Ανεμοβρόχι στο ξημέρωμα


503000108

                ‘Ήταν ο δυνατός άνεμος που με ξύπνησε σήμερα νωρίς στο ξημέρωμα της μέρας. Δυνατός ο αέρας  και τα σίδερα που στηρίζουν τις τέντες της βεράντας έτριζαν αγκομαχώντας να συγκρατήσουν τα τεντόπανα. Εκείνα ταλανίζονταν πασχίζοντας  ν’ αντέξουν την ορμή του ανέμου, το βάρος των νερών που τα βάραιναν από την δύναμη της μπόρας..Κι εκείνος ο αχός τους…Μου’ ρθαν στην σκέψη οι τριγμοί του πλοίου καθώς το χτυπάει η μανιασμένη θάλασσα . Βγήκα έξω τρέχοντας να προλάβω το χειρότερο. Δεν πρόλαβα. Άκουσα το σχίσιμο του πανιού σύγχρονα με τις απανωτές βροντές των αστραπών  που γράφονταν τον σκοτεινό ακόμη στερέωμα τ’ουρανού. Ξανάρθε πίσω από τα μάτια μου η εικόνα ενός ξεσκισμένου καταρτιού .. Ξέμεινα  κάτω από την δυνατή μπόρα σκυμμένη κάτω  να  πασχίζω να βγάλω  ξεραμένα φύλλα απ’ τα σιφόνια με τα χέρια τεντωμένα έξω από το παραπέτο του μπαλκονιού,, να ελευθερώσω την ροή του νερού που είχε πλημμυρίσει την βεράντα.. Αυτό το κατάφερα κι ο ποταμός βρήκε διέξοδο. Ήμουν πια ολόκληρη  μούσκεμα κι ο αέρας κρατώντας την ζέστη του καλοκαιριού που’ φευγε με διαπερνούσε. Σήκωσα το δεντρί από την γλάστρα του όπως είχε γείρει κάτω από το ανεμοβρόχι.

            Τα μαλλιά μου στάλιζαν πάνω στα μάτια μου, τ’ανασήκωσα κοιτάζοντας ένα γύρο να δώ τι άλλο να φροντίσω. Το καναρίνι έσκουξε,  θυμίζοντάς μου την παρουσία του..  Έτρεξα και  το’ βαλα με το κλουβί του μέσα στο σπίτι. Ησύχασε. Ο σκύλος μου, αυτός που απεχθάνεται να πατήσει έστω και νωπό έδαφος με είχε ακολουθήσει βουτηγμένος στα νερά.. Μέσα Νίττο, του φώναξα..Υπάκουσε ευθύς, μένοντας σιωπηλός.

           Το νερό της βροχής είχε διαπεράσει από την αρχή το νυχτικό μου. Τώρα πια έσταζα ολόκληρη. Απόλαυσα το νερό όπως με διαπερνούσε. Ήταν ορμητικό, χλιαρό και αναζωογονητικό, ευχάριστο..Έστρωσα τα μαλλιά μου πίσω να ελευθερώσω το μέτωπο..και τότε θυμήθηκα την κόμμωση που με επιμέλεια μου είχε φτειάξει η κομμώτρια το απόγιομα χθες.. Πάει αυτή, σκέφθηκα και χαμογέλασα.. Πάει καλά που δεν είμαι σε εκείνο το πλοίο…. 

          Είχε πιά ξημερώσει κι η μέρα πάσχιζε να διώξει την σκοτεινιά τ΄ουρανού.. ‘Έστρεψα την ματιά μου προς την θάλασσα. Ήταν ανταριασμένη σκοτεινή κι αφρισμένη. Η μπόρα πέφτοντας πάνω της είχε φτειάξει μια αχλή ομίχλη που έσβηνε τα βουνά στο βάθος του ορίζοντα. Δεν είδα πλοίο. 

          ‘Ώρα για ένα καφέ σκέφθηκα και τρύπωσα στην ασφάλεια του σπιτιού μου.

   Καλημέρα σε όλους σας..          

Advertisements

2 thoughts on “Ανεμοβρόχι στο ξημέρωμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s