Κυριακάτικο απόγιομα της βροχής..   17 comments


Βρέχει, βρέχει…

Τούτη η Κυριακή του Μάρτη, ξημέρωσε μουντή, γκρίζα με κρύο και βροχή αντάμα της.

Η πόλη άδεια κι οι σταγόνες της βροχής να σπρώχονται από τον αέρα πάνω στα τζάμια..Κάπου στο μαυρισμένο ουρανό οι αστραπές φτιάχνουν άσπρου τεθλασμένες.Κι ύστερα η βροντή ακολουθεί στο βάθος..

Οι ήχοι της βροχής γίνονται πιό δυνατοί..όλο και πιό δυνατοί..

κι οι εικόνες μες στην σιωπή τούτου του απογέματος ρέουν με τον ρυθμό της και ηχούν και γίνονται όλο και πιό δυνατές στον νού μου..

Αγαπημένες εικόνες φευγαλέες κείνων που αγάπησα και φύγαν..

Να, δυο ολοστρόγγυλες σταγόνες της πως λαμποκοπούν διαμαντένιες πριν τρέξουν νερένιες πάνω στο τζάμι, σαν κείνα τα δάκρυα που σκούπιζα με τα δάχτυλά μου να χαθούν πάνω στο προσωπάκι το όμορφο της Νικολέττας μου ενόσω αγκάλιαζα τα ολόφωτα τα μάτια της ..Ολόδιες είναι..Κύλισαν ήδη..και η Νικολέττα μου έχει φύγει από καιρό..

Να, το ανεμοβρόχι πως σπρώχνει με βιά τα πρασινόφυλλα να αλληλοδέρνονται..σαν ν’ ακούω το σύρσιμο αναμεσίς των φύλλων κι ευθύς ο αχός από το βολόδερμα της ιτιάς της κλαίουσας  πάνω στην στέγη του ερημικού του εξοχικού έρχεται ευθύς και με κατακλύζει..Τι κεραυνοί κείνη την άγρια την νύχτα…Τι άνεμος, τι μπόρα ήταν εκείνη…κι η κλαίουσα να σέρνει με βιά τα κλαριά της πάνω στην στέγη..Είχα ξυπνήσει θυμάμαι, μες στην νύχτα..Κι ήταν η μπόρα και το άγριο το πλατάγισμα των κλαριών της κλαίουσας πάνω από την στέγη το πρώτο που είχα ακούσει..Κι ύστερα την βροντή του κεραυνού κι αναμεσίς το αλύχτισμα της Τάρας, του θυλικού του λυκόσκυλου ..Κλαίει η Τάρα; θυμάμαι, είχα αναρωτηθεί..Αγωνία..Τι να συνέβαινε;; Η Τάρα ούρλιαζε κλαίγοντας, ματακούω σαν τότε τα νύχια της  πως να γρατζουνάν την πόρτα..Θυμάμαι είχα σηκωθεί κι είχα ανοίξει να δω..Εξω πνιχτό σκοτάδι κι η Τάρα στο κατώφλι να ουρλιάζει κλαίγοντας και να με καλεί..

Θυμάμαι, έτσι καθώς ήμουν με την νυχτικιά μ’ενα πρόχειρο ρούχο που’ βαλα σκέπαστρο στην κεφαλή κι ενα φακό στο χέρι να βγαίνω ευθύς έξω στο σκοτάδι να την ακολουθώ..Τα πόδια μου να τσαλαβουτάν στα νερά και εκείνη να με φωνάζει να βιαστώ περισσότερο..

Θυμάμαι, σαν τώρα, πως στέκομαι πίσω από το βρεγμένο το θολό το τζάμι και κοιτάζω εντός, πως με είχε οδηγήσει η Τάρα σε ένα πρόχειρο κατάλυμα στην άκρη την γωνία του χτήματος..Εκεί, είχε σταθεί τότε μες στα νερά που’ χαν πλημμυρίσει την γης  ενα γύρω από το ξεχειλο του αύλακα, είχε χώσει την μουσούδα της μέσα τους και κάτι έψαχνε…Είχα ανάψει, θυμάμαι τότε τον φακό να δώ και την ρώταγα ..τι ψάχνεις Τάρα;

Κι έψαχνα κι εγώ να να δω τι..μες στα νερά..κάτω από την μπόρα, μες στο σκοτάδι 

Τότε τα είδα..τα μωρά της τα νιογέννητα..Τα είχε γεννήσει η Τάρα κείνη την νύχτα την άγρια και κείνα πνίγονταν ανήμπορα κουβαράκια μεσ’τα νερά..

Κι ήσαν πολλά..Πήρα μια σακκούλα που βρήκα κεί γύρω, θυμάμαι, κι έβαλα το πρώτο που βούτηξα μες από τα νερά, μέσα της..Η Τάρα με κοίταξε παραξενεμένη- σαν τώρα εχω το βλέμμα της  πως με κοίταξε-κι ευθύς μετά μες στην σιωπή κι οι δυο μας να ποστιάζουμε τα μωρά μες στην σακούλα, εγώ με το ένα χέρι κι εκείνη με το στόμα της παίρνοντάς τα..ενα ένα και προσθέτοντάς τα μες στην σακούλα.. Κι ύστερα να τρέχουμε μες στην πλημμύρα, κάτω από την μπόρα ίσα για το σπίτι..

Είχα ανάψει, θυμάμαι, την σόμπα- δεν προλάβαινα να στήσω το τζάκι..Απλωσα μια κουβέρτα κάτω στο δάπεδο κι έβαλα τα μωρά πάνω της..δίπλα στην σόμπα..Εκείνη η Τάρα, πήρε την κουβέρτα με το στόμα και την γύρισε πάνω στα μωρά της..Τά έπαιρνε μετά και τα έγλυφε ενα προς ενα και τα κοντιανε προς την σόμπα ..όσο εγώ άναβα και το τζάκι..

Ολη η νύχτα πέρασε έτσι..να βλέπω την Τάρα πως ανάσταινε τα μωρά της, ενώ τα κλαριά της κλαιουσας βουρλίζονταν πάνω στην στέγη..

Και το μπόρεσε η Τάρα..Ταφερε πίσω στην ζωή, για δευτερη φορά μες στην ίδια νύχτα..

Πιάνω τον εαυτόν μου να χαμογελά στις θύμισες..Η κλαίουσα δεν υπάρχει πιά.Την κόψαν’ από καιρό..χωρίς καν να μου το πούνε..Εκλαιγα με μαύρο δάκρυ για το χαμό της..

Η Τάρα έχει φύγει από κοντά μας, καιρό τωρα..Μείναν τα παιδιά της πίσω ως ότου μας τα δηλητηρίασαν μια μέρα κάποιοι που δεν μάθαμε ποτε ποιοί ήταν..Αυτό δεν μπορώ να το κουβεντιάσω ούτε τώρα..

Εξω, η βροχή σαν να κόπασε..Κάπου η Νικολέττα  μου χαμογελά..Κι η νύχτα  απλώνεται για μια ακόμη βραδυά.

Αύριο ξημερώνει η Δευτέρα. Η νέα μέρα.

Κάποιοι φύγαν, κάποιοι έρχονται κι η ζωή κυλάει σαν τις σταγόνες της βροχής που κυλάν’ κι αφού η βροχή έχει πάψει..σαν πως τα δάκρυα..

με καίνε ήδη..

Καλή σας νύχτα!

 

Digg This

17 responses to “Κυριακάτικο απόγιομα της βροχής..

Subscribe to comments with RSS.

  1. εν καιρω, οπως θα ελεγα κι εγω :[

  2. "Αύριο ξημερώνει η Δευτέρα."" Η νέα μέρα." Μια νέα μέρα γεμάτη από αγάπη και ευλογία…….Καλή σου νύχτα Βεατρίκη μου. Φιλιά.

    Αλήτισσα
  3. EUXOMAI LIGOTERO MELAGXOLIKO XEKINHMA THS NEAS EBDOMADASPANTOS OMOLOGO OTI ME GOHTEUEI OPOS GRAFEIS..SE EUXARISTO ,SPOUDAIO NA DIABAZEIS MIA SKEPSH SE XARTI KAI NA SOU GENNIOUNTAI SUNAISTHMATA MONADIKA GLUKA STHN KARDIAKALO BRADU BEATRIKH S EFILO

  4. καταπληκτικο κείμενο απο σενα… για σενα, αλλα και για μένα… που κύλησαν σταγόνες και εζησα την αγωνία της μάνας για τα μικρά της, την θλίψη για την κλαίουσα, και ειδα το πιο φωτεινο χαμόγελο!!!Καλή εβδομάδα… Καλό κανει η βροχή ξεπλένει…φιλια και μια αγκαλια!!!

    Τσουκνιδιτσα
  5. Mιά καλησπέρα απο μια περαστική…που διάβασε ένιωσε ένα δάκρυ να κυλάαργα στο μάγουλο…σα να πάγωσε ..εκεί…παρέα στη ..καμμένη κλαίουσασα να έζησε κάποια στιγμή της δικής της ζωής.υγ..σχώρα με για την εισβολή..καλό βράδυ σου εύχομαιγράφεις με τη καρδιά οχι με το χέρι…απλά υπέροχα!!!!!!

    ποκαχόντας
  6. Τι σου κάνει μια βροχερή Κυριακή… Υπέροχο κείμενο. Μελαγχολικό, νοσταλγικό …Μια καλή εβδομάδα να έχεις, Βεατρίκη μου…

  7. Υπέροχο το κείμενο,λιγάκι μελαγχολικό αλλά και αισιοδοξο συνάμα…Νέα ημέρα η αυριανή γεμάτες εκπλήξεις …Καλή σου εβδομάδα..

  8. Σύμπτωση?Τούτο το μουντό, γκρίζο k βροχερό Κυριακιάτικο απόγευμα του Μάρτη,γύρω στις 6 θάταν όταν ακούμπησα το προσωπό μου πάνω στο παγωμένο θολό΄τζάμι του λεοφωρίουΕπέστρεφα απο έναν αποχαιρετισμό/Κάποιος έφυγε κάποιοι ήρθαν..Λίγα λεπτά πρίν μιλούσα στο τηλέφωνο με μια φίληΛέγαμε για τα γκρίζα σύννεφα.Κείνα που ανάποδα πηγαίναν στον ουρανό και κείνα που αναποδα πέρπάτήσαμε στη ζωή.Η συνομιλία διεκόπη ξαφνικά..πάνω που ήθελα να της πω "αν νοιώθεις οτι δεν πας μπροστά,πήγαινε ανάποδα.Μέσα στις μνήμες θα βρείς πως είσαι αετός που πέταξες ανάμεσα απο καταιγίδες και τα κατάφερες τόσο καλά."Κι ύστερα ολο το δρόμο της επιστροφής τον πέρασα σε μια λανθάνουσα ανθρώπινη επιθυμία να φτιάξω ενα δόλωμα στο χαμόγελο και να το στείλω σε όσους εκείνη την ώρα έβρεχε μέσα τους. Το τζάμι ήταν παγωμένο μα η πιο ζεστή στιγμή είναι εκεινη που βρίσκω μισάνοιχτη την πόρτα σε ενα ποίημακαι απλώνω άρδην ενα χαλί ατέρμονης πολυσημίας απο λέξεις.Ενα χαλί που πάνω του θα κουρνιάσει μια κουρασμένη ζωή, μια λύπημένη μνήμη ενας επώδυνος αποχαιρετισμός,Εψαξα να βρώ στην τσάντα μου χαρτί και μολύβι .Δεν βρήκα παρά ενα πακέτο τσίγάρα και ενα κοραλί μολύβι των χειλιών.Κι αφόυ δεν είχα αργαλιό να υφάνω το χαλίζωγράφισα ενα χαμόγελο και τέσσερα βελάκια.Στη θέση των σημέιων του ορίζοντα.ΞέρωΔεν είμαι η μικρή σου Νικολέττα μα ήρθε!!!Πες μου δεν είναι αλήθεια?Αν κοιτάξεις μια σύμπτωση με γυμνό μυαλο μπορέί να τυφλωθείς.αν την κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής μπορεις να σώθείς απο μια πλημμύρα δακρύων.Σου στέλνω κι ενα κοραλένιο φιλί. θαυμασμού για της ψυχής σου τούτο το υπέροχο υφάδι.Καληνύχτα Βεατρίκη μου.

  9. Υ.Γ.Μη με μαλωσεις για το λεοφωριο.Ετσι μ αρέσει.Αλλίως λεω φορέίο..μπρρρ

  10. Καλημερα Βεατρικη..σημερα πολυ βροχη κ αυτο το μπουντο γκριζο που εχει η μερα δεν μ\’αρεσει καθολου ….σε κανα δυο μερες θα φυγει κ να μην ξαναρθει ….ΜΑΡΕΣΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ …ΦΙΛΙΑ

    ΙΡΙΔΑΜΑΡΙΑ ΓΚ.
  11. καλημερα Βεατρικη μου….καλη βδομαδα….ενα δυνατο κειμενο για τη ζωη… οταν ακομα κι η βροχη ακολουθει τις σταγονες στα ματια….καποιοι εφυγαν…καποιοι εμειναν πισω…και καποιοι αλλοι θαρθουν…και καπου -και οχι μονο η Νικολετα- καποιοι χαμογελουν…………

    ΓΕΩΡΓΙΑ
  12. Λιγο καλυτερη η μερα σημερα Βεατρικη μου..ετσι δεν ειναι;Η μουνταδα παραμενει..αλλα με τη θεληση του Θεου..θα βγει ο ηλιος.Οπως και στις καρδιες μας γλυκο μου κοριτσι..Διαβασα κατι που με συγκινησε τοσο πολυ..οπως και ολους μας.Σ\’ευχαριστω..

  13. Καλησπέρα σε όλους σας φίλοι μου και στον καθένα σας ξεχωριστά! Σας ευχαριστώ από καρδιάς! Για τα καλά σας λόγια , για οτι με στέρξατε με την αγάπη σας..σας ευχαριστώ..Είναι, βλέπετε κάποιες στιγμές..ναι είναι ρπαγματα της καρδιάς μου αυτά, τα έχω μέσα μου, γλυκόπικρες μνήμες..αγαπημένων..Ομως , καθώς το λέω, καθώς το λέτε και σείς η μέρα που ξημερώνει κάθε μέρα είναι η νέα μέρα και προχωράμε σε αυτή..Με ο,τι έχουμε και δεν μας χρειάζονται και πολλά, είναι η αλήθεια.Λιγα, ελάχιστα μοναχά!Να πω ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στην Γεωργία μας για τις στιγμές που περνάει τις δύσκολες , που ελπίζω με αυτά που έγραψα να μην τις δυσκόλεψα πιότερο..Μες στην ζωή είναι όμως, όλα..Δεν ωφελεί να τα αποφεύγουμε, ούτε όμως και να κινούμαστε και καταπάνω τους..Κάπου στα δίπλα μας..αντε ενα δύο βήματα πιό πίσω μας..για να μπορούμε να βαδίζουμε και να προχωράμε..Να καλοσωρίσω τους νιόεροτυς στην παρέα:Τον Ματθαίο και την Ποκαχόντας..Σας ευχαριστώ που ήρθατε, καλώς ωρίσατε.Το σπίτι εδώ είναι ανοιχτό και φιλόξενο, μην ξανακούσω να λες Ποκαχόντας μου οτι νοιώθεις ως εισβολέας..Ματαθαίες, έχεις δίκηο, η κάθε μας νέα μέρα έχει συνήθως εκπλήξεις και πολλες είναι τόσο όμορφες..Τσουκνιδίτσα , Μαρία μου..Είανι τόσο καθάριες μερικές μνήμες που δεν ξεπλέονται με τίποτις..Και έρχονται ώρες που θαρρώ πως είμαι με νερό ως τα μέσα μέσα..Αιολέ μου, κ. Γιαννιδάκη μου, εχει ο καιρός και φέρνει μα όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνουν όλοι οι καιροί μαζί..Νάστε καλά!Κατερίνα μου, Ντοράκι μου, ναι, ήταν καλύτερη η μέρα η σημερινή..Σαν να χειμώνιασε ξαφνικά..Εχει ο Μάρτης κάτι γυρίσματα, έτσι;..Μα που θα του πάει;Τι λέω τώρα; Εκείνο που στ\’αλήθεια θέλω να πω είναι πως στάλήθεια με συγκινήσατε όλοι σας..και όσα για σένα Λυδία μουΤι να πω καρδιά μου;Τι χάρισμα σουδωκε ο Θεός να γράφεις τόσο όμορφα, τόσο μεστά πράγματα ; Διάβασα και πίσω από τις γραμμές – μες στην ψυχή μου μίλησες-και έχω ένα να σου πω ..Αμποτες!Ναστε , νμαμαστε όλοι καλά!Καλό βράδυ σε όλους σας!

    Βεατρίκη
  14. Καλό βραδύ φίλη Βεατρίκη, μια εξαίσια εβδομάδα να έχεις.Η βροχή, το νερό…από πάντα καθαρτική η δύναμη του, αναζωογονεί…Φοβάμαι πως θα γράψω τα ίδια με τους υπόλοιπους.Υπέροχη η γραφή σου!!!Ευχαριστώ.Να είσαι πάντα φωτεινή, χαρούμενη, δημιουργική.Άννα

  15. Υπέροχη ανάρτηση!!!!!!!!!!!Τα σχόλια, που προηγήθηκαν, επίσης υπέροχα…..Να έχεις μια όμορφη νύχτα και…………μια καλή εβδομάδα.

  16. ΒΡΟΧΗ…βροχή μιας Κυριακής απόγιομακι εγώ τις στάλες της χαϊδεύωδάκρυ το δάκρυ κι απόκαματις αναμνήσεις ζωντανεύω η κλαίουσα να βολοδέρνεταιστα κεραμίδια της ζωής μουκι αυτή η βροχή να μαίνεταιμες τα κομμάτια της ψυχής μου Βροχή μιας Κυριακής απόγιομαΚι εγώ τις στάλες της χαϊδεύωΚι όσο κι αν λέω πως απόκαμαΈνα χαμόγελο που αγάπησα γυρεύω…καλημέρα… με χαμογελο

    Τσουκνιδιτσα
  17. Πολύ δυνατό και συγκινητικό, Βεατρίκη μου….Η ζωή συνεχίζεται με ήλιο και βροχή κι οι άνθρωποι που φύγαν απ\’αυτή, μας κρατούν ζεστή συντροφιά στην καρδιά μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: