Από μέσα προς τα έξω..


ερειπωμένο σπίτι

This is really a dilapidated house
Receiving a visitor
Under the burning sun.

Ippekiro Nakatsuka

(1887 ~ 1946)

         Από παλιά είχα σταθεί μπρος σ’αυτήν την εικόνα..απ’ όταν την είχα πρωτοδεί..Κι όλο και ερχόταν μετά η εικόνα τούτη πίσω από τα μάτια απρόσκλητη, ώρες ανυποψίαστες. Και μ’ ερωτήματα αντάμα της..

             Ένα παράθυρο χωρίς τζάμια σε σπίτι ερειπωμένο. ’Ένα μονοπάτι χορταριασμένο ίσα που αχνοφαίνεται να οδηγεί στο σπίτι..Κάποτε θάταν καθαρά οριοθετημένο..τώρα ο κισσός είναι που όλο και θεριεύει πάνω του..Κι η ματιά από μέσα προς τα έξω..

           Κάποιος είχε μπεί, επισκέπτης μες στο έρμο το πεθαμένο το σπίτι και κοίταγε πίσω από το παράθυρο, έξω. Μια στιγμή στον χρόνο.. Ποιός νάταν άραγε;

            Εριξε την ματιά του πάνω στο παραθυριού τον σκελετό, την πέρασε πάνω από την σκουριασμένη την λάμπα πετρελαίου στο παραπέτο του, μέσα από τον αραχνένιο ξεσχισμένο ιστό και ξέμεινε να βλέπει εκεί, έξω από το σπίτι το έρμο. Σαν πως θάκανε κάποιος, κάποτε που ζούσε εκεί μέσα..Τότε που θάσαντε όλα ζωντανά, κι εκείνος και το σπίτι..

            Εξω η ματιά του επισκέπτη… Εκεί, που ο ήλιος ολοζώντανος καίει χύνοντας πλούσιο το βαθυκίτρινο χρυσό και τα δέντρα σείονται περήφανα ντυμένα στα πράσινά τους. Αναδεύοντας την φυλλωσιά τους ο αέρας τους δίνει ανάσα, ξεχωρίζοντας τα ζωντανά και σπρώχνοντας τα καστανοκιτρινισμένα τα μισοζώντανα τα φύλλα τους μεσα στο σπίτι, εκεί που θα ταιριαξουν , σαν νεκρώσουν, με τα άλλα τα πεθαμένα. Πϊσω από το παράθυρο μες στο νεκρό το σπίτι σαν να μην φτάνει ο αέρας.

          Φύλλα καφετιά έχουν απομείνει κουβαριασμένα σαν πως όταν άφησαν την τελευταία τους πνοή πάνω στο σκεβρωμένο το παράπετο το ξύλινο του παραθύρου..Μια ανάσα αγεριού αρκεί να μένουν να γενούν θρύψαλα..μα κείνος σαν νάναι λειψός και να μη φτάνει ως  μέσα εκεί. Μοναχά έξω νάναι. Το ξύλο του παράπετου παλιών ξεχασμένων καιρών, πολυδουλεμένο, γιομάτο από ουλές. Κι αχνάρια ανθρώπινα που κάποτε ακουμπούσαν πάνω του .Κι ο κισσός που απλώνεται έξω του..Θαρθεί η ώρα που θα μπεί και μέσα του …

           Ποιός νάταν ο επισκέπτης του τέτοια ώρα;

      Μνήμες που δεν γνώριζα σα να αργοσέρνονταν αόρατες πίσω από τον απλωμένο τον ιστό της αράχνης, αφημένον από κείνη την υφάντρα του εκεί, να χάσκει δαντέλα σχισμένη στην κορνίζα του παράθυρου ..

         Μια λάμπα πετρελαίου  αφημένη από καιρούς πολλούς να σκουριάζει μες στην γύμνια της χωρίς το γυάλι της μπρος στο παράθυρο, πάνω στο παλιό το ξύλο του παραπέτου. Κάποτε θα ‘χε μεσα της πετρέλαιο, θα είχε φως. Κάποιος θα την είχε κεί αναμμένη να φωτίζει. Για να βλέπει άραγε μες στο σπίτι σαν έπεφτε η νύχτα;Ή για να φωτίζει οδηγός για κείνον που θαρχόταν από το μονοπάτι μεσα από τις φυλλωσιές, φάρος οδηγός μες στην νύχτα;

           Ποιός άραγε να την είχε βάλει εκεί κάποτε; Ποιόν να περίμενε; Και να ‘ρθε ποτε εκείνος ή να ξέμεινε εκεί η λάμπα να σκουριάζει αποξεχασμένη σαν πως κι εκείνος που περίμενε; Και να περίμενε ωσπου όλα που πέθαναν και κιός μαζί; Περιμένοντας;

          Ακινησία μέσ’ στο σπίτι, νέκρα  παντού και η αράχνη φευγάτη κι αυτή..Ο ήλιος μόνον απέξω να καίει ολοζώντανος.Μέσα η σκουριά κι αργοπεθαμός..

          Μα, οχι, οχι, κάτι ανασαίνει μεσα εκεί,  κάποιος είναι ζωντανός κι είναι μέσα…Ναι, ο επισκέπτης..Ηρθε, είναι μέσα και βλέπει,  είναι μέσα κι ακούει ..Ο χώρος σα να γιόμισε ψίθυρους.. Εξω η ματιά του κι όλος αυτός εντός..Σαν στην θέση νάναι εκείνου που περίμενε κάποτες..

            Ποιός νάταν ο επισκέπτης;

           Αντάμα τα ερωτήματα με την εικόνα πίσω από τα μάτια μου, ώρες ανυποψίαστες..

baum-33               Κι είναι που τούτη η εικόνα ήρθε κι έγινε μέρος της ζωής μου τούτες τις μέρες.Κι ήρθε η ώρα που ‘γινα εγώ ο επισκέπτης εκείνος..Όλη εντός και την ματιά έξω..Να ακούω τους ψιθύρους, να μου μιλάν’ για τις μνήμες τις άγνωστες εκείνων που ζήσαν’ κάποτε μέσα εκεί και που περίμεναν αφήνοντας μια σκεβρωμένη λάμπα πετρελαίου οδηγό, κάποιον να βρει τον δρόμο κατά κει, να μπει και να τους ακούσει.

Βεατρίκη

 

Advertisements

8 thoughts on “Από μέσα προς τα έξω..

  1. ο χρονος εχει τεραστια δυναμη. Μπορει να περασει ευνοωντας κι αλλοτε να καταστρεψει τα παντα στο διαβα του.Ειναι ομως καποιες φορες που αφηνει ειδικα ιχνη σαν σε σημειο προς εξεταση και ερευνα. Τοτε εσυ ξεκινας την εξερευνηση σαν αλλος ερευνητης. Και τοτε τι βρισκεις; αυτο μονο ο χρονος, η σκεψη και η καρδια σου μπορουν να το ξερουν :[

    Μου αρέσει!

  2. Καλημέρα φίλη Βεατρίκη.Ένα πανέμορφο κείμενο όπου με τα μηνύματα συνάδει της προσμονής, της επιστροφής.Συγχαρητήρια φίλη!!!Να είσαι πάντα φωτεινή, χαρούμενη, δημιουργική, δυνατή.Άννα

    Μου αρέσει!

  3. Ειναι ο αντικατοπρισμος της μοναξιας και της ερημωσης..Ειναι ενα σπιτι?ειναι μια ψυχη? ειναι η ερημωση της καρδιας μας,και των συναισθηματων μας?Ειναι ολα αυτα..Ειναι η τελεια αποδοση του ρητου "μια εικονα χιλιες λεξεις"..και θα προσθεσω..χιλιες σκεψεις..Το κειμενο ειναι δικο σου..αλλα πιστευω καποιος αντικρυζοντας..και παραμενοντας λιγο στην εικονα..θα μπορουσε να γραψει τις δικες του σκεψεις..τα δικα του συναισθηματα..Νασαι παντα καλα Βεατρικη μου….

    Μου αρέσει!

  4. άλλο να βλέπεις κάτι από μέσα κι άλλο απ έξω ….αν μπο΄ρείς να έχεις και τις δύο όψεις τότε καλύτερα ….αλλά ας μη ξεχνάμε ότι όλα είναι διαφορετικά από τη μια στιγμή … στην άλληκαλή συνέεια

    Μου αρέσει!

  5. περνουν τα χρονια…. αδειαζουν οι χωροι…. και ο χρονος απαλυνει (?) τον πονο…..καθε εικονα και μια ιστορια….μια ιστορια που γεννιεται απο την φαντασια μας…..μια ιστορια απο εμας …για εμας…. αναλογα με την διαθεση μας…καλο απογευμα

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s