτε περισσότερη, ούτε λιγότερη δύναμη. Ακριβώς, την ίδια

        – Έλεγχος απόλυτος, νυστέρι ακριβείας, αλλά χωρίς καμμιά οξεία κι ούτε κόμπο. Καμμιά και κανέναν. Πρόσεχε. Σταθερότητα.

       – Ετσι κι έκανα. Κι ενώ πλησίαζα στο κλείσιμό της, με τον δείχτη των δαχτύλων μου πάνω στο ξύλινο πλαίσιο της παραθύρας  και τ’  ακροδάχτυλά μου να αγγίζουνε πάνω στο τζάμι το φτενό- στην άκρη του- γέρνοντάς την, άκουσα κι ένοιωσα την παλάμη του, ανοιχτή, ν’ακουμπάει με το βάρος της πάνω στο τζάμι.

Βεατρίκη Α.

 

Η συνέχεια και το τέλος στο επόμενο..

Digg This

Advertisements

11 responses to “Αίσθηση κινδύνου ( 2o μέρος)

Subscribe to comments with RSS.

  1. Τρεμει η καρδια απο αγωνια γιατι το αφησες ετσι ….ΥΠΕΡΟΧΟ !!Συντομα και το τριτο μερος ετσι!!Καλο μεσημερι !!

  2. όμορφο … καλή συνέχεια

    Αλέξανδρος
  3. εξακολουθω να ειμαι διπλα σου….να ακουω το τραγουδι σου…. να ακουω και την αναπνοη εκεινου….και να τρεμουν τα φυλλοκαρδια μου…..περιμενοντας το τελος………………….καλο σου απογευμα………..

    ΓΕΩΡΓΙΑ
  4. Υπέροχο και μοναδικό. Καλο μεσημερι Βεατρίκη μου!!!

  5. Μας έχεις βάλει σε μεγάαααλη……αναμονή!!!""Φρόντισε""……….. να έρθη γρήγορα και το 3ο μέρος!!!!!!!

  6. …………

  7. καλησπερα Βεατρικη μου…..μεγαλη υπομονη που την εχει η πρωταγωνιστρια, δεν πανικοβαλλεται καθολου…..για να δουμε τι θα γινει… :)….πολλα φιλια…

  8. Eχω μείνει πραγματικά άναυδη! Υποκλίνομαι στο ταλέντο σου! 🙂

    Lady of Avalon
  9. Μαγνητίζει….καλησπέρα Βεατρίκη !

    Βασίλης
  10. Απο εμένα ..για μένα (λες)Απο εσενα η (εσωτερική) αναζήτηση.Γυμνή μπορεί να φαντάζει απειλή. Για σένα ο ερχομός του.Λες να είναι η λύτρωση? (Αυτογνωσία) Αυτά τα "ξεραμένα φύλλα " πόσο σωτήρια μπορούν να γίνουν ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΠΕΤΆΞΕΙΣ KI AN T`AKOYΣ!! Απολαμβάνεις το φόβο σου .. κι εγω εσένα.Αργησα γιατί έλειπα αλλα.. δεν λείπω.Με καθήλωσες!Μονο που ήρθα απροετοίμαστη χωρίς πασατέμπο και μασουλάω τα νύχια μου απ την αγωνία:p

  11. …ΝΑΙ! είσαι απίθανη!……σε αναμονή……

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: