Σαν φυσάει ο άνεμος


 …παρασέρνει πολλά στην διάβα του κι όχι μόνο φύλλα νεκρά μα και χάδια που κρατάν’ ακόμη κάτι από την ζέστα του χεριού που τ’ άφησε στον άνεμο..

Το χαμένο χάδι

 28040_479083048810713_723770512_n

Φυσάει κι απόψε ένας άνεμος..

Γλιστράει μέσα απ’ τα δάκτυλα το αναίτιο χάδι,
μου φεύγει από τα χέρια. Στον άνεμο όταν κυλάει,
το χάδι μου πλανιέται δίχως σκοπό ούτε μέλλον,
το χαμένο χάδι ποιος θα το βρει να το πάρει;

Θα μπορούσα ν’ αγαπήσω απόψε με μια άπειρη λύπη
θα μπορούσα ν’ αγαπήσω τον πρώτο τυχόντα.
Κανένας δεν έρχεται. Μοναξιά στ’ ανθισμένα δρομάκια.
Το χαμένο χάδι θα κυλάει… θα κυλάει…

Αν απόψε στον άνεμο σε καλούν ταξιδιώτη,
αν ριγήσει τα κλώνια ένας γλυκός στεναγμός,
αν σου σφίγγει τα δάχτυλα ένα χέρι μικρό
που σε κρατάει και σε αφήνει, σε βρίσκει και φεύγει.

Αν δε βλέπεις το στόμα που φιλάει, ούτε εκείνο το χέρι,
αν το κάλεσμα δεν είναι παρά μια αυταπάτη
του αγέρα, ω, ταξιδιώτη που έχεις μάτια γαλάζια,
διαλυμένη στον άνεμο, θα με αναγνωρίσεις;

Είναι ένα ποίημα

της Alfonsina Storni

  μτφ: Ρήγας Καππάτος

a

        Το τραγούδι όπου ακούγεται στο video έχει το τίτλο “Η Αλφονσίνα και η θάλασσα” “ Αlfonsina y el mar “ και είναι ένα αφιέρωμα στην μεγάλη Αργεντινή ποιήτρια Αλφονσίνα Στόρνι (Alfonsina Storni, 1892-1938) που, σαν ήρθε η ώρα που  για κείνη ο χρόνος της εδώ είχε μικρύνει κι ήταν αφόρητος, εκείνη “επέλεξε” να φύγει από την ζωή τούτη περπατώντας μες στην θάλασσα ώσπου να κοιμηθεί για πάντα στην αγκαλιά της.

       Είναι από τα ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει, τραγουδισμένο από την μεγάλη τραγουδίστρια Mercedes Sosa, οι στίχοι είναι του Félix Luna και η μουσική σύνθεση του Ariel Ramínez

       Λίγο πριν κινήσει για το τελευταίο της ταξίδι έγραψε κάτι σα γράμμα. Οι στίχοι του  έχουν στα ελληνικά ως εξής:

…….

Βάλε με να κοιμηθώ, Νόνα, ξάπλωσέ με
φέρε μου ένα φως για το προσκεφάλι
έναν αστερισμό, όποιον θέλεις
όλοι κάνουν- μόνο χαμήλωσέ τον λίγο…

…ευχαριστώ. Α, έχω και μια παραγγελιά:
Αν ξαναπάρει εκείνος στο τηλέφωνο
πες του να μην επιμένει, έχω φύγει.

               Οι  δε στίχοι ( lyrics) του τραγουδιού  μεταφράζονται ως εξής:

Αlfonsina y el mar

Alfonsina and the sea

Η Αλφοσίνα και η θάλασσα

Por la blanda arena que lame el mar
Tu pequeña huella no vuelve más,
un sendero sólo de pena y silencio llegó
hasta el agua profunda.
Un sendero sólo de penas mudas llegó
hasta la espuma.
Sabe Dios qué angustia te acompañó,
qué dolores viejos calló tu voz,
para recostarte arrullada en el canto de las
caracolas marinas.
La canción que canta en el fondo oscuro del mar
la caracola.
Te vas Alfonsina, con tu soledad.
¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el pecho y te está llamando.
Y te vas hacia allá, como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.
Cinco sirenitas te llevarán
por caminos de algas y de coral,
y fosforescentes caballos marinos harán
una ronda a tu lado,
y los habitantes del agua van a jugar
pronto a tu lado.
Bájame la lámpara un poco más,
déjame que duerma, nodriza, en paz,
y si llama él no le digas que estoy, dile que
Alfonsina no vuelve.
Y si llama él no le digas nunca que estoy,
di que me he ido.
Te vas Alfonsina, con tu soledad.
¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
te requiebra el alma y te está llamando.
Y te vas hacia allá, como en sueños,
dormida, Alfonsina, vestida de mar.

 

Over the soft sand licking the sea
her small footprint never comes again
and a single path of grief and silence
reached the deep water,
a single path of mute griefs reached the foam.
God knows what anguish filled you,
what ancient sorrows deadened your voice,
to lay you down lulled by the singing of the sea shells,
the song sung by the shell on the dark bottom of the sea.
You are going, Alfonsina, along with your loneliness,
What new poems did you go to search for?
An ancient voice of wind and salt
breaks your soul and it’s taking it away…
and you go over there as in a dream,
asleep Alfonsina, clothed in sea.
Five little mermaids will take you
through ways of seaweeds and corals,
and phosphorescent sea horses will make a round
at your side,
and the inhabitants of the water are soon going
to play at your side.
«Soften the lamp a bit more.
Let me sleep in peace, nurse.
And if he calls, don’t tell him I’m here, tell him Alfonsina will not be back.
And if he calls, never tell him I’m here,
do say I am gone.»
You are going, Alfonsina, along with your loneliness,
what new poems did you go to search for?
An ancient voice of wind and salt
breaks your soul and it’s taking it away…
and you go over there as in a dream,
asleep Alfonsina, clothed in sea.

Από τη μαλακή άμμο
Που γλείφει τη θάλασσα
Η μικρή της πατημασιά
Δεν επιστρέφει πια
Ένα μονοπάτι μόνο
Από θλίψη και σιωπή θα φτάσει
Μέχρι τα βαθιά νερά
Ένα μονοπάτι μόνο
Από βουβές θλίψεις θα φτάσει
Ως τον αφρό.

Ο Θεός ξέρει πόση στεναχώρια
Σε συντρόφεψε
Ποιοι παλιοί πόνοι
Κρύφτηκαν στη φωνή σου
Για να ξαπλώσεις
Νανουρισμένη απ’ το τραγούδι
Από τα θαλασσινά κοχύλια
Το τραγούδι που τραγουδά
Στα σκούρα βάθη της θάλασσας
Το κοχύλι.

Πηγαίνεις Αλφονσίνα
Με τη μοναξιά σου
Ποιά καινούρια ποίηματα
Πήγες να ψάξεις;
Μια φωνή παλιά
Από άνεμο κι αλάτι
Σου φλερτάρει την ψυχή
Κι αυτή σηκώνεται

Και πας προς τα εκεί
Όπως στα όνειρα
Κοιμισμένη, Αλφονσίνα
Ντυμένη με θάλασσα.
Πέντε μικρές σειρήνες
Θα σε σηκώσουν
Από δρόμους των φυκιών
Και των κοραλιών
Και φωσφορίζοντα
Θαλασσινά αλογάκια θα κάνουν
‘Εναν γύρο στο πλευρό σου
Και οι κάτοικοι
Του νερού θα παίζουν
Σύντομα μαζί σου
Πηγαίνεις Αλφονσίνα
Με τη μοναξιά σου
Ποιά καινούρια ποίηματα
Πήγες να ψάξεις;
Μια φωνή παλιά
Από άνεμο κι αλάτι
Σου φλερτάρει την ψυχή
Κι αυτή σηκώνεται
Και πας προς τα εκεί
Όπως στα όνειρα
Κοιμισμένη, Αλφονσίνα
Ντυμένη με θάλασσα
.

 

Τranslated by Nebrulla.

 Μετάφραση:Γητεύτρια

        Περισσότερα για την Λατινοαμερικανίδα ποιήτρια ΑΑλφονσίνα Στόρνιλφοσίνα Στόρνι,

         εφ’ όσον θέλετε:

          Go to source web page: Alfonsina Storni Biography

Go to source web page: Ποιείν – Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης » 2008 » October » 12

Go to source web page: Alfonsina Storni – Wikipedia, the free encyclopedia

 a

                                Καληνύχτα

Advertisements

6 thoughts on “Σαν φυσάει ο άνεμος

  1. Όμορφη καταχώρηση, φίλη Βεατρίκη. Και ένιωσα σα να με αφορούσε. Καλή της ώρα, της Αλφονσίνα… Μια γλυκειά καληνύχτα.

    Μου αρέσει!

  2. ώχ μωρε και σύ…………..σαν την μοδίστρα κάνεις…..Σαν φυσάει ο άνεμος……………..τί θαρρείς..ο άνεμος την δικιά σου Αλφοσίνα σκέφτεται ?…..Μην την πάρει και την σηκώσει και αυτήν……………ΧΑΙΡΕ Βεατρίκη………..Γειά Σου ρε Υστερόγραφε και σε σένα………….: (((((((((: ))))))))))

    Μου αρέσει!

  3. Ομορφη ποίηση… Δεν ήξερα για τον τραγικό θάνατο της ποιήτριας… Σε ευχαριστούμε!Καλή σου μέρα Βεατρίκη μου! 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Κώστα Καρυωτάκη ΦΥΓΗ 1. Αισθάνομαι την πραγματικότητα με σωματικό πόνο. Γύρω δεν υπάρχει ατμόσφαιρα, αλλά τείχη που στενεύουν διαρκώς περισσότερο, τέλματα στα οποία βυθίζομαι ολοένα. Αναρχούμαι από τις αισθήσεις μου. Η παραμικρότερη υπόθεση γίνεται τώρα σωστή περιπέτεια. Για να πω μια κοινή φράση, πρέπει να τη διανοηθώ σ\’ όλη της την έκταση, στην ιστορική της θέση, στις αιτίες και τα αποτελέσματά της. Αλγεβρικές εξισώσεις τα βήματά μου. 2. Είμαι ο Φαίδων ριγμένος στη λάσπη. Θαυμαστό βιβλίο, που οι έννοιές του δε θα το σώσουν από τον άνεμο και τη βροχή, από τα στοιχεία και τους ανθρώπους. 3. Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, εφόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, κ\’ επήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Έχανα τη συνείδηση του περιβάλλοντος, αλλά επήγαινα σαν υπνοβάτης, ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Οι παλιάτσοι έτρεχαν μπροστά μου ή εχόρευαν γύρω δαιμονισμένα. Εφώναζαν, εχτυπούσαν. Αλλά εγώ επήγαινα βλέποντας τα σύννεφα και ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Δυσκολότατα επροχωρούσα. Με τους αγκώνες άνοιγα τόπο, αφήνοντας πίσω μου ράκη. Αποσταμένος, ματωμένος, στάθηκα κάπου. Στον ήλιο έσπαζαν οι καγχασμοί των άλλων. Κ\’ ήμουν γυμνός. Γέρνοντας βαθιά, σαν τσακισμένο δέντρο, άκουσα για τελευταία φορά την εσωτερική μου φωνή. 4. Και τώρα έχασα την ήρεμο ενατένιση. Πού ν\’ αφήσω το βάρος του εαυτού μου; Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με του κήπους. Τα βουνά με ταπεινώνουν. Για να δώσω τροφή στους λογισμούς μου, παίρνω το μεγάλο, δημόσιο δρόμο. Δύο φορές δε θα ιδώ το ίδιο πράγμα. Οι χωρικοί που στέκονται απορημένοι, έχουν την άγνοια και την υγεία. Τα σπίτια τους είναι παλάτια παραμυθιού. Οι κατσίκες τους δε μηρυκάζουν σκέψεις. Χτυπώ το πόδι και φεύγω. Περπατώ ολόκληρες μέρες. Πού πηγαίνω; Όταν γυρίσω το κεφάλι, ξέρω πως θ\’ αντικρίσω το φάσμα του εαυτού μου.

    Μου αρέσει!

  5. Γειά σας και σας ευχαριστώ όλους σας και τον καθένα σας ξεχωριστά…και μην με κοιτάς στραβά 300 μου ! Μπορεί μοδίστρα να μην είμαι και ας κατέχω από μοδιστρική , μα σαν το διάβασα ξαφνιάστηκα. Ξέρεις από μοδιστρική 300 μου;; Να σου βγάλω το καπέλλο (κι ας μην φοράω) Τώρα , 300 μου ρωτάς και τ\’ αλλο. Τι να σκέφτομαι εγώ σαν φυσάει ο άνεμος; Να σου πω. Μόνον την Αλφοσίνα δεν σκέφτομαι! Μπέσα! Ομως, ο φθινοπωριάτικος ο άερας, ειδικά, έχει μια γλύκα άλλη.. Σαν τον νοιώθω στο πρόσωπό μου είναι σαν να νοιώθω ένα χάδι από χέρι ανθρώπινο..Εχει κάτι από την ζέστα του, κάτι από την τραχύτητα και την απαλότητά του συνάμα..Μπέσα, σου λέω! Και σαν διάβασα τούτο το ποίημα της Αλφοσίνα, αυτή η αίσθηση μού ήρθε στο νού. Και γοητεύτηκα. Για δες, σκέφτηκα..Δενε είχα σκεφθεί ποτε ν\’ αφήσω ένα χάδι στον άνεμο, μα τό\’νοιωθα σαν μου τόφερνε! Εκπληκτικό, έτσι;Μόνικά μου, Μίνα μου. Εγώ δεν γνώριζα ούτε το ποίημα, ούτε την ποιήτρια πρίν ακούσω το τραγούδι που έβαλα παρακάτω. Μου άρεσε η εκφραστικότητα, ο ρυθμός, η αισθαντικότητα της φωνής της μεγάλης τραγουδίστριας και από κεί κίνησα να αναζητώ να μάθω περισσόετερα. Και έτσι, βρήκα την ποιήτρια- που σημειωτέον θεωρείται μιας από τις πιό σημαντικές ποιητικές γυναικείες φωνές στην λατινική Αμερική- και έτσι βρήκα και το ποιήμά της το παραπάνω!Υπέροχη γραφή! Με γοήτεψε!Κι ύστερα έμαθα και για την ζωή της την πολύ μα πολύ ταλαιπωρημένη.Που λες, Στυλιανέ μ ου, η Αλφοσίνα δεν ξέρω αν μισούσε τον εαυτόν της σαν πως ο Καρυωτάκης. Εκείνη επέλεξε να αυτοκτονήσει, γιατί η ανίατη και θανατηφόρα αρρώστεια από την οποία έπασχε επί καιρό την κατήντησε κνα μην αντέχει άλλο..Ο χρόνος για να φύγει φυσιολογικά ήταν επί θύραις . Απλά εκείνη ξέφυγε από κείνη την ώρα που ο Θεός ο Θάνατος της είχε ορίσει , επιλέγοντας αυτή το πότε και το πως. Γιαυτό και στο ποιημά της το τελευταίο πουγραψε και μετά πήγε και πνίγηκε, γράφει: "Αν ξαναπάρει εκείνος στο τηλέφωνοπες του να μην επιμένει, έχω φύγει".Θαυμάσια η καταχώρηση εκ μέρους σου, Στυλιανέ μου, αυτού του γραπτού του Κ. Καρυωτάκη!!Σε ευχαριστώ!!!!Αχ! Τι νάρκισσος που ήτανε! Με Πορφυρή πορφύρα, με στέμμα καθαρό από ατόφιο χρυσάφι φορώντας ύψωσε ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη και ως Φαίδων ριγμένος στην λάσπη κατήντησε εαυτόν.. Πού ν\’ αφηνε το βάρος τέτοιου εαυτού;; Οπου και αν τ\’αφηνε, όσο και αν ξεμάκραινε, όσο και αν έφευγε, ήξερε πως σαν γύριζε το κεφάλι του θ\’αντίκρυζε το φάσμα του εαυτού του!Καημένη Μαρία, από ποιόν προσδοκούσες ν\’ αγαπηθείς και πόσο την αγάπησες την προσδοκία και αυτόν!Κάπως έτσι τόδα το κείμενο, φίλε μου!Τι ποιητική, τι λυρική κι όμορφη η γραφή του, όμως!Αιολέ μου, είπα να κάνω ενα κομματάκι σχόλια επί σχολίων και ακτέληξα νβα γράφω αράδες κι αράδες.Να σου πω μόνο τούτο. Απ\’ όταν πρωτοδιάβασα το δικό σου το σχόλιο έχω στην πίσω μεριά του μυαλού μου, σαν να έχω τοποθετήσει εκεί σε κουτάκι, κείνο που λες: " Και ένιωσα σα να με αφορούσε"Τι παράξενο!Ακόμη το συλλογιέμαι!Καλή νύχτα σας! Και καλή αυριανή!Σας ευχαριστώ όλους σας!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s