Port Arthur, Tasmania: Η“Old prison” της Judith Wright και το νησί των νεκρών


      Στην αρχή, ήταν το ποίημα “Old prison”  της Αυστραλής ποιήτριας Judith Wright. Είχα από καιρό στο νου μου να διαβάσω και πάλι κάτι δικό της και διάλεξα αυτό. Ήξερα ότι θα μου ήταν δύσκολο, όπως και μου είναι, μιας και δεν κατέχω τόσο καλά την αγγλική την γλώσσα και η δικιά της γραφή είναι τόσο γιομάτη από σύμβολα και ιδιωματισμούς και  ούτε έχω βρει ως τα τώρα ποιήματά της να έχουν αποδοθεί στην γλώσσα μας. ‘Όμως, με είχε τόσο γοητεύσει από τα άλλα της, οπότε και το προχώρησα. Και μετά, ήταν το ποίημά της που με ρούφηξε. Με τάραξε με το περιεχόμενό του και με γοήτευσε με τον τρόπο και την δύναμη της γραφής του. Τραγικό στο περιεχόμενο, σκοτεινό σαν την κόλαση που φτειάχνουν οι ανθρώποι, κι απ’ την άλλη τόσο υπέροχο στους συμβολισμούς και τις δυνατές εικόνες του. Κι είπα να τα μοιραστώ όλα τούτα εδώ.

      Και, τα λέω αυτά, γιατί, σαν το ξεκίνησα το ποίημα, βρέθηκα να ψάχνω και να αναζητώ ποια ιστορία, ποια γεγονότα του παρελθόντος κρύβονταν πίσω και αναμεσίς των λέξεών του. ’Έτσι, κι από το ποίημα έφτασα στο Port Arthur της Tasmania, σε αυτό το ποινικό κολαστήριο που ήταν ως το 1877 η φυλακή της “εσχάτης λύσης” για τους κατάδικους, και στο οποίο σιωπηρά αναφέρεται η ποιήτρια με το ποίημά της. Σε μια φυλακή, σαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, ας πούμε, μοναχά που εδώ δεν τους σκότωναν οι Ναζί για να τους κάνουν σαπούνια. Εδώ, οι Βρετανοί ήταν που τους σκότωναν, μα αλλιώτικα. Αλλά, τους σκότωναν! Και, μετά, τους θάβαν’ στο νησί των νεκρών..Γλύτωσαν, βέβαια, εδώ, και μερικοί..Όχι εκείνοι που τους στέλναν’ αλλού να τους κρεμάσουν αλλά εκείνοι οι λίγοι που αντέξαν.. .Όμως, και αυτό το κολαστήριο του  Port Arthur συν άλλα εννιά παρόμοιά του στην Αυστραλία, κατέληξε να κηρυχθούν, όπως και τα  άλλα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών Ναζί, μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο και εξαιρετικά προσοδοφόρα για το Κράτος και την ντόπια Κοινωνία ως αξιοθέατα  και τόποι συγκέντρωσης τουριστών. Μάλιστα..

      Αν δεν έχει ένας τόπος να επιδείξει στην Ιστορία του κάτι το Ωραίο και Καλό, τότε δείχνει αυτό που έχει, τις φυλακές και τα κολαστήριά του..Αυτά και κάνουν σημαία τους.. Εδώ, οι γείτονές μας έκαναν σημαία τους τον ματοβαμμένο και παλουκομπήχτη Κόμη Δράκουλα κι είναι γιατί άλλη ιστορία δεν είχαν ως λαός. Μετά ειπώθηκαν Δάκες αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία….

      Οι Βρετανοί, όμως, ως οι τότε αποδιωγμένοι κατάδικοι από την Μ. Βρετανία, και πρώτοι έποικοι των νησιών της Τασμανίας μαζί με τους αξιωματούχους, τους δεσμοφύλακες  και τα λοιπά στρατιωτικά σώματα, βρήκαν στους τόπους που επέδραμαν και εποίκησαν, τους ιθαγενείς Αβοριγίνες (Aboriginals ). Ένα λαό με ιστορία και πολιτισμό από τους ανιστόρητους χρόνους, ίσως τον παλαιότερο λαό της γης. Και, τους πετσόκοψαν. Στην Τασμανία υπήρχαν 5000 έως και 10.000 Αβοριγίνες, σήμερα έχουν απομείνει στο νησί μόλις 300. Τους περισσότερους απ’ αυτούς οι Καταχτητές αξιωματούχοι και μη Βρετανοί τους μακέλεψαν, άλλους τους εξανδραπόδισαν ή τους εκτόπισαν σε άλλα νησιά, τους έκαναν δούλους τους έχοντάς τους ως res,  κι όσους απομείναν, τους εξολόθρευσαν οι αρρώστειες και τα μικρόβια που έφεραν οι δυτικοί…

glover(1)

Ένας πίνακας του Βρετανού ζωγράφου John Glover (1767-1849) που αποθανατίζει σκηνές της καθημερινότητας των απομεινάντων Αβοριγίνων στην Τασμανία. Όταν πέθανε το 1849, είχαν απομείνει μοναχά 40 στο νησί..

      Η σχεδόν εξάλειψη του ιθαγενούς πληθυσμού από τους Βρεττανούς, στην Τασμανία, διατεταγμένη σ’ ένα καιρό μάλιστα, επίσημα από τον κυβερνήτη του νησιού George Arthur (1824-1830) έχει περιγραφτεί από ορισμένους ιστορικούς ως πράξη γενοκτονίας. Μέχρι το 1879 είχαν, δεν είχαν ξεμείνει ζωντανοί  μόλις 40 Αβοριγίνες στο νησί.. Κάπως έτσι, άλλωστε τους σκοτώναν και οι Αυστραλοί ή τους κλείναν’ μετά στα δικά τους στρατόπεδα συγκέντρωσης για να τους εκπολιτίσουν..Τελικά, μόλις πρόσφατα, στις μέρες μας, οι Αυστραλοί και οι Τασμανοί άρχισαν να αποδέχονται την ύπαρξή τους στον τόπο τον δικό τους που οι ίδιοι με την βιά κατέλαβαν..Κι ακόμη,  όχι ισότιμα. Κακίες μου;;Αλήθειες, πάντως, είναι

     Τουλάχιστον, λέω, ας υπάρχουν κι αυτοί οι καταραμένοι τόποι, για να διδάσκει η ιστορία τους, στους τωρινούς και τους επερχόμενους  το : Ποτέ ξανά! Ας υπάρχουν, όπως και το ποίημα της Judith Wright φτειάχτηκε και υπάρχει,  για να δείχνουν σε μας, τους ανθρώπους, όσα δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξανασυμβούν..για να λεγόμαστε και να είμαστε άνθρωποι.

1.-blu_thumb.gif

      Ας ξεκινήσω εδώ, ανάστροφα. Από την ιστορία του τόπου και ας καταλήξω στο ποίημα. Δείτε το Port Arthour  της Tasmania, σήμερα:

Whole-site-aerial

Στο μπρος μέρος φαίνονται οι ερειπωμένες εγκαταστάσεις των Φυλακών, στο νησάκι επάνω αριστερά, το νησάκι των νεκρών.

ariel_site01Port Arthur

Κι εδώ, η θέα του Port Arhur από την θάλασσα. Eιδυλλιακός τόπος δεν μοιάζει, έτσι, όπως ξετυλίγεται στο πράσινο;

1-View-from-North-1860

Κι εδώ, σ’ αυτήν την εικόνα του έτους 1860, το Πορτ Άρθουρ στις δόξες του, ως ποινικό κολαστήριο και του διαβόλου τόπος

1. blu

374_w

      Δυο λόγια για τον τόπο, την Τασμανία: Η Τασμανία, αλλιώς «Tassie», είναι ένα νησί 240 χιλιομέτρων που βρίσκεται στα νότια της Αυστραλίας. Είναι ένα από τα ομόσπονδα κρατίδια (πολιτείες) της Αυστραλίας, που περιλαμβάνει το κυρίως νησί με πρωτεύουσα το  Hobart και τα γύρω του άλλα 334 μικρονήσια.. Οι δυτικοί πρωτάκουσαν τον Νοέμβρη του 1642 για το νησί από ένα Ολλανδό εξερευνητή, τον Άμπελ Γιανσζόον Τάσμαν (Abel Janszoon Tasman,‘ Αμπέλ Τάσμαν που πρωτοπήγε ως Ευρωπαίος τότε εκεί και το ονόμασε Van Diemen’s Land από το όνομα του χορηγού της εξερευνητικής αποστολής. Το νησί το κατοικούσαν από 40.000 περίπου χρόνια πριν, οι Αβορίγινες, που στην συνέχεια σχεδόν εξαλείφθηκαν, όπως αναφέρω πιο πάνω..

Το 1803 το νησί εποικήθηκε από Βρετανούς κατάδικους με τους φρουρούς και τους αξιωματούχους τους. Και ιδρύθηκαν σε αυτό το τόπο και στο νησί, στην άκρια του τότε γνωστού κόσμου, πολλές φυλακές- ποινικά κολαστήρια που γιόμιζαν από τους καταδικασμένους στην Μεγάλη Βρεττανία που ξαποστέλνονταν εκεί. Το 1825 ο τόπος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη αυτοδιοικούμενη  αποικία. Το 1825 εγκρίθηκε το  σύνταγμά του και άλλαξε το όνομα του τόπου σε Τασμανία, από το όνομα του Ολλανδού που πρωτοβρήκε το νησί. Το 1901, ο τόπος (το κυρίως νησί με τα άλλα μικρονήσια του) ανακηρύχθηκε ομόσπονδο κράτος της Αυστραλίας.  75.000 κατάδικοι στάλθηκαν σε αυτή την γη μέχρι το 1877 που έκλεισαν οι φυλακές. Αιματοβαμμένη η ιστορία του τόπου, διαβόητος τόπος βασανιστηρίων. Κόλαση επί της γης, τον αποκαλούσαν. Σήμερα, οι Τασμανοί τον προπαγανδίζουν ως τόπο αναγέννησης. Μπορεί και νάναι ή να γίνει..Πάντως, λεν’ τα φαντάσματα των αδικοχαμένων, εξακολουθούν ακόμη να εμφανίζονται στα ερείπια των φυλακών του Port Arthur.. Τα έκαναν, βέβαια, και αυτά, οι Τασμανοί,  αξιοθέατα μαζί με τα άλλα.

Κι όπως κι  ο ποιητής τους,  ο Oodgeroo Noonuccal, έλεγε :

 «Let no-one say the past is dead, the past is all about us and within»

Η Ιστορία του Port Arthour της Τασμανίας ως ανδρικής ποινικής φυλακή για παιδιά και ενήλικες.

Το Port Arthour  το 1830 ξεκίνησε να υπάρχει ως μικρός σταθμός ξυλείας. Δεν άργησε να μεταμορφωθεί ως τρομερός τόπος ποινικής φυλακής για άντρες και παιδιά, μετά τις φυλακές του νησιού Νόρφλοκ(Norfolk) που ήταν αβάσταχτης σκληρότητας και για πιο επικίνδυνους κατάδικους. Από το 1788  η Μ. Βρεττανία αδυνατώντας να εκτοπίσει τους καταδίκους της στην Αμερική λόγω του Πολέμου για την ανεξαρτησία της, τους μετέφερε ,από τότε και μετά, στις Αυστραλιανές αποικίες και στις φυλακές του νησιού του Νόρφολκ και της Τασμανίας. Οι κατάδικοι κατέφθαναν στο Port Arthour με πλοία

convicts transported to australia

κατάδικοι μεταφερόμενοι με πλοία στο Port Arthour

απευθείας από την Μ. Βρετανία κατά εκατοντάδες. Πολλοί απ’ αυτούς πέθαιναν από τις κακουχίες στο μακρύ ταξίδι πριν φτάσουν. ‘Άλλοι πνίγονταν μαζί με το πλοίο σαν ναυαγούσε. Και, τα ναυάγια ήταν πολλά.. Άλλους, τους έστελναν στο Νόρφολκ. Από το 1834 έφτειαξαν ξεχωριστές φυλακές για τους εφήβους και τα παιδιά. Σκληρές και απάνθρωπες οι φυλακές τους.. Είχαν ήδη φτειάξει και Εκκλησία, και εκκλησιάζονταν. Από το 1840 και μετά φτειάξαν’ στις φυλακές τα ξεχωριστά κελιά και βέβαια ένα νοσοκομείο για τους άρρωστους αλλά κι ένα άσυλο για όσους τρελλαίνονταν ή ονόμαζαν τρελλούς.  Ειδικά από τότε και μετά που έγιναν τα χωριστά κελιά, ο τόπος ονομάστηκε και επίσημα κόλαση!! Όσους, πλέον, κατάδικους δεν κατάφερναν οι φύλακες να «σπάσουν» στο Νόρφολκ, τους έστελναν για «τελική» επεξεργασία στο νησί της Τασμανίας, στο Port Arthour. Ετσι απαλλασσόταν το Κράτος της Μ. Βρετανίας από αυτούς και το νησί αυτό, στο λιμάνι του Πορτ Αρθουρ έγινε και επίσημα το κολαστήριο της «έσχατης λύσης».

Στην αρχή, έφτιαξαν οι ίδιοι οι κατάδικοι πρόχειρες παράγκες για να προστατευθούν από το τσουχτερό κρύο,  όπου και μέναν μαζικά σε αυτές. Κι έπειτα, οι ίδιοι οι κατάδικοι φτειάξαν με τα χέρια τους τις γρανιτένιες φυλακές τους. Και, πιο μετά, τα χωριστά κελιά για τον καθένα τους.

Τρόπος διαφυγής από το νησί δεν υπήρχε. Ο θάλασσα γύρω από το λιμάνι γιομάτη από καρχαρίες, παγωμένη, με βράχια κοφτερά και πανύψηλα (πάνω από 300μ) οι πέριξ ακτές (δείτε εικόνες) και σπηλιές – ρουφήχτρες πάνω στην ξηρά, στα βράχια και κάτω από την θάλασσα. Μια στενή και μοναδική λωρίδα στεριάς, το Eaglehawk, που επικοινωνούσε με την ενδοχώρα της Τασμανίας, φυλασσόταν νυχθημερόν από τους Βρεττανούς στρατιώτες και τα αιμοβόρα σκυλιά τους.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

   Οι κατάδικοι δούλευαν συνεχώς και κάτω από αβάσταχτες συνθήκες. Έσπαζαν γρανιτένιες πέτρες στα λατομεία για τα κτίσματα, τα έχτιζαν, έκοβαν δέντρα… Ειδικά, μάλιστα, με την τελευταία εξαναγκαστική βαρειά εργασία τους, έφεραν μεγάλα έσοδα στην Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι το 1833 είχαν ολοκληρώσει το στρατόπεδο με τους πυργίσκους της φρουράς στον λόφο. Σήμερα, κάνουν ανασκαφές για να βρουν τα απομεινάρια εκείνης της πρώτης περιόδου, ώστε να τα κάνουν και αυτά αξιοθέατα.

       Στην περιοχή του  Πορτ Αρθουρ, κτίστηκαν περισσότερα από 30 κτίρια, ερείπια τώρα και πολλά ήδη στις μέρες μας ανακαινισμένα από μέρη των φυλακών ως τα σπίτια της εποχής που χρονολογούνται από την ίδρυση της φυλακής το 1830 μέχρι το κλείσιμό της το 1877. Την ξανάνοιξαν, βέβαια, την φυλακή αυτή, στο β’ παγκόσμιο πόλεμο όπου φυλάκισαν γύρω στους 500 Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου..Δεν έμαθα αν γύρισε κανείς τους πίσω..Κατά τη διάρκεια της περιόδου λειτουργίας της, περίπου 12.500 κρατούμενοι εκτίσανε ποινές και για πολλούς ήταν μια ζωντανή κόλαση.

    Η κύρια φυλακή των καταδίκων, γνωστή ως Penitentiary, βρίσκεται μπροστά στην προκυμαία και ολοκληρώθηκε το 1844. Στην πρώτη δεκαετία του λειτουργούσε ως σιτοβολώνας και αλευρόμυλος. Τον αλευρόμυλο τον κινούσαν για να λειτουργήσει  24 κατάδικοι με την δύναμή τους μοναχά..

treadmill

A treadmill in England. In Australia, convicts were 24, naked from the waist up.

                                      Πως να μην καταντήσουν φαντάσματα μετά;

Τα ξεχωριστά κελιά ( Τhe separate cells) 

      Το κτίριο Penitentiary ήταν τετραώροφο, ύψους 75 μέτρων. Οι δυο κάτω όροφοί του μετατράπηκαν σε 136 μονά κελιά και σε κοιτώνες για 513 κατάδικους. Η «μοντέρνα» φυλακή του Penitentiary όπως και ενός γειτονικού της κτιρίου, βασίστηκε στην ιδέα που είχαν στην Μ. Βρετανία οι William Crawford και του Joshua Jebb. Σύμφωνα με αυτήν, οι κατάδικοι έπρεπε να αποκτήσουν ξεχωριστά o καθένας τους, μεμονωμένα κελιά, να ονομάζονται με αριθμούς και όχι με τα ονόματά τους, να φορούν μάσκες στο κεφάλι τους και, κυρίως, να ζουν σε απόλυτη ησυχία. Οτι μόνον έτσι θα συμμορφώνονταν και θα μετάνιωναν για τα εγκλήματά τους.. Επίσης , ότι έτσι θα τους «έσπαγαν» ενώ στις άλλες φυλακές και με την σωματική βάσανο, τους σκλήραιναν πιο πολύ..Α! Τους επέτρεπαν- δεν ξέρω να πω κάθε πότε- και να ασκούνται, βγαίνοντας σε επίσης απομονωμένο χώρο (ανακαινίστηκε ομορφοφτιαγμένος  και αυτός- δεν βρήκα  φωτογραφία του πριν), όπως και να πηγαίνουν στην εκκλησία αλλά μέσα σε κλειστά ερμητικά κουτιά κλεισμένοι και μακρυά από όλους τους άλλους..

      Δηλαδή, από τότε το 1840 και με τις ιδέες αυτές, σηματοδότηθηκε η αρχή για την αλλαγή της ποινικής μεταχείρισης, από την σωματική βία με τις βουρδουλιές, τις σιδεροδέσμιες περιβολές στα πόδια και στα χέρια κλπ,  στην ψυχολογική βία ως μέθοδο τιμωρίας,  δήθεν σωφρονισμού. Το άσυλο για τους παράφρονες, τυχαία το’ χτισαν δίπλα στα κελιά αυτά , λέτε;

      Ετσι, έκλεισαν τους κατάδικους, τον καθένα τους στο δικό του κελί εμβαδού 136 τετραγωνικών μέτρων, τους φόρεσαν ολουνών κουκούλες μόνιμες και τους κλείδωσαν στην σιωπή. Μέχρι που οι φύλακες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με τα χέρια για να μην ακούγονται, μέχρι που, λένε, φορούσαν παντούφλες, για να μην ακούν τα βήματά τους οι κατάδικοι.. Αυτό ήταν το λεγόμενο σύστημα σιωπής «‘Silent System’  Κάτι σαν τα «λευκά» κελιά απομόνωσης της Μπάαντερ-Μάινχοφ στην Γερμανία, μου’φερε στον νου, ο,τι διάβασα.. Μόνο που αυτά εδώ της φυλακής του νησιού, δεν είχαν φως, ούτε στοιχειώδες εύρος, ούτε τουαλέτα, ούτε καν εξαερισμό..Μερικά τα ανακαίνισαν- ομορφοφτιάχνοντάς τα επίσης- δείτε τα-, άλλα δείτε τα όπως ήσαν παλιά.. Οι περισσότεροι κατάδικοι ανέπτυξαν ψυχικές αρρώστειες από την απουσία του φωτός και του ήχου..Δείτε τα στις φωτογραφίες μαζί με τα άλλα ακόμη ερειπωμένα κτίσματα της φυλακών:

two-prisoner-cells-in-the-main-penitentiary-building-1857-port-arthur-historic-site-tasmania-australia-note-that-each-cell-is-barely-big-enough-for-a-cot-and-there-was-no-heating-i

δυο απ’ τα «ξεχωριστά» κελιά στο port-arthur, χτίστηκαν το 1857,  Τι χωράει το καθένα τους; Εκείνη η σιδεριά στήριζε το ταβάνι για τ’ άλλα του πάνω ορόφου.Αυτά έχουν παράθυρα.Τα υπόλοιπα, τα εσωτερικά, όχι

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

         Επίσης , άλλη μέθοδος τιμωρίας, ήταν η στέρηση φαγητού. Όποιος ήταν υπάκουος,, είχε φαγητό και καπνό..Οι άλλοι , όχι. Ο κατάδικος  J.F Mortlock έγραψε το 1864:

«All the evil in his nature (and who is without any) had been developed and nourished by harsh and cruel treatment, kindling, perhaps, a revengeful feeling against all mankind – a feeling, often the cause, in Australia at a future period, of the barbarous murder of innocent individuals.»

 “ In many ways Port Arthur was the model for many of the penal reform movement, despite shipping, housing and slave-labour use of convicts being as harsh, or worse, than others stations around the nation.”Wikipedia

και καθ’ όσον αφορά στην ανακήρυξη των φυλακών του Port Arthur ως μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο το 2010:

«In July 2010, a total of 11 Australian convict sites were inscribed on the UNESCO World Heritage List, five of which are found in Tasmania. The sites are recognised as «the best surviving examples of large-scale convict transportation and the colonial expansion of European powers through the presence and labour of convicts».

The Tasmanian sites are Port Arthur Historic Site and the Coal Mines Historic Site on the Tasman Peninsula; the Cascades Female Factory in South Hobart; Darlington Probation Station on Maria Island; and Woolmers and Brickendon Estates near Longford.»

1.-blu_thumb.gif

-isle-of-the-dead, Convicts were buried on the southern or lower half of the island. No tombstone or other mark were to be placed at the head of any convict graves,

      Εδώ, βλέπετε, το νησί των νεκρών ( island of deads). Βρίσκεται έξω από το λιμάνι του Πορτ Άρθουρ και εκεί μεταφέρονταν και  θάβονταν οι νεκροί των φυλακών του. Πολύ μικρό νησάκι, μια πιθαμή τόπος που όλο και το διαβρώνει η θάλασσα. 1646 κατάδικοι, λένε, θάφτηκαν εκεί, χώρια από τους φύλακες. Στην κορυφή του νησιού ταφήκαν μοναχά οι φύλακες και εκεί μοναχά υπάρχουν ταφόπλακες. Αυτός ήταν ο Κανόνας. Στην κάτω ζώνη, είναι θαμμένοι οι κατάδικοι, χωρίς ταφόπλακα, χωρίς τ’ όνομά τους πουθενά..Κι αυτός ένας άλλος Κανόνας.

1. blu

      Ας μην πω άλλα.. αλλά ας δείξω, τουλάχιστον, τις φωτογραφίες μερικών καταδίκων, κάμποσων φυλάκων της φυλακής, μα και την φωτογραφία ενός από τους μακροβιότερους και σκληρότερους διοικητές των φυλακών: τον James Boyd, Commandant of the Port Arthur prison site (1853 – 1871). ‘Ετσι, επειδή  τώρα οι Τασμανοί απολογούνται γιατί εξέθεσαν δημόσια τις φωτογραφίες των καταδίκων..Και αυτό, γίνεται στις μέρες μας. Δείτε τις:

nevinsconvicts1

1874, Πίνακας καταδίκων (photo T. J. NEVIN)

1.-blu_thumb.gif

Και δείτε τώρα και το υπέροχο ποίημα της Judith Wright » Old prison» που αναφέρεται ακριβώς σε αυτήν την φυλακή των κολασμένων σε αυτήν την ζωή, στην φυλακή του  Port Arthur της Τasmania, πολιτείας της Αυστραλίας.

The rows of cells are unroofed, 

a flute for the wind’s mouth, 

who comes with a breath of ice 

from the blue caves of the south. 

 

O dark and fierce day: 

the wind like an angry bee 

hunts for the black honey 

in the pits of the hollow sea. 

 

Waves of shadow wash 

the empty shell bone-bare, 

and like a bone it sings 

a bitter song of air. 

 

Who built and laboured here? 

The wind and the sea say 

-Their cold nest is broken 

and they are blown away- 

They did not breed nor love, 

each in his cell alone 

cried as the wind now cries 

through this flute of stone.

 Και εδώ, η «απόδοση» στην ελληνική του ποιήματος από μένα. Οποιαδήποτε υπόδειξη διόρθωσής της, δεκτή:

Οι σειρές των  ερειπωμένων κελιών

ένα φλάουτο για το στόμα τ’ ανέμου,

που’ ρχεται με παγωμένη ανασαιμιά

από τις μπλε σπηλιές του νότου

 

Ω σκοτεινή και ανταριασμένη μέρα:

Ο άνεμος σαν άλλη αγριεμένη μέλισσα

   που ψάχνει για το μαύρο μέλι*

στις σπηλιές της  κοίλης**θάλασσας

 

Κύματα σκιάς ξεπλένουν

το αδειασμένο από τα γυμνωμένα κόκκαλα κελί

κι  αυτή σαν ένα κόκκαλο τραγουδάει

ένα πικρό τραγούδι τ’ αέρα.

 

Ποιός έχτισε και δούλεψε βαριά εδώ;

     Ο άνεμος και η θάλασσα λέν’

   -Η κρύα τους φωλιά χαλάστηκε

και αυτοί  σκορπιστήκαν μακρυά-

 

 Δεν είχαν γεννήματα, ούτε αγάπη

ο καθείς  στο κελί του μοναχός

θρήνησε σαν πως και ο άνεμος τώρα κλαίει

 μέσα από αυτό το πέτρινο το φλάουτο

1.-blu_thumb.gif

Σημειώσεις: 1. black honey = μαύρο μέλι: Αναφέρεται στο ομώνυμο φυτό black honey με το επιστημονικό όνομα Melianthus comosus που φυτρώνει και εκεί  σε υψόμετρο 2.000 μέτρων από την θάλασσα και παράγει πλούσιο μαύρο νέκταρ. Τα έντομα «τρελαίνονται» για το λουλούδι αυτό και το ψάχνουν με ανυπομονησία..

2. H κοίλη θάλασσα δημιουργείται από ένα πολύ ψηλό κύμα. Το κύμα σηκώνεται σε μεγάλο ύψος και μέχρι το κατώτερο σημείο του δημιουργείται μια μεγάλη κοιλότητα. Οι ναυτικοί το ονόμαζαν » η τρύπα» της θάλασσας». Συνήθως, πρόκειται για ένα μοναχό κύμα. Μπορεί, όμως νάναι και τρία συνεχόμενα Τότε τα λένε «Τρεις αδελφές» Έχουν χαθεί καράβια και καράβια εξ αιτίας τους. Τώρα, φαντασθείτε την εικόνα που μας φέρνει η ποιήτρια. Το κύμα νάναι τόσο ψηλό που να αφήνει ορατές και λεύτερες τις σπηλιές για ψάξει μέσα τους  η μέλισσα για το λουλούδι. Τρέλα! Κι αν λάβουμε υπ όψη ότι το λουλούδι αυτό το συναντάμε σε υψόμετρο 2.000 μέτρων… Ε! Το κύμα το τεράστιο είχε αδειάσει την θάλασσα μπροστά του..Και, να η Κόλαση!

Οι πηγές μου, αν θέλετε επιπρόσθετες πληροφορίες:

http://judithwrightcentre.com/who-was-judith-wright

judith-wright-01

judith Wright (31/5/1915 – 25/6/2000). H Μεγάλη Αυστραλή ποιήτρια

http://nationalunitygovernment.org/content/tasmania-timeline-history-first-nations-people

https://www.wikiwand.com/en/Colony_of_Tasmania

http://www.tasmaniatopten.com/lists/significant_events.php

http://www.convictcreations.com/history/punishments.html

http://www.portarthur.org.au/

http://www.nla.gov.au/events/doclife/brady.html

http://www.abc.net.au/news/2011-06-04/century-old-port-arthur-prison-diary-found/2745462

http://www.thefamouspeople.com/profiles/judith-wright-107.php

Alfred Bock & Thomas Nevin at Port Arthur 1860s

https://thomasnevin.com/archives/, http://portarthur.org.au/history/

Lou Andreas-Salomé, η άλλη Κίρκη


      Δείτε την μοιραία γυναίκα, την γοητεύτρια, την ερωμένη, την χωρίς ηθικούς φραγμούς,  μα και την πανέξυπνη γυναίκα, την επιστήμονα, την πρώτη ψυχαναλύτρια, την γυναίκα με το ελεύθερο πνεύμα, Δείτε την σύζυγο, δείτε και την συγγραφέα… Δείτε την Lou Andreas-Salomé!

      Δείτε την γυναίκα εκείνη, που ως άλλη Κίρκη, σαγήνευσε “μεγάλους¨άντρες”, φαινομενικά δυσπρόσιτους, “βουνά του πνεύματος”, που έγινε η μούσα τους, το πάθος τους μα και η πληγή τους σαν τους άφηνε…

Lou Andreas-Salomé3

Γι’ αυτήν έκλαψε ο Φρίντριχ Νίτσε (Friedrich Nietzsche). Ήταν για κείνον, η Lou Salomé,  ο μεγάλος, ο ανεκπλήρωτος έρωτάς του. Τρεις προτάσεις γάμου (προσωρινής διάρκειας)  της έκανε και εκείνη, και στις τρεις προτάσεις του, είπε όχι. Όμως, γι’ αυτήν την ίδια,  ήταν που ο φιλόσοφος είπε αργότερα:

«Χωρίς τη Λου, δε θα υπήρχε ο Ζαρατούστρας»

..Και, μπορεί ο Νίτσε να το είπε αυτό για την Λου, η αδελφή του Νίτσε όμως, έλεγε για την Λου, ότι αυτή  ήταν ο διάβολος.
       Γι’ αυτήν, την Lou Salomé, παθιάστηκε ο ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε (Rainer Maria Rilke) κι ας ήταν 14 χρόνια μικρότερός της, σαν έγινε ερωμένος της κι ας ήταν αυτή 
τότε παντρεμένη. Ο Ρίλκε ήταν μόλις 21 ετών όταν  το 1897 γνώρισε την Λου και έμειναν επί αρκετά χρόνια εραστές.

Μέχρι που την γνώρισε, ο Ρίλκε άκουγε στο όνομα Rene. Εκείνη ήταν που του’ δωσε το όνομα Rainer, το οποίο έκτοτε κράτησε στην ζωή του και με αυτό το όνομα έγινε πασίγνωστος ως ποιητής ο Rilke. Η Λου βοήθησε τον Ρίλκε με το ψυχολογικό του πρόβλημα σε σχέση με τον θάνατο, τον εισήγαγε στον κόσμο των ανθρώπων της τέχνης και του λόγου, εκείνη ήταν που του’ μαθε  Ρωσικά ώστε να μπορεί να διαβάσει έργα του Πούσκιν και του Τολστόϊ, τον οποίο και συνάντησαν στο ταξίδι τους στην Ρωσία. Ήταν για κείνον η μάνα, η ερωμένη, η μούσα του.

      Απ’ αυτήν, την Λου Σαλομέ και μοναχά απ’ αυτήν, ο Ζίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund

Lou Andreas Salome

Ζίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund Freud) και Λου Σαλομέ

Freud) ο περίφημος και διάσημος ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής δεχόταν αρνητική  κριτική  ή και υποδείξεις για αλλαγές στον δρόμο των ιδεών και αντιλήψεών του που ο ίδιος είχε χαράξει.Όποιον άλλον αμφισβητούσε πολύ τις απόψεις του και τις ιδέες του  ή τις επέκρινε, τον διέγραφε από την Ψυχαναλυτική Ένωση. Έτσι διέγραψε και τον Άντλερ και τον Γιουνγκ και άλλους.Για την Λου, όμως, που ήταν η  ιδιαίτερη φίλη του μα και η μαθήτριά του, όταν από το 1912 και ήδη στα 51ης χρόνια,  η Λου εντάχθηκε  στον ψυχιατρικό κύκλο της Βιέννης, ο ίδιος  είχε πει: ‘Ένας άνθρωπος μόνο μπορεί να κάνει όποια κριτική θέλει”. Κι αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνη, η Λου. Ο Φρόϋντ ήταν ερωτευμένος μαζί της αλλά με ένα εξειδικευμένο τρόπο

      Σύμφωνα με τον Paul Roazen,(Πάουλ Ροάζεν), καθηγητή πολιτικών επιστημών, ιστορικό του ψυχαναλυτικού κινήματος και συγγραφέα πολυάριθμων βιβλίων για τον Ζίγκμουντ Φρόιντ, τον οποίον, όπως και το έργο του, είχε ενδελεχώς μελετήσει, ο ίδιος ο Φρόιντ,  ήταν πουριτανός από ταμπεραμέντο και ήδη πατέρας έξι παιδιών σαν γνώρισε στα πενήντα έξι του χρόνια την Λου, και , ναι μεν ο ίδιος ο Φρόϋντ παραδέχθηκε αργότερα στα γραπτά του ότι είχε θαυμάσει  πάρα πολύ την Λου και ότι είχε συνδεθεί μαζί της, αλλά ότι δεν υπήρχε ίχνος σεξουαλικότητας σε αυτήν την σχέση.

      Στην ίδια χρονική περίοδο,  η ερωτική της σχέση πενηντατριάχρονης τότε Λου με τον τριαντατριάχρονο Viktor Tausk, τον πιο σπουδαίο ίσως από τους σπουδαστές του Freud

Vienna-Triangle-Victor-Tausk

Viktor Tausk

ήταν εμπλεγμένη με την σχέση και των δυό τους με τον Φρόϋντ.  Στην Λου, όμως, αποδόθηκαν απ’ αρκετούς,  ευθύνες για την αυτοκτονία του Tausk το 1919 αν και είχαν παρέλθει έξι χρόνια από την λήξη της όποιας σχέσης μεταξύ τους όπως και από την διάλυση της συνεργασίας του τελευταίου με τον Φρόϋντ.

      Αυτή, η Lou Salomé, ήταν μια γυναίκα πολυδιάστατη, που έζησε ελεύθερα σε κοινωνία πνιγηρή για  τις ομόφυλές της, έζησε ως ισότιμη γυναίκα σε μια κοινωνία ανδροκρατούμενη και ως επιστήμονας άνοιξε πεδία για τις γυναίκες που ακολούθησαν.Ήταν μια γυναίκα που έζησε έξω από τον χρόνο και τις διαστάσεις της εποχής της.

      Ήταν, αυτή, η  γυναίκα που’ χε βάλει σκοπό να μην ερωτευθεί για να μπορεί ν’ αγαπηθεί, για να μπορεί να μείνει ανεξάρτητη. Δεν κατακτιόταν. Αυτή ήταν εκείνη που κατακτούσε τους άλλους που την ερωτεύονταν και παθιάζονταν μαζί της. Αυτή, ίσως,  ήταν η δύναμή της, η πηγή της γοητείας της και πιθανώς το κρυφό της τραύμα.  Ήταν μια γυναίκα ασυνήθιστη, με ελεύθερο, αναλυτικό και κοφτερό πνεύμα που διέθετε μια σπάνια πνευματική και ταυτόχρονα ανθρώπινη ένταση σε συνδυασμό με γυναικεία γοητεία .Είχε την ικανότητα να διεγείρει τα μυστικά πάθη των εραστών της..Είχε, επίσης την ικανότητά να κατανοεί τις ιδέες τους και να τις αναπτύσσει αυτόνομα σε δικά της έργα.       

      Η Lou Andreas-Salomé υπήρξε μια χαρισματική γυναίκα. Φαινομενικά, τα είχε όλα. Κόρη αριστοκρατικής οικογενείας, πανέμορφη, κομψή,  σαγηνευτική, με εξαιρετικές σπουδές, πολύγλωσση και πολυμαθής, έξυπνη, με ερευνητικό και ελεύθερο νου, ανυπότακτη. Συνδύαζε, καθώς είπαν, δυο στοιχεία σα χαρακτήρας: το αρσενικό και το θηλυκό.

Έγραψε πάνω από δώδεκα βιβλία.  Υπήρξε, μάλιστα,  η πρώτη ψυχαναλύτρια που τόλμησε να συγγράψει βιβλίο για το  sex. Άλλο η αγάπη και άλλο το sex. To sex έλεγε είναι ανάγκη σαν την τροφή, σαν το νερό..η απιστία, δεδομένη..

Κι όμως, η Λου Σαλομέ έμεινε στην Ιστορία ως η απόλυτη ερωμένη σπουδαίων αντρών, ως εκείνη η άλλη Κίρκη που γοήτευσε τον Νίτσε, τον Ράινερ Ρίλκε, τον Φρόιντ και τόσους άλλους πολλούς

Και, όντως, η Λου Σαλομέ, είχε πολλές πνευματικές ή πλατωνικές αλλά και παθιασμένες ερωτικές σχέσεις στην ζωή της, μερικές μάλιστα, ταυτόχρονα με άλλες, σχέσεις με πιο ηλικιωμένους  από κείνη, σχέσεις με πολύ νεότερους από κείνη..Η ίδια δεν μίλαγε γι’ αυτές τις όποιες σχέσεις της, οι άντρες ήταν αυτοί που μίλησαν γι’ αυτή αλλά και για την σχέση του με αυτή

Η Lou γεννήθηκε στις 12/2/1861 στην Αγία Πετρούπολη  της Ρωσίας ως Louise von Salomé or Luíza Gustavovna Salomé, μοναχοκόρη στρατηγού του Ρωσικού Στρατού γαλλικής καταγωγής και μητέρα Δανικής καταγωγής. Είχε άλλους τέσσερις αδελφούς και μεγάλωσε σε αριστοκρατικό περιβάλλον. Όντας έφηβη είχε ως διδάσκαλο τον Hendrik Gillot,  πάστορα της Προτεσταντικής Εκκλησίας με τον οποίο συνήψε σχέση, εξ αιτίας της οποίας αυτός κόντεψε να διαλύσει τον γάμο του. Η μητέρα της  την πήγε στην Ζυρίχη της Ελβετίας προκειμένου να σπουδάσει Θεολογία και Ιστορία Τέχνης, όπως εκείνη ήθελε, αλλά στο εξάμηνο αρρώστησε, οπότε και διέκοψε τις σπουδές της. Τότε η μητέρα της την πήγε στην Ιταλία για να αναρρώσει. Ήταν η Λου τότε στα είκοσι ένα της χρόνια.

Εκεί, στην Ιταλία,  η Λου, γνώρισε τον Γερμανό φιλόσοφο Paul Ree, ο οποίος θαμπώθηκε απ’ αυτήν και την ζήτησε να την παντρευτεί, κάτι που η ίδια αρνήθηκε αντιπροβάλλοντας την ανάγκη της για ανεξαρτησία. Μετά, Η Λου, μέσω του Ree, γνωρίστηκε και με τον Νίτσε, που ήταν φίλος με τον Ree από πολλά χρόνια πριν. Ο Νίτσε, επίσης,  γοητεύτηκε αμέσως, από την παρουσία και την προσωπικότητα της Λου.  Στην συνέχεια, και οι τρεις τους, η Λου  με τον Ree και τον Νίτσε συγκατοίκησαν για λίγο στο ίδιο σπίτι. Το αν η μεταξύ των τριών σχέση ήταν ερωτικού τριαδικού χαρακτήρος – όπως φημολογήθηκε μετά ή ακέραιας πνευματικής- ένα είδος μοναστηριακής συνοίκησης για μοναχικά ελεύθερα πνεύματα καθώς οι ίδιοι την ονόμαζαν-,  δεν μπορεί να βεβαιώσει κατηγορηματικά κανείς.

Το γεγονός είναι ότι στην πορεία του χρόνου, ο Νίτσε απομακρύνθηκε από την Λου με σπασμένη την καρδιά ενώ ο πάλαι ποτέ φίλος του  Paul Ree συνέχισε επί έτη  να έχει σχέση μαζί της-μέναν, μάλιστα, μαζί επί σειρά ετών. Η κάθε σχέση του Paul Ree  με την Λου σταμάτησε με τον γάμο της, το 1886. Το 1901, ο Paul Ree  βρέθηκε νεκρός μετά από πτώση του από βράχο.Οι συνθήκες της πτώσης του, για το αν ήταν ατύχημα ή αυτοκτονία, αποτελούν θέμα συζήτησης έως σήμερα

1886.-Lou-Salomé-und-Friedrich-Carl-Andreas-als-Verlobte-Göttinger-Tageblatt-Verlag

1886.-Lou-Salomé-und-Friedrich-Carl-Andreas

Η  Lou Salomé παντρεύτηκε μια φορά στην ζωή της, το έτος 1887, μελετητή γλωσσολογίας και καθηγητή Πανεπιστημίου στο Göttingen της Γερμανίας, Friedrich Carl Andreas. Και αυτόν τον άντρα, τον παντρεύτηκε επειδή  εκείνος είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει πριν τον γάμο τους για χάρη της. Μέχρι και  την ημέρα του γάμου τους, λέγεται, είχε πάνω του ένα μαχαίρι για να αυτοκτονήσει, μην και φύγει εκείνη από κοντά του. Έτσι έγινε ο γάμος τους και διήρκεσε με τον ρητό όρο που εκείνη είχε θέσει: Να μην ολοκληρωθεί ο γάμος τους ποτέ, δηλαδή με τον όρο να μην έχουν μεταξύ τους σαρκικές σχέσεις και νάναι αυτή ελεύθερη να σχετίζεται με όποιον άλλον άντρα ήθελε. Και έτσι ήταν σ’ όλη την διάρκειά του, ο γάμος τους, παρά τις μάταιες ενάντιες προσπάθειες του συζύγου της, μέχρις που έληξε με τον θάνατο εκείνου το 1930.

Η Λου Σολομέ, πέθανε εν τέλει και παρά τις περιπλανήσεις της, στο Γκέτινγκεν (Göttingen)  της Γερμανίας  στις 5/2/1937. ’Ήταν 76  χρονώ. Τα βιβλία της κατασχέθηκαν από την Γκεστάπο και στην συνέχεια καταστράφηκαν για τον λόγο  ότι ήταν συνάδελφος του Εβραίου Ζίγκμουντ Φρόιντ. Ζήτησε να ταφεί και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της

1.-blu_thumb.gif

Έχουν γραφτεί πολλά και από πολλούς για την Lou Andreas-Salomé στα χρόνια που ακολούθησαν ως και τις μέρες μας. Άλλοι την ονομάζουν ηρωίδα, το ελεύθερο πνεύμα, άλλοι την λένε ναρκισσίστρια, άλλοι Μεσσαλίνα, κι άλλοι ότι αυτή ήταν για τους ερωμένους της, ο,τι το θηλυκό αλογάκι της Παναγίας για το αρσενικό εραστή του.

Ο Paul Roazen (Πάουλ Ροάζεν) έγραψε γι΄ αυτή H Λου ανήκει στο είδος των γυναικών που έχουν την ικανότητα να συλλέγουν σπουδαίους άντρες όπως ήταν η Madame de Staël ab45c8658c132ace7946f4eed0decc88στον δέκατο όγδοο αιώνα και η Alma Mahler  στον εικοστό. Στην περίπτωση της Λου, η ομορφιά δεν ήταν το κύριο στοιχείο της έλξης τους. Όσο και αν ήταν όμορφη στο παρελθόν, αυτή είχε να στηριχθεί  στις γνώσεις της στην ψυχολογία για να προκαλέσει την προσοχή των ενδεχόμενων κατακτήσεών της. Η Λου στάθηκε χρήσιμη στην σειρά των σπουδαίων αντρών της καθώς μπορούσε να ταυτίζεται με το ευάλωτο τμήμα της προσωπικότητάς τους που είχε τόση ανάγκη από στήριξη αλλά  όλοι εκείνοι που την ερωτεύονταν, υποχρεώθηκαν στο τέλος να ανακαλύψουν ότι η Λου είχε μείνει ανεξάρτητη και δεν είχε δώσει σε κανένα από αυτούς τον εαυτό της. Όλοι οι σπουδαίοι άντρες της την χρειάζονταν, αλλά ο καθένας από τους εραστές της συνειδητοποιούσε στο τέλος ότι αυτή τους είχε ξεφύγει”

Ένας νεότερος από κείνη  ερωμένος της, ο ψυχίατρος Σουηδός Poul Bjerre (15 χρόνια νεότερος), που τον γνώρισε στον ψυχιατρικό κύκλο της Βιέννης όταν είχε πιά κατά πολύ ξεπεράσει τα πενήντα πέντε της χρόνια, είπε μετά για κείνη : « “Η  Λου χτίζει μια παθιασμένη σχέση με έναν άνδρα, και εννέα μήνες αργότερα, ο άνδρας φέρνει ένα βιβλίο στον κόσμο.».

Και η ίδια η Λου έλεγε: «Μόνον όποιος μένει πλήρως ο εαυτός του είναι κατάλληλος να αγαπιέται διαρκώς, επειδή μόνον αυτός μπορεί στη ζωντανή πληρότητα να συμβολίζει για τον άλλον τη ζωή, μόνον αυτός μπορεί να γίνει αισθητός ως μια δύναμή της».

1.-blu_thumb.gif

Κι ας  μας θυμίσω εδώ κάτι που είχε πει ο Δημήτρης Λιαντίνης  σε παρατήρησή του πάνω στην “Γκέμμα”:

«Η Κίρκη είναι έξυπνη. Γι’ αυτό είναι τόσο έμορφη, ώστε να φαντάζει μάγισσα και μάγισσας παιδί. Γι’ αυτό μαγεύει τ’ άστρι και δεν περπατεί.  Αν δεν ήτανε έξυπνη, δε θα ‘τανε κι έμορφη. Η εμορφιά είναι δύναμη νόησης. Η εμορφιά δεν είναι απλά καμπύλες και χρώτας, λίκνισμα και λαιμός και μαλλιά. Η εμορφιά είναι δαιμονική κυριαρχία στον περίγυρο από αιτίες απροσδιόριστες. Είναι το «αμήχανον κάλλος» που λέει ο Πλάτων.» 

1.-blu_thumb.gif

Πηγές μου:

https://books.google.gr/books/about/The_Historiography_of_Psychoanalysis.html?id=OyPLb8JpAtEC&redir_esc=y   Paul Roazen

https://books.google.gr/books?id=Set1p03TPv8C&printsec=frontcover&hl=el#v=onepage&q&f=false, http://www.dieterwunderlich.de/Lou_Andreas_Salome.htm, https://www.wikiwand.com/fr/Paul_R%C3%A9e, http://www.encyclopedia.com/people/medicine/psychology-and-psychiatry-biographies/lou-andreas-salome,

1.-blu_thumb.gif

Ένα ποίημα της Lou Salomé που δημοσιεύθηκε το 1910 στο βιβλίο «Die Erotik» και μελοποιήθηκε από τον γοητευμένο Νίτσε:

Hymn To Life, 

Surely, a friend loves a friend the way
That I love you, enigmatic life —
Whether I rejoiced or wept with you,
Whether you gave me joy or pain.

I love you with all your harms;
And if you must destroy me,
I wrest myself from your arms,
As a friend tears himself away from a friend’s breast.

I embrace you with all my strength!
Let all your flames ignite me,
Let me in the ardor of the struggle
Probe your enigma ever deeper.

To live and think millennia!
Enclose me now in both your arms:
If you have no more joy to give me —
Well then—there still remains your pain.

 1.-blu_thumb.gif

 

Όπου το χρώμα είναι ροζ..


Σαν ακούω για ροζ, μου’ ρχονται στο νου, τα πρώτα ρουχαλάκια του θηλυκούgiphy μωρού, τα ροζ δωμάτια των ρομαντικών, οι  “ροζ” ιστορίες, τα ροζ λαγουδάκια του Χιου Χέφνερ, τα ροζ ταγεράκια των Αμερικανίδων, τα ροζ μπλουζάκια των εφήβων, τα ροζ κορδελάκια των ομοφυλόφιλων, τα ροζ μάγουλα των ντροπαλών, τα ροζ τριαντάφυλλα, το ροζ του ηλιοβασιλέματος, ο γνωστός ροζ πάνθηρας των κινουμένων σχεδίων, τα ροζ γουρουνάκια των παραμυθιών, ..όλα ανάκατα, κι είναι κι άλλα ροζ, pink  και πον πον…

Σαν ακούω για το ροζ το χρώμα, κοιτάζω και μαθαίνω ότι σα χρώμα αντιπροσωπεύει τη φροντίδα, τη συμπόνια και την αγάπη. Οτι το ροζ χρώμα συμβολίζει την άνευ όρων αγάπη και κατανόηση και σχετίζεται με την παροχή και τη λήψη φροντίδας. Οτι το ροζ είναι ένας συνδυασμός του κόκκινου και του λευκού, οπότε τα δύο χρώματα προσθέτουν από λίγο στα χαρακτηριστικά του. Έτσι, ότι  το ροζ παίρνει τη σφοδρή επιθυμία για δράση από το κόκκινο χρώμα, και το λευκό χρώμα δίνει την ευκαιρία για τον σκοπό αυτό. Πάθος και δύναμη από το κόκκινο χρώμα, μαλακωμένο από την καθαρότητα και διαφάνεια του λευκού χρώματος ολοκληρώνουν την έννοια του ροζ χρώματος. Και ότι όσο πιο βαθύ το ροζ το χρώμα, τόσο περισσότερο πάθος και ενέργεια που ακτινοβολεί.

Εκείνο που δεν σκέφτηκα ποτέ είναι το ροζ  σα χρώμα στα ζώα και τα πλάσματα της φύσης. Κι αν το κόκκινο εκεί σημαίνει κίνδυνος, το ροζ τι; Εκείνο, επίσης, που δεν ήξερα  είναι ότι υπάρχουν και ροζ δελφίνια και ροζ ελεφαντάκια και ροζ αληθινά γουρουνάκια, όπως και πολλά άλλα ροζ ή ροζέ στο ζωϊκό το στεριανό ή και το υποθαλάσσιο βασίλειο.Μέχρι και για ροζ κότες άκουσα.

Το ροζ θριαμβεύει παντού τελικά! Αυτό διαπίστωσα! Σε όλες του τις αποχρώσεις από το ροδόλευκο έως το βαθύ το ροζ, εκεί λίγο πριν πάμε στο αχνοκόκκινο. Απλά, εγώ ήμουν αυτή που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν τόσα πολλά ροζ είδη και πλάσματα της φύσης, μέχρι που τα είδα, και, βέβαια, υπάρχουν κι άλλα. Να μου θυμίσετε στο τέλος, να σας χαρίσω μια ροζ ορχιδέα!

Και για του λόγου μου το αληθές, για δείτε:

dolphins

Το ροζ δελφίνι! Αληθινό! Λένε, μάλιστα, ότι από τα ροζ δελφίνια των γλυκών νερών, εκείνο των ποταμών του Αμαζονίου είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις και ο εγκέφαλός του έχει 40% μεγαλύτερη χωρητικότητα από του ανθρώπινου.pink-dolphin-850x412

 

 

 

 

 

 

Το Ροζ  ελεφαντάκι! Εξαιρετικά σπάνιο, ανακαλύφθηκε πρόσφατα στο εθνικό πάρκο του Kruger στην Νότια Αφρική. Είναι albino.

 

Τα ροζ γουρουνάκια -όχι των ιπτάμενα των παραμυθιών- μα τ’ άλλα, τα αληθινά-στην βόλτα με την μαμά τους. Σ’ αυτό που λιάζεται στην παραλία, κάποιος άλλος είναι που κάνει την μαμά του!

 

Το ροζ πουλί Roseate spoonbill  που ζει στην Βραζιλία. Και, τα υπέροχα ροζ φλαμίνγκος

 

      Το ροζ αλογάκι της Παναγιάς στην στεριά και το πυγμαίο ροζ αλογάκι της Παναγίας της θάλασσας

 

Οι ροζ γυμνοσάλιαγκες της ξηράς, και οι άλλοι δυο ροζ επίσης, γυμνοσάλιαγκες της θάλασσας 

 

 Η ροζ μέδουσα και ένα ροζ χαβανέζικο χταπόδι. Πλάσματα των θαλασσών

 

Το ροζ flatworm σκουλήκι και οι ροζ αστερίες .Πλάσματα των θαλασσών

 

Ένας υπέροχος ροζ αστακός και βαθυροζ κοράλλι. Των θαλασσών.

 

Και για να γυρίσω στην στεριά:  Ενας ροζ Elephant Hawk-Moth και μια ροζ πεταλούδα

 

Άφησα σα τελευταίο σε ροζ, πριν το δώρο που σας έταξα, την ροζ κότα. Εξ επίτηδες.Γιατί αυτό το σε ροζ κοτόπουλο (κότα) που εμφανίστηκε στο Όρεγκον των Η.Π.Α το 2015, είναι και δεν είναι είδος του φυσικού μας κόσμου. Όχι, δεν είναι. Είναι μια κανονική, η γνωστή σε όλους μας κότα, βαμμένη, όμως ροζ. 6asPink_Chickens.transfer_815942_ver1.0_640_360

Τι είχε συμβεί;

 

Ο Ιδιοκτήτης των κοτόπουλων Bruce Whitman , κάτοικος του Portland  στο Oregon  των Η.Π.Α χρησιμοποίησε χρωστικές τροφίμων, το χυμό τεύτλων, και Kool-Aid. Με το μείγμα που έφτειαξε, έβαψε αποβραδίς τα κοτόπουλά του ροζ και αφού νύχτωσε τα πήγε στην προκυμαία της πόλης όπου αυτά κοιμήθηκαν κάτω από ένα δέντρο. . Ήξερε πως με το πρώτο φως της ημέρας τα ροζ κοτόπουλά του θα ξυπνούσαν και θα βολτάριζαν ανάμεσα στους περαστικούς. Κι έτσι και έγινε. Εκείνος καθόταν και έβλεπε από μακρυά τις αντιδράσεις των ανθρώπων,

Γιατί το κάνατε αυτό; Τον ρώτησαν

Ω! Απάντησε εκείνος,. Ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Και, το πέτυχα.!

Πήρε βέβαια πρόστιμο αλλά από ο,τι έμαθα τα ροζ  κοτόπουλά του πήραν μέρος και στην παρέλαση την ντόπια μετά..και μιμητές υπήρξαν..και ο κόσμος όντως χαμογέλασε..

Το δώρο μου σε ροζ, για σας!

orchid6

Με την καληνύχτα μου (σε ροζ)!

 

Ελευθερία του λόγου, ρατσιστικός λόγος και ποινικός κολασμός


Σώτη Τριανταφύλλου

             Με αφορμή τα  όσα λέγονται σε δημοσιεύματα που διάβασα εδώ στο διαδίκτυο αναφορικά με  την ποινική δίωξη που έχει ασκηθεί για παραβίαση του Ν.927/1979 (Περί κολασμού πράξεων ή ενεργειών αποσκοπουσών εις φυλετικάς διακρίσεις) σε βάρος της γνωστής συγγραφέως κ. Σώτης Τριανταφύλλου σχετικά με το από 14/11/2005 δημοσίευμά της ή επιλεγμένες φράσεις της σε αυτό, στον διαδικτυακό τόπο της Athens Voice υπό τον τίτλο “Rock and roll will never die” , (μπορείτε να λάβετε γνώση του δημοσιεύματος πατώντας πάνω στον τίτλο του με τα γαλάζια γράμματα) έχω να πω τα εξής καταθέτοντας την δική μου άποψη ως πολίτις αυτού του τόπου:

            Έτσι και ειδικότερα  σε απάντηση  α) της σχετικής με το θέμα δηλώσεως της  Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕΕΔΑ) που διάβασα στο σημερινό φύλλο του διαδικτυακού τόπου της http://tvxs.gr, και η οποία μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι “ «Σχετικά με την ποινική δίωξη σε βάρος της κ. Σώτης Τριανταφύλλου και την παραπομπή της στο ακροατήριο προκειμένου να δικαστεί για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου: “Χωρίς αμφιβολία το επίδικο κείμενο είναι ρατσιστικό και μισαλλόδοξο. Περιλαμβάνει σοβαρές ανακρίβειες, παραποιεί την αλήθεια και προσβάλλει βάναυσα τη λογική», αναφέρει η ΕΕΔΑ και συνεχίζει: «Αποτελεί τυπικό και προβλέψιμο δείγμα λόγου που στρέφεται συλλήβδην κατά μίας ομάδας προσώπων, την οποία και θεωρεί -εντελώς αυθαίρετα και σχεδόν μεταφυσικά- απόλυτα ομοιογενή. Κυρίως δε αποδίδει σε αυτήν  κάποιο εγγενές «κακό», από το οποίο η ομάδα και τα πρόσωπα που την αποτελούν αδυνατούν να ξεφύγουν, ακριβώς επειδή αυτό έχει αναχθεί σε συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς τους» και ότι στην συνέχειά δηλώσεώς της αυτής η ΕΕΔΑ συνεχίζει με την ανάλυση και επεξήγηση του ποινικού νόμου αλλά και β)  του σημερινού από 10/5/2017 σχετικού δημοσιεύματος του κ. Δημήτρη Σαραντάκου στον διαδικτυακό του  τόπο https://sarantakos.wordpress.com/ ( μπορείτε να λάβετε γνώση του  δημοσιεύματος πατώντας πάνω στο όνομα του κ. Δ.Σαραντάκου) λέγω τα παρακάτω, αφού έλαβα υπόψη μου ότι:

        Κατά πρώτον, και με την επιφύλαξή μου για τον λόγο ότι η ίδια δεν έχω γνώση του κατηγορητηρίου σε βάρος της κ. Τριανταφύλλου αλλά λαμβάνοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στο από 8/5/2017 δημοσίευμα της  http://mignatiou.com/2017/05/minisi-enantion-tis-singrafeos-sotis-triantafillou-gia-kritiko-kimeno-tis-kata-tou-islamismou/ σύμφωνα με το οποίο  η κ. Σ.Τριανταφύλλου κατηγορείται επειδή “περιέλαβε  φράση που η ίδια αποδίδει στον Μάρκο Πόλο και η οποία λέγει οτι «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι», ενώ σε άλλο σημείο του άρθρου της χαρακτήρισε «πολεμοχαρή και φθονερή τη φύση του ισλάμ», που δεν είναι, συμπλήρωσε,  μια θρησκεία, αλλά «ιδεολογία εκβαρβαρισμού», επισημαίνω οτι η συγγραφέας κατηγορείται για τις παραπάνω δυο συγκεκριμένες και απομονωμένες από το όλο δημοσίευμά της,  φράσεις της.

και, κατά δεύτερον,  ότι σύμφωνα με άρθρο 1 του ποινικού νόμου Ν.927/1979, όπως ισχύει σήμερα: “«Άρθρο 1 Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους

1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 – 20.000) ευρώ.

2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται όποιος με πρόθεση και με τα μέσα και τους τρόπους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, υποκινεί, προτρέπει, προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη φθοράς ή βλάβης πραγμάτων, εφόσον αυτά χρησιμοποιούνταν από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.

3. Αν η πρόκληση, προτροπή, διέγερση ή υποκίνηση των προηγούμενων παραγράφων είχε ως αποτέλεσμα την τέλεση εγκλήματος, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή δεκαπέντε έως τριάντα χιλιάδων (15.000-30.000) ευρώ.

Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, επιβάλλεται η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα έως πέντε έτη.

4. Οι πράξεις που περιγράφονται στα άρθρα 1 έως 3 του Ν. 927/1979 (ΦΕΚ 139 Α) διώκονται αυτεπαγγέλτως”

1. blu

Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, είτε ως φυσικό είτε ως νομικό πρόσωπο, έχει, κατ’ αρχήν,  το αναφαίρετο δικαίωμα λόγου και έκφρασης των απόψεών του προστατευόμενος από το Σύνταγμά μας. Έτσι, χρήση αυτού του δικαιώματος έκανε  η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕΕΔΑ) όταν εξέφρασε τις απόψεις της πάνω στο σχετικό θέμα, έτσι και ο κ. Σαραντάκος με τις δικές του θέσεις, έτσι και εγώ και έτσι και η κατηγορούμενη κ. Σώτη Τριανταφύλλου όταν έκανε εκείνο το δημοσίευμα της 14/11/2005 με αφορμή το αιματοκύλισμα που είχε λάβει χώρα προηγούμενα στην Γαλλία από εξτρεμιστή Ισλαμιστή.

Στις 21/7/2017 πρόκειται να εκδικασθεί η υπόθεση από το Ποινικό Δικαστήριο. Είμαστε ενόψει δίκης , λοιπόν.

α) Θεωρώ, κατά πρώτον,  ότι είναι απαράδεκτες και, θα μου επιτρέψετε να πω, ίσως επικίνδυνες τέτοιες ώρες εν όψει δίκης,   να εκφέρονται  κατηγορηματικές θέσεις πάνω σε νομικά θέματα που έχουν άμεση επίπτωση στην αθώωση ή καταδίκη του όποιου κατηγορούμενου και ειδικά μάλιστα τέτοιες θέσεις από φορείς που έχουν επίσημο δημόσιο λόγο και διαθέτουν το ανάλογο βήμα, όπως επί παραδείγματι από τον Τύπο πχ. από τις εφημερίδες μέσω των δημοσιογράφων και αρθρογράφων της, ή όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση από την παραπάνω  μη Κυβερνητική Οργάνωση  “Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου” (ΕΕΔΑ).

Οι φορείς αυτοί,  με τον ευρέως μεταδιδόμενο και αναμεταδιδόμενο δημοσία λόγο τους, επηρρεάζουν  μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αυτής της χώρας, όχι μόνον τους ‘Έλληνες πολίτες της αλλά και ειδικά για την συγκεκριμένη περίπτωση και τους φιλοξενούμενούς της υπηκόους ξένων χωρών που έχουν καταλύσει στον τόπο μας. Και,  αυτά τους είναι γνωστά.

Πολλές φορές έχουμε κατηγορηθεί από τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η χώρα μας είναι τόπος ανέλεγκτης εισόδου και προσωρινής παραμονής ξένων και μάλιστα ότι μεταξύ αυτών, εξτρεμιστές ισλαμιστές του ISIS έχουν εισέλθει ανέλεγκτα στην χώρα μας, έχουν παραμείνει επίσης ανενόχλητοι και ανέλεγκτοι εδώ και εν συνεχεία ότι μέρος από αυτούς έχει περάσει μέσω της χώρας μας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να εκτελέσουν και επί τη βάσει των τρομοκρατικών τους εντολών, τα αιματοκυλίσματα ευρωπαίων και άλλων πολιτών. Και,  αυτά σε αυτούς τους φορείς , τους είναι ,επίσης, γνωστά.

Αν, μάλιστα, ο κατηγορηματικός αυτός λόγος τους  είναι ή μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι εμπρηστικός, τότε ενδέχεται με τον λόγο τους αυτόν να υποκινήσουν ή άμεσα να προκαλέσουν άλλες ανώμαλες καταστάσεις.

Αν, και το χειρότερο,  είναι και παραπλανητικός αυτός ο λόγος, τότε..τι στο καλό άλλο να συμβαίνει, αναρωτιέμαι

Και, μιλάω για παραπλανητικό λόγο, γιατί η εν λόγω Οργάνωση (ΕΕΔΑ). στην δήλωσή της είπε πως τάχατες ολόκληρο το άνω δημοσίευμα της κ. Τριανταφύλλου είναι επίδικο, δηλαδή ότι ολόκληρο το δημοσίευμά της είναι αντικείμενο της ποινικής κατηγορίας που της αποδίδεται, μιλάει και καταφέρεται εναντίον του και εναντίον της ως Ανώτερη των Δικαστών, χαρακτηρίζοντας όλο το δημοσίευμά της  όπως παραπάνω, χωρίς μάλιστα να αναφέρεται στο ειδικότερο περιεχόμενό του αιτιολογώντας τις θέσεις της και επί πλέον μπαίνει σε αμιγώς νομικά θέματα με την κρίση της για όσα λέει για τον νόμο σε σχέση με το θέμα.

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η ΕΕΔΑ είναι ότι η κ. Τριανταφύλλου διώκεται για τις παραπάνω συγκεκριμένες και  μεμονωμένες από το όλο δημοσίευμα, φράσεις της και όχι για όλο το δημοσίευμά της,

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η εν λόγω ΕΕΔΑ είναι ότι  οι μόνοι αρμόδιοι για να κρίνουν την εφαρμογή του Νόμου σε σχέση με την επίδικη περίπτωση, είναι οι αρμόδιοι Δικαστές και όχι αυτή,

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η εν λόγω ΕΕΔΑ (ως υπερασπίστρια των δικαιωμάτων του ανθρώπου- καθώς επονομάζεται) είναι ότι η στοιχειώδης αντικειμενικότητα απαιτεί όταν κατηγορείς κάτι ολόκληρο να αναφέρεσαι και στο περιεχόμενο του ολόκληρο. Όχι απλά να του πετάς πάνω του την κατηγορία αλλά επιβάλλεται  να την αιτιολογείς με βάση και το κείμενο κιόλας! Αν, βέβαια, ήταν σε θέση να το κάνει η ΕΕΔΑ αυτά, γιατί…μάλλον δεν το διάβασε καλά το δημοσίευμα ή το διάβασε και γι αυτό τον λόγο οι παραπάνω ..ας πούμε ελλείψεις, να μην επιμείνω και στις παραπλανήσεις

Αν και, με την όλη δήλωσή της φωτιές άναψε, εμπρησμό έβαλε..και το γνωρίζει

β) Τώρα και καθ’ όσον αφορά στο σημερινό δημοσίευμα του κ. Δημητρίου Σαραντάκου.:.

Είναι γεγονός ότι το θέμα για το δημοσίευμα της κ. Σώτης Τριανταφύλλου ενδιαφέρει όλους μας ή θα έπρεπε να ενδιαφέρει όλους εμάς τους πολίτες, κατά την γνώμη μου. Είναι ευαίσθητο θέμα και άπτεται δικαιωμάτων για την κατάχτηση των οποίων έχει χυθεί πολύ αίμα. Είναι, λοιπόν, εύλογο  ο καθένας μας να νοιαστεί να γράψει κάτι γι’ αυτό, τις σκέψεις του, τις απόψεις του. Πως αλλιώς θα μετείχαμε στο γίγνεσθαι της Δημοκρατίας;

Έτσι, και από αυτήν την σκοπιά κατανοώ το ενδιαφέρον της ΕΕΔΑΑ, όπως και του κ. Σαραντάκου, όπως και του καθενός μας. Όμως, θέλω να εκφράσω ορισμένες αντιρρήσεις μου στο περιεχόμενό του δημοσιεύματός του:

Η από κάποιον γραπτή καταγγελία ή αναφορά(όπως και αν την πει κανείς) προς τις Αρχές, προς τον Εισαγγελέα, αποτελεί μήνυση. Ο Εισαγγελέας, στις παραβιάσεις του αυτού του νόμου με τον οποίο διώκεται η κ. Τριανταφύλλου, επιλαμβάνεται αυτεπάγγελτα, είτε δηλαδή επειδή το δημοσίευμα αυτό το είδε ο ίδιος είτε γιατί το κατάγγειλε και έτσι του το γνωστοποίησε κάποιος, είτε επώνυμα, είτε ανώνυμα.

Στην περίπτωση αυτή, ο κ. Δημητράς το κατάγγειλε με την μηνυτήρια αναφορά του, επώνυμα. Και ο κ. Εισαγγελέας έκρινε ότι έπρεπε να επιληφθεί, όπως και έκανε. Δίκαια ή άδικα, η δίκη θα δείξει..Ούτως ή άλλως η Εισαγγελική Αρχή δεν δικάζει. Για τα περί της δίωξης ή μη εισηγείται μόνον και μπορεί και να αλλάξει γνώμη στην πορεία μέσα στο Δικαστήριο, αν κρίνει ωριμότερα ότι κακώς την άσκησε..ή και να την επιδιώξει με το σκοπό την καταδίκη από το Δικαστήριο. Τώρα, το αν ο κ. Δημητράς μήνυσε καταγγέλλοντας για παραβίαση του ίδιου νόμου και άλλους,  αυτό είναι αδιάφορο για μένα, καθώς επίσης  και για όποιον ενδιαφέρεται για κείνον που νοιάζεται μόνον και όχι για όλους τους άλλους..

Το εάν την φράση που επικαλέστηκε η κ. Τριανταφύλλου την είπε ο Μάρκο Πόλο ή άλλος, δεν ενδιαφέρει. Αρκεί να την είπε κάποιος τρίτος εκτός της κ. Τριανταφύλλου. Εκείνο που έχει σημασία θα είναι  αν κριθεί ότι εκείνη την υιοθέτησε..και εδώ το δημοσίευμά της αναφέρει και άλλα εναντίον αυτής της υιοθεσίας..Αλλά, ως εδώ, πάνω σε αυτά. Όποιος θέλει να δει, ας διαβάσει το ίδιο το δημοσίευμα. Του δείχνω τον τρόπο, παραπάνω.

Το εάν η κ. Τριανταφύλλου σκόπευε ή όχι με τις φράσεις αυτές στο δημοσίευμά της να παρακινήσει, να προκαλέσει ή και να διεγείρει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπων, το εάν με τις φράσεις της αυτές τις μεμονωμένες και όχι από το σύνολο του δημοσιεύματος, όπως θα’ πρεπε κατά την άποψή μου, συμπεραίνεται ότι στρέφεται εναντίον όλων των ισλαμιστών και όχι πχ. των εξτρεμιστών ή μιας ομάδας από όλους που έπραξαν κάτι συγκεκριμένο και μάλιστα με τρόπο “ που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων”, το αν με τις απόψεις της υπερέβη ή όχι το ανάλογο μέτρο του δικαιώματός της, της ελευθερίας του λόγου, ή αν το υπερέβη και κατά πόσο καταχρηστικά, αυτά είναι από τα ζητήματα που καλείται να κρίνει το Δικαστήριο..

Και μετά, θα δούμε..και εμείς..

1.-blu_thumb.gif

Απλά, ας θυμηθούμε και αυτό: Οτι ως Ελλάδα έχουμε συνυπογράψει τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που διακηρύχθηκε επίσημα στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 περιλαμβάνεται το άρθρο 11, παρ.1 όπου αναφέρονται τα εξής (ΕΕ): «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία της γνώμης και την ελευθερία λήψης ή μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, χωρίς την ανάμειξη δημοσίων αρχών και αδιακρίτως συνόρων”

http://www.europarl.europa.eu/charter/pdf/text_el.pdf

‘Ωρα Ελλάδας : Κόλαφος!


Και .. Λογοκρισία πέραν των λοιπών ταπεινωτικών “ραπισμάτων” για τον τόπο μας

16-09-07_241473_1

      Τα συμβάντα των ημερών σε σχέση με την αυτόφωρο σύλληψη του δημοσιογράφου κ. Κώστα Βαξεβάνη ανήμερα της Εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου και σε ώρα βραδυνή της Κυριακής με φαινόμενη αιτία ή και αφορμή την δημοσίευση στο περιοδικό του “Hot Doc”  των ονομάτων εκείνων που περιέχονται στην περιλάλητη και “διακαώς αναζητούμενη” τάχατες¨χαμένη” λίστα Λαγκάρντ  αλλά και  σε σχέση με το σημερινό δημοσίευμα που διάβασα σήμερα στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας “ Βήμα” για το “κόψιμο έως νεωτέρας” της ενημερωτικής εκπομπής της ΝΕΤ «Πρωινή Ενημέρωση» του δημοσιογράφου κ. Δημητρίου Αρβανίτη,  συμβάντα και πράξεις που εκτιμώ ως επιεικώς απαράδεκτα, μου γέννησαν τέτοιο θυμό ως να δέχτηκα εγώ προσωπικά το  ταπεινωτικό ράπισμα από την μεριά της Δικαστικής και Εκτελεστικής Εξουσίας αντίστοιχα για τα δυο αναφερόμενα περιστατικά.

      Και όσο το σκέπτομαι, κάπως έτσι είναι. Διότι και με αυτά τα συμβάντα δέχτηκα ως ελληνίδα πολίτις που είμαι και κάτοικος αυτού του τόπου που λέγεται Ελλάδα, ενα ακόμη ταπεινωτικό ράπισμα. Εγώ, όπως και τόσοι άλλοι συμπολίτες μου, που θέλουμε να ζούμε αξιοπρεπώς σε μια ευνομούμενη και υπό δημοκρατικούς Κανόνες διεπόμενη χώρα.

     Σαν να μην μου έφταναν τα τόσα άλλα άσχημα και γεννήματα ντροπής που βιώνω εξ αιτίας των αήθων, ανήθικων και ανεύθυνων τουλάχιστον πολιτικών μας ανδρών οι οποίοι δεσπόζουν εδώ και δεκαετίες στο πολιτικό στερέωμα της χώρας μου ελέω διαπλεκομένων παρανόμων και αντιπάτριδων συμφερόντων και της γενικευμένης διαφθοράς που καλλιέργησαν προς επίτευξη του σκοπού τους  σε όλες τις κλίμακες της διοικητικής ιεραρχίας όλων των τομέων  επί σειρά ετών!

    Σαν μην μου έφτανε  το κράτος της γενικευμένης ηλιθιότητας  που παρήλαυνε από την οθόνη της τηλεόρασής μου αποχαυνονοντας τους κοινωνικά αποξενωμένους και απαθείς πολίτες του!

   Σαν να μην μου έφτανε η λεηλασία του πλούτου της χώρας μου και των πολιτών της από τους επιδέξιους πολιτικάντηδες και των περιξ αυτών αρπακτικών τους!

    Σαν να μην μου έφτανε το κλίμα της γενικευμένης αποσάρθρωσης που γευόμουν επί τόσα έτη, το νομοθετούμενο της καλυψης των πάσης λογής ανομιών τους, το απέλπιδο που μου γεννησε  η τραγική  σημερινή κατάληξη της χώρας μου,

    Σαν μην μου έφτανε το σάπιο κλίμα της γενικευμένης ανομίας και ατιμωρίας που έστησε βασίλειο  στον τόπο μου, έλεω της πλειονότητας των εκλεκτόρων του!

    Σαν να μην μου έφτανε ο φόβος για την κατάρρευση του πολιτισμού μας, από την σκόπιμη αλλοίωση των γλωσσικών μας βασικών εννοιών,  τον κραυγαλέο περιορισμό της γλώσσας μας της ελληνικής,  των επανειλλημένων απόπειρων αλλοιώσεως της ίδιας της ιστορίας του τόπου μας στα σχολικά βιβλία!

    Σαν να μην έφτανε ..και τι να πρωτοπώ. .

    Κι έφτασα μ’ όλα τούτα, να νοιώθω ξένη στον ίδιο μου τον τόπο..

    Και γιόμισα σιωπή.

    Κι έπειτα, ήρθαν και τα τελευταία αυτά των δυο ημερών, της χτεσινής και του σήμερα! Και το όλο παράδεσε! Ως το κερασάκι που γκρεμίζει την ταλαντευόμενη τούρτα!

    Η λογοκρισία ως αντιδημοκρατική στάση και αντίληψη ζωής σε μια πολιτεία γενικής σύγχισης και  περίσσειας υποκρισίας!  Εδώ, όπου,  “ οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες” εφευρίσκουν τέτοιους ατραπούς διαφυγής !

     Φτάνει πιά!!! Μπουρλόττο ωρέ!!!!

 pencil

     Κλείνοντας, ας θυμίσω, λέω, το τι σημαίνουν ορισμένες λέξεις:

BIBLIA_ Α) Η Λογοκρισία ως έννοια, ορίζεται ως :

α)  “ Ο προληπτικός ή κατασταλτικός έλεγχος που ασκεί μια εξουσία στα μέσα ενημέρωσης, στα έργα του γραπτού λόγου, τα θεάματα, τα δημιουργήματα της τέχνης, με σκοπό να εμποδιστεί η διάδοση πληροφοριών και ιδεών αντίθετων προς τις αρχές και τις επιδιώξεις της” (όρα Ελληνικό λεξικό (Τεγόπουλου- Φυτράκη εκδ 1991)

β)  “1. Ο έλεγχος που ασκείται από κάποια εξουσία στις διάφορες εκφάνσεις του λόγου (κυρίως στα ΜΜΕ) και της τέχνης με απώτερο στόχο την παρεμπόδιση ανταλλαγής πληροφοριών, ιδεών και απόψεων, οι οποίες είναι αντίθετες προς τις αρχές της εξουσίας

2.(γενικότερα) η παρέμβαση που περιορίζει την πνευματική δράση* κάποιου

3. (συνεκδοχικά) το σύνολο  των ανθρώπων που λογοκρίνουν” (όρα Βικιλεξικό)

gmail_5* ‘Οπου Πνευματική δράση είναι η έκφραση της πνευματικής ελευθερίας τινος και ως

Πνευματική ελευθερία είναι το δικαίωμα κάθε ατόμου να αναζητάει και να παίρνει πληροφόρηση, χωρίς περιορισμό, απ’ όλες τις απόψεις που εκφράζονται. Επιτρέπει την ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις εκφρασμένες ιδέες μέσω των οποίων μπορεί να εξερευνηθούν όλες οι πλευρές μίας ερώτησης, μίας αιτίας ή ενός κινήματος. Η πνευματική ελευθερία είναι η βάση του δημοκρατικού συστήματος, αλλά και της έρευνας (ALA)”., και

μιας και ως Ελλάδα έχουμε συνυπογράψει τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που διακηρύχθηκε επίσημα στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 περιλαμβάνεται το άρθρο 11, παρ.1 όπου αναφέρονται τα εξής (ΕΕ): «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία της γνώμης και την ελευθερία λήψης ή μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, χωρίς την ανάμειξη δημοσίων αρχών και αδιακρίτως συνόρων”

Β)  Από το βιβλίο των των Κόβατς και Ρόζενστιλ “Εισαγωγή στη δημοσιογραφία”:

Στοιχεία της δημοσιογραφίας είναι:

  • Η πρώτη υποχρέωση της δημοσιογραφίας είναι απέναντι στην αλήθεια.
  • Η δημοσιογραφία οφείλει πρώτα απ’ όλα να είναι πιστή στους πολίτες.
  • Η πεμπτουσία της είναι η προσήλωση στη διασταύρωση της πληροφορίας.
  • Οι λειτουργοί της πρέπει να διατηρούν την ανεξαρτησία τους από εκείνους τη δραστηριότητα των οποίων καλύπτουν δημοσιογραφικά.
  • Πρέπει να λειτουργεί σαν ένας ανεξάρτητος ελεγκτής της εξουσίας.
  • Πρέπει να παρέχει βήμα δημόσιας κριτικής και συναίνεσης.
  • Πρέπει να προσπαθεί να κάνει το σημαντικό γεγονός ενδιαφέρον και οικείο.
  • Πρέπει να παρουσιάζει τις ειδήσεις με τρόπο κατανοητό και περιεκτικό.
  • Οι λειτουργοί της πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ενεργούν με βάση τη συνείδησή τους.”

 pencil

    Σημείωση:  Το σκίτσο της εικόνας είναι του Ηλία Μακρή

Voltaire και Emilie


«Δεν έχασα μιαν ερωμένη αλλά τον μισό εαυτό μου,
μια ψυχή για την οποία μοιάζει να φτιάχτηκε η ψυχή μου!»
  Είπε εκείνος για κείνη που αγάπησε πολύ, σαν εκείνη πέθανε..

Εκείνος ήταν ο περίφημος Βολταίρος (Francois Marie Arouet), Voltaire (1694-778) φιλόσοφος, συγγραφέας και ευθυμογράφος, μεγάλη μορφή του Διαφωτισμού και  ο κύριος ενσαρκωτής της.

Emilie du Chatelet και Βολταίρος

και Εκείνη  ήταν η  μαρκησία Εμιλί Ντι Σατλέ (Emilie du Chatelet) (1706-1749)

Ήσαν και οι δύο μεγάλες διάνοιες, μα πέρα από αυτό..

Ήσαν ένας άντρας και μια γυναίκα

Ο καθείς τους ήταν μοναδικός

Συναντηθήκανε κάποτε και από τότε ενωθήκανε σε μια σχέση επίσης ιδιαίτερη, ανεπανάληπτη και μοναδική που κράτησε ως το τέλος της ζωής τους.

Ο καθείς τους, στην ζήση του, έγραψε την δική του ιστορία που πέρασε τα σύνορα του χρόνου και οι δύο μαζί, ζήσανε την δική τους ανεπανάληπτη ερωτική ιστορία, που έμεινε σημάδι ανεξίτηλο στον χρόνο

emilie_mini

 

          Η Gabrielle-Emilie Le Tonnelier de Breteuil Marquise du Chastellet-Laumont, γεννήθηκε στις 17/12/1706 στο Παρίσι και ήταν το Ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί  του Louis Nicolas Le Tonnelier de Breteuil, ανώτερου υπαλλήλου του Λουδοβίκου 14ου.

         Η μικρή Εμιλί έδειξε από νωρίς πόσο ταλαντούχα και πόσο υψηλής νοημοσύνης και ευφυίας ήτανε..

         Άριστη γνώστρια, πλην της μητρικής της γαλλικής, της λατινικής, της ιταλικής και της αγγλικής γλώσσας, μετέφρασε πολλά βιβλία και μάλιστα την Αινειάδα  (Aeneid).

         Ήξερε χορό, ιππασία, ξιφασκία, γυμναστική, έμαθε μουσική, -έπαιζε αρπίχορδο σχετικά ικανοποιητικά- κι είχε διδαχτεί και τη τέχνη του ηθοποιού!

        Η μεγάλη της, όμως,  αγάπη, όπως  αποδείχθηκε στην συνέχεια, ήτανε τα μαθηματικά κι η φιλοσοφία. Εκεί διέπρεψε με σειρές μελετών.

      Ο πατέρας της έλεγε: «Η πιο μικρή μου κόρη επιδεικνύει το μυαλό της τρομάζοντας τους υποψήφιους γαμπρούς!»

       Μα, η Εμιλί, η μικρή του κόρη , δεν ήτανε , μόνον αυτά!

   Ήταν. επίσης,  γυναίκα καλλονή, πανέμορφη, μαυρομαλλούσα και εξαιρετικά γοητευτική!

   Ήξερε χορό, ιππασία, ξιφασκία, γυμναστική, έμαθε μουσική, -έπαιζε αρπίχορδο σχετικά ικανοποιητικά- κι είχε διδαχτεί και τη τέχνη του ηθοποιού!

  Ήταν λάτρισσα των διαμαντιών, της κοσμικής ζωής και .. του μπλακ τζακ!

  Ως γυναίκα ήταν πνεύμα και φύση ανεξάρτητη, είχε πολλούς εραστές, εκτός και εντός γάμου, και  ένα σύζυγο που γνώριζε και είχε αποδεχθεί αυτό που εκείνη ήτανε.

 Ήταν εκείνη, μια ελεύθερη γυναίκα.

Ήταν, επίσης, και μητέρα τριών παιδιών.

Μέχρι που οι δυό τους συναντήθηκαν..

          Και όλα αυτά που ήτανε αυτή η γυναίκα, τα μοιράστηκε με τον μεγάλο έρωτα Francois Marie Arouet (Voltaire) (1694-1778)της ζωής της: Τον Βολταίρο, τον μεγάλο διανοητή και φιλόσοφο, τον ποιητή, τον μεγάλο μελετητή, ανθρωπιστή  και  θεατρικό συγγραφέα.

Και κείνος, ανταποκρίθηκε σ’ αυτήν με όλο του το πάθος Ζήσανε ερωτευμένοι, σύντροφοι, εραστές, φίλοι και συνεργάτες επιστήμονες , έως τον θάνατο εκείνης, σε ένα μεγάλο Πύργο

Η σχέση τους;

Μοναδική, όπως και οι ίδιοι

         Σαν εκείνη πέθαινε,  στα 43 ης χρόνια, μετά από τις συνέπειες μιας γέννας κατά την οποία είχε χάσει το νεογέννητό της, εκείνος ο Βολταίρος ήτανε δίπλα της,  μαζί με τον σύζυγό της.

        Κάποτε η Εμιλύ έγραψε, μεταξύ άλλων, προς τον Φρειδερίκο τον Μεγάλο, Βασιλιά της Πρωσσίας, μιλώντας για τον εαυτόν της:

Είναι δικαίωμά μου, να ‘ μαι όλα όσα κάνω, όλα όσα λέω, όλα όσα φαίνομαι. Μπορεί να υπάρχουνε μεγαλύτεροι μεταφυσικοί ή φιλόσοφοι από μένα σε γνώσεις, αν και δεν τους έχω γνωρίσει. Επίσης όμως είναι τρωτοί άνθρωποι, με τα ελαττώματά τους και τουλάχιστον σ’ αυτό τον τομέα δεν υστερώ από κανένα τους…»

         Και εκείνος , ο Βολταίρος , είπε για κείνη σ’  ένα του ποίημα:

The Divine Émilie
by Voltaire

Here’s a portrait of my Émilie:

She’s both a beauty and a friend to me.
Her keen imagination is always in bloom.
Her noble mind brightens every room.
butft3

She’s possessed of charm and wit,
Though sometimes shows too much of it.
She has, I assure you, a genius rare.
With Horace and Newton, she can compare.

Yet, she will sit for hours and hours
With people who bore her
And card-playing gamblers.

pakw1

Δείτε: και : https://eee.uci.edu/clients/bjbecker/RevoltingIdeas/emilie.html

Κόκκινο είναι το χρώμα!


pete turner foto

 Κόκκινο του Αίματος, 

κόκκινο της Πορφύρας,

κόκκινο του ρουμπινιού,

κόκκινο του ρόδου,      

κόκκινο της φωτιάς

κόκκινο της σκουριάς, SVlove8bar

Αχ! Αυτό το κόκκινο το πολυτραγουδισμένο..Για πολλούς είναι το χρώμα του πάθους! Του έρωτα το χρώμα,

Για άλλους , όμως, του κινδύνου!! Του απαγορευμένου το χρώμα,

Και για μερικούς άλλους, αυτό είναι το χρώμα  της ζωτικής ορμής,
 της αυτοπεποίθησης..
Κόκκινο, λέν’ το χρώμα της ζωής!
Κόκκινο, λέν’ το χρώμα της κυριαρχίας,
Κόκκινο, λεν’ το χρώμα της χαράς!
2887442566_82e76d65c7_b
 Κόκκινο, κόκκινο, κόκκινο …
Τι σημαίνει για σας το κόκκινο το χρώμα;
Σας αρέσει;
Το αγαπάτε, το μισείτε, σας είναι αδιάφορο;
Σαν ακούτε κόκκινοποιά άραγε εικόνα σας έρχεται στον νού;
SVlove8bar 
Για ακούστε κι ένα ριζίτικο δημοτικό τραγούδι μας από την Κρήτη 
για το πως βάφεται ο κόσμος κόκκινος:

Κόκκινα χείλη φίλησα

Κόκκινα χείλη φίλησα κι έβαψε το δικό μου
Και το μαντίλι το ‘συρα κι έβαψε το μαντίλι.
Και στο ποτάμι το ‘πλυνα κι έβαψε το ποτάμι.
Κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου.
Κατέβη ο αϊτός να πιεί νερό κι έβαψαν τα φτερά του.
Κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο.

Gialouris4
Και υπάρχει και η συνέχεια για το κόκκινο στο κόκκινο: Δείτε στο άλλο δημοσίευμά

μου ως προς το κόκκινο σε σχέση με τον έρωτα

και στις αντιδράσεις

απέναντι σ’ όποιον φοράει κόκκινα. Πατείστε: Και ο λόγος στο κόκκινο