Στη σιγή του ακορντεόν.


Η είδηση που διάβασα μόλις, με γιόμισε με θλίψη : “ Νεκρός, χθες, την Κυριακή το βράδυ, και σε κατάσταση σήψης βρέθηκε στο σπίτι του  από τους αστυνομικούς που κάλεσαν οι γείτονες, ο πενηνταπεντάχρονος Πολωνός πλανόδιος μουσικός. Δίπλα του θρηνούσε γοερά ο σκύλος του”

. polonos_skylaki_0

Τον ήξερα αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν ο ευγενής άντρας από την Πολωνία, που σχεδόν καθημερινά τα τελευταία χρόνια απαντιόμουν μαζί του στο κέντρο της πόλης. Ενας άντρας χαμογελαστός, λιγομίλητος, ντροπαλός θα ‘λεγα και..ένας άνθρωπος μοναχός. Πάντα μόνος, αυτός με την σκυλίτσα του στο πλάϊ του. Πάντα! Το σκυλάκι λιτό τον ακολουθούσε παντού, τον περίμενε υπομονετικά με τις ώρες έξω από τα μαγαζιά σαν εκείνος γύρναγε και κουβέντιαζε κι έπινε..Βρέξει , χιονίσει, ημέρα και νύχτα, το σκυλάκι ήταν πάντα εκεί από κοντά του και τον περίμενε. Κι ας ήταν στο λιοπύρι, ή κάτω από την βροχή, ή μες στο κρύο..Πάντα αφοσιωμένο και πιστό. Και μόνο με τον κύρη του ήταν καλόγνωμο κι υπάκουο, δεν δεχόταν να το πλησιάσει άνθρωπος άλλος, ούτε ζώο άλλο, θυμάμαι. Τον Νίττο, το δικό μου σκυλάκι, τον απόδιωχνε, κι εγώ, από την μεριά μου ούτε που είχα την τόλμη να το προσεγγίσω..Αγρίευε..Μοναδική του αναφορά αυτός ο άντρας, που δεν υπάρχει πιά. Κρίμα που’ φυγε. Έτσι και νωρίς..

Τους συναντούσα πάμπολλες φορές στον πεζόδρομο της Ρήγα Φερραίου. Τον άντρα με την σκυλίτσα του. Συνήθως καθισμένους σ’ ένα παγκάκι, εκείνον πάντα χαμογελαστό να παίζει όμορφες μελωδίες στο ακορντεόν του και τη σκυλίτσα δίπλα του  να σιγοντάρει στον ρυθμό της μουσικής. Και με τι ακρίβεια μάλιστα, σε τι τόνο και σε πόση συμφωνία με τους ήχους της μουσικής! Το σκυλImageHandlerί τραγούδαγε, είτε το πιστεύετε είτε όχι! Ένα χάρμα  ήταν οι δυό τους που χάριζε ομορφιά στους γύρω..και γιαυτό τους αγαπούσαν οι συμπολίτες μου..Σήμα κατατεθέν στην πόλη μας ο μουσικός αυτός με το σκυλάκι του. Αγαπημένες φιγούρες και οι δυό τους σαν τους έβλεπα να γυροφέρνουν στην πόλη..

Είχα καιρό να τους δω, κανα τρίμηνο πίσω τουλάχιστον..Την τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν και η μοναδική φορά  στα τόσα χρόνια που δεν τον συνόδευε η σκυλίτσα του. Είχα χαρεί τότε και του το είπα με τον που τον είδα, μιας και τότε είχε να φανεί κάμποσες μέρες, και ρωτώντας τους γύρω για κείνον, είχα μάθει πως νοσηλευόταν στο νοσοκομείο. Με το σκυλάκι του απέξω να τον περιμένει, έτσι μου ‘χαν πει σαν ρώτησα για κείνο…. Τον είχα ρωτήσει για την υγεία του Αν ένοιωθε καλύτερα, ναναι περαστικά… Μου χαμογέλασε, μα είχε σκοτεινιά στα μάτια….Έπειτα, με τα λιγοστά σπαστά ελληνικά του, είχε δεχθεί τις ευχές μου για περαστικά, μου μίλησε στα πολωνικά ανάκατα με λίγα ελληνικά για την αρρώστεια του και, να πω την αλήθεια μου,  ούτε που κατάλαβα λέξη. Με ευχαρίστησε και πάλι κι ύστερα ροβόλησε στον δρόμο..Ήξερα κι ας μην κατάλαβα την γλώσσα του ότι ή αρρώστεια ήταν σοβαρή, όχι περαστική κι αυτός λυπημένος..Να που τώρα..

Διάβασα στις εφημερίδες πως το σκυλάκι ήταν κοντά του και στην στερνή του ώρα, μοναχός απ’ ανθρώπους άλλους καθώς ήταν και πως δεν μπορούσαν να το πάρουν από κεί….Το πιστεύω αυτό . Μα, αλλού, διάβασα, πως το βρήκαν το σκυλάκι να κλαίει γοερά δίπλα του, θρηνώντας τον.. Αυτό δεν το πιστεύω.. Δεν ξέρω γιατί, μα μάλλον σιωπηλό το σκέφτομαι δίπλα του, όπως σιωπηλό και υπάκουο στεκόταν πάντα παρέκει του περιμένοντάς τον ναρθεί για να φύγουν..Έτσι, θα τον περίμενε και τότε, σιωπηλό.. ..Διάβασα επίσης, ότι όσοι μάθαν’ για τον θάνατο του μουσικού, ρώτησαν να μάθουν για την τύχη της σκυλίτσας του..Και πως πήραν απάντηση  πως γνοιάστηκαν κι άλλοι για κείνο και πως τώρα βρίσκεται σε καλά χέρια που το φροντίζουν..Μακάρι, έτσι και νάναι, μα δεν το βλέπω να μπορεί το συγκεκριμένο σκυλάκι να προσαρμοστεί, χωρίς εκείνον, στο μετά..

Βλέπετε, είχε μάθει κάθε μέρα επί τόσα χρόνια να γυροβολάει στους δρόμους και στα καλντερίμια μαζί του ολημερίς και να στέκεται να τον συντροφεύει τραγουδώντας, σαν εκείνος έπαιζε στο ακορντεόν του όμορφες μελωδίες.. Τώρα, άραγε, πως θα μπορέσει να συνεχίσει με την απουσία τ’αγαπημένου του μες σε ξένο σπίτι και στην σιγή του ακορντεόν του ; Να ξέρει άραγες πως εκείνος δεν πρόκειται να γυρίσει, να τον πάρει να φύγουν;Ή ;

Κύριε, εσύ π’ αγαπάς τα πλάσματά σου, αγάπα το κι αυτό το μικρό τ’ ορφανό που θα ξαγρυπνάει κι απόψε περιμένοντας εκείνον που τον αγάπαγε, μάταια να φανεί..Κύριε, κάνε κάτι για αυτό. .

Advertisements

Ανεμοβρόχι στο ξημέρωμα


503000108

                ‘Ήταν ο δυνατός άνεμος που με ξύπνησε σήμερα νωρίς στο ξημέρωμα της μέρας. Δυνατός ο αέρας  και τα σίδερα που στηρίζουν τις τέντες της βεράντας έτριζαν αγκομαχώντας να συγκρατήσουν τα τεντόπανα. Εκείνα ταλανίζονταν πασχίζοντας  ν’ αντέξουν την ορμή του ανέμου, το βάρος των νερών που τα βάραιναν από την δύναμη της μπόρας..Κι εκείνος ο αχός τους…Μου’ ρθαν στην σκέψη οι τριγμοί του πλοίου καθώς το χτυπάει η μανιασμένη θάλασσα . Βγήκα έξω τρέχοντας να προλάβω το χειρότερο. Δεν πρόλαβα. Άκουσα το σχίσιμο του πανιού σύγχρονα με τις απανωτές βροντές των αστραπών  που γράφονταν τον σκοτεινό ακόμη στερέωμα τ’ουρανού. Ξανάρθε πίσω από τα μάτια μου η εικόνα ενός ξεσκισμένου καταρτιού .. Ξέμεινα  κάτω από την δυνατή μπόρα σκυμμένη κάτω  να  πασχίζω να βγάλω  ξεραμένα φύλλα απ’ τα σιφόνια με τα χέρια τεντωμένα έξω από το παραπέτο του μπαλκονιού,, να ελευθερώσω την ροή του νερού που είχε πλημμυρίσει την βεράντα.. Αυτό το κατάφερα κι ο ποταμός βρήκε διέξοδο. Ήμουν πια ολόκληρη  μούσκεμα κι ο αέρας κρατώντας την ζέστη του καλοκαιριού που’ φευγε με διαπερνούσε. Σήκωσα το δεντρί από την γλάστρα του όπως είχε γείρει κάτω από το ανεμοβρόχι.

            Τα μαλλιά μου στάλιζαν πάνω στα μάτια μου, τ’ανασήκωσα κοιτάζοντας ένα γύρο να δώ τι άλλο να φροντίσω. Το καναρίνι έσκουξε,  θυμίζοντάς μου την παρουσία του..  Έτρεξα και  το’ βαλα με το κλουβί του μέσα στο σπίτι. Ησύχασε. Ο σκύλος μου, αυτός που απεχθάνεται να πατήσει έστω και νωπό έδαφος με είχε ακολουθήσει βουτηγμένος στα νερά.. Μέσα Νίττο, του φώναξα..Υπάκουσε ευθύς, μένοντας σιωπηλός.

           Το νερό της βροχής είχε διαπεράσει από την αρχή το νυχτικό μου. Τώρα πια έσταζα ολόκληρη. Απόλαυσα το νερό όπως με διαπερνούσε. Ήταν ορμητικό, χλιαρό και αναζωογονητικό, ευχάριστο..Έστρωσα τα μαλλιά μου πίσω να ελευθερώσω το μέτωπο..και τότε θυμήθηκα την κόμμωση που με επιμέλεια μου είχε φτειάξει η κομμώτρια το απόγιομα χθες.. Πάει αυτή, σκέφθηκα και χαμογέλασα.. Πάει καλά που δεν είμαι σε εκείνο το πλοίο…. 

          Είχε πιά ξημερώσει κι η μέρα πάσχιζε να διώξει την σκοτεινιά τ΄ουρανού.. ‘Έστρεψα την ματιά μου προς την θάλασσα. Ήταν ανταριασμένη σκοτεινή κι αφρισμένη. Η μπόρα πέφτοντας πάνω της είχε φτειάξει μια αχλή ομίχλη που έσβηνε τα βουνά στο βάθος του ορίζοντα. Δεν είδα πλοίο. 

          ‘Ώρα για ένα καφέ σκέφθηκα και τρύπωσα στην ασφάλεια του σπιτιού μου.

   Καλημέρα σε όλους σας..          

Παραμονή, Πρωτοχρονιά επί θύραις!!!


002qn3

 

Μια Καλή Χρονιά εύχομαι νάναι  για τον καθένα σας η Νέα χρονιά που ξημερώνει σε λίγο!!!

Και, Καλοτάξιδοι!!

christmas_clipart_01

Μες στις δύσκολες μέρες που ζούμε , όχι μόνο ως πολίτες αυτής της χώρας μα και του Κόσμου ολάκερου,

και στις δυσκολότερες μέρες που, μου φαίνεται, θαρθούν,

ας    κ ρ α τ ά μ ε

την Αγάπη, την χαρά, την φιλία, την εμπιστοσύνη, την ανθρωπιά στην κάθε στιγμή μας σε σχέση με τον εαυτόν μας και τους άλλους!!

Μπόρα είναι όλα τ’ άλλα και θα περάσουν!

ας  κ ρ α τ ά μ ε

εκείνα που έχουν αληθινή αξία για μας,

εκείνα που μας μένουν

εκείνα που δίνουν νόημα στην ζωή μας , στην καθε μέρα μας,

ας  κ ρ α τ ά μ ε

τον εαυτόν μας παρόντα στην κάθε στιγμή που ζούμε και πορευόμαστε στην Νέα Χρονιά!

ας  κ ρ α τ ά μ ε

ο ένας το χέρι του άλλου, δίνοντας πρώτα το δικό μας..

Ας δώσουμε στον άλλον δίπλα μας εκείνο που θα θέλαμε να μας δώσουν

Ας μην κ ρ α τ ά μ ε  για το μετά και το εφ’ όσον, το αύριο και το εφ’ όσον μπορεί να μην έλθουν ποτέ..

Ας είναι η Νέα χρονιά που ξημερώνει σε λίγες ώρες

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΅ΤΩΡΑ” ΣΤΗΝ ΖΩΗ.

Χρόνια πολλά σε όλους!!!

bow_kiss

Με την αγάπη μου!

Μια καλημέρα να σας πω!


Κάπου στον κόσμο μας μια καλημέρα είναι κάπως έτσι..

2455910

κι ο κόσμος μας από ψηλά να είναι κάπως έτσι..

Και κάπου στην Ελλάδα μας, μια καλημέρα είναι αλλιώς , μπορεί και έτσι:

ή ακόμη και έτσι

κι πολύ αλλιώτικα..

Η Ομορφιά είναι παντού γύρω μας με τόσες πολλές μορφές..

Ας είναι η καλημέρα μου  να σας φέρει την ομορφιά στην μέρα σας, όπως εσείς την νοιώθετε να είναι.

Καλημέρα σε όλους!!!!!

γειά σας

ts.3

Σημειώσεις

Η Φωτογραφία της χιονισμένης Αθήνας είναι του Rob wallace, ενώ της κοπέλλας

με την ομπρέλλα του  Knock out .Και οι δυο από το flickr

Μια Κυριακή τ’ Οκτώβρη


      Ναι, μια Κυριακή είναι σήμερα, μια από τις πολλές που πέρασαν  και τις άλλες τόσες που θα ξημερώσουν όσο ο κόσμος μας υπάρχει.. 2243554110a6544aa34c-main_Full

      Κι είναι κιόλας απομεσήμερο..κι ο Οκτώβρης μήνας, στην χάση του..Ήσυχη ώρα.. Βουβός ο τόπος γύρω μου και ο ουρανός μουντός απέξω… Μοναχά κάμποσες ανεμικές ηλιαχτίδες σαν που διέκρινα πέρα, εκεί όπου  ο ουρανός ενώνεται με την θάλασσα..πέρα εκεί στο χλωμό του ορίζοντα..

      Σαν να πάσχιζαν να τρυπώσουν στην θολή γραμμή του..έτσι μου φάνηκε.. να δώσουν φως, ένα χνάρι ν’ αφήσουν από την φευγαλέα την λαμποκοπιά τους..Μα δεν το μπόρεσαν.

       Κι ήταν πέρα μακρυά μου κι όλα γίνονταν τόσο αργά ..μέχρι που ο χρόνος  σα να στάθηκε στην ματιά μου  κι η σιωπή να ξεχύθηκε όλη έξω..

       Ανοιχτός μουντός ορίζοντας στο άπειρο..

    Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει στο χρόνο που στέκεται. Άκου την σιωπή…! Όλα  γεννιούνται και χάνονται χωρίς ούτε ένα αναφιλητό..

      Πόσα που γίνονται μες στην σιωπή τούτου του απομεσήμερου μιας από τις τόσες Κυριακές, στο χρόνο που στάθηκε για μια στιγμή μέσα από τα βλέφαρά μου

   Κι είναι τόσο μουντά εκεί έξω όλα σήμερα, που δεν μπορώ να διακρίνω, τα νοιώθω μες από την σιωπή τους

      Κι όμως,  σαν πως το είπε ο ποιητής

“..Κάτι λάμπει μέσα μου

εκείνο που αγνοώ

Μα ωστόσο λάμπει..”

“Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος.

Ο,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα.

Ο,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα”

Εγνοιες κι ενα όνειρο


                                                                            

 sky_birds 32)

 “Κραυγές πουλιών
τα πρωινά μας όνειρα ραμφίζουν
κι απ’ το σπασμένο του ύπνου τσόφλι
προβάλλουν νεοσσοί τής κάθε ημέρας έγνοιες”

 

 Ναι, κάθε μέρα μας προβάλλει έγνοιες..  πολλές έγνοιες.. απλωμένες γύρω μας σαν τον ιστό της αράχνης..

Κι όμως, κάπου σε όλο αυτό της κάθε μέρας κρατάω φυλαγμένο θησαυρό ένα τουλάχιστον όνειρο…

Κι είναι τ’ όνειρο που με κάνει να κόβω τον ιστό της..ταξιδεύοντας προς αυτό..

Είναι και που συχαίνομαι τις αράχνες!

ZLATIBOR is a mountain Είναι και που αγαπάω το ταξίδι..ναι!

30lc9wo.jpg

Την καλημέρα μου σε όλους!!!!!

Με τις έγνοιες και τα όνειρα αντάμα!!!

Για το ταξίδι..

bow_kiss ad_13 Το παραπάνω ποίημα είναι της Μαρίας Αρχιμανδρίτου και του έχει δώσει τον τίτλο “ Καθημερινό: Πλατεία Ναβαρίνου”, εμπεριέχεται δε στην ποιητική της συλλογή  “Ευεξία χρωμάτων” (1998)

  ad_13 Η φωτογραφία είναι του Alejandro Groenewold και τον ευχαριστώ!

Γιατί η νύχτα το σηκώνει…


Κάνει και μια φοβερή ζέστη….Πάμε μπαρ πάνω από την πόλη; Φυσάει εκεί!!!!

Μμμμ!!!Μουσική και..τι λέτε και για ένα drink?

Καλά, ας μην είναι και ένα..μην το δεσετε και κόμπο..ας είναι πολλάαα!!!

Καθ’ οτι ..κερνάει το κατάστημαα!

Δηλωμένο!!!  το μπαρ πάνω από την πόλη

Και η μουσική tecno.Πάμε;;;

Για να μπούμε στο κλίμα..ντε και καλά

 Για το πρωτο ποτό..Σκέτο ή μιξ παρακαλώ;

Μετά ..καπάκι το… Τop of the top από τον Dj Mega!!!

 Α ρε Μεγαλε mega  της φυλής των Τουαρέγκ!!!

Τι;; Ακόμη στο πρώτο είστε; Πάμε γι’ άλλα;

Παραγγελιά με τα σφηνάκια, παρακαλώ! Ενα Ελληνικό, να θυμηθώ οτι είμαι και στην Ελλάδα!! Αμ πως

Made in Greece! Ανευ barcode!

Αλήθεια, με τα πολλά …Τώρα που το θυμήθηκα;

Καλησπέρα σας είπα;

Καλησπέρες!

bow_kiss Καλά να περνάτε, όπου κι αν είστε!!!

ad_13 Σημείωση: Η υπέροχη φωτογραφία είναι του Ben από το Flickr και τον ευχαριστώ θερμά! Αυτόν και …τον μεγάλο τον dj τον Mega εννοείται!