Σε στάδιο μεταμόρφωσης


moritake script         “A fallen blossom                         

   returning to the bough, I thought —

                    But no, a butterfly.”                                        Arakida Moritake

sensational-butterflies-pupa-on-tree-two-column (2)

“Ένα πεσμένο άνθος

που επιστρέφει στην κλάρα, νόμισα-

Αλλά όχι, μια πεταλούδα”

9a0f7042

1. blu

aniflow-01

Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν” είχε πει ο Ηράκλειτος

 

Από τα πανάρχαια χρόνια, οι άνθρωποι είχαν παρατηρήσει τον θαυμαστό κύκλο δημιουργίας των πεταλούδων στα στάδια μεταμόρφωσής τους μέχρι την ολοκλήρωση της γέννησής τους, όπως ξεκινάν’ από τις κάμπιες, πως  ύστερα μες στο κουκούλι τους μετασχηματίζονται σε χρυσαλλίδες και έπειτα πως στο τελικό στάδιο μεταμόρφωσής τους από χρυσαλλίδες γίνονται πεταλούδες, ολοκληρώνοντας έτσι τον κύκλο της δημιουργίας τους. Αυτό το εγγενές φυσικό φαινόμενο της μεταμόρφωσης αναγορεύτηκε από τους ανθρώπους αρχικά ως θεϊκό σημείον, ύστερα οι πεταλούδες γίνηκαν το σύμβολο της ψυχής, το σύμβολο της αναδημιουργίας, της αναγέννησης, της αθανασίας,  ένα από τα κύρια σύμβολα της μεταμόρφωσης των νεκρικών πνευμάτων κι άλλοτε της ανάστασής τους. Κι ανάλογα με τους πολιτισμούς των λαών, ήλθε η ώρα που οι πεταλούδες γίνηκαν και σύμβολα της χαράς της ζωής  χάρις στην ομορφιά των φτερών τους και την ελαφράδα του φτερουγισμού τους, όμοιου με χορού στ’ αγέρι. .Απαλές, τόσο που να φαίνονται ανεπαίσθητες, οι κινήσεις των ελαφρών πολύχρωμων φτερών τους  σαν στροβιλίζονται χορεύοντας στ’ αλαφρύ τ’ αγέρι,  μέγιστη, όμως, η επιρροή τους. .

Κι όλα αυτά είναι γνωστά, πιστεύω. Στα χρόνια και στις χιλιετίες που ακολούθησαν, εμείς οι άνθρωποι ακόμη παρατηρούμε θαυμάζοντας αυτό το φυσικό εγγενές φαινόμενο των σταδίων της μεταμόρφωσης των πεταλούδων και όχι μόνον αυτών,  πως μεταμορφώνονται όντας από το κάτι που ήσαν σε κάτι άλλο που πριν δεν ήταν

Όπως είναι, επίσης, γνωστό το ότι εμείς, οι άνθρωποι  ανέκαθεν επηρεαζόμασταν από την Φύση, ως μέρος της. Η φύση ήταν εκείνη που μας έδειξε, εκείνη που μας δείχνει τον δρόμο.. Ο άνθρωπος την παρατηρεί, την παρακολουθεί, την ακολουθεί, την μιμείται..Αλληλεπιδράμε μαζί της στον βαθμό που εκείνη μας επιτρέπει κι ας νομίζουν μερικοί πως μπορούν να γίνουν, μολονότι άνθρωποι, κυρίαρχοί της..

Μέσα από την παρατήρηση των φυσικών φαινομένων, ο Αναξαγόρας ήταν εκείνος που είπε “η φύση δεν γνωρίζει εξαφάνιση, αλλά μόνο μεταμόρφωση” Και, είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι  η ύπαρξη, η ευημερία της ανθρωπότητας οφείλεται κυρίως σε αυτήν την  μεταμόρφωση της φύσης, στον διαρκή μετασχηματισμό της από το κάτι που ήταν σε κάτι άλλο που πριν δεν ήταν ..

Αυτή η φύση, στην παρατήρηση και μελέτη των και “φυσικών” της λεγομένων, μιας και τα άλλα, τα επίσης φυσικά, παραμένουν για τους πολλούς αόρατα και δυσεπίτευκτα εμπειρικής παρατήρησης και μελέτης, είναι εκείνη που, κατά κύριο λόγο, μας καταδεικνύει και την αναγκαιότητα της αλλαγής στην ζωή μας για την ύπαρξή μας την ίδια, την αναγκαιότητα της ετοιμότητάς μας προς την κατεύθυνση της αλλαγής, της μεταμορφώσεώς μας από αυτό που είμαστε σε κάτι άλλο..Έτσι τα βλέπω.

Είναι ανάγκη, εκτιμώ, επιβίωσης και ψυχοπνευματικής ισορροπίας για τον άνθρωπο, η ανάλογη προς τα της φύσης κίνησή του προς την κάθε, ίσως ανεπαίσθητη για τους άλλους, μικρή ή μεγάλη αλλαγή στην ζωή του, εκκινώντας από τον τρόπο που σκέφτεται, τον τρόπο και τον χρόνο που τις αντιλαμβάνεται ή και τις βιώνει στα πράγματα και τις καταστάσεις, είτε είναι ο ίδιος που τις προκαλεί είτε εκείνος που τις υφίσταται απ’ άλλους που τις προκάλεσαν έτσι ώστε να δύναται να προσαρμόζεται στο κάθε παρόν και να μπορεί να διαχειρίζεται με καλύτερο τρόπο εκείνο που το αύριο θα φέρει..

Στην φύση υπάρχει η τάξη, υπάρχει και η αταξία. Η δεύτερη, ως μη περιττό αλλά αναγκαίο στοιχείο, εντάσσεται στην τάξη για την ισορροπία, για την αρμονία των πραγμάτων και για την κατάδειξη της κυριαρχίας της πρώτης στα πράγματα. Όποτε το στοιχείο της αταξίας επισκίασε την τάξη, τότε και η αναρχία γέννησε το χάος. Που, και αυτό με την σειρά του αποτελεί φυσική αναγκαιότητα της εξαίρεσης στον κανόνα. Για την ριζική μεταμόρφωση των πραγμάτων σε κάτι άλλο.

’Έτσι, με αυτές μου τις σκέψεις, καταλήγω στο ότι ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά και ως μέλος της κοινωνίας των ανθρώπων, καλείται, για να μπορέσει να κινηθεί προς την κάθε αναγκαία αλλαγή στην ζωή του και στην μεταβολή των έως τότε συνθηκών της σε κάτι άλλο, να διατηρεί την τάξη κατά την κίνησή του προς την αλλαγή. Γιατί, μέσω της τήρησης της τάξης μπορεί να γνωρίζει τον χρόνο ετοιμότητάς του για την κίνηση, τον λόγο, την αιτία των βημάτων του, την κατεύθυνση της πορείας του προς την αλλαγή που επιδιώκει να επιφέρει από την κατάσταση που είναι, τις επιρροές που αυτή θα φέρει στο περιβάλλον του, όπως και μέσα από αυτή καθαυτή την πορεία του να είναι σε θέση να εντοπίζει το στοιχείο της αταξίας στην τάξη μέσα στην διαδικασία της αλλαγής και όπου θα καταλήξει.

Ο Χρόνος, σε κάθε περίπτωση αλλαγής, μεταβολής ή μεταμόρφωσης αν θέλετε,  είναι χρεία ζωτικής σημασίας..Χρειάζεται χρόνο ο άνθρωπος για να δει και να παρατηρήσει τις καταστάσεις, τις συνθήκες, να δει τις αλλαγές γύρω του ή μέσα του, ώστε να αποφασίσει την κίνησή του σε αυτές, είτε για εξυψωθεί στο νέο “επίπεδ﨔 εντασσόμενος στην ροή τους, είτε για να τις μετασχηματίσει, στο μέτρο των δυνάμεων του και στον βαθμό που εξαρτώνται από αυτόν, σε κάτι άλλο. Κι αν ο ίδιος αδυνατεί να έχει την γνώση ή έστω την αντίληψη της διαρκούς ροής των πραγμάτων στο σύμπαν και στον κόσμο μας, έχει την δυνατότητα, την ικανότητα μα και την υποχρέωση να γνωρίζει  τα στάδια των αλλαγών στην ντόπια και ευρύτερη κοινωνία του οι οποίες επηρρεάζουν ή μπορούν να επηρρεάσουν και τον ίδιον. Για να μπορεί έτσι, να λάβει θέση παρατηρώντας τες, σκεπτόμενος και αποφασίζοντας πάνω σε αυτές.

Πρόσφατα, διάβασα κάτι που είχε πει ο γνωστός ως ψυχίατρος Ronald David Laing (1927 – 1989) :“Ζούμε σε μια στιγμή της ιστορίας όπου οι αλλαγές συμβαίνουν τόσο γρήγορα, ώστε αρχίζουμε να βλέπουμε το παρόν μόνο όταν έχει ήδη αποτελέσει παρελθόν

Συμφωνώ μαζί του. Από τότε, μάλιστα, που είχε διαμορφώσει ο Laing αυτήν την άποψη έως τα τώρα, θεωρώ ότι  οι ιστορικά μη καταγεγραμμένες ακόμη στην πλειονότητά τους αλλαγές των συνθηκών ζωής στις κοινωνίες των ανθρώπων και των λαών μα και στα επί της φύσης του κόσμου μας, δεν συμβαίνουν μόνο τόσο γρήγορα αλλά ότι πια είναι καταιγιστικές στην εναλλαγή και στην οξύτητά τους σε όλο το φάσμα της ζωής των ανθρώπων και της φύσης μες στον κόσμο μας.

Όντας μέσα σε αυτό το διαρκώς εναλλασσόμενο στάδιο μεταμόρφωσης των πραγμάτων γύρω μας που μας επιβάλλονται εκ των άνω,  παρατηρώ ότι στο μεγαλύτερο μέρος του,  δεν εντάσσεται στην  φύσει και τάξει αναγκαιότητα της αλλαγής αλλά σε επιδιωκόμενη αλλαγή έως μεταμορφώσεως  της πλειονότητας των πριν ισχυόντων προς την δημιουργία μιας νέας κατάστασης στα πράγματα, και από όσο είμαι σε θέση να αντιληφθώ, σήμερα διανύουμε και από ένα στάδιο αυτής της πολύμορφης και πολυεπίπεδης μεταμόρφωσης, η οποία δεν φαίνεται ακόμη να ολοκληρώνεται στην όποια τελική μορφή ή ποικιλομορφία της. ’Όπως οι πιο πολλοί, έτσι και εγώ προχωρώ προσπαθώντας μεν να βλέπω μπροστά και πιο σφαιρικά, μα κοιτάζοντας και πίσω μου, σε αυτό που αφήνουμε και το οποίο μπορώ καλύτερα να δω, αναζητώντας τις αλληλουχίες, τους συνδετικούς κρίκους στην κάθε αλλαγή με την επόμενή της

Πορευόμενοι, λοιπόν, σε στάδια μετασχηματισμού,  χωρίς ούτε την κατεύθυνση να μπορώ να πω ότι γνωρίζω, ούτε και για την ολοκλήρωσή της να πω ότι μπορώ να μιλήσω, μα και που αυτά τα χαρακτηριστικά αναγνωρίζω ότι είναι τα σχετικά ασαφή της κάθε αλλαγής, μένω να αναρωτιέμαι για το πως θα μπορεί ο άνθρωπος να διαμορφώσει την όποια ετοιμότητά του για την ικανότητά του προσαρμογής που του είναι αναγκαία όταν βρεθεί μπροστά στο τελικό αποτέλεσμα αυτής της επιχειρούμενης  αλλαγής αφού, καθώς παρατηρώ, αδυνατεί να εναρμονισθεί με τα εκάστοτε στάδιά της στο κάθε παρόν της. Θα πάθει σύγχυση; Θα ακολουθήσει άσκεφτα, αναντίρρητα; θα αντιδράσει; Η όποια αντίδρασή του τότε, άραγε θα τον θέσει εκτός της νέας κοινωνίας; .Είναι και κείνο το στοιχείο της αταξίας..Είπα, μπορεί να γίνει καταλυτικό..Η εξαίρεση του Κανόνα. Είναι να είμαστε κατά το δυνατόν έτοιμοι και θα δούμε.. Έχει ο καιρός γυρίσματα, πως λέγαν’ οι παλιοί.

Είναι μερικές σκέψεις μου που εκφράζω πάνω στις αλλαγές των πραγμάτων γύρω μου, πάνω σε αυτό που αποκαλώ στάδιο μεταμόρφωσης, με αφορμή το πέταγμα της πεταλούδας, με την ανύψωσή της, χάρις στην μεταμόρφωσή της, σε κάτι άλλο..Η ζωή, όπως και νάχει, εξακολουθεί να έχει την χάρη της, την ομορφάδα της…Και, όπως κάθε σκέψη, επισημαίνω, έτσι και η δικιά μου ενέχει το στοιχείο της υποκειμενικότητας αλλά και την δυνατότητα κάθε διαφοροποίησης.

الفراشات،-ثقف-نفسك-1

Σημείωση: Ο Ιάπωνας Arakida Moritake (1473 –1549) (荒木田 守武), είναι ο ποιητής που έγραψε το πιο πάνω χαϊκού, το οποίο τίθεται όπως έχει μεταφραστεί στην αγγλική από τον Steven D. Carter. Εδώ,  μια άλλη μετάφραση του ίδιου ποιήματος από τον William George Aston: «Thought I, the fallen flowers
Are returning to their branch;
But lo! they were butterflies.»

7 σκέψεις σχετικά με το “Σε στάδιο μεταμόρφωσης

  1. Πολλοί ωραίοι προβληματισμοί και η παρομοίωση των αλλαγών του ανθρώπου με τα στάδια μεταμόρφωσης της πεταλούδας.
    Φοβάμαι όμως ότι ο άνθρωπος πολύ δύσκολα τηρεί την τάξη σε συνθήκες μεταβολών. όταν ούτε υπό ΚΣ δεν την τηρεί… Η δε περίοδος που διανύουμε είναι καταφανώς μεταβατική και κανείς δεν νομίζω ότι είναι σε θέση να διακρίνει πού οδηγεί. Μόνο το πού θα θέλαμε να οδηγήσει ίσως, αλλά και πάλι δεν υπάρχει συντονισμός προς αυτήν την κατεύθυνση. Ίσως το χάος να έχει τη χρησιμότητά του τελικά…
    Καλό σου βράδυ, Βεατρίκη.

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Καλημέρα!!!Οι ίδιες οι μεταβολές είναι εκείνες που πρέπει να ακολουθούν μια τάξη, μια σειρά..Εμείς, που επηρρεαζόμαστε από αυτές θα πρέπει να έχουμε ετοιμότητα απέναντί τους και η ανησυχία μου έγκειται στο οτι απ΄ ότι βλέπω, στάθηκε έως στιγμής δύσκολο αν όχι ανέφικτο να έχουμε αυτήν την αναγκαία ετοιμότητα. Αναφέρομαι εκεί που μιλάω στο κείμενο οτι αναζητώ τις αλληλουχίες, τους συνδετικούς κρίκους μεταξύ της ενός σταδίου μεταμόρφωσης και του επόμενου..
      Να γίνω πιο σαφής: πχ. Οι περισσότερες μεταβολές στην ζωή μας και στις συνθήκες της, ως μελών μιας κοινωνίας – στην στενή και την ευρεία της έννοια( ντόπια, κρατική, εθνική, συνασπισμών κλπ) -έρχονται από άλλους που είναι σε θέση και τις επιβάλλουν..
      Στον τόπο μας , στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έγιναν και ακόμη συμβαίνουν καταιγιστικές αλλαγές η μια πάνω στην άλλη- ανάσα δεν έχουν αφήσει να πάρουμε και ούτε που ξέρουμε-πιστεύω- που βρισκόμαστε σήμερα, δηλαδή δεν βλέπουμε το παρόν μας- και ούτε αυτές οι αλλαγές- μεταμορφωτικές της κοινωνίας μας όπως ήταν πριν- δεν έχουν ολοκληρωθεί..
      Εμείς, ως λαός- ούτε είμασταν ή και έως ακόμη δεν είμαστε,- στην πλειονότητά μας – έτοιμοι γι αυτές – ούτε καν μας τις είχαν γνωρίσει πιο πριν εκείνοι που ήσαν και είναι υπεύθυνοι για την ενημέρωσή μας τουλάχιστον- ούτε , όμως και αυτές οι αλλαγές έγιναν και γίνονται αζήμια χωρίς δηλαδή να διακοπούν, να σπάσουν οι αναγκαίοι συνδετικοί ιστοί του πριν σταδίου με το επόμενο και με πολύ δυσανάλογο κόστος. κλπ.
      Αυτές οι απανωτές, βεβιασμένες αλλαγές που εν τέλει μας επιβλήθηκαν αναγκαστικά, δεν ήταν στην φυσική αλλαγή, σειρά και τάξη των πραγμάτων. Κανονικά θα χρειάζονταν χρόνια για να γίνουν κι από μας τους ίδιους ελεύθερα- όχι βάναυσα επιβληθείσες και με τις οδυνηρές συνέπειές τους που βιώνουμε- στο κάθε στάδιό τους θα έπρεπε να υπάρχει μια τάξη, μια σειρά και μια εύλογη χρονική απόσταση μεταξύ τους με τρόπο ώστε και οι συνδετικοί ιστοί οι αναγκαίοι ανάμεσα στο πριν και στο μετά να κρατηθούν, ώστε και η κοινωνία να μπορεί να τις δει, να τις διορθώσει όπου έπρεπε μέσω των Οργάνων και Αρχών που διαθέτει, μέσω της εμπειρικής γνώσης τους, να τις αφομοιώσει και να αποδεχθεί την κάθε μια αλλαγή σε όποιο πεδίο στο κάθε της στάδιο και ύστερα να προσχωρήσει στο επόμενο.
      Τότε, αν είχαν γίνει αυτά που έπρεπε- γιατί οι αλλαγές είναι ιστορική αναγκαιότητα σε κάθε κοινωνία και οι περισσότερες από αυτές που έγιναν ήδη αποτελούσαν από χρόνια μια αναγκαιότητα- κι ο λαός, ο κάθε πολίτης θα είχε διαμορφώσει την αναγκαία ετοιμότητα απέναντί τους και ο τόπος μας δεν θα ήταν σε αυτό το χάλι που είναι αλλά θα ήταν εν ισορροπία και σε αρμονία.
      Εμείς, στην χώρα μας, δυστυχώς, δεν είχαμε προχωρήσει επί σειρά πολλών ετών στις απαραίτητες αλλαγές για τον εκσυγχρονισμό, ας τον πω, του κράτους μας και των λειτουργικών μηχανισμών του. Εκτιμώ οτι έχουμε πλέον- την ικανότητα κοιτώντας προς το παρελθόν να το δούμε αυτό ως γεγονός όπως και άλλα στραβά που γίνονταν. Αυτά , όμως, που βεβιασμένα, συμπυκνωμένα χρονικά έως ασφυξίας άτσαλα, σφαλερά και με τεράστιο οικονομικό, κοινωνικό και ψυχικό κόστος, μας επιβλήθηκαν ως αλλαγές έχουν έως τώρα αρνητικές συνέπειες επάνω μας και το κράτος μας όπως και μείς, ως πολίτες του, αδυνατούμε να τις διαχειριστούμε και να τις αντιμετωπίσουμε..

      Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Η φύση, στις όποιες αλλαγές της,ακόμη και στις μεταμορφωτικές της, δεν βιάζεται, εξελίσσεται. Ο κάθε βιασμός της είναι παρά τη φύσει των πραγμάτων, Ετσι, όμοια συμβαίνει στις κοινωνίες των όντων της και αναλογικά και στις ανθρώπινες

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Καλημέρα, Βεατρίκη! Συμφωνώ απόλυτα με όσα λες. Ακόμα και οι βίαιες αλλαγές, όμως, είναι μέρος της φύσης. Σκέφτομαι, για παράδειγμα, στο παρελθόν την απρόσμενη έκρηξη ενός ηφαιστείου, έναν ισχυρό σεισμό, μια παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας, έναν πόλεμο που ανάγκασε τον άνθρωπο να αλλάξει ριζικά κι απότομα συνθήκες διαβίωσης. Το παράδειγμά σου από τη σύγχρονη πραγματικότητα ανοίγει μεγάλη κουβέντα κι έχει πολλά επίπεδα. Το βασικό όμως νομίζω είναι η κατάσταση ετοιμότητας της κοινωνίας και κυρίως η συνοχή της. Παλιότερα η συνοχή αυτή ήταν ισχυρή – πιθανόν και λόγω μεγέθους των κοινοτήτων. Ξανά στο παράδειγμα που αναφέρεις: όταν επί μακρόν επικρατεί το διαίρει και βασίλευε -είτε σε επίπεδο λαών είτε κοινωνικών ομάδων κ.λπ- κι έρχονται δραστικές αλλαγές, που επιβάλλονται από τρίτους -αναγκαίες ή μη- με ταχύτητα και η δριμύτητα, μετά το πρώτο σοκ επικρατεί το μούδιασμα που προκύπτει από την άγνοια του τι να κάνεις. Η άγνοια προκύπει από την απομάκρυνση του ανθρώπου από τα θεμελιώδη, από τη φύση του. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπίσεις τέτοιες καταστάσεις. Μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι το σοκ δεν έσπρωξε την πλειονότητα του κόσμου προς την ουσία ή τη βελτίωση… Η κοινωνία σαν να μην αναγνωρίζει την ανάγκη των αλλαγών, ούτε πριν ούτε μετά την επιβολή τους. Λειτουργεί μάλλον αντιδραστικά και σαν απλώς να θέλει να επιστρέψει στην πρότερη ευημερία. Βέβαια το πώς έγιναν αυτές οι αλλαγές και ποιες ήταν δεν θέλω να το σχολιάσω, γιατί κι αυτό είναι μεγάλο αγκάθι… Δεν έγιναν ανθρωποκεντρικά. Μάτια έχουμε και βλέπουμε. Θέλει οραματιστές και σπουδαία μυαλά στις ηγετικές θέσεις για να προετοιμάσουν έγκαιρα ένα λαό για τις επικείμενες αλλαγές ή να αποτρέψουν τις συνθήκες κατά τις οποίες θα πρέπει αυτές να επιβληθούν, όπως τελικά έγινε. Αλλά θέλει και λαό με συνοχή, κοινή λογική και κριτική ικανότητα. Ωστόσο, δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη!

      Αρέσει σε 3 άτομα

  3. Είδες, οι πεταλούδες ;:) Θα μου επιτρέψεις τώρα, να επισημάνω κάτι. Άλλο πράγμα η βίαια ή ομαλή φυσική αλλαγή όποιου μεγέθους συμβαίνει στην φύση και άλλο ο βιασμός της φύσης.Το πρώτο είναι μια φυσική επιλογή της ίδιας: Η έκρηξη ενός ηφαιστείου , ένας σεισμός, μια περίοδος ξηρασίας είναι φυσικά φαινόμενα, επιλογές της ίδιας της φύσης και έχει τους βάσιμους και αναγκαίους κατά τεκμήριο λόγους της για να εκδηλώσει αυτές τις ισχυρές ή ομαλές μεταβολές. Και οι πλείστοι όσοι από τους λόγους της έχουν εξηγηθεί και επιστημονικά από τους ανθρώπους..Το απρόβλεπτο μιας ηφαιστειακής έκρηξης είναι μια αξιολογική κρίση του ανθρώπου, όχι της φύσης. Ο Βιασμός της φύσης, όμως, γίνεται με την αυθαίρετη, βλαπτική έως καταστροφική επενέργεια τρίτων σε βάρος της φύσης (πχ. ο άνθρωπος που καίει ή αποψιλώνει τα δάση) και αποτελεί μια εξαναγκαστική σε βάρος της επιβολή. Έτσι την απορρυθμίζει και εμείς οι υπόλοιποι επηρρεαζόμαστε..Μουδιάζει και η φύση, ξέρεις, σαν τους ανθρώπους, μετά από ένα βλαπτικό σοκ..
    Ο πόλεμος από την άλλη μεριά γίνεται από ανθρώπους και έχει βλαπτικές ή και καταστροφικές συνέπειες σε βάρος όχι μόνον άλλων ανθρώπων αλλά και σε βάρος του φυσικού και ζωικού βασιλείου στεριάς και θάλασσας μα και του κόσμου μας (κοίτα τι γίνεται τώρα με την χρήση χημικών, με τα πυρηνικά απόβλητα κλπ.
    Ένας πόλεμος όντως μπορεί να προκαλέσει εξαιρετικά τραυματικές συνέπειες στην ζωή ενός ή και πολλών ανθρώπων. και είναι πιο δύσκολα διαχειρίσιμες, νομίζω όταν ο ίδιος τον έχει προκαλέσει .
    Κατά τα λοιπά, γλυκειά μου, συμφωνώ μαζί σου..Μοναχά που αναλογίζομαι, εκεί στο τελευταίο που λες, οτι αν τα σπουδαία μυαλά, οι οραματιστές στις ηγετικές θέσεις, στερούνται ήθους και αίσθησης ευθύνης απέναντι στο χρέος τους και στους πολίτες, σε τι θα με ωφελήσουν τα οράματά τους και η οξύτητα του νου τους..Εμένα οχι, τους ίδιους μάλλον…. Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, για την συμμετοχή σου και πες μου, αν θέλεις, πως μπορώ αλλιώς να σε αποκαλώ, σε παρακαλώ. Δεν μου αρκεί το F, και το «φακίδα» κάπως μου φαίνεται να σε καλημερίζω έτσι.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  4. Τι όμορφος διάλογος !! Καλή συνέχεια και στις δυο σας!!!!

    Ζήτησα δύναμη και μου δόθηκαν δυσκολίες για να δυναμώσω
    Ζήτησα ευημερία και ανακάλυψα ότι έχω έναν εγκέφαλο που κάνει όλη τη δουλειά για μένα
    Ζήτησα αγάπη και μου φανερώθηκαν άνθρωποι που χρειάζονταν βοήθεια
    Η ζωή μπορεί να μη μου έδωσε όλα αυτά που θα ήθελα, αλλά μου έδωσε όλα τα απαραίτητα για να αποκτήσω αυτά που χρειάζομαι

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.