Βελονιά στο κέντημα   12 Σχόλια


 cropped-2a1

      Πάνε χρόνια από τότε..Ηταν  ενα πρωινό μιας λιόλουστης Ιουλιάτικης μέρας, θυμάμαι, που η νεαρή μητέρα ήρθε με το μικρό της γιό να με δεί.
      Ενοχλούμαι σαν φέρνουν τα παιδιά μαζί τους όταν έρχονται να τα πούμε..Είναι που τα παιδιά ακουν’ και είναι και πράγματα που δεν πρέπει να ακούνε.
      Σε τέτοιες περιπτώσεις, αποφεύγω και αποτρέπω κάθε συνομιλία πάνω σε όποια σχετικά θέματα περιορίζοντας την συνάντηση σε μια απλή, κατά το δυνατόν, κοινωνική συναναστροφή
      Δεν ηταν η πρώτη φορά που έβλεπα το παιδί της. Ενα μικρό χαριτωμένο αγοράκι περίπου στα πέντε με έξι του χρόνια..Το είχα ξαναδεί στο σπίτι του κάμποσο καιρό πριν από κείνο το πρωινό, σ’εκείνο το πάρτυ στον κήπο που είχα προσκληθεί από την μητέρα του.. Ενα παιδί, αεικίνητο, προκλητικά φασαριόζικο, έξυπνο, πολύ έξυπνο παιδί..αυτό θυμόμουν για κείνο..Αυτό και μετά κάτι άλλο, αναιπαίσθητο και φευγαλέο, κάτι που μούφερνε στον νού  πρωτοφτερούγισμα νεοσσού, κάτι που δεν μπορούσα να προσδιορίσω.
      Η μάνα βλέποντας οτι δεν είχα σκοπό να προχωρήσω σε οποιαδήποτε συζήτηση σε σχέση με το θέμα της, μου ζήτησε την άδεια να πάει ως την τουαλέττα πριν φύγει.
      Ετσι, εγώ ξέμεινα με τον μικρό. Δεν είχα ασχοληθεί μαζί του καθόλου, να πω. Ο μικρός είχε περιεργασθεί τον χώρο και στην συνέχεια εξερευνούσε αγγίζοντας με περιέργεια τα διάφορα κουτάκια που είχα γύρω μου ..Δεν τον σταμάτησα, άλλωστε είχα πεί από τα πριν πως δεν με πείραζε που τόκανε. Ελεύθερος πως ήταν από μένα, είχα συμπληρώσει στην μάνα του, σαν του είχε κάνει την σχετική σύσταση του "μη" ..Και με το που έφυγε εκείνη, εκανα, πως τάχατες κάτι έγραφα, περιμένοντάς την να επιστρέψει..Κι είχε ησυχία ο τόπος.
      Ως εκείνη την στιγμή που ενα υπέροχο χρυσοποίκιλτο κουτί που μουχαν φέρει δώρο από την Αραβία, στην προσπάθεια του μικρού να το ανοίξει, ξέφυγε αναπηδώντας από τα χεράκια του, άνοιξε στον αέρα κι έπεσε μετά αδειανό στο έδαφος. Το περιεχόμενό του από πάμπολλα μικρούλικα τοσοδούλικα χαρτάκια- ουρίτσες τις λέμε κι είναι τα  αποκόμματα από ασφαλιστικά ένσημα- γιόμισε τον αέρα όπου αφου στροβιλίστηκαν χύθηκαν μετά κι αυτά απλωμένα πάνω στο χαλί..
      Με ρωτησαν μετά οι γονείς του παιδιού, τι συνέβη τότε, από κείνη την στιγμή και μετα ανάμεσα σε μένα και στο παιδί..Είναι που εψαχναν, μου είπαν, οι γιατροί του παιδιού- να βρούν την μαγική στιγμή, την στιγμή της μαγικής λέξης- κλειδί- που είχε ειπωθεί..Ποιά, με ρωτούσαν, ήταν η λέξη-κλειδί; Μα, δεν ήξερα να τους πω

ψηφιδωτό

      Ηταν, άλλωστε τόσες πολλές οι στιγμές οι μετά..Τόσες πολλές, όσες και οι πριν, εκείνες οι ολιγόλεπτες, κάμποσες ημέρες πριν, οταν είχα πρωτογνωρισθεί με το παιδί, μοναχοί μας σαν είμασταν οι δυό, μες στην κουζίνα του σπιτιού του ενώ έξω γινόταν το πάρτυ..
      Κι είναι οι στιγμές μεταξύ των ανθρώπων αυτές που υφαίνουν μια σχέση, σαν βελονιά η καθε μια τους σε ένα κέντημα. Μοναδική κι ανεπανάληπτη.Ποιά να ήταν η μαγική στιγμή απ’ολες εκείνες τις πολλές; Ποιές νάταν εκείνες οι άλλες στιγμές που φέραν’ εκείνη την μια μοναδική μαγική στιγμή της λέξης-κλειδί;..Δεν ξέρω ακόμη να δώσω απάντηση.Ούτε αν υπάρχει τέτοια..Ισως, απλά ηταν η ώρα να γενεί και έγινε.Απλά!
     Κι όπως τα ανέσυρα τότε μετά από κείνες τις στιγμές, στην μνήμη μου, έτσι και τα γραφω, οσο και όπως τις θυμόμουν

tulipsm
     Ενόσω, λοιπόν, τα χαρτάκια τα τοσουδούλικα αιωρούνταν πριν καταλήξουν στο έδαφος, θυμάμαι, κοίταξα το παιδί και με μια ανάλαφρη κίνηση τούκανα νόημα να μείνει ακίνητο δείχνοντας με την ματιά μου προς την αιώρησή τους για να απολαύσουμε το θέαμα. Ηταν, βλέπετε, πολύχρωμα και τόσο χαριτωμένα τα τοσοδούλικα όπως  στροβιλίζονταν ελαφρά κι έπεφταν μετά ..Σαν σε χορό..Κι έμεινα ακίνητη και τα χάζευα..
     Οταν τέλειωσε αυτό, τότε σηκώθηκα και στρεφόμενη στο παιδί που ακίνητο είχε μείνει και με κοίταγε κατάματα, του είπα για να ησυχάσει πως δεν πείραζε μα του ζήτησα συνάμα να με βοηθήσει να τα μαζέψουμε ένα ένα τα χαρτάκια και να τα ξαναβάλουμε πίσω στο κουτί.
    Θυμάμαι, του είπα πως αυτό έπρεπε να γίνει γιατί αυτά τα χαρτάκια δεν ήταν απλά χαρτάκια, πως ήταν πολύτιμα για μένα, δηλαδή πως είχαν αξία και ήταν σημαντικά για μένα.
     Ο μικρός γονάτισε επίσης, συγκατανεύοντας θετικά και εγώ τότε, ενώ τα μαζεύαμε ένα προς ένα και τα βάζαμε πίσω στο κουτί τους, ξεκίνησα να του εξηγώ ποιά ήταν η πολυτιμότητά τους, τι εννοούσα οταν του είπα οτι είχαν αξία για μένα..δηλαδή, το τι σήμαιναν οι λέξεις σε σχέση με το τι συμβόλιζαν τα χαρτάκια
     Ο μικρός με άκουγε με ενδιαφέρον- κοιτάζοντάς με κείνα τα τόσο εκφραστικά μάτια του και κάποια στιγμή, θυμάμαι, με ρώτησε τι σημαινε η λέξη "γεροντάκι" που είχα χρησιμοποιήσει πάνω στην προσπάθειά μου να του εξηγήσω την σημασία των ενσήμων για την σύνταξη, της οποίας όμως την έννοια, είχα παραβλέψει να του εξηγήσω, σε αντίθεση με τις άλλες λέξεις που είχα πριν χρησιμοποιήσει, θεωρώντας εσφαλμένα πως την γνώριζε ήδη. Του εξήγησα τότε ντύνοντας μες από τον λόγο την λέξη και τις άλλες τις παρόμοιες με αυτήν με εικόνες και χρώματα και ήχους, όπως είχα κάνει και με τις πριν, για να καταλάβει. Επειτα, ο μικρός με ρώταγε διευκρινιστικά, εγώ απάνταγα, εκείνος συμπλήρωνε..
   Κάπως έτσι, δηλαδή, τόφερε ή ώρα και οι στιγμές που κουβεντιάζαμε – εγώ και το παιδί- πάνω στον όμορφο μαγικό κόσμο των λέξεων και των εικόνων ενώ ταυτόχρονα μαζεύαμε ενα προς ένα τα χαρτάκια, καθισμένοι πιά οκλαδόν στο χαλί..

tulipsm
     Τότε ήταν που έκουσα κάτι σαν γδούπο και ένα περίεργο πνιχτό ήχο από την μεριά του μπάνιου..
     Ανησύχησα και λέγοντας στο παιδί οτι πήγαινα να πιω ένα ποτήρι νερό, κατευθύνθηκα στο μπάνιο και αχνοχύπησα την πόρτα του ρωτώντας ψιθυριστά την μάνα του αν συμβαίνει κάτι..
     Ακουσα ένα πνιχτό ήχο και αργάνοιξα την πόρτα.Εκείνη ήταν μισοπεσμένη πάνω στο αναποδογυρισμένο σκαμπώ, τα μάτια της κόκκινα από τα δάκρυα που έτρεχαν και με πόση ένταση με έβλεπαν! Κι είχε, είχε μια πετσέτα χωμένη μες στο στόμα της που την κράταγε και με τα δυό της χέρια πάνω του σφιχτά..Μούκανε ενα βεβιασμένο νόημα με το ένα της χέρι να  μπω και να κλείσω πίσω μου την πόρτα.να μην ακούσει το παιδί.
     -Τον άκουσα! σαν να μου είπε, μόλις την εκλεισα,ενω κράταγε την πετσέτα μισοχωμένη στο στόμα της.
      Χάζεψα!Δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε..Της είπα να βγάλει την πετσέτα.
     – Τον άκουσα! επανέλαβε. Ηρθα να  μπω μέσα, σας άκουσα, κουβεντιάζατε, μου επανέλαβε! Ο γιός μου μιλάει!!!
     -Ναι, και βέβαια μιλάει..της είπα, προσπαθώντας να καταλάβω
     -Δεν μίλαγε πριν, τώρα μιλάει – μου τόνισε
     – Μα οχι, της είπα ζαλισμένη..Και από πρίν μίλαγε..

     -Τι μου λες τώρα;την ρώτησα  μετά,  εντελώς ξαφνιασμένη
     – Δεν πρέπει να ακούσει, δεν πρέπει να ακούσει..μου έλεγε, ενώ έκλαιγε με λυγμούς που τους έπνιγε στην πετσέτα….
     – Είπαν οι γιατροί, οταν είναι και γίνει, οταν αποφασίσει και θελήσει να μιλήσει, τότε να φερθούμε όλοι απολύτως φυσιολογικά, σαν να μην έχει συμβεί, σαν να μην έχει συμβεί..Πρόσεχε!!!Δεν πρέπει να καταλάβει, συνεχισε πνίγοντας τον λυγμό  και τις λέξεις με την πετσέτα.
     -Δηλαδή, την ρώτησα, μου λες, οτι ο γιός σου δεν είχε ξαναμιλήσει ως αυτήν την στιγμή πριν από τώρα στο δωμάτιο; Ποτέ πριν;
     Μου το επιβεβαίωσε, παρακαλώντας με να γυρίσω στο δωμάτιο και να του φέρθώ φυσιολογικά αφήνοντάς της χρόνον να συνέλθει..

tulipsm
     Εκλεισα πίσω μου την πόρτα του μπάνιου, καταζαλισμένη..Εγώ δεν είχα καν καταλάβει πως το παιδί δεν μίλαγε…Μα τι στο καλό συνέβαινε; Μα, συλλογιόμουν, είχα κάνει διάλογο μαζί του τότε στην κουζίνα…Ξανάφερα την εικόνα εκείνη στην σκέψη μου..Εκείνες τις στιγμές που με αφήκαν  με την αίσθηση την φευγαλέα του φτερουγίσματος..Α οχι, δεν είχε χρειαστεί τότε να μιλήσουμε με λόγια..Ναι, αυτό ήταν το ακριβές..Ημουν και εγώ στις σιωπές μου τότε, γιαυτό..
     Μα, δεν είχα καν υποψιασθεί πως το παιδί αυτό δεν μίλαγε!!
     Μπήκα στο χώρο όπου ήταν ο μικρός, κάθησα όπως πριν μαζί του, σιωπηλή πιά ..Κι ούτε που θυμάμαι τι με ρώταγε εκείνο και τι και αν απάνταγα εγώ.
     Η μάνα του εμφανίστηκε μετα από λίγο..Ηταν γελαστή και πόσο άνετη έδειχνε!! Κάτι ρώτησε, εγώ δεν είχα κουράγιο να μιλήσω, το παιδί ήταν που ανέλαβε κι έδωσε την απάντηση. Εκείνη, αμέσως μετά το πήρε  από το χέρι, λέγοντας οτι ήταν η ώρα να φύγουν, κι εγώ που τους ξεπροβόδισα σιωπηλή…
     Κι αυτό ήταν!
     Ναι, αυτό είχε συμβεί τότε. Ενας κόσμος χρόνιας σιωπής καταλύθηκε εκείνες τις στιγμές. Μια διάσχιση έγινε τότε από τον μαγικό κοσμο της σιωπής στον κόσμο τον μαγικό των λέξεων. Ηταν η ώρα..ποιός ξέρει να πεί; Εγώ πάντως, οχι. Ούτε που ήξερα, ούτε καν που είχα καταλάβει τι γινόταν , τι είχε γίνει σε εκείνες τις στιγμές!Και που το έμαθα μετά, ούτε που ξέρω το γιατί, κι αν υπάρχει τέτοιο.
     Εχουν περάσει χρόνια από τοτε, μα η αλήθεια είναι πως οι στιγμές εκείνου του πρωινού του Ιούλη, μένουν ζωντανές στην μνήμη μου ως τα τώρα.Μαγικές στιγμές η καθε μια τους, οι πριν, οι μετά και οι τότε.Ολες τους! Είναι που είναι βελονιές μοναδικές  και στο δικό μου κέντημα ζωής..

Keefers_WaterDrops153

Digg This

Advertisements

12 responses to “Βελονιά στο κέντημα

Subscribe to comments with RSS.

  1. συγκλονιστικη η ιστορια σου. Πραγματικα θα μπορουσε να αποτελει σεναριο μιας ποιοτικης αληθινης ταινιας :[

  2. Είναι αυτό που λέμεΑπό μένα… για μένα.Φιλιά Βεατρίκη μου, καλό Ιούλη!

    Bio-Μπαξές
  3. Είναι αυτό που λέμεΑπό μένα… για μένα.Φιλιά Βεατρίκη μου, καλό Ιούλη!

    Bio-Μπαξές
  4. Δεν μιλάμε για βελονιά αλλά για σακοράφα.Δεν ξέρω αν γνωρίζει κάποιος αν αυτό ειναι ευλογία ή πρόβλημα ,το σίγουρο είναι πως συγκλονίζει. Γιατί λοιπόν δεν πιστεύουμε στα θαύματα :

  5. Υπέροχη ιστορία…!!!Έχεις ένα χάρισμα που εύκολα διακρίνεται και από τις περιγραφές σου…Το παιδί το προσέγγισες με απόλυτη ψυχική καλοσύνη και αγνές προθέσεις. Ως εκ τούτου αγκάλιασες με ένα μαγικό τρόπο (όπως το εισέπραξε ο μικρούλης) την δική του ψυχή και τον οδήγησες στην έξοδο από τον κόσμο της σιωπής…!!!Οι γονείς σε πολλές περιπτώσεις δεν διαθέτουν την ωριμότητα να εισβάλλουν στον εσωτερικό κόσμο του παιδιού ΌΣΟ κι αν το θέλουν…Είσαι Απίστευτος άνθρωπος Βεατρίκη !!!Καλό μήνα

    Τζωρτζίνα
  6. Πολλά πράγματα μιλάνε και ας "φαίνονται" βουβά, στην πραμγατικότητα όμως ακούγονται σα φωνές που σκίζουν το διάστημα με την αγάπη της καρδιάς τους.

  7. Όταν οι ψυχές μιλούν… Τίποτε άλλο… Καλό σου μήνα…

  8. Οι σκέψεις…. για να γίνουν λέξεις θέλουν χρόνο και κυρίως ΤΡΟΠΟ.Πάρα πολύ όμορφη ιστορία.Καλό σου μήνα.

  9. Απρόβλεπτες….σημαντικες στιγμες…που σημαδεύουν μια ζωή…Καλό σου μήνα…

  10. καλημέρα … όμορφο

    Αλέξανδρος
  11. Μια γλυκόπικρη γεύση κεντημένη υπέροχα από την μαγική πένα σου…Σ ευχαριστώ…Καλό βραδάκι!!!

    Τσουκνιδιτσα
  12. merhabavideolar için teşekkür ederimsağlıckla ve hoşça kalgüzel günler senin olsun

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: