Η αξία του “Ευχαριστώ”


          Στην Ανω Χώρα Ορεινής Ναυπακτίας

          Την Κυριακή που μας πέρασε, είχα πάει ενα ταξιδάκι στα μέρη της Ορεινής Ναυπακτίας.  Στα μέρη των φυσικών θαυμάτων! Στων Κραβάρων τις μεριές! Στην ‘Ανω Χώρα και πιό πέρα από κεί στα Αμπελάκια (π.Κοζίτσα) και Ναος Αμπελακιώτισσας1πιό πάνω από κεί ως την μονή της Παναγιάς της Αμπελακιώτισσας.

Το ταξίδι το ίδιο ήτανε μια βουτιά στην καρδιά του φθινόπωρου της φύσης!

Ουρανός και βουνά και κορφοβούνια και δέντρα και ποτάμια και η γης με τους ανθρώπους και τα πράματά της όλα, ντυμένα στα χρώματά του. Μια πανδαισία εικόνων, χρωμάτων κι αρωμάτων, ένα αληθινό ονειρο!.

Δεν θα πω κάτι άλλο γιαυτά τα μέρη τα θαυμαστά.

Ο,τι και να πω, θαναι λειψό!

          Αξίζει να τα ταξιδέψει κανείς, να τα περπατήσει τα μέρη τούτα, να τ’ανασάνει, να τα γευθεί,  να στήσει αυτιά στ’ ακούσματά τους, να τα δεί και να τα δεχθεί με όλο του το είναι! Μονο τότε, θα καταλάβει

blu

          Εδώ, θα πω μόνον κάτι από τις κουβέντες που αντάλλαξα στα βιαστικά λόγω της μπόρας που Παναγιά η Αμπελακιώτισσακρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας, με τον μοναχό Πολύκαρπο, ενα νέο άνθρωπο που είναι ο μόνος πιά μοναχός στο μοναστήρι της Παναγιάς της  Αμπελακιώτισσας και του Αγίου Πολύκαρπου:

        Μου μίλαγε, λοιπόν, ο μοναχός Πολύκαρπος για τον γέροντά του, τον ηγούμενο της μονής, τον Ραφαήλ που κοιμήθηκε πριν σαράντα περίπου μέρες στα 93 ου χρόνια..

         Για τον γέροντα Ραφαήλ, που αφήκε την στερνή φήμη του άγιου ανθρώπου σ’ όλα εκείνα τα μέρη. Από παντού άκουγα τους ντόπιους να λέν’ για την αγιοσύνη του.

         Ηταν, λοιπόν, ο γέροντας άδυναμος και κατάκοιτος πολύ καιρό πριν ΄ρθεί η ώρα να κοιμηθεί τον μεγάλο ύπνο.. Κι ο μοναχός Πολύκαρπος ήτανε κιός που τον φρόντιζε. Μόνοι οι δύο τους σε ένα έρημο τόπο..

         Ο γέροντας στα τελευταία του, πως μούπε ο Πολύκαρπος την Κυριακή τ’απομεσήμερο, τούπιασε κάποια στιγμή τα χερια του τα δύο μες στις αδύναμες τις χούφτες του  και γύρισε κοιτάζοντάς τον στα μάτια και του είπε “ Σ’ευχαριστώ για όλα”

         Κι εγώ, μου πε ο Πολύκαρπος για τον ίδιον πως αντέδρασε τότε,  γύρισα και του είπα του γέροντα :

       – Μα πως το λες αυτό; Δεν έκανα τίποτε περίσσιο! Μην μου λες ευχαριστώ γιατί και συ στην θέση μου, αν ήσουνα το ίδιο θάκανες ..και άλλα τέτοια πολλά

        Και ο γέροντας μ’ άκουε, μούπε ο Πολύκαρπος,  κι έμενε σιωπηλός. Δεν είπε τίποτ’ άλλο. Μόνον δάκρυσε! Δάκρυσε, ξέρεις, μου επανέλαβε.

         Κι ακούγοντας και εγώ με την σειρά μου τον Πολύκαρπο να μου λέει τούτες τις κουβέντες έμενα σιωπηλή και σκεφτόμουνα:Α! Τι κρίμα! Δεν δέχθηκε το “ευχαριστώ” του γέροντα!

        Τον κοίταζα την ώρα που τον άκουσα να μου λέει: Τον έκρινα, μου λέει, τότε τον γέροντα! Τον έκρινα!

       Δεν τόχα δεί ως “κρίση” από την μεριά του και ξαφνιάστηκα. Ακόμη, αυτές τις ώρες του μετά που’μαι στον χώρο μου και γράφω τούτες τις αράδες την αναλογίζομαι τούτη την κουβέντα του. ‘Ητανε ζήτημα κρίσεως;

     Δεν του αφήσατε, νομίζω, την ελευθερία να εκφρασθεί από την καρδιά του, του είπα τότε

     Μείναμε έτσι για λίγο στην σιωπή ο Πολύκαρπος και γώ στο κατώφλι της εκκλησιάς. Εκείνος μέσα κι εγώ στη δράσκελιά της. Εξω, οι πρώτες  σταγόνες της βροχής που ήτανε ναρθεί , με βιάση στροβιλίζονταν στον κρύο αέρα ενα γύρω. Τις χάζευα, ενώ συλλογιόμουνα το όλον

      Τότε, ο Πολύκαρπος με κοίταξε και μου είπε: Ξέρεις, ήρθε και με βρήκε ο γέροντας στα εννιάμερά του.. Τον είδα! Μου άπλωσε τα χέρια και τύλιξε στις χούφτες του τα δικά μου, όπως τότε, και μου είπε “ Σ’ ευχαριστώ για όλα”

     Του χαμογέλασα! Και το δεχτήκατε το “ευχαριστώ” του τώρα, έτσι; του είπα

     Κι εκείνος έμεινε να με κοιτάζει και κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. Είχα την εικόνα των ματιών του πως λαμπύριζαν κι αφού του γύρισα την πλάτη τρέχοντας κάτω από το ανεμοβρόχι κι ενώ συνέχιζα να του λέω και μερικά άλλα. Οι άλλοι με φώναζαν από ώρα.

 blu      Μεγάλο πράγμα το “ευχαριστώ” κι ακόμη μεγαλύτερο να μπορούμε να το δεχτούμε, θαρρώ. Δεν νομίζω οτι ήτανε θέμα κρίσεως. Οχι. Αδυναμία αποδοχής ήτανε, έτσι λεω.

     Και πόσο ταξίδι έκανε ο γέροντας για το “ευχαριστώ” του αυτό! Α! Η αγάπη δεν γνωρίζει από όρια!.

blu

Advertisements

7 thoughts on “Η αξία του “Ευχαριστώ”

  1. εναλλακτικη μορφη παρουσιασης της σπουδαιας αυτης λεξης.Ειναι σημαντικο να ευχαριστουμε συχνα, παντα.Ειναι δειγμα μετριοπαθειας να μην το ακουμε οταν μας το λενε;- "I never said Thank you"- "And you\’ll never have to" (Βatman Begins, 2005) :[

    Μου αρέσει!

  2. ……………………………………………Το Ευχαριστώ είναι μια λέξη όπου έρχεται μέσα από τα σπλάχνα με τέτοια ισχύς,όπου την ξεστομίζει ο άνθρωπος που έχει καταλάβει και Νιώσει το επίτευγμα της πράξης αλλά γνωρίζει και την συνέχεια αυτής..!..Κάπως έτσι……ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ Βεατρίκη..Ζηλεύω τα ταξίδια σου………..(για την Αγάπη δέν ξέρω,σείς οι γυναίκες μ έχετε τρελάνει με την λέξη αυτή..!..Ξέρετε καλύτερα..)

    Μου αρέσει!

  3. "ευχαριστω"…. μια απλη λεξη με τεραστια δυναμη….. να την πει απο καρδιας αυτος που την λεει….να την δεχτει απο καρδιας ο παραληπτης της…. καλο σου απογευμα Βεατρικη μου

    Μου αρέσει!

  4. Μάλιστα! ……έχεις δίκιο! Δεν το είχα δει από αυτή τη σκοπιά! Δέχομαι λοιπόν όσα ευχαριστώ μου έχεις πει και σου λέω και γώ ένα πολύ πολύ πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!Καλό σου βράδυ!

    Μου αρέσει!

  5. Καλησπέρα σ\’ όλους! Αργούτσικα λίγο, μα είναι και τ\’ Αγίου Γερασίμου σήμερα και γιορτάζουνε φίλοι απόψε! Τις είπα τις ευχές και από κοντά μα και σε όσους δεν είναι εδώ κοντά, χρόνια πολλά κι από δω στον Γεράσιμο ή Μάκη, στην Γερασιμούλα ή Μέμα που διαβάζουν αυτές τις γραμμές!Να ευχηθώ το καλώς ώρισες κατ\’αρχήν στο νέο μέλος της παρέας μας.: Καλώς ώρισες φίλε Γιαννιδάκη! Με χαρά μου διάβασα το σχόλιο σου και – στο καλό σου- με έκανες να γελάσω! Είναι ο τρόπος που το χαρακτήρισεςε το ίδωμα του θέματος ως "εναλλακτική μορφή παρουσίασης" Ε! Δεν θα το σκεφτόμουνα. Πάντως, αλήθεια είναι οτι οι περιηγήσεις οι ορειβατικές ως εναλλακτικές χαρακτηριζονται. Και εγώ σ\’ αυτήν την εκδρομή με τον Ορειβατικό είχα πάει!Και συμφωνώ μαζί σου, οτι είναι καλό να μην είμαστε αχάριστοι, να αναγνωρίζουμε την πράξη την καλή που γίνεται προς χάριν μας από κάποιον και να του λέμε το "ευχαριστώ " μας εννοώντας το.Αν διακρίνω καλά, εκδηλώνεις ένα ερώτημα εκεί σαν λες, αν είναι δείγμα μετριοπάθειας σαν μας το λένε σε μάς οι άλλοι και να μην το ακούμε;Χμ! Δεν νομίζω! Δεν νομίζω οτι αξιολογείται ως μετριοπάθεια η μη αποδοχή της έκφρασης του γνήσιου ευχαριστώ του άλλου. Ισως έτσι αρέσκονται να το ονοματίζουν, μα.. το βλέπω, μάλλον, ως έκφραση αδυναμίας να δεχθείς από κάποιον άλλον κάτι. Γιατί έτσι, αμέσως πιό πίσω από αυτό, θαρρώ είναι μια δυσκολία στο να αποδέχεσαι να μοιράζεσαι. Και ίσως ακόμη πιό πίσω μια αντίληψη πεπλανημένη περί "ανωτερότητος " του αρνητή. Η ζωή δεν είναι μόνον να δίνουμε, είναι και να παίρνουμε. Και αυτό σημαίνει να μπορούμε να μοιραζόμαστε. Να δίνουμε και να δεχόμαστε. Κάπως έτσι το βλέπω.Τώρα, το άλλο το πιό κάτω που γράφεις αγγλιστί, πάει άλλού, νομίζω. Σε άλλη περίπτωση, όπου το ευχαριστώ ως έκφραση μπορεί να είναι . πχ. δείκτης ηθελημένης απόστασης σε μια στενή προσωπική σχέση., οπότε τότε το \’ ευχαριστώ" μπορεί να εκληφθεί και ως προσβολή για τον δέκτη… Εξαρταται, πιστεύω, από την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, το που και το πως και το γιατί θα πεί κάποιος ευχαριστώ και το πότε και πως ο άλλος που ξέρει το γιατί της έκφρασης του άλλου να το αποδεχτεί ή οχι. Δεν μπαίνουν όλα στον ίδιο ασκί.Να, ευστοχα θαρρώ ο φίλος εδώ ο Σάκης, κάνει λόγο για την γνήσια έκφραση του ευχαριστώ, εκείνης που έρχεται από τα σπλάχνα εκείνου που την ξεστομίζει έχοντας καταλάβει " και Νιώσει το επίτευγμα της πράξης αλλά γνωρίζει και την συνέχεια αυτής" όπως χαρακτηριστικά λέει.Γεωργία, χαρά μου έτσι είναι, έχει τεράστια δύναμη αυτή η απλή λέξη..Βιβή μου, ωραία το λύσαμε το θέμα. Ολα δεκτά! Το κλείσαμε! Πάμε για άλλα! Φιλιά πολλά!!!Και μένει ο λιτός μου ο Αλέξανδρος να μου λέει ευχαριστώ. Το λαμβάνω να το εννοεί για όσα μοιραζόμαστε εδώ μέσα από τις σελίδες μας, για όσα καμμιά φορά γράφω εδώ και τα διαβάζει και έτσι νοιώθω όμορφα να το δεχθώ. Μα Αλεξάνδρέ μου ασε με να σε ευχαριστήσω και γώ με την σειρά μου για τα υπέροχα τα ποιήματα σου, γι αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που βλέπεις τα πράγματα και που τον εκφράζεις τόσο συμπυκνωμένα και απλά μες από τους στίχους των ποιημάτων σου κι όχι μόνο. Εγραφες τις προάλλες γιαυτούς που περνούν από τον χώρο σου, σε διαβάζουν και δεν μιλαν\’. Χμ! Είμαι ένας από αυτούς κι εγώ, να ξέρεις. Κι σε άκουσα πόσο θα χαιρόσουν κάποιο σχόλιο από τους διαβατάρηδες σαν και μένα, και πάλι σώπασα..Ξέρεις, είναι μερικές φορές που τα λες όλα εκεί μέσα και νοιώθω περιττό να πω οτιδήποτε άλλο, μα θα διορθωθώ κάπως. Γιατί, από την μεριά σου έχεις δίκηο και σύ σαν παραπονιέσαι.Και το άκουσα, στο λέω

    Μου αρέσει!

  6. Το να είσαι αληθινά μεγάλος στα μικρά πράγματα, το να φέρεσαι με ανωτερότητα και γενναιοφροσύνη στις ανούσιες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, είναι μια τόσο σπάνια αρετή που αξίζει αγιοποίηση.*Χ. Μπίτσερ Στόουβ *….Ταιριάζει κάπως ..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s