Ρέκβιεμ για ένα όνειρο   4 comments


 

 

       Τον γνώριζα από χρόνια..Τον γνώριζα..τρόπος του λέγειν. Απλά γνώριζα οτι υπήρχε. Λιγοστές οι κουβέντες που είχαμε ανταλλάξει ολα αυτά τα χρόνια και αυτές πάνω σε θέματα δουλειάς..

        Σε όποια άλλη συζήτηση κι αν γινόταν μπροστά του και με άλλους, τον θυμάμαι που στεκόταν, παράμερα, σιωπηλός. Συμμετείχε όμως, σ’αυτό που γινόταν γύρω του. Τον έβλεπα με την άκρη του  ματιού να χαμογελά σαν ακουγε ένα αστείο..Σεμνό το χαμόγελο.

       Με το καιρό, τον είδα να γίνεται πιό εγκάρδιος στην προσωπική επικοινωνία- σαν δεν υπήρχαν άλλοι μπροστά, όμως.

        Αλλο κάτι δεν ήξερα γιαυτόν πέρα που απ’ τα αμυδρά τα ‘χνάρια εκείνης που ο ίδιος μού είχε δώσει με την εικόνα του. Δεν ξέρω να πω πολλά πράγματα για τον Γιάννη. Ενα παλληκάρι σεμνό, ευαίσθητο, εσωστρεφής και, ναι, ντροπαλός θάλεγα.Του είχε πάρει καιρό για να στέκει την ματιά του πάνω μου

         Κι είχα καιρό πολύ να τον δώ, πάνω από τρία χρόνια, αν καλοθυμάμαι. Απ’ οταν, ως υπάλληλο τον είχαν μεταφέρει σε μια αρμοδιότητα με την οποίαν δεν είχα σχέση. Ουσιαστικά, ήταν καταχωνιασμένος σ’ενα ανήλιαγο γραφείο με θέα τον φωταγωγό..

          Και σήμερα, κάλλιασε να τον ξαναδώ. Ηταν μαζί και άλλοι και γινονταν χαρές που ξαναβλεπόμαστε μετά από καιρό.. Είχαν ανοίξει την δίφυλλη των δύο γραφείων ανοιχτή να μπαίνει το φως της μέρας και στο γραφείο όπου ήταν ο Γιάννης.

         Εκείνος στεκόταν απόμακρα..εκανε τάχατες πως δούλευε. Εψαχνα την ματιά του και δεν την εύρισκα. Τι στο καλό, αναρωτήθηκα. Φιλική ήταν η σχέση μας..Το άφησα, μπορεί και να μην είχε διάθεση κείνη την ώρα..

        Ολο και ξαναγύριζα , όμως προς εκείνον. Κάτι συνέβαινε. Πόσο,  είχε αδυνατίσει, και πόσο χλωμός ήταν. Και κάτι άλλο, μια αίσθηαη πως κρυβόταν. Τι να μην ήθελε να δώ σ’εκείνον ;αναρωτιόμουν ενώ συνομιλούσα με τους άλλους.

         Τα μαντάτα για κείνον μου ήρθαν, χωρίς καν να τα ρωτήσω. Από τα ψθυρίσματα των άλλων, μετά, σαν με πήραν στο κατόπι..

          -Εχουμε πρόβλημα, είμαστε πολύ στενοχωρημένοι με τον Γιάννη , μου είπαν. Εμπλεξε με τα ναρκωτικά, βλέπεις, και δεν μπορεί να ξεκόψει. Με την βιά τον κρατήσαμε στην δουλειά..Θέλαν’ να τον διώξουν. Πως και δεν τ’αχεις μάθει; Βούηξε ο τόπος, μου τόνισαν..

          Στα 35ου έμπλεξε με τα ναρκωτικά..Ξαφνιάστηκα!Στάθηκα να ακούσω το μνημόνιο..Τι λεει ο ίδιος, ρώτησα

         -Λεει, μου συνέχισαν’ πως σαν ήταν στα 35ου, πήγε να σώσει μια κοπελλιά, φίλη του, που ήταν μπλεγμένη μ’αυτά, και έτσι εγινε και μπλέχτηκε κι εκείνος.

     – Και δεν μπορεί  να τα κόψει από τα τότε ; Ως τα τώρα ;

    – Είναι και που είναι-λεει- πολύ στενοχωρημένος γιατί έχασε τ’όνειρο να κάμει οικογένεια, ήταν η απάντηση

       – Κι επειδή έχασε τ’ονειρο αυτό, θέλει να πεθάνει, ξαναρώτησα ;

        – Είναι, λεει,  και που είναι ο τελευταίος της οικογένειας, μου είπαν  ως εξήγηση. Ολοι οι άλλοι έχουν χαθεί από καιρό και εκείνος μένει με την μάνα του..

           Δεν στάθηκα να ακούσω άλλα. Κι ούτε είχα φωνή να μιλήσω. Γύρισα και κοίταξα τον λαμπερό ήλιο ενός πρώιμου καλοκαιριού αντικρυστά μου.

          Ποσα πολλά σκοτεινά γίνονται κάτω από το φως του, αλήθεια!

Digg This

4 responses to “Ρέκβιεμ για ένα όνειρο

Subscribe to comments with RSS.

  1. Tι και τι, δεν κρύβει ένα ζευγάρι μάτια… Όμορφη, αν και λυπητερή η αφήγησή σου, Βεατρίκη μου… Μια καλή νύχτα να έχεις…

  2. θα σου αφήσω μονο μια καληνυχτα…

    Τσουκνιδιτσα
  3. απο το φως του ηλιου; μα δεν υπαρχει μεγαλυτερο σκοταδι απο αυτο του ηλιου ή της σκιας του αν θελεις.με αδικεις που αισθανομαι ανετα στο φως του φεγγαριου κι αυτο οταν υπαρχει;Ο Γιαννης χρειαζεται προσευχη. Αλλα περα απο αυτην, θα πρεπει να αναλογιστει αν ειναι δυνατος χαρακτηρας, αν εχει τσαγανο, αν πραγματικα ονειρευεται μια οικογενεια :[

  4. Καλημέρα σ\’ όλους!Γειά σου Αιολέ μου, χμ..ναι προκαλεί λύπη η ιστορία τελικά, μα μένα να σου πω μου γέννησε μετά το ξάφνιασμα κάτι ανάμεσα σε στενοχώρια και θυμό.Πόσα πολλά αναμεσίς των λέξεων που μου δόθηκαν ως απαντήσεις..Πόσα πολλά και σκοτεινά! Τα ναρκωτικά , απλά το σύμπτωμα! Αν δεν ήταν αυτά, κάτι άλλο θα ήταν, νομίζω.. Οχι, οτι η λήψη τους δεν είναι από τις χειρότερες διαλογές διαφυγής..και οχι που που η αμετρη εμπορία τους, η ελλιπής διώξή τους και τα υπόγεια παραλειπόμενα των καθε λογής ιστοριών που έχουν να κάνουν με αυτά δεν ζέχνουν..Παραζέχνουν! Και με πιάνει απελπισία ειδικά με ο,τι σχετικό με δαύτα έχει να κάνει με παιδιά..Που όλο και θεριεύει το κακό στην μικρή την ηλικία.Ο Γιάννης,( ψευδεπίγραφο το όνομα , όπως αντιλαμβάνεσαι για ευνόητους λόγους) λες κύριε Γιαννιδάκη μου, χρειάζεται προσευχή..Χμ! Κάτι τέτοιο έκανα με την επόμενη καταχώρησή μου από τούτη..Εδωκα μια απάντηση σε ιστορίες σαν του Γιάννη μέσα από μια καλημέρα και με ένα τραγούδι- προσευχή..Ακου το τραγούδι και πρόσεξε τους στίχους του, ειδικά! Είναι πανέμορφοι πραγματικά και τόσο ουσιώδεις!!!Μα δεν πιστεύω πως αρκεί, για παρόμοιες περιπτώσεις..δεν μπορούν να την ακούσουν , πιστεύω..Πόσο μάλλον να την ενστερνιστούν για να βγεί από μέσα τους ως δκιά τους..Πρέπει να υπάρξει κάποιος που να τους μάθει πρώτα να ακούν μα και να βλέπουν επίσης …Ας είναι και στο φως κάτω από τον ηλιο, φίλε μου..Η ματιά κι η αντίληψη οξύνονται μαζί με όλες τις αλλες αισθήσεις κάτω από το φως του φεγγαριού, ναι, έτσι το βλεπω κι εγώ..Πολύ πιό πολύ από ο,τι το φως του ήλιου που τυφλώνει ..ναιΔυστυχώς, όμως, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι δυνατοί, φίλε μου..Υπάρχουν και οι αδύναμοι, οι πιό ευαίσθητοι , οι πιό πολύ τραυματισμένοι από όσα τους έλαχαν σαν δεν μπορούσαν να αμυνθούν ή δεν είχαν την γνώση και την εμπειρία και την κρίση να απωθήσουν.. Και, για να λέω και την αλήεθια μου, πιστεύω κάθε άνθρωπος που κάπου έχει την αχίλλειο πτέρνα του..Κάπου Αν ονειρεύεται ο Γιάννης οικογενεια; Δεν μπορώ να απαντήσω για λογαριασμό του κι ούτε να τον ρωτήσω..Κι ούτε καν γνωρίζω αν τα μεταφερόμενα σε μένα ευσταθούν και κατά πόσο..Μπορεί και να υπάρχουν αλλιώς ή κι άλλα ανείπωτα από πίσω, που σίγουρα υπάρχουν. Από τρίτους τα ακουσα, μην ξεχνάς …Και ξέρεις , για το χαλασμένο το τηλέφωνο έτσι; (Ενα παιγνίδι παιδικό, το θυμάσαι;) Μα ασε με να αυθαιρετήσω..Θαρρώ όνειρο και δικό τους , μα κυρίως κι ανάγκη άλλου μετατοπισμένο σε κείνον ήταν. Που αυτός την πήρε όλη και την έκανε δικιά του..

    Βεατρίκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: