Λόγια στην σιωπή


                                                                                                              Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ…

έλεγε ο Καζαντζάκης

Karl  Blechen, grotto_in_the_gulf_of_naples-

«..Υπάρχει στη φύση του ανθρώπου μια μυστική τάση και ροπή προς την αγάπη για τους άλλους, η οποία, αν δεν αναλωθεί σε μερικά πρόσωπα ή σε ένα, σκορπίζεται αβίαστα σε πολλούς, και κάνει τους ανθρώπους ευσπλαχνικούς και ελεήμονες -όπως παρατηρούμε μερικές φορές στους μοναχούς. Η αγάπη μεταξύ των συζύγων γεννάει την ανθρωπότητα, η αγάπη μεταξύ φίλων την τελειοποιεί. Αλλά η αχαλίνωτη αγάπη τη διαφθείρει και την ευτελίζει.»

Απόσπασμα από το βιβλίο του Φράνσις Μπέικον, «Τα Δοκίμια”

Κι ο Μπέικον, για την αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους έλεγε

1.-blu_thumb.gif

Τότε, να πω κι εγώ από την μεριά μου, κείνο που πιστεύω, ότι η αγάπη τ’ ανθρώπου δεν είναι μοναχά  από και για τους ανθρώπους μα για το κάθε τι ζωντανό που μας περιβάλλει

Η αγάπη, πιστεύω, είναι ανάσα, είναι ενέργεια, σαν τέτοια εκπέμπεται, διαχέεται, αντανακλάται, δονεί και δονείται, επιστρέφεται σα δοθεί αν όχι προς όπου κατευθύνθηκε, μα από κάπου αλλού, από  άλλο π’ ανασαίνει..

Να, σαν πως βλέπω την αγάπη, όπως την ανάσα..Δεν αγαπάς για την ανταπόδοση, για την επιστροφή, όπως ανασαίνεις και υπάρχεις, αγαπάς και υπάρχεις..αγαπάς για να υπάρχεις, ανασαίνεις για να ζεις, αγαπάς για να ζεις.

Η αγάπη είναι γύρω μας..άλλο αν δεν μπορεί ή δεν θέλει κάποιος να την δεχθεί, Μπορεί πάλι να μην έχει για να την δώσει…Τότε τι; Επιβιώνει απλά;.Δεν ζει; Έτσι, το βλέπω.

‘Έγνοια το’ χα από τα μικρά μου τα χρόνια..Τι φοβερό, έλεγα στον εαυτόν μου, μη και δεν μπορώ να αγαπώ..Δεν θυμάμαι γιατί τα συλλογιόμουν αυτά. Το ερώτημα, μόνο, θυμάμαι; Μπορώ; Μπορώ ν’αγαπώ;

Μου είπαν, πρόσφατα…Μα πως και αφήνεις τον εαυτόν σου να αγαπά; Αφού αυτό π’ αγαπάς, μπορεί να πεθάνει, μπορεί να χαθεί  και τότε θα βιώσεις τον πόνο..

Ο πόνος, ο πόνος του φόβου, ο φόβος του πόνου..Βαρύ φορτίο ο φόβος..Θέλει να έχεις κότσια, πίστη για να τον διαβείς, να περάσεις από μέσα του στην άλλη μεριά.. Και τότε είναι που ανασαίνεις.

Τον έζησα τον πόνο του θανάτου αγαπημένων και τον σπαραγμό της. Τέτοιο πόνο για τον πόνο του ..Ίσως, για αυτό ξέρω, μπορεί και πριν από αυτό…για να μπορώ να πω πως ο βαθύτερος πόνος δεν είναι η απώλεια τ’ αγαπημένου, μα η αίσθηση ή η γνώση πως μπορεί να του στέρησα, όσο ζούσε, από την αγάπη που είχα να του δώσω και δεν έδωσα, από το βάρος του που δεν σήκωσα να τον αλαφρώσω, από τον λόγο του που δεν άκουσα, από τον λόγο που δεν του είπα..Γι’ αυτά που κράτησα, όχι γι’ αυτά που δεν έδωσα, αυτός ο βαθύτερος πόνος, αυτή η πληγή, έτσι το είδα, έτσι το βλέπω.

Οσο για τις άλλες απώλειες…του να χαθεί, του να φύγει από κοντά μας, εκείνος, εκείνη ή ο,τι αγαπάμε..εκεί- και που το’ ζησα  δεν έχω πολλά να πω, μοναχά πως ούτως ή άλλως δεν μου ανήκε- τίποτε δεν μου, μας ανήκει, πιστεύω- ελεύθερος πως είναι ο άλλος  να μείνει ή και να φύγει. Κι ο,τι έδωσα δοσμένο είναι. Δεν μπορώ και να θέλω να το πάρω πίσω..Και, δεν είναι ότι παύει να υπάρχει,  είναι που αλλάζει μορφή μετά ..Κάπως έτσι το βλέπω.

Και, δεν κατανοώ εκεί που έλεγε ο Μπέικον περί αχαλίνωτης αγάπης..Υπάρχει τέτοια; Και αν ναι, τι και που είναι ο χαλινός για να προσδιορίσω το αχαλίνωτο;

Κι εκείνη η αποκομμένη φράση του Καζαντζάκη που διάβασα .”αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι συ”..αναρωτιέμαι, αν είμαι μέρος του όλου, όπως πιστεύω ότι είμαι, μα και ότι συνάμα είμαι διακριτό κομμάτι του όσο υπάρχω, πως μπορώ να διαχωρίσω από το όλον, το μέρος εκείνο μόνο τ’ ανθρώπου για ν’ αγαπώ; Επειδή, ίσως, είναι ο άλλος άνθρωπος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση; Μα και πάλι ως διακριτό μέρος του όλου,  άρα και στην σχέση μου με τον άλλον άνθρωπο, πάλι δεν εξακολουθώ να παραμένω διακριτή και να μην παύω να είμαι, επειδή τον αγαπώ;

Κι  έπειτα, αναρωτιέμαι, τον κάθε άνθρωπο; Τον κάθε άνθρωπο ν’ αγαπώ, γιατί είναι εγώ;  Μα ακόμη κι ο Χριστός όταν είπε το “αγαπάτε αλλήλους” έθεσε ως προϋπόθεση και βάση της αγάπης την αμοιβαιότητα στις σχέσεις των ανθρώπων, δεν μίλησε για το εσύ είμαι εγώ. Κείνος είπε, αγάπα τον πλησίoν σου ως σεαυτόν. Γιατί, επί παραδείγματι, πως να μπορώ ν’ αγαπώ τον άλλον,  όταν ο άλλος είναι από κείνους που φχαριστιώνται να σκοτώνουν, να βασανίζουν άλλους ή άλλα; ‘Η απλά είναι σιχαμένος για μένα;  Πως θα μπορούσα να αγαπάω τον εαυτόν μου εάν ήμουν κι εγώ από κείνους ή με σιχαινόμουν, ας πούμε;

Ίσως πάλι, αν ορισμός του να είσαι άνθρωπος, καλός άνθρωπος, είναι να αγαπάς τον άλλον άνθρωπο, όπως και αν είναι ή “γιατί είσαι εσύ” ε’ πως να το κάνουμε,  τότε δεν είμαι καλός άνθρωπος. Είναι και επειδή, όπως το βλέπω,  αγαπώ σημαίνει πράττω, ενεργώ..και που στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει τα μεγάλα τα εγκλήματα,, κατά το «αγαπώ γιατί είσαι εγώ”, οπότε «πως τολμάς να είσαι άλλος;» ή αφού εγώ θέλω να σκοτωθώ γιατί δεν αντέχω να είμαι ο,τι είμαι και συ είσαι εγώ, ας σκοτώσω σένα, να πάψω να υπάρχω εγώ.

Τρέλλες;

Πρέπει να διαβάσω το βιβλίο του Καζαντζάκη εκείνο για τις ανθρώπινες σχέσεις για να τον κατανοήσω στην φράση του αυτή. Δεν μου αρκεί η φράση, μάλλον το νόημά της είναι αλλιώτικο..

Κι έπειτα,  είναι και που νοιώθω τόσο μικρή σαν μιλώ για αγάπη…

Φωναχτές οι σκέψεις μου απόψε…Ας σωπάσω εδώ.

1.-blu_thumb.gif

1. Ο ζωγραφικός πίνακας έχει τον τίτλο “Grotte mit zwei Mönchen am Golf von Neapel” (Σπήλαιο με δυο μοναχούς στον κόλπο της Νάπολης) έργο του 1830 του Γερμανού ζωγράφου Karl  Blechen (29-7-1798 έως 23-7-1840), και βρίσκεται στην Κολωνία στο μουσείο Wallraf-Richartz

2. Ο Sir Francis Bacon, Viscount St. Albans, (22 Ιανουαρίου 1561 – 9 Απριλίου 1626) ήταν Άγγλος φιλόσοφος, πολιτικός, επιστήμονας, συγγραφέας και δεξιοτέχνης στη χρήση της αγγλικής γλώσσας. Μνημονεύεται για την ικανότητά του ως αγορητή στο κοινοβούλιο και σε περιώνυμες δίκες, καθώς και ως καγκελάριος του βασιλιά της Αγγλίας Ιακώβου Α’. Επίσης θεωρήθηκε ως ο άνθρωπος που επιδίωξε την κατάκτηση όλης της σφαίρας της γνώσης και που ύστερα από μελέτη και επισκόπηση υποστήριξε νέους τρόπους για να μπορέσει ο άνθρωπος να επιβάλει έναν έλλογο έλεγχο πάνω στη φύση, προς δόξα του θεού και βελτίωση της θέσης του ανθρώπου πάνω στον κόσμο.

Λέγεται και υποστηρίζεται με σφοδρότητα ότι Σερ Φράνσις Μπέικον ήταν ο αληθινός συγγραφέας των Σαιξπηρικών έργων

Ο μασόνος ιστορικός Mανλι Χώλ έγραψε για τον Μπαίηκον: «… Ήταν ένας Ροδόσταυρος, πολλοί λένε ο σπουδαιότερος. Αν δεν ήταν πράγματι ο ένδοξος Πατήρ C.R.C. ο οποίος αναφέρεται στα μανιφέστα των Ροδοσταύρων σίγουρα ήταν υψηλόβαθμος μυημένος του Τάγματος. Οι ενθουσιώδεις τύποι που εδώ και χρόνια προσπαθούν να ταυτίσουν τον Σερ Φράνσις Μπαίηκον με τον αληθινό Βάρδο του Έϊβον, ίσως να είχαν αποδείξει προ πολλού την θεωρία τους αν έδιναν μεγαλύτερη έμφαση στο πιο σημαντικό σημείο, ότι δηλαδή ο Μπαίηκον ο μύστης των Ροδοσταύρων, είχε περάσει μέσα στα σαιξπηρικά έργα τις μυστικές διδασκαλίες της Αδελφότητας των Ροδόσταυρων και τις αληθινές τελετουργίες του Τεκτονικού Τάγματος του οποίου ίσως αποκαλυφθεί πως ήταν ο αληθινός ιδρυτής…» ( The secret Teachings of all Ages )

Βραδυάζει στην λίμνη


     Βραδυάζει κιόλας. Αγναντεύω τον ήλιο πως βάφει τον ουρανό αχνορόδινα χρώματα που καθώς πέφτει να χαθεί στον ορίζοντα της θάλασσας παίρνουν από το γαλάζιο των βουνών πίσω της.. Και εγώ ταξιδεύω κιόλας πιο πέρα..Κάπου αλλού. Να, σ΄εκείνη την λίμνη, σε αυτή την μουσική, στον χορό της εύμορφης αντίκρυ στην θάλασσα..

«Η νύχτα να ‘ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό»

    Δεν μπορώ να δω πια πίσω από το γαλάζιο του ορίζοντα..Χαμηλώνω τα μάτια. Βλέπω τα φώτα της πόλης, ακούω την  βουή από τ’ αυτοκίνητα, οσφραίνομαι την αρμύρα του αγεριού από την θάλασσα. Είμαι εδώ.

«..Ο κόσμος είναι απλός»

Roberto La Forgia

κόκκινα τριανταφυλλάκια

Η μουσική στο video της Mila Gee είναι της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

Τα εντός εισαγωγικών κείμενα είναι ποιητικά αποσπάσματα από τον «Ερωτικό Λόγο του ποιητή μας Γεωργίου Σεφέρη, και

η υπέροχη φωτογραφία του απόβραδου στην λίμνη Κόμο της μικρής πόλης Malgrate της Λομβαρδίας στην Ιταλία είναι του φωτογράφου Roberto La Forgia.

Καλό σας βράδυ.

Το λιβάδι με τις παπαρούνες


                                                                                “Κι είναι ο χρόνος η κινούμενη μορφή της                                                                                                 ακίνητης αιωνιότητας”

                                                                                                                                                                                                                                         Jean Jacques Rousseau

             ανοιξη4

                                          ΄Ήταν, θυμάμαι, μια  Άνοιξη. Πολλά χρόνια πριν. Κι ήταν στο γιόμισμά της. Ήταν  λίγο μετά το μεσημέρι. . Ο πατέρας μου οδηγούσε το αυτοκίνητο καθώς κατεβαίναμε απ’ το βουνό. Φιδίσιος ο δρόμος, μυρωδάτος ο αέρας, κι ερημιά γύρω.

                             Στις δυο μεριές του δρόμου,  δέντρα μας ντύναν με την σκιά τους. Κρυμμένα μέσα στα φυλλώματα τα κελαηδήματα των πουλιών ενώνονταν με το  γουργούρισμα της μηχανής τ’ αυτοκινήτου. Έκανε ζέστη. Ανοιξιάτικη ζέστη, εκείνη η ωραία με  την   φρεσκάδα την βουνίσια. Δεν μιλούσαμε, είχαμε ησυχία, εκείνης την ράθυμης, νυσταγμένης παύσης. Τότε και στο έβγα μιας ακόμη στροφής, ήλθε ο ήλιος λαμπερός μες στα μάτια μου. Με τύφλωσε. τα δέντρα ξωπίσω μας μας είχαν παραδώσει σ΄ αυτόν. Από την μια μεριά του δρόμου, εκεί υψώνονταν λοφίσκοι, ντυμένοι στο πράσινο. Κοίταξα και από την άλλη μεριά.Και τότε το είδα. Ένα απέραντο λιβάδι ολόγιομο παπαρούνες. Κόκκινες παπαρούνες, πανύψηλες. Κι’ ανενόχλητες αναδεύονταν στο ελαφρύ αεράκι , στην απλωσιά του λιβαδιού. Πέρα στο βάθος στραφτάλιζε η θάλασσα απ’ τον ήλιο και ενωνόταν στον ορίζοντα με ένα ουρανό αχνογάλανο , πεντάφωτο, χωρίς ένα ισχνός άσπρου μικρού σύγνεφου πάνω του. Έμεινα έκθαμβη.Κι άρχισα να φωνάζω μες στην ησυχία..Κοίτα, κοίτα!!!

Του πατέρα μου κόντεψε να του φύγει το τιμόνι. Αιφνιδιάστηκε από την φωνή μου και με ρώτησε ενοχλημένος. – Τι να δω παιδάκι μου;; Η μάνα πίσω και η μικρή μας η Νικολέττα – θάταν, δεν θάταν οκτώ χρονώ τότε-αναδεύτηκαν από την χαύνη τους.

Μα, εγώ δεν μπορούσα ν’ απαντήσω. Έχανα την στιγμή!!Κοίτα ,επαναλάμβανα, Κοιτάτε!!!

Τι να δω;;; ρωτούσε ο πατέρας κι ακολούθησε η ματιά του τα χέρια μου που είχαν ανοιχτεί προς τα κει που έβλεπα. Μα δεν είναι τίποτε εκεί, είπε απορημένος.

Μα τι είναι εκεί; ρώτησε κοιτάζοντας  κι η μάνα.

Οι παπαρούνες είναι εκεί, τους είπα. Σταμάτα το αυτοκίνητο, πατέρα του είπα. Τώρα!!

Υπάκουσε εκνευρισμένος.

Βγήκα από το αυτοκίνητο.Που πας;; μου φώναζε. Κόντεψες να μας σκοτώσεις!!!

Πάω να μπω μέσα,απάντησα ενώ έτρεχα προς το λιβάδι.

Και χώθηκα στις παπαρούνες. Μ’ έφταναν, το θυμάμαι αυτό, κοντά στους αγκώνες. Τόσο ψηλές. Βασίλισσες του πράσινου και του γαλάζιου. Η μια δίπλα στην άλλη, πυκνορθωμένες, γιόμιζαν, στην διάβα μου αναμεσίς τους, τον αέρα γύρω μου με εκείνη την υπέροχη ιδιαίτερη ευωδιά τους.Κι ήταν κι η γης που πατούσα που ανέδυε τ’ άρωμά της . Πέρασα τα δάχτυλά μου πάνωθέ τους. Ευφορία!!

Ήταν το παιδί που μ’ ακολούθησε πρώτο. Μπήκε μέσα τους και χάθηκε στο κόκκινο..Κι έπειτα από κάμποσο κι οι γονείς. Όλοι μας, μες στις παπαρούνες  του λιβαδιού. Έστησα χορό αυτοσχέδιο κι η μικρή μας γελούσε και χόρευε κι αυτή. Τα μάτια της έλαμπαν, πράσινα διαμάντια π ’αντανακλούσαν φως. Οι γονείς μου άρχισαν  να το φχαριστιούνται, γελούσαν βλέποντάς μας, απολάμβαναν τις στιγμές.  Η μικρή μου πήγε να κόψει μερικές. Αστε τες τις είπα.’Αστε τες να ζήσουν για πόσο τους είναι. Μην τις χαλάς. Θα μαραζώσουν αμέσως αμα τις κόψεις! Και τα πέταλά τους θα σκορπιστούν.και συ , θα λυπηθείς. Αστες να τις χαιρόμαστε, εμείς και όσοι περνάνε από δω..Με κοίταξε κ’ ησυχα  τις άφησε..σα ναχε ντραπεί για την βιά της.

Δεν ξέρω, να πω, πόσο μείναμε σε εκείνο το λιβάδι, μα , σαν βγήκαμε απ’ αυτό, το ράθυμο της νύστας μας του μεσημεριού, είχε χαθεί. Οι παπαρούνες μας είχαν δώσει χαρά κι ενέργεια τόση ώστε να γιομίσουν το υπόλοιπο του ταξιδιού και μέχρι το σπίτι. Και εμείς, από κείνη την ώρα  μοιραζόμασταν την ομορφιά του  ο,τι περνούσε μες από τα μάτια μας..

Σταλαματιά γλύκας πίσω στον χρόνο αυτή.. Κι ήρθε πίσω από τα μάτια μου σαν είδα μια εικόνα με παπαρούνες..

Δεν μπορώ πιά να τις μοιραστώ μαζί τους τις στιγμές εκείνες. Έχουν φύγει όλοι τους στην πέρα χώρα.Πρώτα το παιδί, μετά ο πατέρας και στερνά η μάνα.

Τώρα, πίσω από αυτές τις γραμμές, μένουν οι στιγμές εκείνες, οι πολύτιμες, που τις μοιράζομαι μαζί σας.

Γιατί η Ομορφιά είναι να μοιράζεται.

Στα πρόθυρα του 2017


Bhatt Shreeram

                Τα χρόνια περνάν’, κυλάν’ σαν το νερό στην ποταμιά και εγώ μαζί τους. Τέτοιες ώρες στα πρόθυρα του νέου χρόνου ,  φέτος νοιώθω να είμαι αναμεσίς στις θύρες το χθες και του αύριο. Παλιότερα δεν αναρωτιόμουν, κοίταζα εμπρος, κινιόμουν προς εκεί.. Φέτος..

Φέτος στέκομαι  στο κατώφλι. Κι αυτή την φορά αναρωτιέμαι…Τι κάνω εδώ; Πάω άραγε μπροστά; Προς την  έξοδο, εκεί που περιμένει το νέο, το ακαθόριστο, αυτό που θα φέρει- όπως και νάχει- στην ζωή μου άλλα πράγματα; Μένω να στέκομαι στο κατώφλι;  Ή γυρνάω πίσω στο γνωστό; Εξαρτάται από μένα η στάση ή η κίνηση αυτή ή είναι τα πράγματα που την προκαθορίζουν; Κι εγώ,τι τότε ; Σέρνομαι από αυτά;

Δεν έχω μάθει όμως  να σέρνομαι από τα πράγματα.Οχι, κι ούτε τώρα θα το επιτρέψω αυτό.Κι ως προς την κατεύθυνση;

Στο ποτάμι αφρίζουν γύρω μου τα νερά, γιομάτα πιότερο από κάθε άλλη φορά,  ήταν  πολλές οι νεροποντές..Τόσες πολλές που με κούρασαν..

Να πάω πίσω; Δεν γίνεται.Οσα γίνηκαν, γίνηκαν. ΚΙ εκείνα που έγιναν έχουν αλλάξει τώρα. Ψευδαίσθηση το γνωστό του χθες.Να βγώ στην όχθη; Οι στίχοι του ποιητή αναδύονται αβίαστα από μέσα μου, με αφυπνίζουν

“Τα ποτάμια δεν παρηγορούν, θέλουν χαρούμενη καρδιά […]

Τα ποτάμια σ’ αφήνουν πάντα πίσω, καθώς κυλούν, μ’ αυτά που έχεις, πίκρες, βάσανα, απελπισίες. Η θάλασσα λυτρώνει. Ένας άνθρωπος στην ακροποταμιά: από τις πιο θλιβερές εικόνες που υπάρχουν.”

            Ναι. . γερνάω.’Ομως, δεν θέλω νάμαι μια ακόμη θλιβερή εικόνα..Κι αυτό δεν εξαρτάται από τα πράγματα, από μένα είναι. Αντέχω, ίσως το ποτάμι γίνει  πιό κάτω πιό πλωτό..Κι η θάλασσα μετά.. Αχ ας είναι σα και εκείνο το όνειρο που είχα δει χρόνια   πολλά   πριν.. Εκεί που βούτηξα μέσα της, εκεί στο σημείο που ενωνόσαντε με εκείνη τα νερά του ποταμιού όπως βγαίναν από την υπόγεια διαδρομή τους από τα έγκατα της γης . Οχι , οτι ήμουν μεσα σε αυτά..Την διαδρομή τους όμως ήξερα, όπως και την πηγή τους ..Κι ήμουν, θυμάμαι  και τότε τόσο κουρασμένη απο την έρημο…Και σαν μπήκα σε κείνα τα νερά τα όσο καθαρια, τόσο διάφανα  όμοια με κρυσταλλο, έτσι  που στραφτάλιζαν από το φως, ένοιωσα , ναι, σαν να μπήκα στην πηγή της ζωής.

Νάναι άραγε τώρα εκείνη η ώρα;

Θα δούμε, προχωράω λοιπόν.

Καλή χρονιά σε όλους!

 

Αναγωγές


 

 

       Σκέψεις μου με αφορμή μια ρήση και με μένα να άγομαι από το ειδικό του πράγματος στο γενικό του συνόλου…

1. blu

"Ουκ ένι ιατρικήν είδέναι, όστις μη οίδεν ό τι εστίν άνθρωπος".

Είναι αδύνατο να ξέρει την Ιατρική, αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο άνθρωπος!

είχε πει ο Ιπποκράτης, ο Πατέρας της Ιατρικής.

        ‘Εως σήμερα οι γιατροί μας ορκίζονται τον όρκο του Ιπποκράτη και οι επακόλουθες γενεές απ΄εκείνον ως τις μέρες μας τον επικαλούνται. Γνωστά αυτά θα μου πείτε..

       ‘Ομως αναρωτιέμαι πόσοι είναι οι γιατροί μας που εχουν μελετήσει όλον τον άνθρωπο ως οντότητα με νου, ψυχή και σώμα που αλληλεπιδρούν συνδεδεμένα ακατάλυτα μεταξύ τους ει μη βλέπουν και αναγνωρίζουν μόνον το πάσχον κομμάτι του σωματός τους ως να είναι ανεξάρτητο από τον όλον άνθρωπο;; Χμ..Φοβάμαι οτι σε γενικές γραμμές αρκούνται στην αντιμετώπιση του συμπτώματος και οχι της αιτίας ή και των αιτιών..

       Αυτή η περισσή εξειδίκευση και η τελειοποίηση του ειδικού, του μέρους, χωρίς την γνώση του γενικού, την αντίληψη του όλου, την σφαιρικότητα του, ..πιστεύω οτι σκοτώνει το πνεύμα, οτι είναι γνώση μεν και μάλιστα οργανωμένη αλλά οχι εν σοφία..και γιαυτό τυφλή κι ανήμπορη εν τέλει..

Sara Abid - Pakistani painter - Tutt'Art (15)

       Στους καιρούς μας έχει ενισχυθεί και εδραιωθεί η τέτοια εξειδίκευση σε πάμπολλους τομείς της επιστήμης. της τέχνης και της τεχνικής..Γιατί οι ισχυροί μας θέλουν τυφλούς, μη σκεπτόμενους, υπάκοους και όχι επαναστάτες..Κι αυτό γιατί, εχω την γνώμη, οτι εκείνος που πασχίζει να γνωρίσει το όλον, είναι και εκείνος που μπορεί και να ανατρέψει το υπάρχον..να μην το αφήσει να λιμνάσει όπως του το πάσαραν, του τόμαθαν.Και ενας τέτοιος είναι επικίνδυνος για το σύστημα..Και έτσι την αρχίζουν την εστίαση στο ειδικό από τα μικράτα μας τα χρόνια της μάθησης στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και έξω από αυτό, στους ηγέτες μας που ποδηγετούνται από κείνους και στην συνέχεια ποδηγετούν εμάς…

        ’Ετσι έχει γίνει και στον τόπο μας..Λαός απείθαρχος , λέγανε, οι Ελληνες,ανυπάκουοι, εφευρετικοί,οχι του κανόνα..Ας του μάθουμε το αλλιώς ..Και το ξεκίνησαν από χρόνια..

       Το εμπεδώσαμε το αλλιώς;

       Φτάνει άραγες να δούμε αυτούς που εκλέξαμε και εκλέγουμε επί τόσα χρόνια;

       Το σε τι συνεισφέραμε, το σε τί ανεχθήκαμε και συνεισφέρουμε και ανεχόμαστε;

        Πολίτες γαρ αυτού του τόπου

 

1. blu

 Zhao Chun - Tutt'Art)                                  

χμ…αυθαίρετη  άραγες τούτη η αναγωγή μου από το ειδικό στο γενικό;

       Ασκεψιά μου ή θυμός μου;;

       Γιατί έχω και από τα δυο…

     Πολίτις γαρ και γω αυτού του τόπου

     

      

     

 

Πρώτη τ’Απρίλη μήνα


    marigold

                             I said to my soul, be still, and wait without hope               For hope would be hope for the wrong thing;
wait without love,
       For love would be love of the wrong thing; there is yet faith

But the faith and the love and the hope are all in the waiting.

Wait without thought, for you are not ready for thought:

So the darkness shall be the light, and the stillness the dancing.

1. blu

T. S. Eliot, Excerpt from the “East Coker” section of The Four Quartets

Στην Παραμονή των Χριστουγέννων


 

ΔΕΝΔΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ

 

      Θέλησα να γράψω κάτι για την μεγάλη αυριανή γιορτή.. Διάβασα  έτσι πολλά για την ιστορία της μέρας ,  ξεκινώντας από τα απώτατα ιστορικά  και προχριστιανικά χρόνια ως τις μέρες μας για μας τους Χριστιανούς και για τους άλλους, αλλού.. Πολλά βρήκα, ποικίλλα κι όλα ενδιαφέροντα..Κι έπειτα, είπα να τα μεταφέρω στο χαρτί σήμερα την παραμονή των Χριστουγέννων..

      Μα την ώρα τούτη άλλο δεν συλλογιέμαι από το τι έκανα πέρισυ την μέρα αυτή, την επόμενη την γιορτινή και την παράλλη.. Μοναχά μέρες γιορτής δεν ήσαντε τούτες..Τις πέρασα έξω από ένα θάλαμο εντατικής , μετά από το ενα νοσοκομείο στο άλλο, με την ψυχή σφιγμένη, όπως οι γροθιές μου..Για να κρατήσω όλο αυτό που ζούσα και εκείνο που θαρχόταν..

      Ο θάνατος είναι αναπότρεπτος..Μέσα στην φύση των όντων και των πραγμάτων..Ολα μα όλα έχουν χρόνο λήξεως, έμβια και πραγματα. Το στοιχείο της προσωρινότητας ως κύριο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης σε τούτο τον κόσμο, αξίωμα.

      Ναι, μου το χαν μάθει αυτά, τα ’βλεπα γύρω μου,  ήρθαν και οι καιροί που τα έζησα στην ανάσα τους την στερνή κι άλλοτε.  Μα, ο κάθε θάνατος,  η κάθε απώλεια αγαπημένου , προσφιλούς, γνωστού ή άγνωστου βιώνεται τόσο διαφορετικά οχι μόνον για κείνον που φεύγει μα και για μας που μένουμε πίσω και μένουμε να βλέπουμε, να ακούμε, να νοιώθουμε..

     Θυμάμαι, κάποτε, χρόνια πριν, που  άκουγα την μαγνητοφωνημένη συνομιλία των αστυνομικών που ανέφεραν τον θάνατο εκείνης..Την είχαν βρεί και ήταν νεκρή..Ακουγα τον διάλογό τους και η ψυχή μου είχε παγώσει. Ηταν εκείνη η αδιαφορία που αναδυόταν μεσα αό τις συλλαβές τους..Οικείος ο θάνατος γαυτούς..Αδιάφορος..Αδειο λευκό, ψυχρό..Τι κι αν ήταν για παιδί..Και , μάτωσα γιατί την αγαπούσα. Πέρασαν μήνες πολλοί για να μπορέσει το μυαλό , η ψυχή μου, να χωρέσει αυτό που χε συμβεί..Πολύς ο θυμός, ο πόνος και τόσο αργά, σταλαγματιά σταλαγματιά  μες στον καιρό, ο χρόνος για την αποδοχή.. Εκείνος ο θάνατος, ήταν απρόσμενος, αιφνίδιος, αλλαξε τα πάντα σε μια στιγμή, ανέτρεψε την φυσική ακολουθία της ζωής..

      Πέρισυ. ήταν αλλιώς..Ο Θάνατος ήρθε και πάλι σιμά μου, σ’ άλλον αγαπημένο μου. Μα, αυτήν την φορά περπάτησε αργά αργά.. Κι όμως δεν τον γνώρισα, είχε σημάδια, δεν ήσαν γνώριμα όμως για μένα..Μέχρι που μου τα είπαν κείνοι που τα’ ξέραν.  Τούτη τη φορά ο θάνατος δεν ήταν αιφνίδιος, κράτησε την σκιάδα του πάνω μας για καιρό.. Κι έτσι , καθώς ερχόταν πιό κοντά όλο και πιό κοντά, γεύτηκα την πίκρα του, είδα την ανημπόρια μας μπροστά του κι όλα τούτην την φορά μες στης σιωπής το σπάραγμα κι όχι με τον αλλαλαγμό της άλλης.

      Εδώ, πέρισυ, ο θάνατος  ήρθε σαν φυσική συνέπεια της ακολουθίας της ζωής.. Μα,  ο χώρος που μ’ αφήσαν κι οι δυο, πολύς και άδειος ως τα σήμερα..

744321xrptzy9kjwcu7

      Αύριο, γιορτάζουμε την γέννηση, για την ακρίβεια μια αναγέννηση. Εκείνη του Πνεύματος και της Αγάπης που αυτή η γεννηση συμβολίζει. Γιατί Εκείνος αυτό ήταν, είναι. Πνεύμα κι Αγάπη..Καλώς ναρθεί για τον καθένα μας και για όλο τον κόσμο.

Ηταν πολύς ο σπαραγμός από την σπορά του θανατικού  σε όλο τον κόσμο τούτη την χρονιά..Οι άνθρωποι λες κι γίναν θεριά ανήμερα και ‘μοβόρικα. Ο ένας εναντίον του άλλου, μες στην τρέλλα εξω από λογική, έξω από αγάπη και  από συμπόνοια.. Που χώρος γι’ αγάπη, γι’ ανθρωπιά..

Μίσος κι έχθρα κι εκδίκηση και πόλεμος και φωτιά..και πείνα . Τα σημάδια του θανάτου, καθώς απλώνονται γύρω μας στον κόσμο, έχουν γίνει γνώριμα, καταντούν να γίνονται και οικεία….Και μείς άδειανοί, αχρωμο λευκό, πνεύμα ψυχρό..από την αδιαφορία..

      Μακάρι, η γέννησή Του να φέρει πάλι στον κόσμο κάτι από την Αγάπη του, κάτι από το Πνεύμα του ..Ισως, τότε σταματήσει το μεγάλο Κακό..κι η ψυχή μας γευτεί την γλυκύτητα της Αγάπης και γιομίσει ο χώρος απ’αυτήν ξανά και το Πνεύμα τ’ανθρωπινο στραφεί πάλι στα ψηλά, κεί που είναι του φυσικού του νάναι..

image002wa8

Εύχομαι σε όλους σας, Καλά Χριστούγεννα!