Κλέφτρα η θάλασσα


Είπα να μιλήσω για την θάλασσα, την κλέφτρα. Και, για τους κλεμμένους από δαύτη, τους ζωντανούς και τους πνιγμένους.. 

Joseph_Mallord_William_Turner_-_The_Shipwreck_-_Google_Art_Project

Είπα να μιλήσω για τους θαλασσοπνιγμένους, για κείνους που δεν τους έκλαψε κανείς και για τους άλλους που είχαν αγαπημένους τους  πέρα στην στεριά. Κι ήταν η άσπλαχνη η κλέφτρα τους, η θάλασσα,  αυτή που πικρό ποτήρι τους έδωσε να πιούν σαν πήρε τους ανθρώπους τους με βιά, δικούς της στο βυθό της,  και εκείνοι μείναν’ μάταια να τους προσμένουν πίσω ναρθούν κοντά τους ζωντανοί, είτε να ξέρουν γιαυτούς πως θαλασσοπνιγήκαν, να τους κλάψουν τουλάχιστον για νεκρούς κι όχι για χαμένους….

Είπα να μιλήσω και για τους εραστές της.  Πως τους γητεύει  η κλέφτρα κείνους που λαίμαργα τους θέλει και κείνοι αφημένοι στην αγκαλιά της, δικοί της από τα πλανέματά της γινωμένοι- θαρρώντας τάχατες από επιλογή- μένουν να κοιμούνται αιώνια στο βυθό της ..

Μα νάταν η Θάλασσα,  κλέφτρα ανθρώπων μοναχά..Ολόκληρους πολιτισμούς πόντισε στον βυθό της. Κι απ’ αυτούς, λίγους έχουμε  ως τα τώρα βρει και για ακόμη λιγότερους έχουμε μάθει πως υπήρχαν..Η Λήθη που φέρνει η θάλασσα, η κλέφτρα. Να μην ξέρουμε τίποτε μαθές για τα κλεμμένα και τα ποντισμένα της..Αυτό θέλει. Ούτε καν να μάθουμε πως κάποτε υπήρχαν….

Α! Είναι κι άλλα που κλέβει η πανούργα.. Κρατάει, λένε, εφτασφράγιστα δικές της, τις μυστικές αγάπες των ανθρώπων.. Πολλά, πολλά τα κρυμμένα μυστικά της. Τα φυλάει στον δικό της τον κόσμο, κυρίαρχη όπου είναι.

Θαλασσοέρωτες, τραγικοί κι άκαρποι, απώλειες ανθρώπινες κι άλλες στα βάθη της, μυστικά χαμένα στο βυθό της, πένθη ψυχής ολούθε της σπαρμένα.  Και, κλέφτρα ολουνών τους, η θάλασσα! Από τους ανιστόρητους χρόνους ως τα σήμερα. Ένας ολάκερος κόσμος από ψυχές ζωντανών και θαλασσοπνιγμένων που τις έκλεψε για πάντα στα βαθειά της νερά..

 Ξένοι, οι ανθρώποι για την θάλασσα και ας την ερωτεύτηκαν πολλοί.. Έτσι ήταν και έτσι είναι. Αυτή έχει τον δικό της κόσμο μέσα της και τους δικούς της τους Κανόνες.. Κι ας δείχνει άστατη για μας. Είναι π’ απλώνεται ήρεμη και κρουσταλλένια να μας παρατηρεί,  καθώς κι εμείς εκείνην, να πιστέψουμε πως μας καλοδέχεται κι ύστερα να που ανταριάζει σαν από το πουθενά και παίρνει μαζί της πολλούς από τους ταξιδευτές της.

Winslow_Homer_-_The_Watcher_Tynemouth-1_thumb.jpg

Η θάλασσα, αυτό το Κυρίαρχο, το ανήμερο Θεριό. Κι ύστερα να, η αλμυρή γητεύτρα των ανοιχτών οριζόντων  και των ταξιδευτών της που γυρίζει να λέει πως αυτή είναι αθώα για όσα δεινά μας προκαλεί, πως είναι ο άνεμος που στ’ αλήθεια φταίει και την οργιάζει..Πως είναι αυτός, ο κυρίαρχος σε αυτήν..

Κι έπειτα, μας καλεί να την ταξιδέψουμε και πάλι, να μας πάει- μας τάζει- σε άλλα μέρη, να μας δείξει τόπους κρυφούς κι άγνωστους, είτε μέσα της, είτε στις άκριές της. Από τις αρχές του κόσμου των ανθρώπων,  έχει η θάλασσα και το λέει πως ξέρει για το πριν τους, για το τώρα και το μετά τους.. Λένε αλήθειες τα προαιώνια τα θεριά.. Και είναι πολλοί μες στους καιρούς, που τα τολμήσανε τα ταξίδια αυτά, γιατί η ψυχή τους «δεν ήταν μικρή», η πίστη τους δυνατή  και η πεθυμιά τους, για τον πλούτο, την εξουσία, την ανακάλυψη, για το ταξίδι το ίδιο κι ακόμη πιο πολύ η ανάγκη των πολλών για την επιβίωση με το φευγιό, ακόμη πιο δυνατή και πιο μεγάλη..

butft3

Αναφορές μου, για τα θαλασσινά ταξίδια των ανθρώπων, για όποιους λόγους και αν τα έκαναν στο πέρασμα των αιώνων ως τους καιρούς μας των μεγάλων μεταναστεύσεων και ανακατατάξεων, για όσα η θάλασσα τους έδειξε, για κείνα που εκείνη τους έδωσε και άλλα που τους πήρε πίσω, για τους ταξιδευτές, τους πνιγμένους, για τους παραδομένους σ’ αυτήν,  ένα ποίημα κι ένα τραγούδι, από μια χώρα θαλασσοβρεγμένη και θαλασσοκράτειρα παλιά, την Πορτογαλία.

Από την Πορτογαλία στην Ιβηρική χερσόνησο της γηραιάς Ηπείρου που έχει στα πόδια της τον Πορτογαλία, Λυσσαβώνα.jpgμεγάλο ωκεανό και τα λυπητερά τραγούδια. Την όμορφη την χώρα με την μεγάλη προϊστορία και την σημαντική ιστορία. Επί έξι κοντά αιώνες, η Πορτογαλία ήταν η πρώτη κυρίαρχη ναυτική αυτοκρατορία του Κόσμου μας με αποικίες σ’ όλο τον κόσμο- σ’ αυτόν που ήδη ήξεραν και σε εκείνον που εκείνη ανακάλυψε.  Τότε, οι μεγάλοι ωκεανοί και οι πλατειές θάλασσες γίνανε η μεγάλη πορτογαλική Θάλασσα. Είναι η χώρα με τους σπουδαίους θαλασσοπόρους εξερευνητές και ποντοπόρους της καταχτητές του κόσμου μας,  όπως τους Infante D. Henrique, Gil Eanes, Vasco da Gama, Fernão de Magalhães κι’ άλλους ξακουστούς,  π’ ανοίξαν’ νέους,  αδιάβατους ως τότε θαλάσσιους δρόμους για τόπους μακρινούς και ανήκουστους. Με  κείνους που διασχίζανε βαθειές και άγνωστες θάλασσες με  κρυμμένους τόπους στις άκρες τους και  ύστερα στους βυθούς τους,  ίσα για το πλάτεμα του νου και της γνώσης και με τους άλλους της, τους εραστές των θαλασσών που από πάντα υπήρχανε παντού στον κόσμο. Και, έπειτα από τα τότε,  ήρθαν οι καιροί που η Πορτογαλία ξέμεινε χώρα μικρή,  με τις ελάχιστες πια αποικίες, που της μείναν’ σαν μέρος της μα μακρινό, με τον λιγοστό  τον λαό της, κι απ’ αυτούς, πολλοί οι ναυτικοί της και οι ναυτιλλόμενοι από ανάγκη επιβίωσης,  πιο πολλοί οι απλοί ψαράδες της, καθώς και και οι  φτωχοί και πεινασμένοι της. Και που τα μελαγχολικά τα τραγούδια της έγιναν το σύμβολό της.

Πολλοί, λοιπόν, οι της Πορτογαλίας που ταξίδεψαν από τα χρόνια τα παλιά, μες από την θάλασσα και που  ‘γίναν οι πρωτοπόροι στις ανακαλύψεις και τις διαβάσεις των νέων υπερπόντιων θαλάσσιων δρόμων κι άλλων χωρών, άλλων πολιτισμών και αλλιώτικων φυσικών πραγμάτων..  Τέτοιοι όπως ήδη είπα,  οι θαλασσοπόροι της, οι εξερευνητές, μα και οι επιστήμονες, οι τυχοδιώκτες και οι φευγάτοι με πλοία και πλοιάρια από ανάγκη επιβίωσης (πρόσφυγες ή και παράνομοι), τέτοιοι οι καταχτητές για λογαριασμό της, επί  άλλων τόπων και λαών προς δόξα, επέκταση και περίσσιο πλούτο, δικό της και δικό τους, από τα ληστρικά τους καμώματα, μα όχι μόνον..

Χάρις σ’ όλους αυτούς, τους ζωντανούς που γύρισαν και και τους πνιγμένους που χαθήκαν στις θάλασσες,  έγινε ο άγνωστος ο κόσμος μας, γνωστός , με τα ωραία του, τα καλά του και τις ασχήμιες του. Χάρις σ’ αυτούς, το παρελθόν και το παρόν αλλού συνόρεψαν κι αλλού ενώθηκαν στο κάθε σήμερα ανά τους αιώνες.. Κάπως έτσι και η γνώση ταξίδεψε σ’ όλη την γη, δίνοντας πλούτο και στο πνεύμα, έτσι και μάθανε παντού οι ανθρώποι γιαυτήν ότι είναι στρογγυλή, έτσι και οι πολιτισμοί εμπλουτισμένοι ανορθώθηκαν.

Gil Eanes (ή Eannes , ήταν ένα 15ου αιώνα πορτογαλος πλοηγός και εξερευνητή .

 Για να μπορεθούν  όλα τούτα και άλλα πολλά, ήσαν πολύ περισσότεροι, δυσμέτρητοι, οι θαλασσοπνιγμένοι της, οι χαμένοι για πάντα στα καταραμένα τα νερά των θαλασσών, πως το λέει το ποίημα του Πεσσόα για το τρομερό το  ακρωτήρι Bojador στην δυτική Σαχάρα. (Μπορείτε να διαβάσετε γιαυτό πιο κάτω)

       Έτσι, μετά κείνους τους πρωτοπόρους, οι απανταχού της γης, όμοια σαν εκείνους τους παλιούς, περνώντας μέσα από τα θαλασσινά τους τα περάσματα, πασχίζουν ως τις μέρες μας να μάθουν τα καλοκρυμμένα μυστικά των θαλασσών και να ανακαλύψουν τόπους και μέσα της και άλλα πιο μακριά άκρια του κόσμου μας σ’αυτήν από όσα έχουν βρεθεί ως τα τώρα…..Και που ως τις μέρες μας, θαλασσοπνίγονται στον βυθό της, στις σπηλιές της στα βουνά και τις χαράδρες της.

     Έτσι έγινε κι η θάλασσα ήταν ανέκαθεν μες στην ζωή όλων, των παλιών και νεώτερων  θαλασσινών ως τα σήμερα, ένα μ’ αυτούς γινωμένη, πότε να τους καλοδέχεται και να τους δίνει απ΄την χάρη της, πότε να θεριεύει για να αποκλείσει από κείνα που ήθελε πάντα δικά της νάναι και άλλοτε η αχόρταγη απλά για να τους καταπιεί. Ηρωϊκός και επίπονος ανά τους αιώνες, ο αγώνας των ταξιδευτών των θαλασσών πάνω της και ύστερα μέσα της.. Έτσι ήταν και έτσι είναι..Και έρχεται πάντα  κι οργιάζει η θάλασσα, το θεριό,  και ξεσπά θανατερά σ’ όσους θαρρούν πως μπορούν να την καταχτήσουν και όσους δεν θα της δείξουν σεβασμό..Κι άλλοτε πάλι, καλοδέχεται στους κόλπους της, τις ψυχές και όσων κάναν’ την αποκοτιά να κάνουν σ’ αυτήν πολέμους αναμεταξύ τους  κι ας τους έπαιρνε εκείνη που και δεν τους ήθελε.. Αρκεί που απ’ αυτούς, άλλοι το διακινδύνευαν για τους ίδιους ή τόθελαν για τους άλλους ..

    Έτσι και μες από τέτοιους πολέμους των ανθρώπων στις θάλασσες, από τους καταχτητές των θαλασσών, από τους θαλασσοπόρους που τολμήσανε μ’ αυτούς ή χωρίς αυτούς για την εξερεύνηση, την γνώση, την επιβίωση ή και το κέρδος γινήκαν και οι αυτοκρατορίες των θαλασσών, πως τις ονόμασαν οι άνθρωποι για τις χώρες τους. Και αυτές δοξαστήκαν από τους λαούς τους κι απ’ τους άλλους για πόσο τους ήταν. Ύστερα γινήκαν μνήμη κι αναφορά προς τιμή ή απαξίωση. Ο,τι από τα δυο, αρκεί να μην παραπέσουν στην τρομερή την λήθη..fernando-pessoa-2.jpg

      Κι είναι όλοι αυτοί οι τελευταίοι που μιλάν’ μες από το παρακάτω θαυμάσιο ποίημα του Πορτογάλου ποιητή Φερνάντο Πεσσόα. Του’ δωσε τον τίτλο «Mar Português» «Η  θάλασσα της Πορτογαλίας»  σε Τιμή και δόξα για κείνους τους Πορτογάλους θαλασσοπόρους καταχτητές και εξερευνητές που με τις ανακαλύψεις τους πλάτυναν την ανθρώπινη γνώση και φτειάξαν’ με πίστη και τόλμη, ενάντια στους κινδύνους, υπερβαίνοντας πόνους κι απώλειες, την πρώτη παγκόσμια αυτοκρατορία των θαλασσών.  Την Πορτογαλική αυτοκρατορία. Δείτε το διάσημο, το ποίημα αυτό στην φυσική του γλώσσα,, αποδοσμένο στην αγγλική από τον Alessandro Baruffi και στην ελληνική από μένα:

Ó mar salgado, quanto do teu sal

São lágrimas de Portugal!

Por te cruzarmos, quantas mães choraram,

Quantos filhos em vão rezaram!

Quantas noivas ficaram por casar

Para que fosses nosso, ó mar!

Valeu a pena? Tudo vale a pena

Se a alma não é pequena.

Quem quere passar além do Bojador

Tem que passar além da dor.

Deus ao mar o perigo e o abismo deu,

Mas nele é que espelhou o céu.

Oh salty sea, how much of your salt

Are tears of Portugal!

To get across you, how many mothers cried,

How many sons prayed in vain!

How many brides were never to marry

In order to make you ours, oh sea!

Was it worth it?  Everything is worthy

If the soul is not small.

Who wants to go beyond Bojador*

Must go beyond sufferance.

God gave the sea peril and abyss,

Yet upon it He also mirrored the sky.

Ω αλμυρή θάλασσα, πόσο από το αλάτι σου

είναι τα δάκρυα της Πορτογαλίας!

Για να σε διασχίσουμε, πόσες μανάδες θρήνησαν, πόσα παιδιά προσευχήθηκαν μάταια! Πόσες νύφες ξεμείναν’ χωρίς άντρα

για να είμαστε δικοί σου,

ω θάλασσα!

 

Άξιζε τον κόπο; Το κάθε τι αξίζει αν η ψυχή σου δεν είναι μικρή.

Όποιος θέλει να περάσει πέρα από το Bojador*

πρέπει να περάσει πέρα από τον πόνο

Ο θεός έδωσε στη θάλασσα τον κίνδυνο και την άβυσσο αλλά σ΄ αυτήν καθρεφτίζεται ο ουρανός

 

       Κι αν ο Πεσσόα μίλησε με την φωνή των Πορτογάλων θαλασσοπόρων, καταχτητών, εξερευνητών και ταξιδευτών, για δόξα, τιμή και τόλμη και μεγάλη ψυχή στα ταξίδια τα μακρινά και τα επίπονα σε θάλασσες απόρθητες, τα μελαγχολικά τραγούδια εκείνων που μείναν’ πίσω στην στεριά της θάλασσας της Πορτογαλίας δεν μιλάν’ ούτε για δόξα, ούτε για τόλμη σε εξερευνήσεις, παρά τραγουδούν σα σε μοιρολόι  για την μοίρα την κακιά, για την μάταια προσμονή εκείνων που περιμένουν ναρθούν από την θάλασσα, τραγουδούν  για κείνους που κείνη έκλεψε ή τους πλάνεψε η ερωμένη, τραγουδούν τον πόνο και τον θρήνο, την φτώχεια, την μοναξιά της αγάπης τους και για όλα τα χαμένα που νοσταλγούν.. Και βέβαια, τραγουδάν τον έρωτα και το  πάθος του, την αγάπη, την προσδοκία της, την τραγικότητά της. Και, στα τραγούδια τους η πορτογαλέζικη θάλασσα είναι κυρίαρχα παρούσα..

      Έτσι όμοια και με τους λαούς άλλων θαλασσόβρεχτων τόπων για τις δικές τους τις θάλασσες, τους πνιγμένους τους, τους έρωτές τους , την φτώχεια και τα όνειρά τους, την  ζωή και τον θάνατο. Από παλιά και ως τις μέρες μας.. Οι άνθρωποι του κόσμου μοιάζουν τόσο πολύ κι ας τους χωρίζουν αιώνες και τόποι..Και, έως τα σήμερα ταξιδεύουν στις θάλασσες και θαλασσοπνίγονται για τους ίδιους ή παρόμοιους και παραπλήσιους λόγους με τους παλιούς. Και, ως τα σήμερα κάνουν θαλάσσιους πολέμους, πειρατείες και επίσημους, και ακόμη τώρα μεταναστεύουν με πλοία και πλοιάρια πως οι παλιοί.. Και,  συνεχίζουν να ερωτεύονται οι εραστές την πλανεύτρα τη θάλασσα προδίνοντας κειές που αφήνουν πίσω.. Αναλογίες.. Η Ιστορία των ανθρώπων κάνει κύκλους, αιματηρούς και επίπονους. Έτσι και οι άνθρωποι του Κόσμου φτειάχνουν πάντα και τραγούδια λυπητερά,  και οι ποιητές τους μιλάν’ για αυτά στα ποιήματά τους. 

Fadosαποκαλούν τα μελαγχολικά τους τραγούδια οι Πορτογάλοι. Πολλοί πολλοί λένε οτι κρατάν΄από τους σκλαβωμένους στις αποικίες τους στην Μαυριτανία και την Βραζιλία, σαν η Πορτογαλία ήταν η τρανή αυτοκρατορία κι άλλοι από πολύ πριν γίνει ο τόπος τους, κράτος ..Είπα και επέλεξα από αυτά, ένα νέο σχετικά,  υπέροχο ερωτικό τραγούδι fados* το «Cancao do Mar» αποδοσμένο από την Dulce Pontes.

agnieszka_wencka011.jpgΤο τραγούδι αυτό «Cancao do Mar», εμπνευσμένο από τα μεσαιωνικά τροβαδούρικα τραγούδια αγάπης, μιλάει για έναν παθιασμένο από έρωτα ναυτικό που πήγε με την βάρκα του να χορέψει στα αφρισμένα νερά της αγριεμένης θάλασσας και  τότε εκείνη η θάλασσα που ξέρει τα μυστικά της καρδιάς των ανθρώπων και τις μυστικές τους αγάπες, βρυχόμενη του είπε οτι είναι εκεί όχι για να χορέψει μα επειδή εκείνος ήθελε να κλέψει μακρυά το απαράμιλλο φως από τα όμορφα μάτια της αγαπημένης του.

Κι ο άνθρωπος της θάλασσας τα είπε αυτά στην αγαπημένη του και την (προ) κάλεσε να πάει σε αυτόν για να μάθει η ίδια αν η θάλασσα έλεγε την αλήθεια. Να πάει κοντά του, να νοιώσει τον χορό της καρδιάς του και τότε αυτός – της υποσχέθηκε- οτι αν θα πάει να χορέψει με την βάρκα του, οτι δεν θα πάει πάλι εκεί που η θάλασσα είναι άγρια, ούτε και θα της μαρτυρούσε της θάλασσας ποτέ που πήγε να χαμογελάσει, να χορέψει, να ονειρευτεί, να ζήσει μαζί της.. Ακούστε το υπέροχο ερωτικό τραγούδι:

Οι στίχοι( lyrics) του τραγουδιού στα Πορτογαλικά, αγγλικά και ελληνικά ακολουθούν πιο κάτω.

books.gif

1.Το ποίημα του μεγάλου ποιητή της Πορτογαλίας, Φερνάντο Πεσσόα με τον τίτλο  «Mar Português», «Η  θάλασσα της Πορτογαλίας»   πρωτοδημοσιεύτηκε το 1934, ένα χρόνο πριν ο ίδιος πεθάνει, και ήταν μέρος της πρώτης εν ζωή ποιητικής του συλλογής που φέρει τον τίτλο «Mensagem«( Το μήνυμα) Το βιβλίο αυτό των μικρών ποιημάτων έχει τρία μέρη: «Brazão», η Πορτογαλική θάλασσα «και» Η συννεφιά » και σε αυτό ο ποιητής αναδεικνύει τη δόξα των Μεγάλων Πλοίων και των ηρώων τους, βλέποντας μέσα τους μια εικόνα της Χρυσής Εποχής και  τα μεγάλα αρχέτυπα του πεπρωμένου της Πορτογαλίας

2. Cape Bojador: Το ακρωτήρι του τρόμου. Στην δυτική Αφρική. Κοντά στην Μαυριτανία της Αφρικής, κάπου στο σημερινό Μαρόκο. Ο θαλάσσιος τόπος, ο απροσπέλαστος και ο θανατερός.  Τέρατα της θάλασσας και κύματα ανταριασμένα και πανύψηλα  λεν΄ οτι τον tierraplanabarcosφύλαγαν’. Πίστευαν τότε οι ανθρώποι οτι εκεί ήταν το άκρο του Κόσμου της και οτι εκεί τελείωνε η γη. Δεκαπέντε φορές ήσαν που τα πολυάριθμα πλοία των ποντοπόρων Πορτογάλων προσπάθησαν να βρουν  πέρασμα απ’ αυτήν την θάλασσα και δεκαπέντε  απανωτές ήταν οι φορές που άνθρωποι και πλοία ρουφήχτηκαν στα άπατά της από τα θεριά της και τα τεράστια τα κύματά της.. Κι ο βασιλιάς τους συνέχιζε να τους στέλνει ίσα στον θάνατο.. Τελικά το 1434 ο πλοηγός  Gil Eanes ήταν εκείνος που κατάφερε να το κατάχτησε ..Γύρισε πίσω στην χώρα τους με τριαντάφυλλα από την στεριά του για να το αποδείξει. Και, ένας νέος κόσμος ξεκίνησε να ανακαλύπτεται. Από την κατάχτηση αυτή, από το πέρασμα το θαλάσσιο που βρήκε ο αποκαλύφθηκε για τους πολλούς οτι η γη είναι στρογγυλή. Μέχρι τότε πίστευαν οτι ήταν επίπεδη. Και η επιθυμία για νέες ανακαλύψεις έγινε δίψα κι ο φόβος παραμέρισε στις ψυχές.

3. Με πηγή μου την Βικιπαίδια: Φάντος ή fandos που στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο, ονομάζεται ένα είδος μουσικής που εντοπίζεται τη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία, σίγουρα όμως είχε παλαιότερες ρίζες. Η μουσική είναι μελαγχολική, το ίδιο κι οι στίχοι, που συχνά μιλούν για τη θάλασσα ή για τη ζωή των φτωχών. Η μουσική έχει σχέση με την πορτογαλική λέξη saudade, μια από τις δυσκολότερες λέξεις προς μετάφραση: είναι ένα είδος προσμονής, αλλά κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης. Κάποιοι λάτρεις της μουσικής φάδο ισχυρίζονται ότι οι ρίζες της είναι ένα μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών και αραβικές επιρροές.

4. Οι στίχοι του «Cancao do Mar» στα πορτογαλικά, αγγλικά και στα ελληνικά:

Fui bailar no meu batel

Além do mar cruel

E o mar bramindo

Diz que eu fui roubar

A luz sem par

Do teu olhar tão lindo

Vem saber se o mar terá razão

Vem cá ver bailar meu coração

 

Se eu bailar no meu batel

Nao vou ao mar cruel

E nem lhe digo aonde eu fui cantar

Sorrir, bailar, viver, sonhar contigo

Vem saber se o mar terá razão

Vem cá ver bailar meu coração

 

Se eu bailar no meu batel

Nao vou ao mar cruel

E nem lhe digo aonde eu fui cantar

Sorrir, bailar, viver, sonhar contigo 

I went to dance on my little boat,

There in the cruel sea,

And the sea was roaring,

Telling me I went there to steal away

The peerless light

Of the beautiful look in your eyes.

Come here to know if the sea is right,

Come here to see my heart dancing,

 

If I go dancing on my little boat,

I won’t go to the cruel sea,

Nor will I tell it where I went

To smile, dance, dream, live with you.

 

Πήγα να χορέψω στη βάρκα μου

πέρα από την άγρια θάλασσα

και η θάλασσα  βρυχιόταν και μου’ ‘λεγε

Ότι πήγα εκεί να κλέψω

το απαράμιλλο φως, στο βλέμμα των ωραίων σου ματιών

Έλα εδώ να μάθεις εάν η θάλασσα θα έχει δίκιο,

Έλα δω να νοιώσεις την καρδιά μου να χορεύει

 

Αν πάω  να χορέψω στην βάρκα μου,

Δεν θα πάω πέρα  στην άγρια θάλασσα

Κι ούτε θα της μαρτυρήσω που πήγα να τραγουδήσω,

να χαμογελάσω, να χορέψω, να ζήσω, να ονειρευτώ

μαζί σου!

5. Οι ζωγραφικοί πίνακες στο κείμενό μου είναι: α) Ο της κεφαλίδας και ο δεύτερος από πάνω με την γυναίκα που παρατηρεί την θάλασσα, είναι έργα του Αμερικανού ζωγράφου Winslow Homer (1836 – 1910), β) Ο πίνακας με τα ναυάγια και τους ναυαγούς στην αγριεμένη θάλασσα είναι του Άγγλου ζωγράφου Joseph Mallord William Turner ( J.M.W). (1775-1851), και γ) Ο πίνακας με το γυναικείο προφίλ, είναι έργο της σύγχρονής μας  Πολωνής ζωγράφου Agnieszka Wencka.

355ceb61 (2)

                    Αυτά τα ολίγα (:::)

 από μένα για σας!

Καλό σας βράδυ!! 

4 σκέψεις σχετικά με το “Κλέφτρα η θάλασσα

  1. Ταξιδιάρικο, ποιητικό, νοσταλγικό το σημερινό σου θέμα Βεατρίκη για τη θάλασσα. Διαβαίνοντας τα σκοτάδια της, όλες αυτές τις γκρίζες και θανατερές της όψεις. Κάτι ανάλογο θυμήθηκα στη Βάρδια του Καββαδία. Ένα πεζό αφιερωμένο στη σκοτεινή αυτή πλευρά της θάλασσας. Σε αυτήν που δεν γνωρίζουμε εμείς αλλά οι θαλασσοδαρμένοι εκείνοι.
    Κάθε σου θέμα και μια κάθοδος λογοτεχνική, στοχαστική.
    Ένα θησαυρός και πλούτος συναισθημάτων.
    Καλησπέρα αγαπητή φίλη.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλώς ήλθες και πάλι Γιάννη μου! Πάντα με κάτι καλό και όμορφο στα λόγια σου! Σ’ευχαριστώ.
      Ξέρεις σε εκείνο ακριβώς που λες «Σε αυτήν που δεν γνωρίζουμε εμείς αλλά..¨» να σου εξομολογηθώ το εξής: Αφορμή για το δημοσίευμά μου αυτό, ήταν η στενοχώρια που πήρα και ο θυμός που ένοιωσα από τις απανωτές ειδήσεις για το πόσοι και τούτο το καλοκαίρι πνίγονται στα γαλήνια τα νερά της θάλασσας μας, που ούτε κυματάκι δεν έχει τέτοιο καιρό..Πάνε για ένα μπάνιο να δροσιστούν στην αγκαλιά της..και πνίγονται..Χώρια οι άλλοι που τις προάλλες πνιγήκαν στην σπηλιά εκεί στο νησί του Αιγαίου.
      Απαράδεκτο, φοβερό για μια χώρα ναυτική σαν την δικιά μας, με τόσο ήρεμη θάλασσα, τόσοι πολλοί να είναι οι πνιγμένοι στα νερά της..Ναι, μιλάω γιαυτήν ακριβώς την θάλασσα που όλοι εμείς γνωρίζουμε, για μας που λες, για μας που δεν είμαστε θαλασσοδαρμένοι, σαν για τους πολλούς από κείνους που αναφέρομαι στο δημοσίευμά μου.
      ..Έπειτα, αφού ηρέμησα, το σκέφτηκα το πράγμα..Έγιναν, γίνονται αυτά τα τρομερά και απαράδεκτα επειδή εμείς δεν σεβόμαστε τους Κανόνες της, πιστεύουμε οτι είμαστε Κυρίαρχοί της, αλώβητοι απ’ αυτήν. Μας ξεγελάει και με την ηρεμία της..Λέμε..και ένα » και τι θα πάθουμε αν πάμε φαγωμένοι να κολυμπήσουμε ή ένα άλλο » σιγά μη πάθω και τίποτε αν κολυμπήσω στα βαθιά..Είναι τόσο ήρεμη, ξεκούραστα θα γυρίσω πίσω» και βουτάμε ..ή οι άλλοι στην σπηλιά..»Αντε καλέ που θα βάλουμε σκοινί τώρα, σαν το μύτο της Αριάδνης, μην και χαθούμε , να έχουμε οδηγό το σκοινί να βρούμε τον δρόμο να βγούμε ..Κοίτα τι καθαρά νερά..Βλέπουμε, θα μπούμε και θα βγούμε εύκολα..Τους » έκλεψε» ολουνούς» η πλανεύτρα!
      Κι έτσι αναλογίστηκα..Τι κρίμα να πνίγονται για το τίποτα κι άλλοι που θαλασσοπνίχτηκαν και θαλασσοπνίγονται να ανοίξουν δρόμους και που το κάνουν..Ο θάνατος, θάνατος,…αλλά πότε αξίζει τον κόπο;;Κι από κεί και το δημοσίευμα, και το ποίημα..¨Όσο για κείνους που πάνε από μόνοι τους να πνιγούν ή τους παθιασμένους μαζί της…χεχε. να και το τραγούδι της θάλασσας , κοίτα πιο κάτω τι λέμε και με την Στεφανία

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ύμνος στην αγριεμένη θάλασσα ο σημερινός Βεατρίκη μου και όπως με κάθε σου ανάρτηση, μας δίνεις τόσες πληροφορίες έτσι που να φεύγουμε όλο και πιο πλούσιοι!
    Η θάλασσα όπως και κάθε τι στην φύση, απαιτεί τον σεβασμό και προπαντώς την αγάπη μας, γιατί μόνο έτσι θα μας το ανταποδώσει!

    Δεν μπορώ να μην πω και την δική μου αίσθηση, για μένα η θάλασσα ακόμα και αγριεμένη με συνδέει με κάτι ιερό που μου προκαλεί δέος!

    Και ένα στίχο από τα «Κύματα» της Virginia Woolf:
    Happiness is
    in the quiet, ordinary things.
    A table,
    a chair,
    a book with a paper-knife stuck between the pages.
    And the petal falling from the rose,
    and the light flickering
    as we sit silent.

    Virginia Woolf, The Waves

    Υπέροχο και το τραγούδι και ευχαριστούμε και για την μετάφραση του στίχου!

    ΑΦιλάκια πολλά και με αγάπη! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Καλησπέρα Στεφανία μου!Σ’ ευχαριστώ για την εκτίμησή σου! Δεν μίλησα, όμως, μόνο για την θάλασσα. Μίλησα και για κείνους που «έκλεψε» .Η Βιρτζίνια Γουλφ, ήταν μια από κείνους που είχαν εμμονή μαζί της, ένα πάθος δυνατό για αυτήν, για τα κύματα και τη εγκατάλειψη στον βυθό της…Η ίδια, άλλωστε ήταν μια ζωή σαν νάταν μες στην θάλασσα, σα σε βάρκα που γα λίγο γλιστράει στα γαληνεμένα τα νερά της και πότε πιο συχνά χορεύει στα ανταριασμένα τα κύματά της…`Σκαμπανεβάσματα εξουθενωτικά για την ταξιδιώτισσα..Μέχρι που βυθίστηκε στα κύματα ενός ποταμού. Από απελπισιά και εξουθένωση, τους παραδόθηκε για πάντα…
    Πάνε πολλά χρόνια που έχω να διαβάσω βιβλίο της Γουλφ. Και ούτε που θα διαβάσω άλλο της. Εκείνο της, που μου έμεινε στην μνήμη είναι το «Μέχρι τον φάρο» Και. κόντεψα να πνιγώ..Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει το βιβλίο της «The waves».
    ¨Όταν διάβασα το παραπάνω απόσπασμά του, που επέλεξες να μου προσφέρεις- υπέροχο το δώρο σου- το βρήκα λυτρωτικό για κείνη..Νομίζω οτι μιλώντας για ευτυχία εννοεί την γαλήνη που βρήκε σε στιγμές.
    Κοίταξα, λοιπόν, να δω.. Ο σύζυγός της, μετά την αυτοκτονία της έγραψε στο-ας το πούμε «μνήμα» της- τις τελευταίες φράσεις του βιβλίου της από το » The waves»:
    “Against you I will fling myself, unvanquished and unyielding, O Death! The waves broke on the shore”
    Ανάμεσα στα πρόσωπα του έργου της ήταν η Ρόντνα- πού μου θύμισε την Γούλφ- μπορεί να΄γραφε για τον εαυτόν της στο πρόσωπό της.. ‘ Ακου μια κουβέντα της Rodna:
    «I see nothing. We may sink and settle on the waves. The sea will drum in my ears. The white petals will be darkened with sea water. They will float for a moment and then sink. Rolling over the waves will shoulder me under. Everything falls in a tremendous shower, dissolving me.”
    Η Γουλφ ήταν άνθρωπος της θάλασσας..Έχουν πολλές μορφές, ξέρεις..
    Φιλιά και πάλι σε ευχαριστώ!! Για το δώρο σου!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.