Κι αλήθεια είναι


ZLATIBOR is a mountain

Πρωϊνό Σαββάτου, σήμερα. Η ημέρα ξάστερη, μυρωδάτη. Η άνοιξη χορεύει δίπλα μου, λιόλουστη. Τοιμάζομαι να βγω έξω, να σεργιανίσω. Βρήκα και δικαιολογία στον εαυτό μου για ν’ αποφύγω τα “πρέπει” της μέρας μου..έστω για λίγο.

Χτες ήμουν στα ψηλά. Για δουλειά. Είχα ξεκινήσει νύχτα ακόμη, πριν το ξημέρωμα. Αχ! Κι είχα να δω το ξύπνημά της στην ανοιχτή την φύση, τόσο καιρό! Κι εκεί π’ ανέβαινα το βουνό μύριζα το έλατο και το θρούμπι. Κι εκεί που ο ήλιος βασιλιάς έλαμπε στο στερέωμα, λίγο πιο κει η ομίχλη από την δροσιά τον έκρυβε και γοήτευε τον τόπο..κι εμένα. Μπήκα μέσα στον χορό τους και χόρευα και εγώ. Από μέσα μου.

Κι έφτασα στην μικρή πόλη, πάνω στο βουνό.  Υπέροχη η λιακάδα! Στραποβολούσαν τα πλακόστρωτα, ρίχναν’  τις σκιές τους τα πλατανόφυλλα καθώς παιγνίδιζαν στο αεράκι  πάνω στις κόκκινες καρέκλες στο ανοιχτό καφενεδάκι. Κι εγώ μέσα σ’ όλη  τούτη την ομορφιά, αργοπίνοντας το ζεστό τον καφέ μου κατ’ από τον γεροπλάτανο, δεν χόρταινα ν’ ανασαίνω τον βουνίσιο αέρα, τόσο αλλιώτικο από τον θαλασσινό, εκεί που μένω. Είχα ξεχάσει την φρεσκάδα του, την καθαρότητά του ! Πόσο τα είχα στερηθεί όλα αυτά.

Άπλωσα την ματιά μου  στον ανοιχτό ορίζοντα γύρω μου εκεί που  το γαλανό τ’ ουρανού απάγκιαζε στ’ ακροβούνια,  εκεί που οι γραμμές του χιονιού ζωγράφιζαν  άσπρα ποτάμια στις κορφές τους. Χαμογέλασα. Δεν λέγαν να λειώσουν ακόμη, σκεφτόμουν, μα πόσο ακόμη θα αντιστέκονταν στον αφέντη τον ήλιο;. Οι κορυφές των ελάτων  στις πλαγιές τους  ήταν το  κάδρο τους.

Κι έπειτα, πήγα στο κτίριο.Για την δουλειά. Λιγοστός ο κόσμος στους διαδρόμους. Αντηχούσαν τα βήματά μου στα μάρμαρα. Γραμματείς σε γραφεία, σκουντουφλιασμένοι και μελαγχολικοί γράφαν’..Ούτε ένα χαμόγελο δεν μου αντιγύρισαν  καθώς τους καλημέριζα, σαν μπήκα σε ένα από αυτά. Απέναντι  στο γραφείο,  ένα μεγάλο πράσινο ξύλινο παράθυρο απ’ τα παλιά τα ωραία,  μπάζαν’ τον ήλιο και την εικόνα από τα έλατα έξω. Τα τζάμια βρώμικα.

Τι υπέροχη θέα που έχετε εδώ! Τους είπα. ..Ήταν δυο και με κοίταξαν παραξενεμένοι. Έριξαν μια ματιά αδιάφορη έξω απ’ το παράθυρο. Και,  ξαναγύρισαν στα γραπτά τους..Το ‘χετε συνηθίσει και δεν βλέπετε, παρατήρησα.

Σήκωσαν το κεφάλι τους κι αργόσυραν την ματιά τους έξω και σε μένα..Ναι..μου απάντησε χαμηλόφωνα σα ντροπιασμένη,  η μια απ’ αυτούς. Σιωπή..Ενοχλούσα με τα λόγια μου, ενοχλούσα. Δεν είπα τίποτ’ άλλο,  τέλειωσα την δουλειά μου κι έφυγα γρήγορα από κει.

Να, αυτά αναλογίζομαι τούτο το πρωινό, λίγο πριν βγω έξω. και τα ματασκέφτηκα γιατί βρέθηκα τυχαία πιο πριν να διαβάζω τούτες τις γραμμές σ΄ ένα ποίημα της ‘Εμιλυ Ντίκινσον (Emily Elizabeth Dickinson),.

«Το Νερό, μαθαίνεται απ’ τη δίψα.
Η Στεριά – απ’ το αρμένισμα στα Πέλαγα.
Η Έκσταση – απ’ την οδύνη –
Η Ειρήνη, απ’ των πολέμων της το χρονικό –
Η Αγάπη, απ’ του τάφου το ανάγλυφο –
Τα Πουλιά, απ’ το χιόνι.»

1. blu

Κι είπα..

Κι αλήθεια είναι..

aniflow-03

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!

Και σας εύχομαι από καρδιάς να χαρείτε κείνο που’ έχετε στερηθεί μέσα σε τούτο το διήμερο!

Κινηθείτε!!!

Για εκεί που κάποτε ήταν γης


     

Κι είπα να μιλήσω με την γλώσσα των ποιητών για την ημέρα της γης.. Το σκέφτηκα..

είναι που δεν μ’ αρέσουν και οι κηρυγμένες Ημέρες

για όλα αυτά πού είναι για κάθε ημέρα.

Είπα, όμως, αφού φτάσαν’  κι ορίσανε και Ημέρα της Γης,

σημαίνει ότι  πολύ πιο γρήγορα απ’ ο,τι φοβούμουν,  η γης μας χάνεται χάνεται όλο και πιο πολύ εξ αιτίας μας.

και γι’ αυτό  επισημαίνεται  ως ακόμη πιο πολύτιμη, ας πούμε ως προστατευόμενο είδος εν ελλείψει ..

Κάτι ως ζωντανό μνημείο, που νεκρώνεται..

Κάτι , ως υπόμνηση στον καθένα μας

Τι Κρίμα, στ’ αλήθεια, αν όχι ακόμη για μας σήμερα, για τις γενιές που θε να  ‘ρθούνε!!  

Ποιός νοιάζεται για τα γεννήματά του;;

Ποιός νοιάζεται για να υπάρχουν ζωντανοί μετά από αυτόν;;

Σήμερα εμείς οι σημερινοί ζούμε από την χάρη της..και την σκοτώνουμε.

Οι επόμενοι από μας,  δεν θάχουν κάτι να σκοτώσουν

Θα έχουν, όμως,  κάτι από κείνη  για να ζουν; ..Αναρωτιέμαι

angela7dreams' photostream

«Μη μου σκοτώσετε το νερό.

Μη μου σκοτώσετε τα δέντρα.

Μη μου ξεσκίστε αυτές τις θείες σελίδες

που τις γράψανε τ΄ ασύλληπτο φως

κι ο ασύλληπτος χρόνος

κι όπου σταθώ με περιβάλλουν.

Μη μου σκοτώσετε της γης το ποίημα!…

Επιστρατέψετε την αιωνιότητα,

ανάβοντας το άστρο: «Αγάπη».

Επιστρατέψετε την αιωνιότητα,

ανάβοντας ψηλότερα απ΄ όλα,

πάνω απ΄ το έτοιμο βάραθρο,

το άστρο: «Ανθρώπινο μέτωπο!».

Σας παρακαλούμε:

Αφήστε μας τα πράγματα.

Μη μας τα καίτε.

Αφήστε τα έντομα να βρίσκουνε τ΄ άνθη τους.»

baum46a

   Είναι το ποίημα του του ποιητή μας Νικηφόρου Βρεττάκου:“Μη μου σκοτώνετε της γης το ποίημα”

Untitled-1-39

Και κάτω, στα αγγλικά, η απόδοση του μελοποιημένου ποιήματος του  ποιητή Ν. Γκάτσου

“ Ο εφιάλτης της Περσεφόνης”  που ακούμε στο video,  σε μουσική σύνθεση  Μάνου Χατζιδάκι .

Στο τραγούδι η Μαρία Φαραντούρη

The nightmare of Persephone

There, where pennyroyal and wild mint grew
and earth sprouted her first cyclamen
now peasants bargain for cement
and birds drop dead in the furnace.

Sleep, Persephone
in earth’s embrace
to this world’s balcony
Come out no more.

There, where mystics joined hands
reverently on entering the sacrificial site
now tourists throw tab ends
and gaze at the new oil refinery.

Sleep, Persephone
in earth’s embrace
to this world’s balcony
Come out no more.

There, where sea was blessed
and bleating in the fields was a prayer
now trucks carry to the shipyards
empty bodies, children of scrap metal and plating.

Sleep, Persephone
in earth’s embrace
to this world’s balcony
Come out no more

forgetMeNot


 

 

Κυριακή, ημέρα Αγάπης


Γιατί ο Χριστός είναι η  έκφραση της Αγάπης. Αυτός είναι η Αγάπη

“Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·

πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·

ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην,

νυνί δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Προς Κορινθίους α’ επιστολή Παύλου 13

3790

Καλή σας ημέρα και τούτη η Κυριακή ας είναι για τον καθένα μας,

πλέρια Αγάπης και της Ομορφιάς της.

Στην μνήμη του πατέρα μου


 

 

 

       Στις 13/3/2013 ήταν που έσβησε στα χέρια μας και  λίγο αργότερα ήταν Εκείνος, ενας από τους πολλούς  που είχε μια κηδεία “σαν όλων των ανθρώπων τις κηδείες”

  Μόνο που Εκείνος, ο Γιώργης,  ήταν ο πατέρας μου.

       Σαν μπήκαμε στο Νοσοκομείο για τελευταία φορά , εκεί που τον πήγαινα με το αμαξίδιο στο δωμάτιο 13 της καρδιολογικής, μια νοσοκόμα- θυμάμαι- του πεταξε απότομα πάνω στο στήθος του,τον ιατρικό του φάκελλο. Ηταν από λευκό χαρτόνι και είχε πάνω του εναν αριθμό, τον δικό του αριθμό..

Κι εκείνος ο πατέρας μου, λίγο μετά, σιγοψιθύρισε ενα άλλο αριθμό..

Τι είναι αυτός ο αριθμός, πατέρας, τον ρώτησα,.

Εκείνος επανέλαβε τον αριθμό και μου είπε πως  εκείνος ο αριθμός ήταν ο άλλος δικός του αριθμός, εκείνος  που του είχαν φορέσει στο στήθος πάνω σε κομμάτι χαρτόνι οι Γερμανοί οταν τον πήγαιναν για εκτέλεση..Τότε στον Πόλεμο..

Σαν και τότε, μου είπε..έτσι και τώρα..

Πάγωσα.. Ο πατέρας μου γνώριζε..σκέφθηκα . Κι αντί εκείνου που είχα στην σκέψη μου , του είπα

– Και τον θυμάσαι ακόμη;

‘Εχεις περάσει , πατέρα, και από αυτό;

Εκείνος μου εγνεψε σιωπηλά καταφατικά, ενώ έσερνα ξωπίσω του το αναπηρικό καροτσίδιο στον άδειο διάδρομο  ..

      Πόσα πολλά δεν ήξερα, δεν ξέρω για τον πατέρα μου..πράγματα που δεν έμαθα ποτέ..πόσα λιγοστά από την ζωή του είχα μάθει . Δεν συνήθιζε να μίλαει γιαυτά, ούτε για άλλα. Είχα όμως σχηματίσει την εντύπωση από τα λιγοστά που μου είχε πεί οτι ο γέροντας πατέρας μου ήταν ενεργό ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας

      Να, σαν εκείνη την ιστορία που μου είχε πεί  με αφορμή για κάτι είχα γράψει εδώ για τα παιδιά του πολέμου . Για κείνα τα παιδιά που δεν ρωτήθηκαν ποτέ σαν πέθαιναν αν ήξεραν γιατί πεθαίνουν μέσα στο θανατικό ενός…Είχα υπ’ οψιν μου και κείνη την γενοκτονία των παιδιών  πέρα στην Παλαιστίνη από τους Ισραηλίτες και είχα σοκαριστεί.

      Ετσι, το λοιπόν, οργισμένη καθώς ήμουν για όσα τέτοια κι άλλα τέτοια κι άλλα  που συνέβησαν, συνέβαιναν και συμβαίνουν σε τούτο τον κόσμο, θυμάμαι είχα πεί , κατηγορηματικά μάλιστα, του πατέρα μου

– Δεν ρωτήθηκαν, πατέρα, κι ούτε ρωτιούνται ποτέ τα παιδιά των πολέμων,  Αν ρωτιόνταν, πιστεύω, δεν θάξεραν ν’απαντήσουν. Γιατί πως να ξέρει ενα μικρο παιδί τι να σημαίνει ο θάνατος , τι η ζωή και για το τι αξίζει  ή δεν αξίζει για να πεθάνει;

Ό πατέρας μου, ο Γιώργης, έμεινε τότε για λίγο σιωπηλός και μετά γύρισε ήσυχα και μου είπε:

– Κάνεις λάθος.

Τον είχα κοιτάξει ερωτηματικά

– Να, μου είχε πεί , θυμάμαι σιγανά κι ανάλαφρα μιλώντας μου,  εμένα με είχαν ρώτησει τότε

Ενα μοναχά πράγμα με ρώτησαν.

– Αγαπάς την πατρίδα σου;

– Και τους απάντησα : Ναι

Αυτό μοναχά και τίποτε άλλο.

       Κι έτσι  τώρα όψιμα, τώρα που βρίσκω το κουράγιο να γράψω κάτι για κείνον , στην μνήμη του, ας τηρήσω τώρα την υπόσχεσή μου, εκείνη που του έδωκα τότε πούγινε η κουβέντα μας, λέγοντας του πως θα γράψω κάτι –ενα άλλο γραπτό που να μιλάει για τα παιδιά του πολέμου που ρωτήθηκαν και  που γνώριζαν γιατί μπορεί να πεθάνουν και το γιατί και τι  άξιζε για να ζήσουν ή για να πεθάνουν. Κρίμα, μονο που δεν θυμάμαι πιά τα ονόματα των αξιωματικών εκείνων, που ο πατέρας μου ,στην συζήτηση μας εκείνη, μου τα είχε πεί.

      Είχα , τότε θυμάμαι, ξαφνιασθεί και του είχα πεί: Τι μου λες  πατέρα, του είπα. Ποιοί σε ρώτησαν, πότε , που έγινε αυτό και γιατί;  Πες μου, του  είχα ζητήσει

      Και ο γέροντας πατέρας μου, απόστρατος του Ελληνικού στρατού, μου είπε την εξής  ιστορία:

 “ Ημουν τότε , μου είπε, γύρω στα 12 με  13 μου χρόνια. Ηταν μέρα καλοκαιριού που καθώς πήγαινα καβάλα στ’ άλογο για το καθημερινό μου μπάνιο στη θάλασσα στο λιμάνι του Αιγίου, εκείνοι με σταμάτησαν στο ξέφωτο του δάσους αναμεσίς της Ροδοδάφνης και του Αιγίου.

’Επιασαν τα γκέμια τ’αλόγου κι από κεί που ήμουν, ο ένας απ’ αυτούς που ’δειχνε ο αρχηγός τους, ήταν και εκείνος που με ρώτησε

Αγαπάς την πατρίδα σου, παιδί μου;

Και εγώ, τότε που του είπα, ναι..

Τότε μου συστήθηκαν λεγοντάς μου οτι ο ένας τους ήταν Ελληνας  στρατιωτικός, ο άλλος άγγλος αξιωματικός, και ο τρίτος της αντίστασης, όπως κι όλοι τους.

Μου ζήτησαν την επόμενη, την ίδια ώρα σαν τώρα, που θα πήγαινα για μπάνιο, να έβαζα ενα κουτί κάτω από το μαγιό μου, ενα κουτί που θα μου τοποθετούσαν εκείνοι

Μου είπαν: Οι Γερμανοί που φυλάνε το λιμάνι- είδαμε- σε ξέρουν- περνάς καθε μέρα από αυτούς για να κάνεις μπάνιο -είδαμε -έχεις και φιλικές σχέσεις μαζί τους, οπότε θα σ’αφήσουν να περάσεις χωρίς να πάρουν είδηση.

Αφου περάσεις απ’ αυτούς, θα κολυμπήσεις  ήσυχα , μου είπανε, προς τα βαθιά ίσα να φτάσεις κοντά σε εκείνο το μεγάλο πλοίο. Τότε αφού ξεκολλήσεις από το σώμα σου το κουτί, θα κάνεις  μεγάλη βουτιά και κρατώντας μπροστά σου το κουτί θα πλησιάσεις το πλοίο στα πλευρά του… Βάλε το κουτί στα πλευρά του πλοίου – έχει  μαγνήτη και θα κολλήσει- κ΄επειτα γύρνα πίσω γρήγορα στην στεριά. Εμείς θα σε περιμένουμε να μας βρείς εδώ ακριβώς που συναντιόμαστε και τώρα. Εκείνο το πλοίο δεν πρέπει  ποτέ να φύγει από το λιμάνι μας, γιέ μου, μου τόνισε ο Ελληνας. Πρέπει να πάψει να υπάρχει και σύ θα είσαι κείνος που θα το ανατινάξει.

      Ετσι και εγινε, συνέχισε την αφήγηση ο πατέρας μου. Την επόμενη μέρα, εκεί στο ξέφωτο, με περίμεναν και  μου κόλλησαν κάτω από το μαγιώ πάνω στο σώμα μου ενα μεταλλικό κουτί- σαν από κείνα με τα μπισκότα, μου εξήγησε- και εγώ πήγα ,αφου περασα μέσα από τους Γερμανούς στρατιώτες,  κολύμπησα, έκανα την βουτιά όπως μου είχαν πεί και έβαλα το κουτί στα πλαινά του πλοίου.

Οταν γύρισα πίσω, εκεί στο ξέφωτο που με περίμεναν, εκείνοι μου ζήτησαν να τους ακολουθήσω. Θα μ’επαιρναν μαζί τους , μου είπαν

Και να μην ανησυχώ..πως είχαν ενημερώσει τους δικούς μου

Κι όταν εγώ αρνήθηκα, γιατί δεν καταλάβαινα το γιατί, ο Ελληνας ο αξιωματικός με χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου του στο κεφάλι. Δεν θυμάμαι από κεί και πέρα τίποτε άλλο ει μή που ξύπνησα σε ένα σπίτι πάνω στα βουνά.

‘Ηταν την επομενη μέρα που είπαν συγκινημένοι ότι τα είχα καταφέρει, οτι το Γερμανικό πλοίο είχε τιναχθεί άπό την μπόμπα όλο στον αέρα και οτι μετά  είχε βυθισθεί στο βυθό του λιμανιού… Να φαντασθείς –μου έλεγε- ήταν τόση η χαρά τους που με φιλούσαν όλοι τους και μετά με σήκωσαν στα χέρια-

      Τότε ήταν , μου είπε, που μου εξήγησαν τι ήταν εκείνο το πλοίο. Ηταν το πλοίο αυτό , γιέ μου, μου είπαν, το μεγαλύτερο πλοίο των Γερμανών γεμάτο όλο πολεμοφόδια που το προώριζαν για το Στάλινγκραντ όπου το πολιορκούν. Το είχαν κρύψει στο μικρό λιμάνι του Αιγίου γιατί εμείς κάναμε δολιοφθορές στα πλοία τους στα μεγάλα λιμάνια ,σαν του Πειραιά, όπου τα είχαν αγκυροβολιμένα. Ετσι κι αυτοι θέλοντας να προστατεύσουν αυτό το πλοίο, όπως και άλλα μεγάλα τους τέτοια πλοία αλλού- το είχαν “κρύψει” στο μικρό σας λιμάνι και το φρουρούσαν μέχρι ναρθεί η ώρα να αποπλεύσει.

Σιώπησε για λίγο, θυμάμαι ο πατέρας μου και αχνοχαμογέλασε. Ημουν το τιμώμενο πρόσωπο για καιρό εκεί , μου είπε . Στήσανε γιορτή γιαυτό που είχα κάνει.

‘Εμεινα, συνέχισε, ενα ολάκερο χρόνο εκεί μαζί τους μέχρι που μου επέτρεψαν να γυρίσω πίσω”

Και, τότε ήταν που τον ρώτησα : Δεν φοβήθηκες πατέρα, σαν τόκανες όλο αυτό; Δεν φοβήθηκες πως μπορεί να πέθαινες..

Εκείνος σώπασε για λίγο σαν μόλις εκείνη την στιγμή να το πρωτοσκεφτόταν…

-    Μπα.., μου απάντησε .Ούτε και μου πήγε στο μυαλό, μου είπε.. Παιδί ήμουν. ¨Ομως, ήξερα γιατί το έκανα!

Ο Πωλ Βαλερί περί πολιτικής και κομμάτων και άλλα τινα


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ

        Ξημέρωσε κιόλας η επόμενη ημέρα της ψήφισης του πολυσήμαντου για τον τόπο μας νομοσχεδίου και καθώς αναλογιζόμουν τα όσα είχα αντιληφθεί να συμβαίνουν εντός της ελληνικής βουλής με τις ομιλίες των βουλευτών και των λοιπών εκπροσώπων της πολιτείας μας και όσα άλλα κατά την ψηφοφορία του νομοσχεδίου, βρέθηκα να αναθυμάμαι τον παρακάτω στοχασμό του Paul Valéry (Πωλ Βαλερύ) :

blu

 “ Πρέπει να ομολογήσουμε ότι σε όλες τις δυνατές περιπτώσεις πολιτική και ελευθερία του πνεύματος αποκλείονται αμοιβαία.

Η δεύτερη είναι ο ουσιαστικός εχθρός των κομμάτων, όπως άλλωστε και κάθε θεωρίας που κατέχει την εξουσία.”

blu

       Κι ύστερα βγήκα στον δρόμο. Η μέρα ήταν λαμπερή, λιόλουστη κι ο ουρανός καταγάλανος  ..Και πως και μου’ ρθαν στην σκέψη οι στίχοι από ένα ποίημα της ποιήτριάς μας και εγκληματολόγου Μαρίας Αρχιμανδρίτου :

“Με τόσον ήλιο αυτή η μέρα!

Άρχισα ξαφνικά να φτιάχνω σύννεφα στις λέξεις

για ν’ αντέξω.”

Από την ποιητική της συλλογή Η κατίσχυση των ρόδων (2002)

blu

              Υστερόγραφο γράφουσας: Δεν είναι πολλά τα τυχαία, ούτε και τα συμπτωματικά, λέω. Καλή σας νύχτα! Εξ άλλου, “αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα”! (Αχ αυτή η Σκάρλετ!)

Γραφές, γράμματα και λόγια για το ‘Έπος του 1940


               Λίγες ώρες μένουν μέχρι να ρθεί  το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου.. Της  αυριανής ημέρας, την επέτειο εκείνης της άλλης ημέρας πριν από εβδομήντα ολόκληρα χρόνια που ενα ΟΧΙ ειπώθηκε από τους Ελληνες δια στόματος του τότε πρωθυπουργού της Ιωάννη Μεταξά προς τον Ιταλό πρέσβη όταν εκείνος του απαίτησε την παράδοση της χώρας μας στους εχθρικούς για μας τότε, Ιταλούς Εθνικοσοσιαλιστές χιτλερόφιλους ..

               Το Ελληνικό ΟΧΙ ήταν εκείνο που σηματοδότησε μια σειρά ραγδαίων εξελίξεων, τέτοιων και τόσης έντασης,  που ανέτρεψε καθοριστικά την καθεστηκυία τάξη των πραγμάτων όχι μόνον για την χώρα μας, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο τον ήδη εμπλεγμένον στα γρανάζια του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου..

               Τότε, μια τέτοια ημέρα, σαν αυτή που ξημερώνει σε λίγες ώρες,  εβδομήντα χρόνια πριν, η μικρή, φτωχιά και ασήμαντη Ελλάδα μας,  ορθώνοντας το ανάστημά της απέναντι  στην επεκτατική πολεμική τακτική των ενωμένων Ιταλογερμανικών φασιστικών Δυνάμεων, όχι μόνον άλλαξε τον ρουν της Παγκόσμιας Ιστορίας  αλλά και έγραψε άλλη μια αιματοβαμμένη και ηρωϊκή σελίδα στην Ιστορία της.

  Τότε και από τότε, ένα αθάνατο Έπος γράφτηκε, ένα  νέο σημείο αναφοράς γεννήθηκε για τις επόμενες γενιές  της, των Ελλήνων μα και των ξένων.

   Η Ελλάδα μας, με ο, τι χαρακτηρίζουμε ως Έπος του 1940,  απετέλεσε παγκόσμιο παράδειγμα  και φωτεινό σημείο προς μίμηση, ενώ ο λαός της που κατέληξε  με το τέλος του πολέμου,  δεινοπαθημένος, λιμασμένος και αποδεκατισμένος, ήταν ήταν έμπλεος υπερηφάνειας.

   Τότε, οι άλλοι λαοί , τα Έθνη και τα ξένα κράτη φιλικά ή και εχθρικώς διακείμενα προς την Ελλάδα μας,  με σεβασμό και περίσσιο θαυμασμό έκλιναν το γόνυ και μόνο με την αναφορά του ονόματος Έλληνας.. Τότε..για κείνα τα χρόνια που οι ποιητές μας  έκαναν την ιστορία μας ποίηση,  οι τραγουδιστάδες την γραφή των φαντάρων μας, τραγούδι λυπητερό.. ..για κείνα τα χρόνια τα αιματοβαμμένα, του τέτοιου σφιχταγκαλιάσματος του θανάτου με την ζωή που δεν ήξερες που ήταν η ζωή  και που ο θάνατος…

 

 

     Γι’ αυτό,  εκείνο που ξεκίνησε εβδομήντα χρόνια πριν και όσα έγιναν κάποτε, είναι χρεία να είναι και να παραμείνουν σημείο αναφοράς και για τους σημερινούς ‘Ελληνες, για τις σημερινές νέες γενιές..

     

         Για να μάθουν μέσα από εκείνην την Ιστορική, ηρωική επομποιϊα  τι σημαίνει να είναι Έλληνες και πόσο και τι Χρέος φέρουν στους ώμους τους.. Για να “θυμούνται” , για να μην ξεχάσουν!

1. blu

                            Προς χάριν, λοιπόν, της Ιστορικής μνήμης, ας ξαναθυμίσω σε μας τους Έλληνες αλλά και στους άλλους της Ενωμένης Ευρώπης σήμερα, μα και τους πέραν του Ατλαντικού, εχθρούς και φίλους και ουδέτερους προς εμάς, τι έλεγαν οι αρχηγοί τους στους λαούς τους και σε όλο τον Κόσμο για μας τους Έλληνες και το τι μας οφείλουν. Ναι! Οφείλουν και έχουν Χρέος  οι Ξένοι από τότε και μέχρι τα σήμερα,  σ’ αυτήν τ ην χώρα που λέγεται Ελλάδα και στον λαό της.  Και

Είναι ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΗΣ!

     dividergoldscroll   Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες, λέγεται,  ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών αντίστασης του Ελληνικού λαού στους επίδοξους καταχτητές, στους 13.676.

         Για αυτό το Ελληνικό ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 1940, οι ξένοι -φίλοι και εχθροί-, είπανε:

Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gault 1890-1970 Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο :

«Αδυνατώ νά δώσω τό δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής Ελλάδος.»

(Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.)

Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992 Υπουργός των εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974 :

  «Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης…Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν»

(Από μήνυμά του πού απηύθηνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.)

Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953 Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953 :

«Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον.»

(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.)

Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός :

«Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε». (Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)

Γεώργης Ζουκώφ, Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974 Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού:

«Εάν ό Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στίς πόρτες τής Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ανατρέψει τόν Γερμανικό χείμαρρο, τό οφείλει στόν Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τίς Γερμανικές μεραρχίες όλον τόν καιρό πού θά μπορούσαν νά μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε τό κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς.» (Απόσπασμα από τά απομνημονεύματά του γιά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.)

  Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945 Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945

  «Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις.» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.)

   Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945 Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945:

«Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ’ όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον….» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.)

Σέρ Αντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977. Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957

«Ασχέτως προς ότι θα πουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο το οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στο ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε.» (Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)

  Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965 Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

  «Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν.» …….. «Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β’ Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη.» (Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.)

«Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες.» (Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου.)

  «Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης.» (Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)

Σέρ Χάρολδ Αλεξάντερ, Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969 . Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο:

«Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα.»(Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.)

       Γεώργιος ΣΤ’ (1898-1952) Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952 :

«Ο μεγαλοπρεπής αγών τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.» (Από λόγο του στο κοινοβούλιον τόν Μάιον 1945.)

Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945 . Πρόεδρος τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945

   «Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν’αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια.» ……. «Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας.» (Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.)

«Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού…κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας…εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη…» (Δήλωσή του στο Ύπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδόθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο.)

……………………

Σημειώσεις:

α)  Η πηγή για τα παραπάνω λεχθέντα υπό των ξένων, προέρχεται από ενα εμπεριστατωμένο άρθρο του Υποστρατήγου ε. α.  K.  Χ. Κωνσταντινίδη, το οποίο εμπεριέχει και άλλες πολύτιμες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τον πόλεμο του 1940, και το οποίο είναι δημοσιευμένο στην παρακάτω σελίδα:

http://www.apodimos.com/arthra/06/Oct/EPOS_1940

_GIA_NA_GNORIZATAI_H_AXIA_TOY_OXI_TOY_1940/index.htm

β) Για την εποποιία του 1940, αν θέλετε περισσότερα:

«Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ ΟΧΙ» του Σταύρου Δερματά Αντιστράτηγου
Απόφοιτου Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων
:

http://www.zosimaia.gr/forum.asp?cat=fo-var&maintext=fo-one&ID=44&Page=1

γ) Για τους ήρωες του Ελληνοιταλικού, Ελληνογερμανικού πολέμου και λοιπά συναφή:http://strategy-geopolitics.blogspot.com/

 

 

 

 

Να’ ρθει η βροχή να σβήσει την δίψα!


pete turner photografer1

“Περίμενα καιρό, πολύν καιρό. Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα κι ήθελα νερό. … Κι ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει.”

Παναγιώτης Κανελλόπουλος

blu

Κείνον ,  συλλογίστηκα τον άκουσε

ΚΙ άλλους τους ακούει, την εντολή την δίνει…μα αυτή η πολύτιμη βροχή δεν πέφτει κάτω.. σαν ναναι κλέφτες που την αρπάζουν πριν καν φτάσει στην γή..

’Αλλους,  όχι,  όχι ίσως, ακόμη..

Και είναι αυτοί που περιμένουν πολλοί… Διψούν και πεθαίνουν από την δίψα χρόνους και καιρούς τώρα.. Περιμένουν την βροχή, να τους δώσει το νερό να ζήσουν…Νερό  μ’ ανάσα, να η  ζωή!

Κάποτε, κάποτε  το γαλανόλευκο τ’ ουρανού σκιάζεται από βαρειά σύγνεφα.. γιομάτα βροχή.. Κι εκείνοι που περιμένουν στέκονται στα γόνατα , κοιτάν΄ κι  κι ελπίζουν.. μια σταγόνα της για μια ανάσα..

Μα  είναι που κλέφτης άνεμος  διώχνει τα σύγνεφα μακρυά από κεί …

Κι ύστερα;

“…Ύστερα τίποτα. Μήτε κατάρες πια και μήτε επευφημίες.

Μόνη μορφή ελευθερίας απόμεινε η σιωπή …

 

Τα πηγάδια στερέψαν –
αν έριχνες μια πέτρα χτυπούσε στην πέτρα, κι ο ήχος συνεχιζόταν
σ’ ένα ατελεύτητο βάθος ως την άλλη μεριά.

Κι αν κοιταζόσουν μέσα,
ένα μονάχο μάτι, σκοτεινό, χωρίς τσίνορα, σε κοιτούσε κατάματα,
κάνοντας κοίλο ολόκληρο το πρόσωπό σου σα μια ξέβαθη τρύπα…”

blu

Ετσι  τα μίλησε  ο ποιητής μας για  ..την δίψα.. Την  άλλη δίψα…Γιατί οι άνθρωποι διψάνε για πολλά.. Είναι που το νερό έχει και φέρνει πολλά από κείνα που χρειαζόμαστε, είναι που το νερό είναι η πηγή της ζωής! ..

Κι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μας που διψάνε για νερό, για την σταγόνα του, που πεθαίνουν  από την ελλειψή του.

Κι  είναι πολλοί πια που μιλάν και λεν’ πως  ο επόμενος πόλεμος θα γίνει για το νερό..

Ίσως, λέω , γιατί η έλλειψή του πρώτα  ξεραίνει τις  καρδιές, οι άνθρωποι  μετά, θεριά γινωμένα  με τον νου στερεμένο κι αυτόν, θα στραφούν ένας εναντίον του αλλουνού,  κι έπειτα,  τελευταία,  θ’ αποξεραθεί κι η  γη  .. και το είδος τ’ ανθρώπου  που  από το μέρος  ήταν κι είναι   θα ΄χει γυρίσει σ’ εκείνην πίσω…Χούν εις χούν..

Κι η ζωή θα συνεχισθεί …για τα  άλλα που θα ρθούν, μα  χωρίς τους ανθρώπους..

Αχ! Ναρθεί η βροχή να σβήσει την δίψα!!!

Κι αν δεν  ‘ρθεί;

Ε, λοιπόν! Δεν περιμένω !!!

Ας γίνουμε εμείς βροχή για τους διψασμένους!

blu

<