Όταν το πράγμα πήρε τ’ όνομά του


Μπήκε στο γραφείο μου ξαφνικά, από την μισάνοιχτη εξώπορτα. Είχα χρόνια να την δω, πολλά χρόνια, ούτε που θυμόμουν πόσα.

Στάθηκε ακουμπώντας στο κούφωμα της πόρτας δειλά με το ένα πόδι της μες στο δωμάτιο, το άλλο πίσω..Άρχισε να απολογείται για τον λόγο που είχαμε λογοφέρει κάποτε. Τότε, που την είχα διώξει. Ούτε που θυμόμουνα τον λόγο. Χαιρόμουν που την ξανάβλεπα. Της έκανα νόημα να τα αφήσει πέρα αυτά και την προσκάλεσα να ‘ρθεί μέσα να τα πούμε.

Έκανε ένα δυο βήματα προς την μεριά μου.  Κοντοστάθηκε, εξακολουθώντας να μου ζητάει συγγνώμη. Δεν καταλάβαινα τον λόγο.Την κοίταζα σιωπηλή και τότε το “είδα.”. Δεν ανάσαινε το δέρμα της! Δεν ανάσαινε το δέρμα της!!!

Η γυναίκα αυτή πέθαινε γιατί δεν ανάσαινε το δέρμα της!! Ταράχτηκα πολύ!

Εκείνη, έκανε ένα βήμα ακόμη προς τα κει που ήμουνα..Η φωνή μέσα μου φώναζε τρομαγμένη και επαναλάμβανε συνέχεια..Δεν ανασαίνει το δέρμα της.Πεθαίνει γιατί δεν ανασαίνει το δέρμα της.Πεθαίνει. Δεν ανασαίνει το δέρμα της

Κι όσο αυτή με πλησίαζε, τόσο και η φωνή εντός μου υψωνόταν επαναλαμβάνοντας ακατάπαυστα τα ίδια.. Κι όταν η γυναίκα κάθισε αντίκρυ μου, η φωνή ούρλιαζε πιά.

Είδα την γυναίκα να ανοιγοκλείνει το στόμα της. Άηχα.. Κάτι θα μου έλεγε, μα δεν μπορούσα να τ’ ακούσω.  Τόσο το ουρλιαχτό της ..

Αναγκάστηκα να γυρίσω προς τα μέσα μου. Mίλησα στη φωνή τρυφερά, καθησυχαστικά.-’Ελα μου,της είπα, σε άκουσα, σε άκουσα.. Ναι, πεθαίνει. Πεθαίνουμε οι άνθρωποι, ξέρεις.. Εκείνη, μου επανέλαβε με παράπονο..Πεθαίνει..

Κοντοστάθηκα για λίγο και έπειτα την ρώτησα απαλά, χαμηλόφωνα.-Μπορεί να γίνει κάτι;

Και η φωνή, σώπασε και μου απάντησε σε λίγο.. -Όχι..

Φλοίσβος ο ήχος της που έσβηνε στο ακρογιάλι. Πίκρα μεγάλη, η αποδοχή της ήττας.

Τότε, ήταν που της είπα: Είδες; Δεν ωφελεί να κραυγάζεις..Ελα μου, σώπα τώρα..

Δεν μίλαγε καθόλου πιά.

Στράφηκα προς τα έξω. Σηκώθηκα, άνοιξα την μπαλκονόπορτα πίσω μου να μπει φρέσκος αέρας, να διώξει εκείνον που πλανιόταν.Και έμεινα να ακούω την γυναίκα που συνέχιζε να μου μιλάει.

35c4f3dc596a16de017ddb667f6e2172

Πέρασαν κάμποσοι μήνες..Τέτοιος καιρός ήταν, θυμάμαι, όταν η γυναίκα- Δήμητρα, τ’ όνομά της-ξανάρθε να με δει. Απροειδοποίητα.

Ήξερα, είχε ‘ρθεί η ώρα εκείνη.

– Καλημέρα, μου είπε, έτσι πέρασα, να σου πω ένα γειά.

Δεν μίλησα καθόλου. Την περίμενα

– Ήμουν πάνω στο γιατρό του τέταρτου, ξέρεις, συνέχισε σε λίγο. Με έστειλε σε αυτόν ο καθηγητής από την Αθήνα. Καλός γιατρός..

Σώπαινα

Κι έπειτα, εκείνη ξέσπασε. Σαν άγριο θεριό που τόχαν κλείσει σε κλουβί..

-Πεθαίνω, Βεατρίκη μου, πεθαίνω!!Μου το είπαν, πεθαίνω!!

Την ρώτησα ήσυχα..- Από τι;

-Από μελάνωμα, μου απάντησε.

Το πράγμα είχε πάρει το όνομά του..

-Πήγα Βεατρίκη μου, όπως μου τόπες τότε, συνέχισε να λέει.. Και σε ένα και σε δυο και σε τρεις γιατρούς μέχρι να το βρουν.. Μα δεν το ήβραν, δεν το ήβραν..

Θυμήθηκα το αποξεχασμένο. Ήταν τότε που δυσκολευόταν να ανασάνει το δέρμα της. Της είχα πει πως δεν μου φαινόταν καλά, να πάει σε γιατρούς να βρουν τι έχει και να μην σταματήσει μέχρι να το βρουν..Κι ύστερα, την είχα διώξει..Ήταν που δεν άντεχα να το ιδώ. Αυτός, ο λόγος, ο αληθινός..Και να, που κείνο είχε γυρίσει πίσω τα μένα..Ήταν να γίνει έτσι..

Παράξενα που νοιώθω, τέτοιες ώρες..Σαν να έχω αδειάσει και τόση ησυχία. Απόλυτη ησυχία, μέσα και έξω μου

Εκείνη, σα να είχε αποκάμει. Τα μάτια της με κοίταζαν,γαλάζια δακρυσμένα, εικόνα ζωντανή στα δικά μου ως τα σήμερα..Αυτά, τα μάτια της τότε, που με έβλεπαν.

Πεθαίνω..μου ξαναείπε ήσυχα. Κι ύστερα σιώπησε..Με περίμενε πια εκείνη, να της μιλήσω, ίσως να της το αρνηθώ, να την παρηγορήσω, να της δώσω ελπίδα..

Η στιγμή κρεμιόταν στον αέρα..

Έπρεπε να μιλήσω τώρα.Έπρεπε!. Βίασα τον εαυτό μου, έγειρα την κεφαλή και της είπα:

-Ναι.

35c4f3dc596a16de017ddb667f6e2172Ένα ελάχιστο αφιέρωμα, στην μνήμη της Δήμητρας..”Εφυγε” με πόνο τέτοιο καιρό, πριν κάμποσα χρόνια. Ταλαιπωρημένη, στην ζωή της..Ας είναι ν’ αναπαύεται εκεί που είναι..

5 σκέψεις σχετικά με το “Όταν το πράγμα πήρε τ’ όνομά του

  1. Γλυκιά μου Βεατρίκη λυπάμαι για την απώλεια αυτή … και όπως σου έγραψα στο σχόλιό σου στη δική μου ανάρτηση να είμαστε κοντά στους ανθρώπους, να τους λέμε πόσο τους αγαπάμε, να τους στεκόμαστε στα εύκολα και στα δύσκολά τους….

    Κανένας να μη χάνει αυτή τη μάχη … γιατί τελικά είναι και τόσο άνιση ….

    Σε φιλώ γλυκιά μου και σε ευχαριστώ που συμπορευόμαστε έστω και από μια άψυχη οθόνη υπολογιστή που εμείς της δίνουμε «ψυχή»!!!

    Σ’ αγαπώ !!!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Έφάκι , καλησπέρα. Συμβαίνουν και αυτά – νομοτελειακός νόμος είνα ο θάνατος-και όσο μεγαλώνουμε όλο και πιο πολύ τα ζούμε γύρω μας. Ανώδυνος, ανεπαίσχυντος και ειρηνικός νάναι. Μέχρι να ρθεί, όμως, εκείνη η ώρα, έχουμε να ζήσουμε, να μάθουμε και να χαρούμε τόσα πολλά
    Έχεις δίκηο σε αυτό που λες για να λέμε οτι αγαπάμε τους ανθρώπους- δεν θα σου πω για όλους- μα για τους δικούς μας που γνωρίζουμε. Και να δίνουμε σε όλους εφόσον το χρειάζονται και μπορούμε και ίσως και πάνω από αυτό που μπορούμε καμμιά φορά…Μεγάλο πράγμα να μπορούμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, να μην κρατάμε…..Ξέρεις, έχω κρατήσει μια κουβέντα των Αβορίγινων της Αυστραλίας στο μυαλό μου-. Από τους παλιούς ειπώθηκε και έγινε ρητό τους:
    «Είμαστε όλοι επισκέπτες σ’ αυτό το χρόνο, σ’ αυτό το μέρος. Απλοί περαστικοί. Σκοπός μας εδώ είναι να παρατηρήσουμε, να μάθουμε, να αναπτυχθούμε, ν’αγαπήσουμε…και μετά επιστρέφουμε σπίτι.»
    Σοφό, έτσι;:

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Βεατρίκη,
    δεν έχω λόγια, ειλικρινά ανατρίχιασα ! μια συγκλονιστική εμπειρία η απώλεια ενός δικού μας ανθρώπου, με όποια ιδιότητα είναι κοντά μας. Εύχομαι η μνήμη της να είναι γαλήνια δίπλα σου όπως την έζησες και τη θυμάσαι. Η Ζωή κάποιες φορές είναι εκτρωματικά άδικη.
    Καλή Κυριακή να έχεις.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.