Nuestra Señora de Las Lajas (Η Παναγία του Λας Λάγια) και “Το θαύμα του Θεού πάνω από την άβυσσο"


Ipiales (Colombia) - El Santuario de Las Lajas

Ήταν στα χρόνια της Μεγάλης Κολομβίας της Λατινικής Αμερικής όταν, κατά το έτος 1754,  λίγο έξω από την ορεινή πόλη  της και magangue-map-on-world-colombia-pinterest-and.pngσημερινής Κολομβίας με τ’ όνομα Ipiales, δηλαδή “ο τόπος των πράσινων σύγνεφων” γνωστή και ως η πόλη των τριών ηφαιστείων, η οποία βρίσκεται στις παρυφές των Άνδεων στα νότια σύνορα της Κολομβίας με το Εκουαδόρ και σε υψόμετρο 2.900 μέτρα πάνω από την θάλασσα, (όταν) συνέβη, λένε, κάτι που έμελλε να αλλάξει τον τόπο εκεί και την ιστορία του για όλες τις γενεές που ακολούθησαν από τότε και ως τις μέρες μας.

Και που αυτό το κάτι που συνέβη, καθώς λένε, τότε, έγινε στην συνέχεια ο μεγάλος θρύλος, μια ισχυρή παράδοση που μεταδίδεται έκτοτε από γενιά ως γενιά.

Τι ήταν, λοιπόν, εκείνο που λένε, πως είχε συμβεί τότε εκεί στα υψηλά άκρια του κόσμου;

Ακούστε τον θρύλο:

Τότε, στα μέσα του 1754, λένε, μια γυναίκα ιθαγενής της προκολομβιανής φυλής των caciqueς του Potosí, η María Mueses de Quiñones έχοντας μαζί της την οχτάχρονη κόρη της, την Ρόζα, η οποία ήταν από γεννησιμιού της κωφάλαλη,  ταξίδευαν πεζή έχοντας ξεκινήσει από το Ipiales όπου εκείνη εργαζότανε με σκοπό να πάνε στο χωριό της στο γειτονικό χωριό της, το Patosi.. Τότε και ενόσω βρίσκονταν έξω από τα βοσκοτόπια του Ipiales, σε ένα μέρος που ονομάζεται Las Lajas (πήρε το όνομά του από τους ομώνυμους ιζηματογενείς βράχους που μοιάζουν με επίπεδες πλάκες και που βρίσκονται μόνο στις εκεί Άνδεις)  και την ώρα που η μάνα με την κόρη περπατούσαν  στις βραχώδειςMaría_Mueses_con_Rosa (2) όχθες του αφρισμένου ποταμού Guáitara, μες στο φαράγγι, ξέσπασε ξαφνικά μια μεγάλη καταιγίδα.  Η μάνα πήρε στην πλάτη της το τρομαγμένο παιδί της και σκαρφάλωσε πιο ψηλά από τις όχθες του ποταμού καταφεύγοντας για να προστατευθούν σε μια φυσική σπηλιά με κάλυμμα από τις πλάκες του βουνού στην θέση Pastarán όπου και κρύφτηκαν περιμένοντας να περάσει η θύελλα.  Εκεί, και ενώ προσευχόταν φοβισμένη καθώς ήταν στην Παναγιά να τις βοηθήσει μετρώντας με το κομποσκοίνι της τις προσευχές της, ένοιωσε κάτι να την αγγίζει στον ώμο της και τότε ευθύς πρωτάκουσε κατάπληκτη την κωφάλαλη κόρη της, που στο μεταξύ σκαρφάλωνε παίζοντας στα βράχια της σπηλιάς, να της μιλάει καλώντας της να δει εκεί που της έδειχνε, ενώ της έλεγε: ¨”Mamita, vea a esta mestiza que se ha despeñado con un mesticito en los brazos Μανούλα, κοίτα αυτήν την (Κυρία) mestiza* που έχει πέσει κάτω κρατώντας με τα χέρια της ένα μικρό mestizo*”

Η μάνα σοκαρισμένη κύρια από το γεγονός ότι η κόρη της η κωφάλαλη μιλούσε, την πήρε στην αγκαλιά της και έφυγε τρέχοντας μες στην θύελλα για το Ipiales, δίχως να έχει δει,  εκείνη που της έδειχνε η κόρη της. Με το που έφτασε η Μαρία είπε στους ξαφνιασμένους γείτονές της για το πως είχε γενεί και η κωφάλαλη κόρη της είχε μιλήσει και  τι της είχε πει. Το γεγονός άρχισε να διαδίδεται παντού.

Μερικές ημέρες αργότερα, η Μαρία δεν μπορούσε να βρει την κόρη της οπουδήποτε. Με μεγάλη αγωνία, έψαξε παντού μα εις μάτην. Τότε, μέσα στην απελπισία της, σκέφτηκε πως ίσως η μικρή είχε ξαναγυρίσει σε εκείνη την σπηλιά που είχαν καταφύγει στην θύελλα, εκεί όπου είχε για πρώτη φορά μιλήσει..Με το που πήγε στην σπηλιά είδε με ανακούφιση και χαρά την κόρη της την Ρόζα. Η μικρή εκείνη την στιγμή έπαιζε με ένα μικρό αγόρι  ενώ δίπλα τους ήταν σκυμμένη μια Κυρία ντυμένη στ’ άσπρα.. Η Ρόζα κοιτάζοντας την μητέρα της, της είπε “Mamita, la mestiza me llama!” “Μανούλα, η κυρία με καλεί” Η Μαρία αναγνωρίζοντας ότι η Κυρία ήταν η Παναγιά, γονάτισε με δέος μπροστά της.  Φεύγοντας κατόπιν η Μαρία με την μικρή της κόρη αποφάσισαν να μην μιλήσουν για την παρουσία της Παναγίας και του γιού της, του Χριστού, στην σπηλιά. Φοβόταν ότι δεν θα την πίστευε κανείς. Στο καιρό όμως που ακολούθησε έπαιρνε την κόρη της και πήγαιναν εκεί κρυφά προσφέροντας στην Παναγία λουλούδια και ανάβοντας κεριά ως σημάδια της Πίστης τους και  της αφοσίωσής τους σ’ Εκείνη..

Πέρασε κάμποσος καιρός και μια μέρα η κόρη της η Ρόζα  αρρώστησε σοβαρά και πέθανε. Η μάνα τότε απαρηγόρητη κι απελπισμένη πήρε την νεκρή της κόρη και πήγε μες στην σκοτεινιά στην σπηλιά όπου κλαίγοντας με λυγμούς  ικέτευσε την Παναγιά να φέρει πίσω στην ζωή το πεθαμένο παιδί της..  Η ουράνια μητέρα εμφανίστηκε τότε και απευθυνόμενη στον μικρό της τον γιο, τον παρακάλεσε να της δώσει την χάρη να φέρει πίσω στην ζωή το παιδί. Έτσι και έγινε και αναστήθηκε η μικρή Ρόζα!. Ω τι μέγιστο θαύμα!  Για άλλη μια φορά, η Μαρία συγκλονισμένη από το θάμα της Παναγιάς, πήρε το αναστημένο παιδί της, την μικρή της Ρόζα, και έφυγε τρέχοντας πίσω στο σπίτι στο Ipiales. Έφτασε σπίτι στις 10:00 μ.μ. και, ανίκανη πια να κρατήσει σιωπή για ο,τι είχε βιώσει αλλά και για το ότι όλοι βλέπαν’ το παιδί νάναι ζωντανό, μίλησε για όλα τα θαυματουργά από την Παναγιά που είχαν συμβεί στο παιδί της και στην ίδια.. Ξεσηκώθηκε ο κόσμος όλος να δούνε το θαύμα…Τα νέα διαδόθηκαν σαν την αστραπή.

640px-Virgen_de_Las_Lajas     Με το πρώτο φως της αυγής, πλήθος κόσμου κίνησε για την σπηλιά. Έφτασαν εκεί στις έξι η ώρα το πρωί και ήταν η ημέρα της 16ης του Σεπτεμβρίου του έτους 1754. Είδαν από μακρυά ένα φως μεγάλο να φέγγει μες στο σπήλαιο φωτίζοντας κι όλο τον τόπο γύρω του. Μπήκαν μέσα άφωνοι από την συγκίνηση και τότε είδαν πάνω στον λείο βράχο στο βράχο που υψωνόταν στο βάθος της σπηλιάς την εικόνα της Παναγιάς να κρατάει με το ένα της χέρι στην αγκαλιά της τον μικρό Χριστό και στο άλλο  το απλωμένο να κρατάει ένα ροζάριο..

Την ονόμασαν Nuestra Señora de Las Lajas, η Παναγία του Las Lajas με το ροζάριο 

Για την Εικόνα της Παναγίας του Las Lajas

Η εικόνα βρίσκεται σε ένα λείο πέτρωμα του τοιχίου του φαραγγιού που έχει ύψος 3,20 μ.και ύψος 2,03  Η ίδια η εικόνα έχει διαστάσεις 1,80 μ.Χ1,22 μ.

Η Παναγία της πλάκας του βουνού  έχει μακριά μαύρα μαλλιά που χύνονται πάνω της, σχεδόν σαν ένα πέπλο. Η εικόνα με τα ζωντανά ακόμη και σήμερα χρώματά της δείχνει την Παναγία να φοράει ένα μακρύ κοκκινόχρυσο φόρεμα κάτω από ένα μπλε μανδύα διάστικτο με αστέρια, στην αγκαλιά της  με το ένα της χέρι να κρατάει τον μικρούλη Χριστό που φοράει επίσης ένα κόκκινο ένδυμα ενώ με το άλλο το απλωμένο της το χέρι να κρατάει ένα ροζάριο. Χρυσές ακτίνες απλώνονται γύρω από την Μαντόνα( Madonna)  ενώ η ίδια στέκεται σε ένα φεγγάρι.

Κάτω από την Παναγία, όπως φαίνεται στην εικόνα, στέκονται προσευχόμενοι γονατιστοί σε Εκείνην ο ‘Αγιος Φραγκίσκος με τον Άγιο Δομίνικο. Στον Άγιο Δομίνικο η Παναγιά φαίνεται να δίνει το ροζάριο ενώ ο μικρός Χριστός φαίνεται να δίνει στον Άγιο Φραγκίσκο ένα σκοινί.

ανοιχτό βιβλίο

{Έχει ειπωθεί από μερικούς πως οι Αγιοι Δομίνικος και Φραγκίσκος εμφανίσθηκαν μετά στην Εικόνα, με μόνο το αιτιολογικό ότι  στις πιο παλιές γραπτές αναφορές- δείτε παρακάτω- γινόταν λόγος για την θαυματουργώς αχειροποίητη Εικόνα της Παναγίας με το βρέφος χωρίς παράλληλη αναφορά και στα πρόσωπα των αγίων. Δεν έχω η ίδια διαβάσει ολόκληρα τα κείμενα αυτά και αδυνατώ να έχω γνώση επ’ αυτού, οπότε μπορεί να είναι και μια αυθαίρετη κακόβουλη φήμη. Σύμφωνα με την Ισπανική Βικιπαίδεια και επί τη βάσει ενός και μόνου κειμένου με τον τίτλο “Παραδόσεις και ντοκουμέντα” τέταρτη έκδοση στην Μπογκοτά  του 1950, πάνω στον μανδύα της Παρθένου υπάρχουν δύο γράμματα:τα  P και Β, για τα οποία ορισμένοι συγγραφείς έχουν προτείνει ότι μπορεί να αντιστοιχούν στα αρχικά του Ιερέως Fraile Pedro Bedon (1555-1621), επισκόπου του Τάγματος των Δομινικανών κατά την διάρκεια των ετών 1618-1621, ζωγράφου, ιεραπόστολου και περιηγητή σε όλες τις περιοχές αυτές. (δείτε στις σημειώσεις μου για τον ζωγράφο αυτόν και την Μαντόννα του της Σκάλας)  Προς αντίκρουση αυτού του ισχυρισμού άλλοι συγγραφείς επισήμαναν την αδυναμία των περί της εν λόγω πατρότητας καθ’ όσον θεωρούν εντελώς απίθανη τη διατήρησή της ως ζωγραφικού πίνακα σε εξωτερικούς χώρους όπως της σπηλιάς, επί  πάνω από 150 χρόνια έως ότου ανακαλύφθηκε στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα, ενώ οι πιστεύοντες στα  περί της θαυματουργώς αχειροποιήτου εικόνας αντιτείνουν, ότι αυτό καταδεικνύεται με βάση τα ίδια τα φυσικά χαρακτηριστικά της, όπως ότι είναι σε πολύχρωμο ματ και το γεγονός ότι δεν έχει υποστεί καμμιά φθορά επί τόσους αιώνες είτε από τον καπνό των κεριών ή τα περιττώματα των εντόμων και των περιστεριών στο διάστημα που παρέμενε εκτεθειμμένη σε εξωτερικό χώρο. Πιο πρόσφατα, κατά το έτος 1995 ο εκεί ιερέας είπε ότι διέκρινε μεταξύ των γραμμάτων P και Β ένα μικρούλι  e οπότε κατ’ αυτόν, μπορεί τα αρχικά γράμματα να αντιστοιχούν στην φράση Pax et Bonum}

Ας σημειωθεί, ως διασταυρωμένο γεγονός, ότι τα στέμματα στις κεφαλές της Παναγίας και του Χριστού προστέθηκαν από τους πιστούς μετά, μάλλον κατά το 1951 όταν το Βατικανό δια του Πάπα Πάπα Πίου ΧΙΙ κήρυξε, κατά το τυπικό Ρωμαιοκαθολικό τελετουργικό, την Κανονική Στέψη (Coronación canónica) της Παναγίας του Las Lajas: https://www.wikiwand.com/es/Santuario_de_Las_Lajas

“In 1951 the Roman Catholic Church authorized the cult of the Nuestra Señora de Las Lajas Virgin, and it declared the sanctuary a minor basilica in 1954. With these clear signs of Vatican approval, the vision is one of several after the era of investigation of apparition claims (that is, after the investigations of Our Lady of Guadalupe apparitions in 1531) that have received the Church’s traditional approval without having been formally investigated” δείτε: http://miraclehunter.com/marian_apparitions/approved_apparitions/guaitara/index.html

Η εικόνα της Παναγίας με το βρέφος ήταν παντελώς άγνωστη, μέχρι που έγινε η παραπάνω ιστορία με την María Mueses de Quiñones και την κόρη της Ρόζα. Δείχνει, επίσης,  να αντιπροσωπεύει μια ευγενή Κυρία από μια απροσδιόριστη χρονικά περίοδο, το πιθανότερο μεταξύ του 16ου και 17ου αιώνα.

Το πως μια τέτοια εικόνα μπορεί να φτιάχτηκε σ’ εκείνη την σπηλιά χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από οιονδήποτε, το ποιός μπορεί να ήταν αυτός και αν υπήρχε ποτέ τέτοιος, παραμένει ,ως τα σήμερα, ένα μυστήριο. Η Εικόνα δεν είναι ζωγραφισμένη αλλά μυστηριωδώς ενσωματωμένη στον βράχο.

Κάποιοι λέγανε περιφρονητικά πως οι Δομινικανοί ιερείς ήσαντε τάχατες εκείνοι που είχαν αναθέσει σε κάποιον άγνωστο έως σήμερα ζωγράφο να φτειάξει την εικόνα αυτή πάνω στον βράχο- παρά το ότι η εικόνα δεν δείχνει από πουθενά ότι πρόκειται περί ζωγραφικής- ώστε να ξεγελάσει τους  αφελείς ιθαγενείς για να προσηλυτιστούν στην Χριστιανική Πίστη. ‘Όμως, ήρθαν τα χρόνια που πρόσφατα επιστήμονες Γερμανοί Γεωλόγοι πήγαν στον τόπο, εξέτασαν την εικόνα, άνοιξαν τρύπες πάνω της, πήραν δείγματα πυρήνων από διάφορα σημεία της εικόνας και κατέληξαν ότι δεν υπάρχει χρώμα, καμία βαφή, ούτε άλλη χρωστική ουσία στην επιφάνεια του βράχου. Ότι τα χρώματα της εικόνας είναι τα χρώματα του ίδιου του βράχου. Και ότι το ακόμη πιο απίστευτο είναι  ότι ο βράχος είναι τέλεια χρωματισμένος σε βάθος πολλών ποδιών! «

Έτσι διαπιστώθηκε ότι η Εικόνα της Παναγίας του Las Lajas δεν είναι φτειαγμένη από χέρια ανθρώπινα, ούτε θα μπορούσε ποτέ να φτειαχτεί από άνθρωπο..Ότι είναι, δηλαδή, αχειροποίητος! Είχανε πει, λέει, εξ αρχής, πως Άγγελοι ήσαν εκείνοι που την φτειάξαν’.

( Ας σημειώσω εδώ, ως υπογράφουσα το άρθρο, ότι οι παραπάνω πληροφορίες  σε σχέση με την ιστορία, τον θρύλο αναφορικά με την Εικόνα της Παναγίας του Las Lajas βρίσκονται – με ελάχιστες διαφοροποιήσεις- σε όλες τις επίσημες ιστοσελίδες της καθολικής Εκκλησίας όπως και σε εκείνες των Φραγκισκανών και Δομινικανών ταγμάτων, πλην όμως- αν και το έψαξα- δεν έχω βρει ως τα τώρα τα ονόματα των ερευνητών Γερμανών γεωλόγων, που καθώς λένε, εξέτασαν την εικόνα, ούτε αντίγραφο του πορίσματός τους, ούτε το πότε έγινε αυτό. Η ασάφεια και η αοριστία αυτή σε όλα τα άρθρα που έχω μελετήσει ως τα τώρα με παραξένεψε και με κάνει πολύ σκεπτική. Μπορεί να υπάρχουν αυτά τα στοιχεία κάπου αλλού, θα συνεχίσω να τα αναζητώ και θα ενημερώσω το άρθρο μόλις τα βρω. Μέχρι τότε, κάθε συμβολή σας επί του θέματος θα είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη!}

Δείτε και τα όσα γράφει σχετικά με την εικόνα και την ιστορία της εδώ στην ιστοσελίδα του ο εβδομηνταδιάχρονος σήμερα μελετητής- ερευνητής Atila Sinke Guimarães ο οποίος έχοντας ως μέντορα τον επιφανή καθηγητή Πανεπιστημίου, στοχαστή, μελετητή, ερευνητή  δημοσιογράφο και ενεργό καθολικού τω θρήσκευμα  Plinio Correa de Oliveira συνταξίδεψε με αυτόν επί πολλά χρόνια ερευνώντας και μελετώντας επί των θρησκευτικών και άλλων σε σχέση με την Χριστιανική θρησκεία θεμάτων. Μεταξύ άλλων γράφει:” Historians and scientists are at a loss to explain this fabulous image on the wall of a South American cave. It may forever remain an enigma.”

Δείτε και στην επίσημη ιστοσελίδα της Καθολικής Εκκλησίας :http://thewandererpress.com/ από όπου το σχετικό απόσπασμα «Geologists from Germany bored core samples from several spots in the image. There is no paint, no dye, nor any other pigment on the surface of the rock. The colors are the colors of the rock itself. Even more incredible, the rock is perfectly colored to a depth of several feet!»

ανοιχτό βιβλίο

       Λίγες ώρες αργότερα μετά την εμφάνιση της Εικόνας της στις 16/9/1756, ο ιερέας Fray Gabriel Villafuerte έκανε την πρώτη θεία λειτουργία εκεί στην σπηλιά μπρος στην εικόνα της καιΑναπαράσταση του πρώτου ναού των πλακών αργότερα μέσα στο ίδιο έτος έφτειαξε μια μικρή πρόχειρη  από άχυρο και ξύλα εκκλησούλα εντάσσοντας σε αυτήν το σπήλαιο με την εικόνα της Μεγαλόχαρης.

       Ένας τυφλός ιερέας, ο Fray Juan  της εκκλησίας της Αγίας Γερτρούδης ταξίδεψε πεζή  επί οκτώ χρόνια (1756-1764) γυρίζοντας όλη την Μεγάλη Κολομβία και το Εκουαδόρ για να μαζέψει τόσα χρήματα ώστε να οικοδομήσουν μια στέρεα και μεγαλύτερη εκκλησία στη θέση της πρόχειρης καλύβας, αντίγραφο της οποίας βλέπετε στην δίπλα φωτογραφία.  Οι ταξιδιωτικοί  μάλιστα, λογαριασμοί και σημειώσεις που τηρούσε ο ιερέας Fray Juan  σε όλο αυτό το πολύχρονο ταξίδι του αποτελούν  έως σήμερα και την παλαιότερη καταγραφή γι΄ αυτόν τον ιερό τόπο και το θαύμα που συντελέστηκε εκεί.

        Με το που επέστρεψε ο Fray Juan  με τα μαζεμένα χρήματα και πήγε στο μικρό εκκλησάκι της Παναγίας του Las Lajas , ξαναβρήκε το φως του. Αυτό, λένε, ήταν και το δεύτερο θαύμα της Παναγίας.   Σε ανάμνηση αυτού του θαύματος, ένα άγαλμα του τυφλού ιερέα που τον εμφανίζει ρακένδυτο να ικετεύει για χρήματα ως ζητιάνος τοποθετήθηκε στον ιερό ναό της.

      Το 1853 ο συγγραφέας, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και στη συνέχεια ο εκλεγμένος πρόεδρος της Κολομβίας, ο Σαντιάγκο Πέρεζ Μανοσάλβα ( Santiago Pérez Manosalva 1830-1900) περιέγραφε στο βιβλίο του με τον τίτλο » Σημειώσεις για ένα ταξίδι στο νότιο τμήμα της Νέας Γρανάδας το 1853 » για το παρεκκλήσι της Λας Λάγιος, όπου είχε δει την Εικόνα της Παναγίας με το βρέφος πάνω στην πλάκα ενός βράχου: https://www.wikiwand.com/es/Santuario_de_Las_Lajas.

Εκείνο το πετρόκτιστο παρεκκλήσι από πέτρα που περιέγραφε ο  Σαντιάγκο Περέζ το 1853 ήταν ο τρίτος κατά σειρά οικοδομημένος σε εκείνη την θέση ναός της Παναγίας του Λος Λάγιας. (δείτε παρακάτω)

ανοιχτό βιβλίο

Για τον Ιερό Ναό του Λας Λάγιας, “Το θαύμα πάνω από την άβυσσο” ( El santuario de Las Lajas, la maravilla del abismo)

51_-_Ipiales_-_Décembre_2008

Θεωρείται ένας από τους ωραιότερους ναούς στον κόσμο! Είναι ο σημερινός μεγαλεπίβολος ναός, ο αφιερωμένος στην Παναγία του Λας Λόγιας, Nuestra Señora de las Lajas στην Κολομβία. Βρίσκεται επτά χιλιόμετρα έξω από την πόλη Ipiales  του ΔήμουLasLajas2  Nariño, στο τομέα Nariño της νοτιοδυτικής Κολομβίας στα σύνορα με το Εκουαδόρ. Είναι κτισμένος σε γοτθικό ρυθμό μεταξύ των ετών 1926 και 1949 πάνω από το φαράγγι σε μια γέφυρα που εκτείνεται σε αυτό το φαράγγι και σε ύψος υπερ τα 100 μέτρα πάνω από τον ποταμό Guáitara που ρέει στο βάθος του φαραγγιού.

Η εκκλησία έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να “κάθεται” πάνω στο βραχώδες τείχος του φαραγγιού και η «εικόνα» της Παναγίας πάνω στον βράχο του τείχους του φαραγγιού να αποτελεί τον κύριο βωμό της. (είναι ακριβώς πίσω και πάνω από την Αγία Τράπεζα)

Το ιερό της las Lajas, θεωρείται «το θαύμα του Θεού πάνω από την άβυσσο», και συγκλονίζει με την εικόνα του. Θυμίζει κάστρο των παραμυθιών έτσι όπως ορθώνεται πάνω από το κενό με τις αψίδες του να κοιτάνε στον ουρανό και ντυμένο με γκρίζα και λευκή πέτρα.

ΤΛος λόγιαςο Las Lajas Sanctuary είναι ένα μοναδικό ορόσημο που συνδυάζει θρησκευτική, αρχιτεκτονική και εικονογραφική αξία. Η τοξωτή γέφυρα των 30 μέτρων από τις δύο πλευρές του βαθιού φαραγγιού, η οποία ενώνει όλα τα κτίρια του ναού, δίνει σε αυτόν τον τόπο μια πανηγυρική και μεγαλοπρεπή εμφάνιση και απ’ όπου ανοίγει μια φανταστική θέα του φαραγγιού.

Ο εκθαμβωτικός αυτός ναός σχεδιάστηκε και ανεγέρθηκε από τον μηχανικό J. Gualberto Pérez  από το Εκουαδόρ ο οποίος έκανε και τα σχέδια της γέφυρας και από τον αρχιτέκτονα Lucindo Espinosa από το Pastaza του Nariño. Ο θεμέλιος λίθος που ευλογήθηκε για την ανέγερσή του τοποθετήθηκε την 1/1/1916 και ο ναός αποπερατώθηκε μετά από 33 χρόνια, τον Αύγουστο του 1949.

01-santuario-de-nuestra-senora-de-las-lejas

Κάθε χρόνο συρρέουν στον ναό αυτό χιλιάδες πιστών  από τις γύρω περιοχές και απ’ όλο τον Κόσμο.Οι περίοικοι περπατούν πεζή επί δώδεκα ώρες για να φτάσουν σε αυτόν και να προσκυνήσουν στην εικόνα της Παναγίας του βράχου. Πάνω στην επιφάνεια των βράχων του φαραγγιού μέχρι να φτάσουν στο ναό, είναι αναρτημένα χιλιάδες σημειώματα από τους πιστούς με προσευχές για να δεχθούν την ευλογία Της..

Las-Lajas-Sanctuary-tablets

Ο σημερινός Καθεδρικός Ναός της Παναγίας του Λος Λάγιος είναι ο τέταρτος κατά σειρ2er_Templo__Copy (1)ά ναός Της εκεί, σε αυτό τον τόπο. Μετά την πρώτη καλύβα που όρθωσε πάνω από την σπηλιά το 1754 ο ιερέας Fray Gabriel Villafuerte, στις 21 του Απρίλη 1769 ξεκινά με πρωτοβουλία του ιερέως Eusebio Navarro η κατασκευή του δεύτερου πιο στέρεου και μεγαλύτερου  Ναού που τελείωσε επτά χρόνια αργότερα. Αφορούσε στην ανέγερση ενός παρεκκλησιού φτειαγμένου από τούβλα και ασβέστη και τελείωνε με ένα θόλο στην κορυφή του. Δείτε τον:

 

3er_Templo__copia_CopyΣτην διάρκεια των ετών (1858-1893) ο υπάρχων ναός διευρύνθηκε με το παρεκκλήσι στην νοτιοδυτική του πλευρά σε σχέδια και εκτέλεση από τους αρχιτέκτονες Mariano Αulestia και Simón Atapuma μετά από πρωτοβουλία του Ισπανού ιερέως José Maria Burbano. Ο ναός αυτός διατηρήθηκε σε πλήρη λειτουργία επί ένα αιώνα και είχε προκαλέσει τον θαυμασμό όλων όσωνρίτο στάδιο τον αντίκρυζαν.

Δείτε τον:

ανοιχτό βιβλίοΣημειώσεις μου:

1) Το 1951 το Βατικανό θέσπισε την κανονική στέψη της Παναγίας του Las Lajas και το ιερό έγινε ήσσονος σημασίας Βασιλική από το 1954.
Το 1984 το Ιερό ανακηρύχθηκε Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της χώρας με απόφαση της Κολομβιανής κυβέρνησης.
Το 2006, η Εκκλησία της Παναγίας του Las Lajas ανακηρύχθηκε ως περιουσιακό στοιχείο εθνικού πολιτιστικού ενδιαφέροντος και προσδιορίστηκε η περιοχή επιρροής της.
Το 2007 το ιερό του Lajas θεωρείται ένα από τα 7 Θαύματα της Κολομβίας !.
Το Ιερό βρίσκεται, εξ αρχής έως και σήμερα, υπό τη φροντίδα και τη διαχείριση των
Φραγκισκανών αδελφών της Αμώμου Παναγίας  και οι θρησκευτικές τελετές γίνονται με την Ρωμαιοκαθολική λειτουργική ιεροτελεστία.

Το προσκύνημα των πιστών στο ιερό είναι μόνιμο, αλλά κατά το διάστημα της 15 και 16 Σεπτεμβρίου χιλιάδες προσκυνητές φθάνουν με τα πόδια μετά από ένα ταξίδι πεζοπορίας τουλάχιστον δωδεκάωρο : http://www.ipitimes.com/ll2009.htm

2) Ο θρύλος της εύρεσης της Εικόνας της Παναγίας μεταφέρεται εδώ σύμφωνα και άποψη του εκ Βραζιλίας επιφανέστατου καθηγητή, καθολικού στο θρήσκευμά και στην δράση του, Dr. Plinio Carrera de Oliveira ( 1908-1995), όπως αυτή η άποψή του καταχωρήθηκε και  διατηρήθηκε στα κείμενα του  εβδομηνταδυάχρονου σήμερα Atila S. Guimarães , όπως ήδη έχω αναφέρει πιό πάνω.: Https://www.wikiwand.com/en/Plinio_Corr%C3%AAa_de_Oliveira, 

Δείτε και: http://handmaidsoftheimmaculate.weebly.com/blog/the-story-of-las-lajas-the-rest-of-the-story

3) Η Μεγάλη Κολομβία: Ο όρος Gran Colombia  υιοθετήθηκε το 1819 από τη Δημοκρατία της Κολομβίας και χρησιμοποιείται σήμερα για το γεωγραφικό προσδιορισμό του Κράτους της από το 1819 έως και το 1831 ι οποίος κατελάμβανε μεγάλο μέρος της  Νότιοκεντρικής και Νότιας Αμερικής. Η Μεγάλη Κολομβία περιελάμβανε τα εδάφη της πρότερης ισπανικής Αντιβασιλείας της Νέας Γρανάδας, δηλαδή τη σημερινή Κολομβία, την Βενεζουέλα, τον Ισημερινό, τον Παναμά, το βόρειο Περού, την Γουιάνα και την βορειοδυτική Βραζιλία Ο όρος Gran Colombia χρησιμοποιείται από την ιστοριογραφία για να την διακρίνει από την σημερινή Δημοκρατία της Κολομβίας. 

4) Mestiza: Θηλυκό γένος της λέξης ο Mestizo, η mastiza, το mastizo = Είναι Ισπανική λέξη και προέρχεται από την λατινική λέξη mixticius, που σημαίνει την μιγάδα, την γυναίκα με αναμεικτη φυλετική ή εθνική καταγωγή. Ειδικά στην Λατινική Αμερική αναφέρεται για τις μιγάδες γυναίκες που προέρχονται από ανάμειξη Ιθαγενούς Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής καταγωγής.

“ Mestizo (/mɛˈstiːzoʊ, mɪ-/;[ Spanish: [mesˈtiθo]) is a term traditionally used in Spain, Latin America, and the Philippines that originally referred a person of combined European and Native American descent, regardless of where the person was born. The term was used as an ethnic/racial category in the castasystem that was in use during the Spanish Empire’s control of their American and Asian colonies. Nowadays though, particularly in Latin America, Mestizo has become more of a cultural term, with culturally mainstream Latin Americans regarded or termed as Mestizos regardless of their actual ancestry, and with the term «Indian» being reserved exclusively for people who have maintained a separate indigenous ethnic identity, language, tribal affiliation, etc.Mestizo (/ mɛstiːzoʊ, mɪ – /;  ισπανικά: mestiθo): ”..είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην Ισπανία, στη Λατινική Αμερική και στις Φιλιππίνες, και αρχικά αναφερόταν σε άτομα που είχαν γεννηθεί με συνδυασμένη ευρωπαϊκή και ιθαγενή καταγωγή. Στην συνέχεια των χρόνων, ο όρος χρησιμοποιήθηκε ως εθνική / φυλετική κατηγορία, ως Casta,  κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας της ισπανικής αυτοκρατορίας στις αμερικανικές και ασιατικές αποικίες. Σήμερα, όμως, ειδικά στη Λατινική Αμερική, η λέξη Mestizo έχει γίνει περισσότερο πολιτιστικός όρος στους λατινοαμερικάνικους λαούς, οι οποίοι έτσι θεωρούνται ή ονομάζονται  όλοι τους, ως Mestizos, ανεξάρτητα από την πραγματική τους καταγωγή ενώ με τον όρο ‘indian’ προσδιορίζονται αποκλειστικά τα άτομα που έχουν διατηρήσει ξεχωριστή εθνοτική εθνική ταυτότητα, γλώσσα, φυλετική υπαγωγή, κλπ.

4) Λίγα για τον Ιστορικό ρόλο των Φραγκισκανών και Δομινικανών στην Κολομβία σύμφωνα με το τάγμα των Φραγκισκανών:   Στη δεκαετία του 1400 οι Φραγκισκανοί και οι Δομινικανοί ήταν οι πρώτοι ιεραπόστολοι που έφτασαν στην Κολομβία. Γεμάτοι από μεγάλο ζήλο έφεραν το ευαγγέλιο στους ιθαγενείς. Το 1525, η Ισπανία ξεκίνησε την κατάκτηση της χώρας και ίδρυσε την πόλη Santa Fe de Bogotá το 1538. Οι Ιερείς ήσαν εκείνοι που κατάφεραν να επιτύχουν την θέσπιση νόμων ώστε να αποτρέψουν την κακοποίηση των ιθαγενών από τους Ισπανούς καταχτητές.…’Όταν στην Κολομβία το εμπόριο των σκλάβων έφθασε σε ένα σημείο πυρετού στα μέσα της δεκαετίας του 1500, καθώς εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο Αφρικανοί μεταφέρθηκαν στην Καρθαγένη, ένα σημαντικό λιμάνι στην Καραϊβική στα βορειονατολικά πλευρά της χώρας, οι Ιερείς ήσαν εκείνοι που τους συνέδραμαν με όλες τους τις δυνάμεις…Σήμερα, η Κολομβία διατηρεί επί του παρόντος υψηλό (75%) καθολικό πληθυσμό και είναι γνωστή ως μία από τις πιο συντηρητικές χώρες της Νότιας Αμερικής, λένε οι Φραγκισκανοί αλλά και εγώ από την μεριά μου προσθέτω οτι η Κολομβία του 73% των καθολικών είναι σταθερά την τελευταία δεκαετία από τις χώρες που έχουν την υψηλότερη εγκληματικότητα και που συνεχώς φιγουράρουν στον κατάλογο των πιο επικίνδυνων χωρών για τον τουρισμό (!!)

Από την ιστοσελίδα των Φραγκισκανών:Ιt is noteworthy that St. Francis and St. Dominic had met and were friends while on earth and harbored a deep respect for each other.  These two saints are the founding fathers of the first two religious orders that brought the gospel of Jesus Christ to the country. St. Dominic, famous for propagating the rosary, at one time aspired to join St. Francis’ order but St. Francis counseled him to continue with his teaching way of life.  St. Francis then gave St. Dominic a Franciscan cord.  To this day, each of the orders celebrates the other founder father’s feast days”. “ Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άγιος Φραγκίσκος και ο Άγιος Δομίνικος είχαν συναντηθεί και ήταν φίλοι ενώ ήταν στη γη και είχαν βαθύ σεβασμό ο ένας στον άλλο. Αυτοί οι δύο άγιοι είναι οι ιδρυτές των δύο πρώτων θρησκευτικών τάξεων που έφεραν το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού στη χώρα (της Μεγάλης Κολομβίας). Ο Άγιος Δομίνικος, γνωστός για τη διάδοση του ροζαρίου, κάποτε φιλοδοξούσε να ενταχθεί στην εντολή του Αγίου Φραγκίσκου, αλλά ο Άγιος Φραγκίσκος τον συμβούλεψε να συνεχίσει τον τρόπο ζωής του. Ο Άγιος Φραγκίσκος έδωσε τότε στον Άγιο Δομίνικο ένα φραγκισκάνικο σχοινί.

Για την στενή σχέση του τάγματος των Δομινικανών και την Ιερά εξέταση, το ανηλεές θανατηφόρο κυνήγι των “μαγισσών”, τα φρικιαστικά βασανιστήρια των “αιρετικών” κ.α  κλπ δείτε μια θαυμάσια και εμπεριστατωμένη αναφορά στην ιστοσελίδα: https://chilonas.com/2016/02/18/httpwp-mep1op6y-36k/

5) Για τον ζωγράφο Bedon Fray Pedro (1555-1621): Ιερέας του Τάγματος των Δομινικανών. Γεννήθηκε το 1556 στο Κίτο, γιος του Ισπανικού Pedro Bedón και της Κρεολίδας Juana Díaz de Pineda. Το 1568 εισήλθε στο μοναστήρι του Santo Domingo. Το έτος 1576 πήγε Retrato_de_Fray_Pedro_Bedon_a_la_hora_de_su_muerte-atribuido_a_Tomás_del_Castilloστη Λίμα του Περού για να αποφοιτήσει στο Πανεπιστήμιο. Εκεί πήρε μαθήματα ζωγραφικής, από τον Mateo Pérez de Alesio . Το 1586 επέστρεψε στο Κίτο, όπου διορίστηκε καθηγητής των τεχνών, της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της Λατινικής γραμματικής και της γλώσσας των Ίνκας, των επιστημών. Είχε μεγάλο ταλεντο στην ζωγραφική και υπέροχο πλούτο γνώσης. Περίπου το 1590 έφθασε στο Νέο Βασίλειο της Γρανάδας και εγκαταστάθηκε στην Santa fé της Bogotá. Βοήθησε τον Πρόεδρο Αντόνιο Γκονζάλες να εφαρμόσει το φόρο επί τριών αλκαμπάλων( =φόροι επί των πωλήσεων προς οικονομική στήριξη και της Εκκλησίας). Το 1593 ταξίδεψε στην Τούνχα. (= πόλη στα ανατολικά πεδία των κολομβιανών Άνδεων, στην περιοχή που είναι γνωστή ως Altiplano Cundiboyacense, 130 χλμ. Βορειοανατολικά της Μπογκοτά). “En 1594 asistió a un cabildo abierto en Tunja en donde manifestó que obligaba en conciencia el pago de las contribuciones.”  Προς το 1596 ίδρυσε την Αδελφότητα της Nuestra Señora del Rósario (Παναγίας με το ροζάριο) και άρχισε την κατασκευή του Παρεκκλησιού της. Ως ζωγράφος δημιούργησε πολλές εξαιρετικού κάλλους τοιχογραφίες με θρησκευτικά θέματα και εικόνες της Παναγίας σε διάφορες  μονές των Δομινικανών..Ειδικότερα για την βιογραφία του μπορείτε να δείτε: http://www.enciclopediadelecuador.com/personajes-historicos/fray-pedro-bedon/

Δείτε όμως εδώ, τώρα,  την περίφημη τοιχογραφία του που ζωγράφισε στα 1600 όπου απεικονίζεται η Παναγία της Σκάλας με το ροζάριο (Virgen de la Escalera) και η οποία τοιχογραφία του διατηρείται ακόμη στο μοναστήρι του Santo Domingo, Quito. όπου μεταφέρθηκε :

Σας θυμίζει κάτι προς το κοινό μήπως η τοιχογραφία της Virgen de la Escalera με την άλλη την τοιχογραφία της Nuestra Señora de Las Lajas, με το ροζάριο; Κι ας απέχουν μεταξύ τους,  η μια από την ώρα που ζωγραφίστηκε και η άλλη από την ώρα που ανακαλύφτηκε , 160 ολόκληρα χρόνια!! Δεν είναι φανταστικό;;virgen-de-la-escalera-fray-pedro-bedc3b3n

Ο Bedon Fray Pedro επέστρεψε  στο Κίτο το 1599

όπου και συνέχισε με το εικονογραφικό και αποστολικό του έργο.

Το 1600 ζωγράφισε για τη Δομινικανή Recolecta, αρκετές τοιχογραφίες με σκηνές της ζωής του ευλογημένου Enrique Susón (τώρα εξαφανίστηκε) και στο τείχος της υπόλοιπης κύριας σκάλας του μοναστηριού, εικόνα της Παναγίας του Ροδαρίου,

η οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε Παρεκκλήσι της εκκλησίας του Santo Domingo.

Μέχρι το τέλος της ζωής του το 1621, ζωγράφιζε μινιατούρες τα βιβλία των χορωδιών του μοναστηριού του Santo Domingo.

 Ο παρακάτω πίνακας της Παναγίας του Λος Λάγιος με το ροζάριο αποδίδεται σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια του Εκουαδόρ στον ζωγράφο Bedon Fray Pedro χωρίς άλλα σχόλια

Fray_Pedro_BedonVirgen_de_Las_Lajas¨

Δείτε σχετικά: http://www.enciclopediadelecuador.com/personajes-historicos/fray-pedro-bedon/, http://www.fecitantiguedades.com/artistas/detalle/96/Bedon–fray-Pedro–Pintor-

Μερικές άλλες από τις πηγές μου:

https://wikivisually.com/wiki/Las_Lajas_Sanctuary

https://www.wikiwand.com/en/Las_Lajas_Sanctuary

https://feel-planet.com/las-lajas-sanctuary-colombia/

http://www.santuariolavirgendelaslajas.com/historia.html

http://narino.info/2016/09/13/la-historia-no-contada-de-la-imagen-de-la-virgen-de-las-lajas/

http://handmaidsoftheimmaculate.weebly.com/blog/the-story-of-las-lajas-the-rest-of-the-story

http://miraclehunter.com/marian_apparitions/approved_apparitions/guaitara/index.html

ο ζαβλακωμένος Αυτά!!! Ολίγα ή πολλά..τι να πω!

Ζαλίστηκα!! Μύθοι ή κι αλήθειες με ιστορικά ή μη,  ανάκατα .

.”Λέτε να ισχύει εκείνο  το “Λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα”  ή να έχουμε εδώ κάτι πολύ πολύ προσεκτικά τακτοποιημένo;

Όπως και να έχει, σημασία τελικά έχει η Πίστις!!!

                                         Δεν σχολιάζω άλλο ουδέν!

Advertisements

Μακρινοί Ορίζοντες: Αρχιπέλαγος Lofoten


     «Θέλω να φύγω πια από δω, θέλω να φύγω πέρα,
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο..»
Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε

έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου…»

από το ποίημα του Κ. Καρυωτάκη «Θέλω να φύγω πια»

 

      Λίγο πριν ο Αύγουστος γιορτάσει την είσοδό του στο καλοκαίρι μας και οι μέρες του γίνουν πιο καυτές, εγώ τυλιγμένη ακόμη μες στα «πρέπει » μου, βρίσκομαι να ψάχνω ορίζοντες σε τόπους μακρινούς που ξέρω πως δεν πρόκειται, όσο ζω, να τους γνωρίσω. (με βάση τον νόμο των πιθανοτήτων, δηλαδή, δεν το αποκλείω κιόλαςzz_16)

Στα μακρινά ταξίδια που δεν πρόκειται να κάνω,  λοιπόν, στους ορίζοντες που φαίνεται πως δεν θα αντικρύσω είναι και κείνος ο τόπος στην άκρια της γης μας, το αρχιπέλαγος Lofoten στην περιοχή  Nordland της Νορβηγίας.  Εκπληκτικός τόπος μοναδικής ομορφιάς. Από τα μέρη που κόβουν την ανάσα! Τουλάχιστον, την δικιά μου..

Κι είπα, ας ανοίξω το παράθυρο του κόσμου, να δω τον τόπο έστω και από μακρυά, μες από την ματιά άλλων, έτσι πως τον είδαν κάτω από τον ήλιο του τον άσβεστο, και να πάρω κι εγώ κάτι από κείνον και ας μην μυρίσω τον αέρα των βουνών του, ας μην γευθώ την αρμύρα των θαλασσών του..

Κι ίσως, ίσως μπορέσω να τα μεταφέρω αυτά που είδα, αυτά που ένοιωσα και σε σας που διαβάζετε τούτες τις γραμμές, για να χαρούμε μαζί την ομορφιά των μακρινών οριζόντων του και των απέραντων θαλασσών του. Στον τόπο αυτόνε που οι ανθρώποι γινόμαστε πιο μικροί και ακόμη πιο ασήμαντοι  μπρος στο μεγαλείο του.

Ταξίδι,  μες από  το παραθύρι τ’ανοιχτό, προς το Αρχιπέλαγος Lofoten στην περιοχή  Nordland της Νορβηγίας

εκεί, στην άκρη μεριά του κόσμου μας όπου είναι:

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ελάτε να δούμε αυτά σε αυτά τα δυο υπέροχα videos, στο ένα,  τα μέρη τα απάτητα εκεί στην άκρια της γης, εκεί όπου τα ολόγυμνα γρανιτένια βουνά υψώνονται απόρθητα πάνω από τα σύγνεφα, ορθώνονται μες από την ομίχλη, εκεί που η Νορβηγική η θάλασσα απλώνεται στον ανοιχτό ορίζοντα του αρκτικού ωκεανού.. 

Κι είναι, λένε αυτά τα γρανιτένια βουνά, αρχέγονα κι από τα παλαιότερα του κόσμου μας απομεινάρια σκόρπια ενός μεγαλύτερου  ενιαίου βουνού τριών δισεκατομμυρίων ετών! Κι ότι από αυτά, κείνα που έχουν αιχμηρές τις κορυφές τους και τις κορυφογραμμές τους είναι τα πιο «νέα» σε σχέση με τα άλλα. Κι είναι, λένε,  τόσο ψηλά τα βουνά που οι επιστήμονες πιστεύουν ότι δεν καλύπτονταν από πάγο κατά την εποχή των παγετώνων, τότε 18. 000 με 20.000 χρόνια πίσω.

Ας δούμε εκεί, τους τόπους, που ζούσαν oi Vikings

Εκπληκτικός τόπος! Μεγάλης Ομορφιάς! Άγριος, ανήμερος, επιβλητικός!

και  στ’ άλλο το video, να τα μικρονήσια του, αυτά τα βουνίσια φρούρια που είναι τα νησιά του αρχιπελάγους Lafuten, απλωμένα σαν πόδι λύκου πάνω από την θάλασσα καθώς λούζονται στον ήλιο του μεσονυχτίου. 

Τόποι απόκοσμοι! Λιγοστοί οι κάτοικοι μες στα χρωματιστά τα σπίτια τους πάνω στους γρανιτένιους βράχους, να ξεχωρίζουν στην ομίχλη, να δίνουν χρώμα στο άσπρο του χιονιά, να γίνονται φάροι για τους ναυτικούς..

lofoten-hamnoy-village-XL

Εκεί που το χινόπωρο έχει άλλη όψη

View over Nappstraumen from summit of Offersøykammen, Vestvågøya, Lofoten Islands, Norway

Κι ο χειμώνας είναι βαρύς

Reine Lofoten Islands.jpg

Κι η μοναξιά μεγάλη

Norway-Lofoten-Islands-Lofoten-Opera-Hotel

Μα είναι ένας τόπος τόσο μαγικός..

lofoten-islands-norway-lofoten-norway-northern-lights-mountain-sea-stones-snow-night-star

Πόσο εξώκοσμος  τόπος είναι σαν τον λούζουν τα Aurora Borealis , τα“Northern Lights”!!

REINE.jpg

«Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου…»

norway

Σ’ αυτά τα απόμακρα, απόκοσμα νησάκια  του Λοφούτεν υπάρχουν στοιχεία ανθρώπινης παρουσίας από  5.500 χιλιάδες χρόνια πριν, τουλάχιστον. Βίκινγκς, οι κάτοικοί του. Σπουδαίοι πολεμιστές και ναυτικοί.

Στο νησί Borg (Vestvågøy) του Αρχιπελάγους Λοφούτεν, αρχαιολόγοι αποκάλυψαν τη μεγαλύτερη αίθουσα συμποσίων (largest Viking longhouse) αρχηγού φυλής των Βίκινγκς που βρέθηκε ποτέ παγκοσμίως. Η κατασκευή είχε μήκος 83 μέτρα (272 πόδια), ύψος 9 μέτρα (30 πόδια) και πλάτος 8,5 μέτρα. και χρονολογείται πως είχε κατασκευασθεί από το έτος 500 μ.Χ. και πως εγκαταλείφθηκε γύρω στο 950 μ.Χ. Οι Νορβηγοί ανακατασκεύασαν το κτίριο και από το 1995 είναι ένα ζωντανό ιστορικό μουσείο, το Lofotr Viking Museum στο Borg, που το 2001 ανακηρύχθηκε στην Νορβηγία το μουσείο της χρονιάς ενώ το 2013  τιμήθηκε ως το Ευρωπαϊκό Μουσείο της χρονιάς. Δείτε το:

 Από όλη την Σκανδιναβική χερσόνησο, μα ειδικότερα από τα νησιά του αρχιπελάγους Λοφούτεν κινούσαν οι πολεμόχαροι πολεμιστές Vikings κι αλώνιζαν με τα μοναδικής τεχνικής πλοία τους τις θάλασσες του Κόσμου σπέρνοντας με την βιά και την αγριάδα τους τον τρόμο και το θάνατο στους άλλους γνωστούς του κόσμου μας, κι άλλοτε ανακαλύπτοντας άλλους τόπους, άγνωστους ακόμη στο υπόλοιπο κόσμο.

Λίγα  ακόμη λόγια για το αρχιπέλαγος Λοφούτεν

Το Lofoten ή το Lofoten είναι ένα αρχιπέλαγος που βρίσκεται πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο στη Βόρεια Νορβηγία μέσα στα όρια του νομού ( fylke ) του Nordland. Η Lofoten είναι μια περιφερειακή ένωση ( Interkommunale regionråd ) που αποτελείται από έξι δήμους ( kommune ) που συνδέονται γεωγραφικά, ιστορικά και πολιτιστικά.

Το Lofoten δεν είναι τόσο μεγάλο. Οι έξι δήμοι που απαρτίζουν το αρχιπέλαγος καλύπτουν μια περιοχή περίπου τόσο μεγάλη όσο η πόλη του Λος Άντζελες , αλλά με πολύ λιγότερους ανθρώπους: Λιγότεροι από 25.000 άνθρωποι ζουν στα νησιά σε μόνιμη βάση. Τα νησιά αυτά αποτελούνται κυρίως από ορεινές κορυφές και βαθιά φιόρδ, με περιορισμένο μόνο χώρο κατάλληλο για κατοίκηση ή γεωργία.

Οι κοινότητες στο Lofoten είναι μάλλον λίγες και απέχουν πολύ. Μόνο δύο οικισμοί μέχρι στιγμής έχουν λάβει χάρτες πόλης, Leknes (pop 3200) και Svolvær (pop 4500). Οι υπόλοιποι κάτοικοι ζουν σε πολύ μικρότερα χωριά και μικρούς οικισμούς, σχεδόν όλοι που βρίσκονται κατά μήκος της ακτής στη νότια πλευρά του αρχιπελάγους. Οι περισσότεροι από τους οικισμούς σήμερα συνδέονται με ένα σύγχρονο οδικό σύστημα μέσω γεφυρών, αλλά ορισμένες κοινότητες, ιδιαίτερα εκείνες των εξωτερικών νησιών Røst και Værøy, είναι προσβάσιμες μόνο με τον παλιό τρόπο, με πλοίο δηλαδή.

Νότια του αρχιπελάγους, είναι το νησί Vestfjord, με ένα γιγάντιο κόλπο και με ένα μοναδικό οικοσύστημα. Από το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων, πριν από αρκετές χιλιάδες χρόνια, τα νερά του μεγάλου αυτού κόλπου έχουν ενεργήσει ως ο μεγαλύτερος χώρος μητρότητας στον κόσμο: Κάθε χειμώνα, από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο, μεταναστεύουν εκεί εκατομμύρια έγκυοι γάδοι (Skrei)  από τον Αρκτικό και Ατλαντικό ωκεανό και σ’αυτά τα όχι παγωμένα νερά του κόλπου εναποθέτουν τα αυγά τους.

Αυτή η αφθονία των ψαριών στη χειμερινή περίοδο φαίνεται να έχει αξιοποιηθεί πολύ γρήγορα από τους κατοίκους της περιοχής και φαίνεται πως από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια δημιουργήθηκε ένα μεγάλο και βιώσιμο αλιευτικό σύστημα. Η ιδιαιτερότητα της παραδοσιακής αλιείας του Lofoten είναι ότι ο γάδος αυτός αποξηραίνεται στ’ ανοιχτά από τους ισχυρούς θαλάσσιους ανέμους και μπορεί να διατηρηθεί βρώσιμος μέχρι και για δεκαπέντε χρόνια σε μερικές περιπτώσεις ! 

800px-Stockfish_in_Lofoten.jpgΚατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η εξαγωγή αποξηραμένου γάδου (Tørrfisk) αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της νορβηγικής οικονομίας και παρέμεινε το μεγαλύτερο οικονομικό πλεονέκτημα του βασιλείου μέχρι να ανακαλυφθεί το πετρέλαιο στη δεκαετία του 1960.

1.-blu_thumb.gif

 Ως εδώ το ταξίδι ..ας είναι .. Και για τους ταξιδευτές.. ένα ποίημα του Ν. Καββαδία

Reinebringen, Lofoten.png

«Ο Νάγκελ Χάρμπορ, Νορβηγός πιλότος στο Κολόμπο,
άμα έδινε κανονική πορεία στα καράβια
που φεύγαν για τους άγνωστους και μακρινούς λιμένες
κατέβαινε στην βάρκα του βαρύς, συλλογισμένος,
με τα χοντρά τα χέρια του στο στήθος σταυρωμένα,
καπνίζοντας ένα παλιό χωμάτινο τσιμπούκι,
και σε μια γλώσσα βορινή σιγά μονολογώντας
έφευγε μόλις χάνονταν ολότελα τα πλοία.

Ο Νάγκελ Χάρμπορ, πλοίαρχος σε φορτηγά καράβια,
αφού τον κόσμο γύρισεν ολόκληρο, μια μέρα
κουράστηκε κι απόμεινε πιλότος στο Κολόμπο.
Μα πάντα συλλογίζονταν την μακρινή του χώρα
και τα νησιά που είναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν.
Μα κάποια μέρα επέθανε στην πιλοτίνα μέσα
ξάφνω, σαν ξεπροβόδισε το Steamer Tank «Fjord Folden»
όπου έφευγε καπνίζοντας για τα νησιά Λοφούτεν…»

Κι είναι ο δρόμος σα παραμύθι ..


 «Langt, langt borte saa han noget lyse og glitre.»

«Πολύ, πολύ μακριά είδε κάτι φωτεινό και αστραφτερό.»

 theodor_kittelsen_soria_moria

 Το κάστρο Soria Moria.

Ανατολικά του ήλιου και δυτικά του φεγγαριού..

    Προ των πυλών της Flåklypa! Εκεί, κάπου όπου που ζουν’ τα άγρια Trolls. Ο καθένας ξέρει που είναι..Δεν είναι τόσο μακρυά, μόλις κάτω από τον δρόμο, περνώντας από τον μεγάλα βράχια, πάνω από την γέφυρα. κάτω από τους καταρράχτες και πάνω από τους λόφους..”

1.-blu_thumb.gif

Εκεί, λένε, πέρα στην Νορβηγία πως μπορείς να βρεις το Κάστρο Soria Moria.

Δύσκολος, λένε. ο δρόμος, μοναχικός…

Άφταστος λεν’ για τους περισσότερους, χάνονται πολλοί  στην πορεία, τραγουδάν και μελαγχολούν οι γείτονές τους Φινλανδοί.. 

How lonely is your shore

And I walked the vales

How lonely is your shore
and how I yearn for there
how the wild duck´s lament
lingers in the air.
Some lost and lonely bird
it rails against the chill
wanders through the reed-beds long
motherless, forlorn.
Your slate-grey waves I’ve watched
through eyes that fill with tears
I wept my first by your shore
and my youth comes back to me.
Your image deep is graven
I long for there once more
many is the night I’ve listened
for the mallard’s call offshore.

And I walked the vales with heavy steps
seeing the sun and listening to the birds
The trush sings sadly to me
his song heals all my pain
The wondrous peace and stillness of night
disperses my bitter grief

flying-bird

by Matti Hyökki

by Einar Englund.

      Υπάρχουν, όμως, κι άλλοι που πιστεύουν πως μπορείς να πορευθείς κατά κει όχι μοναχός μα..χέρι με χέρι, μαζί με ένα άλλον..

Λένε, είναι καλύτερα έτσι..

Χμ!.Κι ο Οδυσσέας ο δικός μας μας στον δρόμο για την Ιθάκη του, μοναχός μεν έφτασε, μα με συντρόφους ήταν στην πορεία, να μην ξεχνάμε, λέω.

Δύσκολος ο δρόμος, ο πολυτραγουδισμένος  ανά τις γενεές  και ανά τον κόσμο και τους λαούς με μύθους και τραγούδια και χορούς…..Μα δεν είναι μύθος ο δρόμος..

Αληθινός είναι,  είναι  ο της πορείας της  ζωής του  καθενός μας ο δρόμος αυτός!

Καλή πορεία εύχομαι στους ταξιδιώτες όλου του κόσμου. Τους μοναχούς ή και τους μαζί, διαβάτες της ζωής..

bluTheodor Kittelsen, drawing from 1892 by Christian Krohg  gl_5_thumb.gif  Ο πίνακας ονομάζεται «Soria moria slott» και είναι του Νορβηγού ζωγράφου Theodor Severin Kittelsen (27/4/ 1857 – 21/1/1914). Βρίσκεται δε,στο Εθνικό Μουσείο / Εθνική Πινακοθήκη του Όσλο

gl_5_thumb.gifΟ ζωγράφος τον εμπνεύστηκε από ένα από τα πιο αγαπημένα παραμύθια της  Νορβηγίας το Soria Moria Castle που έγινε διάσημο από τους Peter Christen Asbjørnsen and Jørgen Moe, Νορβηγούς λόγιους και συγγραφείς που συνέλεξαν και με επιμέλεια κατέγραψαν την Νορβηγική Λαϊκή Τέχνη και τα ήθη και παραδόσεις του λαού τους.

{“Soria Moria Castle is quite possibly the most well-known Norwegian folktale. The search for Soria Moria castle might be thought of as a progression, the symbol for perfect happiness. According to legend, the path to the castle is not clearly marked, and the journey is solitary because all people are different and therefore cannot reach the goal in the same manner. It is characteristic of most Norwegian folktales in that it contains a unique undertone of realism and folk humor. These folktales express many customary values, ideas, and characters. One of the most common values expressed is the idea of a common person rising above the circumstances of his birth and becoming successful. The legend has continued to capture the Norwegian imagination. In 1881, Theodor Severin Kittelsen painted his famous version for publication in an edition of Norske Folkeeventyr This legend was written as a poem within Ole Edvart Rølvaag s 1933 novel The Boat of Longing, Rolvaag‘s Search for Soria Moria(by Raychel A. Haugrud” }:

 Go to source web page: Soria Moria Castle : Synonyms, Definition & Meaning about Soria Moria Castle from Reach Information

gl_5_thumb.gifΤο τραγούδι του βίντεο που παρατίθεται στην αρχή της καταχώρησης είναι της Νορβηγίδας σοπράνο εξαιρετικής αοιδού Sissel Kyrkjebø , ονομάζεται “ Soria Moriain” κι αναφέρεται στον μύθο του Soria Moria Castle. εμπεριέχεται δε στο άλμπουμ της του 1989

gl_5_thumb.gifΓια το νορβηγικό παραμύθι “Soria Moria Castle” αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα ή και το ίδιο το τραγούδι:

http://www.northvegr.org/lore/popular/086.php ή κι αλλιώς:

Go to source web page: Northvegr – Popular Tales From the Norse

Από μένα για σας, με την αγάπη μου blovekiss

Όλοι μαζί, μια αγκαλιά!!Κατά το βραδάκι μοναχά, λόγω ζέστης


Have-A-Great-Day-Angel-And-Sun

Port Arthur, Tasmania: Η“Old prison” της Judith Wright και το νησί των νεκρών


      Στην αρχή, ήταν το ποίημα “Old prison”  της Αυστραλής ποιήτριας Judith Wright. Είχα από καιρό στο νου μου να διαβάσω και πάλι κάτι δικό της και διάλεξα αυτό. Ήξερα ότι θα μου ήταν δύσκολο, όπως και μου είναι, μιας και δεν κατέχω τόσο καλά την αγγλική την γλώσσα και η δικιά της γραφή είναι τόσο γιομάτη από σύμβολα και ιδιωματισμούς και  ούτε έχω βρει ως τα τώρα ποιήματά της να έχουν αποδοθεί στην γλώσσα μας. ‘Όμως, με είχε τόσο γοητεύσει από τα άλλα της, οπότε και το προχώρησα. Και μετά, ήταν το ποίημά της που με ρούφηξε. Με τάραξε με το περιεχόμενό του και με γοήτευσε με τον τρόπο και την δύναμη της γραφής του. Τραγικό στο περιεχόμενο, σκοτεινό σαν την κόλαση που φτειάχνουν οι ανθρώποι, κι απ’ την άλλη τόσο υπέροχο στους συμβολισμούς και τις δυνατές εικόνες του. Κι είπα να τα μοιραστώ όλα τούτα εδώ.

      Και, τα λέω αυτά, γιατί, σαν το ξεκίνησα το ποίημα, βρέθηκα να ψάχνω και να αναζητώ ποια ιστορία, ποια γεγονότα του παρελθόντος κρύβονταν πίσω και αναμεσίς των λέξεών του. ’Έτσι, κι από το ποίημα έφτασα στο Port Arthur της Tasmania, σε αυτό το ποινικό κολαστήριο που ήταν ως το 1877 η φυλακή της “εσχάτης λύσης” για τους κατάδικους, και στο οποίο σιωπηρά αναφέρεται η ποιήτρια με το ποίημά της. Σε μια φυλακή, σαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, ας πούμε, μοναχά που εδώ δεν τους σκότωναν οι Ναζί για να τους κάνουν σαπούνια. Εδώ, οι Βρετανοί ήταν που τους σκότωναν, μα αλλιώτικα. Αλλά, τους σκότωναν! Και, μετά, τους θάβαν’ στο νησί των νεκρών..Γλύτωσαν, βέβαια, εδώ, και μερικοί..Όχι εκείνοι που τους στέλναν’ αλλού να τους κρεμάσουν αλλά εκείνοι οι λίγοι που αντέξαν.. .Όμως, και αυτό το κολαστήριο του  Port Arthur συν άλλα εννιά παρόμοιά του στην Αυστραλία, κατέληξε να κηρυχθούν, όπως και τα  άλλα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών Ναζί, μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο και εξαιρετικά προσοδοφόρα για το Κράτος και την ντόπια Κοινωνία ως αξιοθέατα  και τόποι συγκέντρωσης τουριστών. Μάλιστα..

      Αν δεν έχει ένας τόπος να επιδείξει στην Ιστορία του κάτι το Ωραίο και Καλό, τότε δείχνει αυτό που έχει, τις φυλακές και τα κολαστήριά του..Αυτά και κάνουν σημαία τους.. Εδώ, οι γείτονές μας έκαναν σημαία τους τον ματοβαμμένο και παλουκομπήχτη Κόμη Δράκουλα κι είναι γιατί άλλη ιστορία δεν είχαν ως λαός. Μετά ειπώθηκαν Δάκες αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία….

      Οι Βρετανοί, όμως, ως οι τότε αποδιωγμένοι κατάδικοι από την Μ. Βρετανία, και πρώτοι έποικοι των νησιών της Τασμανίας μαζί με τους αξιωματούχους, τους δεσμοφύλακες  και τα λοιπά στρατιωτικά σώματα, βρήκαν στους τόπους που επέδραμαν και εποίκησαν, τους ιθαγενείς Αβοριγίνες (Aboriginals ). Ένα λαό με ιστορία και πολιτισμό από τους ανιστόρητους χρόνους, ίσως τον παλαιότερο λαό της γης. Και, τους πετσόκοψαν. Στην Τασμανία υπήρχαν 5000 έως και 10.000 Αβοριγίνες, σήμερα έχουν απομείνει στο νησί μόλις 300. Τους περισσότερους απ’ αυτούς οι Καταχτητές αξιωματούχοι και μη Βρετανοί τους μακέλεψαν, άλλους τους εξανδραπόδισαν ή τους εκτόπισαν σε άλλα νησιά, τους έκαναν δούλους τους έχοντάς τους ως res,  κι όσους απομείναν, τους εξολόθρευσαν οι αρρώστειες και τα μικρόβια που έφεραν οι δυτικοί…

glover(1)

Ένας πίνακας του Βρετανού ζωγράφου John Glover (1767-1849) που αποθανατίζει σκηνές της καθημερινότητας των απομεινάντων Αβοριγίνων στην Τασμανία. Όταν πέθανε το 1849, είχαν απομείνει μοναχά 40 στο νησί..

      Η σχεδόν εξάλειψη του ιθαγενούς πληθυσμού από τους Βρεττανούς, στην Τασμανία, διατεταγμένη σ’ ένα καιρό μάλιστα, επίσημα από τον κυβερνήτη του νησιού George Arthur (1824-1830) έχει περιγραφτεί από ορισμένους ιστορικούς ως πράξη γενοκτονίας. Μέχρι το 1879 είχαν, δεν είχαν ξεμείνει ζωντανοί  μόλις 40 Αβοριγίνες στο νησί.. Κάπως έτσι, άλλωστε τους σκοτώναν και οι Αυστραλοί ή τους κλείναν’ μετά στα δικά τους στρατόπεδα συγκέντρωσης για να τους εκπολιτίσουν..Τελικά, μόλις πρόσφατα, στις μέρες μας, οι Αυστραλοί και οι Τασμανοί άρχισαν να αποδέχονται την ύπαρξή τους στον τόπο τον δικό τους που οι ίδιοι με την βιά κατέλαβαν..Κι ακόμη,  όχι ισότιμα. Κακίες μου;;Αλήθειες, πάντως, είναι

     Τουλάχιστον, λέω, ας υπάρχουν κι αυτοί οι καταραμένοι τόποι, για να διδάσκει η ιστορία τους, στους τωρινούς και τους επερχόμενους  το : Ποτέ ξανά! Ας υπάρχουν, όπως και το ποίημα της Judith Wright φτειάχτηκε και υπάρχει,  για να δείχνουν σε μας, τους ανθρώπους, όσα δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξανασυμβούν..για να λεγόμαστε και να είμαστε άνθρωποι.

1.-blu_thumb.gif

      Ας ξεκινήσω εδώ, ανάστροφα. Από την ιστορία του τόπου και ας καταλήξω στο ποίημα. Δείτε το Port Arthour  της Tasmania, σήμερα:

Whole-site-aerial

Στο μπρος μέρος φαίνονται οι ερειπωμένες εγκαταστάσεις των Φυλακών, στο νησάκι επάνω αριστερά, το νησάκι των νεκρών.

ariel_site01Port Arthur

Κι εδώ, η θέα του Port Arhur από την θάλασσα. Eιδυλλιακός τόπος δεν μοιάζει, έτσι, όπως ξετυλίγεται στο πράσινο;

1-View-from-North-1860

Κι εδώ, σ’ αυτήν την εικόνα του έτους 1860, το Πορτ Άρθουρ στις δόξες του, ως ποινικό κολαστήριο και του διαβόλου τόπος

1. blu

374_w

      Δυο λόγια για τον τόπο, την Τασμανία: Η Τασμανία, αλλιώς «Tassie», είναι ένα νησί 240 χιλιομέτρων που βρίσκεται στα νότια της Αυστραλίας. Είναι ένα από τα ομόσπονδα κρατίδια (πολιτείες) της Αυστραλίας, που περιλαμβάνει το κυρίως νησί με πρωτεύουσα το  Hobart και τα γύρω του άλλα 334 μικρονήσια.. Οι δυτικοί πρωτάκουσαν τον Νοέμβρη του 1642 για το νησί από ένα Ολλανδό εξερευνητή, τον Άμπελ Γιανσζόον Τάσμαν (Abel Janszoon Tasman,‘ Αμπέλ Τάσμαν που πρωτοπήγε ως Ευρωπαίος τότε εκεί και το ονόμασε Van Diemen’s Land από το όνομα του χορηγού της εξερευνητικής αποστολής. Το νησί το κατοικούσαν από 40.000 περίπου χρόνια πριν, οι Αβορίγινες, που στην συνέχεια σχεδόν εξαλείφθηκαν, όπως αναφέρω πιο πάνω..

Το 1803 το νησί εποικήθηκε από Βρετανούς κατάδικους με τους φρουρούς και τους αξιωματούχους τους. Και ιδρύθηκαν σε αυτό το τόπο και στο νησί, στην άκρια του τότε γνωστού κόσμου, πολλές φυλακές- ποινικά κολαστήρια που γιόμιζαν από τους καταδικασμένους στην Μεγάλη Βρεττανία που ξαποστέλνονταν εκεί. Το 1825 ο τόπος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη αυτοδιοικούμενη  αποικία. Το 1825 εγκρίθηκε το  σύνταγμά του και άλλαξε το όνομα του τόπου σε Τασμανία, από το όνομα του Ολλανδού που πρωτοβρήκε το νησί. Το 1901, ο τόπος (το κυρίως νησί με τα άλλα μικρονήσια του) ανακηρύχθηκε ομόσπονδο κράτος της Αυστραλίας.  75.000 κατάδικοι στάλθηκαν σε αυτή την γη μέχρι το 1877 που έκλεισαν οι φυλακές. Αιματοβαμμένη η ιστορία του τόπου, διαβόητος τόπος βασανιστηρίων. Κόλαση επί της γης, τον αποκαλούσαν. Σήμερα, οι Τασμανοί τον προπαγανδίζουν ως τόπο αναγέννησης. Μπορεί και νάναι ή να γίνει..Πάντως, λεν’ τα φαντάσματα των αδικοχαμένων, εξακολουθούν ακόμη να εμφανίζονται στα ερείπια των φυλακών του Port Arthur.. Τα έκαναν, βέβαια, και αυτά, οι Τασμανοί,  αξιοθέατα μαζί με τα άλλα.

Κι όπως κι  ο ποιητής τους,  ο Oodgeroo Noonuccal, έλεγε :

 «Let no-one say the past is dead, the past is all about us and within»

Η Ιστορία του Port Arthour της Τασμανίας ως ανδρικής ποινικής φυλακή για παιδιά και ενήλικες.

Το Port Arthour  το 1830 ξεκίνησε να υπάρχει ως μικρός σταθμός ξυλείας. Δεν άργησε να μεταμορφωθεί ως τρομερός τόπος ποινικής φυλακής για άντρες και παιδιά, μετά τις φυλακές του νησιού Νόρφλοκ(Norfolk) που ήταν αβάσταχτης σκληρότητας και για πιο επικίνδυνους κατάδικους. Από το 1788  η Μ. Βρεττανία αδυνατώντας να εκτοπίσει τους καταδίκους της στην Αμερική λόγω του Πολέμου για την ανεξαρτησία της, τους μετέφερε ,από τότε και μετά, στις Αυστραλιανές αποικίες και στις φυλακές του νησιού του Νόρφολκ και της Τασμανίας. Οι κατάδικοι κατέφθαναν στο Port Arthour με πλοία

convicts transported to australia

κατάδικοι μεταφερόμενοι με πλοία στο Port Arthour

απευθείας από την Μ. Βρετανία κατά εκατοντάδες. Πολλοί απ’ αυτούς πέθαιναν από τις κακουχίες στο μακρύ ταξίδι πριν φτάσουν. ‘Άλλοι πνίγονταν μαζί με το πλοίο σαν ναυαγούσε. Και, τα ναυάγια ήταν πολλά.. Άλλους, τους έστελναν στο Νόρφολκ. Από το 1834 έφτειαξαν ξεχωριστές φυλακές για τους εφήβους και τα παιδιά. Σκληρές και απάνθρωπες οι φυλακές τους.. Είχαν ήδη φτειάξει και Εκκλησία, και εκκλησιάζονταν. Από το 1840 και μετά φτειάξαν’ στις φυλακές τα ξεχωριστά κελιά και βέβαια ένα νοσοκομείο για τους άρρωστους αλλά κι ένα άσυλο για όσους τρελλαίνονταν ή ονόμαζαν τρελλούς.  Ειδικά από τότε και μετά που έγιναν τα χωριστά κελιά, ο τόπος ονομάστηκε και επίσημα κόλαση!! Όσους, πλέον, κατάδικους δεν κατάφερναν οι φύλακες να «σπάσουν» στο Νόρφολκ, τους έστελναν για «τελική» επεξεργασία στο νησί της Τασμανίας, στο Port Arthour. Ετσι απαλλασσόταν το Κράτος της Μ. Βρετανίας από αυτούς και το νησί αυτό, στο λιμάνι του Πορτ Αρθουρ έγινε και επίσημα το κολαστήριο της «έσχατης λύσης».

Στην αρχή, έφτιαξαν οι ίδιοι οι κατάδικοι πρόχειρες παράγκες για να προστατευθούν από το τσουχτερό κρύο,  όπου και μέναν μαζικά σε αυτές. Κι έπειτα, οι ίδιοι οι κατάδικοι φτειάξαν με τα χέρια τους τις γρανιτένιες φυλακές τους. Και, πιο μετά, τα χωριστά κελιά για τον καθένα τους.

Τρόπος διαφυγής από το νησί δεν υπήρχε. Ο θάλασσα γύρω από το λιμάνι γιομάτη από καρχαρίες, παγωμένη, με βράχια κοφτερά και πανύψηλα (πάνω από 300μ) οι πέριξ ακτές (δείτε εικόνες) και σπηλιές – ρουφήχτρες πάνω στην ξηρά, στα βράχια και κάτω από την θάλασσα. Μια στενή και μοναδική λωρίδα στεριάς, το Eaglehawk, που επικοινωνούσε με την ενδοχώρα της Τασμανίας, φυλασσόταν νυχθημερόν από τους Βρεττανούς στρατιώτες και τα αιμοβόρα σκυλιά τους.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

   Οι κατάδικοι δούλευαν συνεχώς και κάτω από αβάσταχτες συνθήκες. Έσπαζαν γρανιτένιες πέτρες στα λατομεία για τα κτίσματα, τα έχτιζαν, έκοβαν δέντρα… Ειδικά, μάλιστα, με την τελευταία εξαναγκαστική βαρειά εργασία τους, έφεραν μεγάλα έσοδα στην Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι το 1833 είχαν ολοκληρώσει το στρατόπεδο με τους πυργίσκους της φρουράς στον λόφο. Σήμερα, κάνουν ανασκαφές για να βρουν τα απομεινάρια εκείνης της πρώτης περιόδου, ώστε να τα κάνουν και αυτά αξιοθέατα.

       Στην περιοχή του  Πορτ Αρθουρ, κτίστηκαν περισσότερα από 30 κτίρια, ερείπια τώρα και πολλά ήδη στις μέρες μας ανακαινισμένα από μέρη των φυλακών ως τα σπίτια της εποχής που χρονολογούνται από την ίδρυση της φυλακής το 1830 μέχρι το κλείσιμό της το 1877. Την ξανάνοιξαν, βέβαια, την φυλακή αυτή, στο β’ παγκόσμιο πόλεμο όπου φυλάκισαν γύρω στους 500 Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου..Δεν έμαθα αν γύρισε κανείς τους πίσω..Κατά τη διάρκεια της περιόδου λειτουργίας της, περίπου 12.500 κρατούμενοι εκτίσανε ποινές και για πολλούς ήταν μια ζωντανή κόλαση.

    Η κύρια φυλακή των καταδίκων, γνωστή ως Penitentiary, βρίσκεται μπροστά στην προκυμαία και ολοκληρώθηκε το 1844. Στην πρώτη δεκαετία του λειτουργούσε ως σιτοβολώνας και αλευρόμυλος. Τον αλευρόμυλο τον κινούσαν για να λειτουργήσει  24 κατάδικοι με την δύναμή τους μοναχά..

treadmill

A treadmill in England. In Australia, convicts were 24, naked from the waist up.

                                      Πως να μην καταντήσουν φαντάσματα μετά;

Τα ξεχωριστά κελιά ( Τhe separate cells) 

      Το κτίριο Penitentiary ήταν τετραώροφο, ύψους 75 μέτρων. Οι δυο κάτω όροφοί του μετατράπηκαν σε 136 μονά κελιά και σε κοιτώνες για 513 κατάδικους. Η «μοντέρνα» φυλακή του Penitentiary όπως και ενός γειτονικού της κτιρίου, βασίστηκε στην ιδέα που είχαν στην Μ. Βρετανία οι William Crawford και του Joshua Jebb. Σύμφωνα με αυτήν, οι κατάδικοι έπρεπε να αποκτήσουν ξεχωριστά o καθένας τους, μεμονωμένα κελιά, να ονομάζονται με αριθμούς και όχι με τα ονόματά τους, να φορούν μάσκες στο κεφάλι τους και, κυρίως, να ζουν σε απόλυτη ησυχία. Οτι μόνον έτσι θα συμμορφώνονταν και θα μετάνιωναν για τα εγκλήματά τους.. Επίσης , ότι έτσι θα τους «έσπαγαν» ενώ στις άλλες φυλακές και με την σωματική βάσανο, τους σκλήραιναν πιο πολύ..Α! Τους επέτρεπαν- δεν ξέρω να πω κάθε πότε- και να ασκούνται, βγαίνοντας σε επίσης απομονωμένο χώρο (ανακαινίστηκε ομορφοφτιαγμένος  και αυτός- δεν βρήκα  φωτογραφία του πριν), όπως και να πηγαίνουν στην εκκλησία αλλά μέσα σε κλειστά ερμητικά κουτιά κλεισμένοι και μακρυά από όλους τους άλλους..

      Δηλαδή, από τότε το 1840 και με τις ιδέες αυτές, σηματοδότηθηκε η αρχή για την αλλαγή της ποινικής μεταχείρισης, από την σωματική βία με τις βουρδουλιές, τις σιδεροδέσμιες περιβολές στα πόδια και στα χέρια κλπ,  στην ψυχολογική βία ως μέθοδο τιμωρίας,  δήθεν σωφρονισμού. Το άσυλο για τους παράφρονες, τυχαία το’ χτισαν δίπλα στα κελιά αυτά , λέτε;

      Ετσι, έκλεισαν τους κατάδικους, τον καθένα τους στο δικό του κελί εμβαδού 136 τετραγωνικών μέτρων, τους φόρεσαν ολουνών κουκούλες μόνιμες και τους κλείδωσαν στην σιωπή. Μέχρι που οι φύλακες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με τα χέρια για να μην ακούγονται, μέχρι που, λένε, φορούσαν παντούφλες, για να μην ακούν τα βήματά τους οι κατάδικοι.. Αυτό ήταν το λεγόμενο σύστημα σιωπής «‘Silent System’  Κάτι σαν τα «λευκά» κελιά απομόνωσης της Μπάαντερ-Μάινχοφ στην Γερμανία, μου’φερε στον νου, ο,τι διάβασα.. Μόνο που αυτά εδώ της φυλακής του νησιού, δεν είχαν φως, ούτε στοιχειώδες εύρος, ούτε τουαλέτα, ούτε καν εξαερισμό..Μερικά τα ανακαίνισαν- ομορφοφτιάχνοντάς τα επίσης- δείτε τα-, άλλα δείτε τα όπως ήσαν παλιά.. Οι περισσότεροι κατάδικοι ανέπτυξαν ψυχικές αρρώστειες από την απουσία του φωτός και του ήχου..Δείτε τα στις φωτογραφίες μαζί με τα άλλα ακόμη ερειπωμένα κτίσματα της φυλακών:

two-prisoner-cells-in-the-main-penitentiary-building-1857-port-arthur-historic-site-tasmania-australia-note-that-each-cell-is-barely-big-enough-for-a-cot-and-there-was-no-heating-i

δυο απ’ τα «ξεχωριστά» κελιά στο port-arthur, χτίστηκαν το 1857,  Τι χωράει το καθένα τους; Εκείνη η σιδεριά στήριζε το ταβάνι για τ’ άλλα του πάνω ορόφου.Αυτά έχουν παράθυρα.Τα υπόλοιπα, τα εσωτερικά, όχι

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

         Επίσης , άλλη μέθοδος τιμωρίας, ήταν η στέρηση φαγητού. Όποιος ήταν υπάκουος,, είχε φαγητό και καπνό..Οι άλλοι , όχι. Ο κατάδικος  J.F Mortlock έγραψε το 1864:

«All the evil in his nature (and who is without any) had been developed and nourished by harsh and cruel treatment, kindling, perhaps, a revengeful feeling against all mankind – a feeling, often the cause, in Australia at a future period, of the barbarous murder of innocent individuals.»

 “ In many ways Port Arthur was the model for many of the penal reform movement, despite shipping, housing and slave-labour use of convicts being as harsh, or worse, than others stations around the nation.”Wikipedia

και καθ’ όσον αφορά στην ανακήρυξη των φυλακών του Port Arthur ως μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο το 2010:

«In July 2010, a total of 11 Australian convict sites were inscribed on the UNESCO World Heritage List, five of which are found in Tasmania. The sites are recognised as «the best surviving examples of large-scale convict transportation and the colonial expansion of European powers through the presence and labour of convicts».

The Tasmanian sites are Port Arthur Historic Site and the Coal Mines Historic Site on the Tasman Peninsula; the Cascades Female Factory in South Hobart; Darlington Probation Station on Maria Island; and Woolmers and Brickendon Estates near Longford.»

1.-blu_thumb.gif

-isle-of-the-dead, Convicts were buried on the southern or lower half of the island. No tombstone or other mark were to be placed at the head of any convict graves,

      Εδώ, βλέπετε, το νησί των νεκρών ( island of deads). Βρίσκεται έξω από το λιμάνι του Πορτ Άρθουρ και εκεί μεταφέρονταν και  θάβονταν οι νεκροί των φυλακών του. Πολύ μικρό νησάκι, μια πιθαμή τόπος που όλο και το διαβρώνει η θάλασσα. 1646 κατάδικοι, λένε, θάφτηκαν εκεί, χώρια από τους φύλακες. Στην κορυφή του νησιού ταφήκαν μοναχά οι φύλακες και εκεί μοναχά υπάρχουν ταφόπλακες. Αυτός ήταν ο Κανόνας. Στην κάτω ζώνη, είναι θαμμένοι οι κατάδικοι, χωρίς ταφόπλακα, χωρίς τ’ όνομά τους πουθενά..Κι αυτός ένας άλλος Κανόνας.

1. blu

      Ας μην πω άλλα.. αλλά ας δείξω, τουλάχιστον, τις φωτογραφίες μερικών καταδίκων, κάμποσων φυλάκων της φυλακής, μα και την φωτογραφία ενός από τους μακροβιότερους και σκληρότερους διοικητές των φυλακών: τον James Boyd, Commandant of the Port Arthur prison site (1853 – 1871). ‘Ετσι, επειδή  τώρα οι Τασμανοί απολογούνται γιατί εξέθεσαν δημόσια τις φωτογραφίες των καταδίκων..Και αυτό, γίνεται στις μέρες μας. Δείτε τις:

nevinsconvicts1

1874, Πίνακας καταδίκων (photo T. J. NEVIN)

1.-blu_thumb.gif

Και δείτε τώρα και το υπέροχο ποίημα της Judith Wright » Old prison» που αναφέρεται ακριβώς σε αυτήν την φυλακή των κολασμένων σε αυτήν την ζωή, στην φυλακή του  Port Arthur της Τasmania, πολιτείας της Αυστραλίας.

The rows of cells are unroofed, 

a flute for the wind’s mouth, 

who comes with a breath of ice 

from the blue caves of the south. 

 

O dark and fierce day: 

the wind like an angry bee 

hunts for the black honey 

in the pits of the hollow sea. 

 

Waves of shadow wash 

the empty shell bone-bare, 

and like a bone it sings 

a bitter song of air. 

 

Who built and laboured here? 

The wind and the sea say 

-Their cold nest is broken 

and they are blown away- 

They did not breed nor love, 

each in his cell alone 

cried as the wind now cries 

through this flute of stone.

 Και εδώ, η «απόδοση» στην ελληνική του ποιήματος από μένα. Οποιαδήποτε υπόδειξη διόρθωσής της, δεκτή:

Οι σειρές των  ερειπωμένων κελιών

ένα φλάουτο για το στόμα τ’ ανέμου,

που’ ρχεται με παγωμένη ανασαιμιά

από τις μπλε σπηλιές του νότου

 

Ω σκοτεινή και ανταριασμένη μέρα:

Ο άνεμος σαν άλλη αγριεμένη μέλισσα

   που ψάχνει για το μαύρο μέλι*

στις σπηλιές της  κοίλης**θάλασσας

 

Κύματα σκιάς ξεπλένουν

το αδειασμένο από τα γυμνωμένα κόκκαλα κελί

κι  αυτή σαν ένα κόκκαλο τραγουδάει

ένα πικρό τραγούδι τ’ αέρα.

 

Ποιός έχτισε και δούλεψε βαριά εδώ;

     Ο άνεμος και η θάλασσα λέν’

   -Η κρύα τους φωλιά χαλάστηκε

και αυτοί  σκορπιστήκαν μακρυά-

 

 Δεν είχαν γεννήματα, ούτε αγάπη

ο καθείς  στο κελί του μοναχός

θρήνησε σαν πως και ο άνεμος τώρα κλαίει

 μέσα από αυτό το πέτρινο το φλάουτο

1.-blu_thumb.gif

Σημειώσεις: 1. black honey = μαύρο μέλι: Αναφέρεται στο ομώνυμο φυτό black honey με το επιστημονικό όνομα Melianthus comosus που φυτρώνει και εκεί  σε υψόμετρο 2.000 μέτρων από την θάλασσα και παράγει πλούσιο μαύρο νέκταρ. Τα έντομα «τρελαίνονται» για το λουλούδι αυτό και το ψάχνουν με ανυπομονησία..

2. H κοίλη θάλασσα δημιουργείται από ένα πολύ ψηλό κύμα. Το κύμα σηκώνεται σε μεγάλο ύψος και μέχρι το κατώτερο σημείο του δημιουργείται μια μεγάλη κοιλότητα. Οι ναυτικοί το ονόμαζαν » η τρύπα» της θάλασσας». Συνήθως, πρόκειται για ένα μοναχό κύμα. Μπορεί, όμως νάναι και τρία συνεχόμενα Τότε τα λένε «Τρεις αδελφές» Έχουν χαθεί καράβια και καράβια εξ αιτίας τους. Τώρα, φαντασθείτε την εικόνα που μας φέρνει η ποιήτρια. Το κύμα νάναι τόσο ψηλό που να αφήνει ορατές και λεύτερες τις σπηλιές για ψάξει μέσα τους  η μέλισσα για το λουλούδι. Τρέλα! Κι αν λάβουμε υπ όψη ότι το λουλούδι αυτό το συναντάμε σε υψόμετρο 2.000 μέτρων… Ε! Το κύμα το τεράστιο είχε αδειάσει την θάλασσα μπροστά του..Και, να η Κόλαση!

Οι πηγές μου, αν θέλετε επιπρόσθετες πληροφορίες:

http://judithwrightcentre.com/who-was-judith-wright

judith-wright-01

judith Wright (31/5/1915 – 25/6/2000). H Μεγάλη Αυστραλή ποιήτρια

http://nationalunitygovernment.org/content/tasmania-timeline-history-first-nations-people

https://www.wikiwand.com/en/Colony_of_Tasmania

http://www.tasmaniatopten.com/lists/significant_events.php

http://www.convictcreations.com/history/punishments.html

http://www.portarthur.org.au/

http://www.nla.gov.au/events/doclife/brady.html

http://www.abc.net.au/news/2011-06-04/century-old-port-arthur-prison-diary-found/2745462

http://www.thefamouspeople.com/profiles/judith-wright-107.php

Alfred Bock & Thomas Nevin at Port Arthur 1860s

https://thomasnevin.com/archives/, http://portarthur.org.au/history/

Ishi : Ο τελευταίος επιζήσας της ινδιάνικης φυλής των Yahi


     Ο Ishi: Γεννήθηκε, άγνωστο πότε,  περίπου στα 1861 και πέθανε στις 25 Μαρτίου του 1916.  Όταν οι επιστήμονες ανθρωπολόγοι τον ρώτησαν τ’ όνομά του, αυτός απάντησε :“I have none, because there were no people to name me” “ Δεν έχω κανένα (όνομα) γιατί δεν υπήρχαν άνθρωποι να με ονομάσουν”

Και, λέγοντας άνθρωποι, εννοούσε, ότι κανείς Yahi δεν είχε ποτέ μιλήσει το όνομά του. Έτσι, ο καθηγητής της ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Μπερκλεϋ, Alfred Kroeberτου έδωσε το όνομα Ishi, που σημαίνει άνθρωπος (ya= πρόσωπο, και hi=είναι στην γλώσσα των Yana, της ευρύτερης ομάδας ινδιάνικών φυλών που ζούσαν στην περιοχή που στο νοτιότερο άκρο της υπήρχε η εξαφανισμένη φυλή των Yahi. ( Για τις άλλες σημασίες της λέξης Ishi, δείτε στα σχόλια παρακάτω).

Ishi_portrait.jpg

     Αυτός ήταν ο τελευταίος επιζών της ινδιάνικης φυλής των Yahi της ευρύτερης ομάδας φυλών των  Yana του κράτους της California των Η.Π.Α. ευρέως αναγνωρισμένος στην εποχή του ως ο τελευταίος “wild Indian» στην Αμερική, που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του εντελώς έξω από την κουλτούρα της σύγχρονής του εποχής.

        Ήταν στα πενήντα του χρόνια,  όταν εμφανίστηκε στην πόλη Oroville που βρίσκεται στους σημερινούς πρόποδες  του  Lassen Peak, του όρους Lassen, επίσης γνωστού ως  Wa ganu p’a

 1. blu

Το ιστορικό της εμφάνισης του Ishi  το 1911 στο σύγχρονο κόσμο

Mount-Lassen.jpg

        Ήταν τα ξημερώματα της 29ης Αυγούστου του 1911,  όταν τα γαυγίσματα των σκυλιών ξύπνησαν τους κοιμισμένους  σφαγείς, στο σφαγείο που ήταν στο τέλος του καπνισμένου ακόμη από τις φωτιές, δάσους, κοντά σε Oroville της  Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Εκείνοι  έσπευσαν να δουν τι συμβαίνει. Σαν είδαν ότι τα σκυλιά τους είχαν επιτεθεί σε έναν άνθρωπο, καθώς εκείνος προσπαθούσε να κλέψει κρέας, τα ανακάλεσαν. Κατάπληκτοι κοίταξαν μετά τον τρομαγμένο άνθρωπο:

ishi_15.jpg  Ήταν ένας άντρας γύρω στα πενήντα, άγριος ινδιάνος,  σκελετωμένος από την πείνα, με τα μαλλιά του καμένα μέχρι το κεφάλι του, γυμνός  εξόν από  τα κομμάτια ενός πανάρχαιου τραχύ βαρειού υφάσματος που φορούσε γύρω από τους ώμους του, σαν κάπα. Ήταν μέσου ύψους, τα μακρυά οστά του οδυνηρά εμφανή, ήταν ίσια, ισχυρά, και όχι βαριά, το δέρμα του είχε χρώμα λίγο πιο ανοιχτόχρωμο σε τόνο, από του χαλκού, χαρακτηριστικό των Ινδιάνων. Τα μαύρα μάτια ήταν ανήσυχα και επιφυλακτικά αλλά μεγάλα και τοποθετημένα σε ένα ευρύ πρόσωπο. Το στόμα του ήταν γενναιόδωρο και ευχάριστα διαμορφωμένο.

     Ο τοπικός σερίφης τον έκλεισε σε ένα κελί και μιας και δεν μιλούσε την αγγλική γλώσσα ή άλλη γνωστή τους γλώσσα, έφεραν σε αυτόν άλλους ιθαγενείς ινδιάνους που μιλούσαν τις ινδιάνικες διαλέκτους για να προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν μαζί του, αλλά εις μάτην. Τα νέα για την ύπαρξή του έγιναν ευρύτερα γνωστά, κόσμος συνέρρεε από περιέργεια για να τον δει και ο τύπος άρχισε να γράφει γι’ αυτόν.

       Έτσι, έμαθαν και οι καθηγητές της ανθρωπολογίας Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman του μουσείου ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ,  γι αυτόν. Και ήταν ο καθηγητής Waterman που αυθημερόν και κατ’ εντολή του AlfredYahi-translator-Sam-Batwai-Alfred-L.-Kroeber-and-Ishi-photographed-at-Parnassus-in-1911.-Image-courtesy-of-UC-Berkeley-Phoebe-Hearst-Museum-of-Anthropolog.jpg Kroeber, που ήταν ο διευθυντής του μουσείου, ταξίδεψε στο Oroville και πήγε και τον βρήκε στο κελί του, ντυμένο ακόμη με την ποδιά των σφαγέων των ζώων που του είχαν φορέσει για να καλύψουν την γύμνια του.  Στον τρομοκρατημένο Ishi προσπάθησε ο καθηγητής να του μιλήσει και μετά από μέρες τα κατάφερε με την λέξη “Siwini” που σημαίνει yellow pine (κίτρινο πεύκο) όπου ο Ishi αντέδρασε αναγνωρίζοντάς την.

Ο καθηγητής τότε κατάπληκτος διεπίστωσε ότι ο άγριος αυτός Ινδιάνος ήταν της φυλής Yahi που επιστεύετο ότι ήταν ήδη εξαφανισμένη. ‘Εστειλε γράμμα στον Alfred Kroeber, όπου μεταξύ άλλων του είπε:

     «This man (Ishi) is undoubtely wild.He has pieces of deer in place of ornaments in the lobs of his ears and a wooden plug in the septum of his nose. He recognizes most of my Yana words and a fair proposition of his own seem to be identical (with mine)…I think I get a few endings that don’t occur in Nothern Yana I ever heard in my life.He will be a spledid informant, especially for phonetics, for he speaks very clearly…..He has a yarn to tell about his woman, who had a baby on her back and seems to have drowned, except that is so cheerful about it…

       Σημείωση γράφουσας: Η περιγραφή του Ishi  όσο και το περιεχόμενο της επιστολής  του Waterman προέρχονται από το βιβλίο της  Theodora Kracaw Kroeber Quinn,   συζύγου του καθηγητή Alfred Kroeber και μητέρα της διάσημης συγγραφέως Ursula K. Le Guin , το οποίο έχει τον τίτλο Ishi in Two Worlds: a biography of the last wild Indian in North America. 1961. Berkley Books.

    ishi-in-loin-cloth-with-bow-copy.jpg ‘Ετσι, ο μοναδικός στο είδος του, ιθαγενής ινδιάνος της εποχής της λίθινης εποχής μεταφέρθηκε στο μουσείο Ανθρωπολογίας του Μπέρκλεϊ και εκεί ο Alfred Kroeber του έδωσε το όνομα Ishi. Τον έχρισαν βοηθό έρευνας και έγινε για τους καθηγητές του μουσείου, Alfred Kroeber και Τhomas Talbot Waterman, το ζωντανό “μουσειακό”αντικείμενο της μελέτης τους, καθ’ όσον αφορά στην γλώσσα του, στα ήθη και τα έθιμα αλλά και στο ιστορικό της εξαφάνισης της φυλής του ως και της οικογένειάς του. Του παρεχώρησαν για να μείνει ένα μικρό διαμέρισμα στο γειτονικό κτίριο της παλιάς νομικής σχολής και αργότερα λόγω του οτι αρρώσταινε συχνά – πυκνά γιατί ο οργανισμός του ήταν παρθένος και το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν είχε ανοσία και εβάλλετο συνεχώς από τους ιούς και τα μικρόβια των ανθρώπων του σύγχρονου πολιτισμού, έμεινε στο σπίτι του Waterman μέχρι που πέθανε στο νοσοκομείο από φυματίωση Έζησε κάτι περισσότερο από τέσσερα χρόνια από την αναγκαστική εμφάνισή του στην κοινωνία των λευκών, τον Μάρτιο του 1911..

     Στις 7/9/1911 η εφημερίδα New Times  είχε γράψει στο πρωτοσέλιδό της : {“Οι ανθρωπολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας ανακοίνωσαν ότι έχουν βρει «το πιο αμόλυντο αυτόχθονα του τότε γνωστού κόσμου.» Έχουν ληφθεί από τον ίδιο, για τα φωνογραφικά αρχεία, πάνω από 300 λέξεις της γλώσσας του, και αναμένουμε να εξαντλήσει το λιγοστό λεξιλόγιό του, μέσα σε μια εβδομάδα ή περίπου”}

     Αφού ο Ishi πέθανε,  οι φίλοι του δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την αυτοψία  του από τους ιατρούς  του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια οι οποίοι., παραβιάζοντας τα έθιμα των ινδιάνων σύμφωνα με τα οποία η σορός έπρεπε να μείνει απείραχτη, αφαίρεσαν τον death mask of Ishi, U.C. Regents, Donor Alfred L. Kroeber, Photographerεγκέφαλό του για να τον μελετήσουν και το σώμα του αποτεφρώθηκε. Ο εγκέφαλος του Ishi παρέμεινε ως αντικείμενο μελέτης στο Ινστιτούτο Smithsonian  μέχρι την 10/8/2000, οπότε και τον παρέλαβαν οι απόγονοι των ινδιάνικων φυλών Redding Rancheria και Pit River σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του Εθνικού Μουσείου για την αμερικοινδιάνικη Πράξη του 1989.

http://history.library.ucsf.edu/ishi.html#remains

1. blu

Οι λόγοι της εξαφάνισης της φυλής Yahi του Ishi και η τραγική ιστορία του ίδιου και της οικογένειάς του

      Το 1865 ο Ishi και η οικογένειά του δέχτηκαν την επίθεση στην περιοχή Three Knolls, στην οποία 40 άντρες από την φυλή του σφαγιάστηκαν. Παρά το γεγονός οτι επιβίωσανP07733 33 Yahi καταφέρνοντας να δραπετεύσουν, στην συνέχεια, οι κτηνοτρόφοι σκότωσαν τους μισούς από τους επιζώντες. Οι τελευταίοι επιζήσαντες , μεταξύ αυτών και η οικογένειά του Ishi , πήγαν και κρύφτηκαν για τα επόμενα 44 χρόνια, οπότε και επιστεύετο οτι η φυλή τους των Yahi είχε εξαλειφθεί.

Πριν την εποχή (1848-1855) του California Gold Rush (κυνηγιού του χρυσού στην Καλιφόρνια, ο αριθμός της φυλή των Yahi αριθμούσε  τα 404 άτομα στην Καλιφόρνια  ενώ ο συνολικός πληθυσμός των ινδιάνικων φυλών yana αριθμούσε τα 2.997 άτομα.

Ο πυρετός του χρυσού έφερε περίπου 300.000 εργάτες ορυχείων και εποίκων στην βόρεια Καλιφόρνια και έγινε η αιτία της γενοκτονίας των ιθαγενών ινδιάνικων πληθυσμών με τουλάχιστον επίσημα καταγεγραμμένους 100.000 νεκρούς  ινδιάνους μεταξύ των ετών 1848 και 1868. Από την ανεξέλεγκτη εξόρυξη του χρυσού, τα ψάρια των ποταμών ψόφησαν και τα αποθέματα νερού καταστράφηκαν. τα ελάφια – κύρια πηγή φαγητού για τους Ινδιάνους- εγκατέλειψαν την περιοχή.Οι έποικοι έφεραν νέες ασθένειες που αποδεκάτισαν όσους ινδιάνους είχαν απομείνει ζωντανοί. Οι Ινδιάνοι της βόρειας Yana κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν ενώ οι  πληθυσμοί της Κεντρικής και νότιας ομάδας τους –όπου οι Yahi- εμειώθηκαν δραματικά.

Όσοι ινδιάνοι απέμειναν ζωντανοί, πεινασμένοι καθώς ήσαν και ψάχνοντας για τρόφιμα, ήρθαν σε σύγκρουση με τους νιόφερτους εποίκους. Τότε οι άποικοι αποφάσισαν και πριμοδότησαν με 50 σεντς ανά τριχωτό ινδιάνικης κεφαλής και με 5 δολλάρια για κάθε κεφάλι τους, για κάθε εκτέλεση ινδιάνων που έκανε ο οποιοσδήποτε!!

Και η φρικτή δολοφονία και γενοκτονία των ιθαγενών Ινδιάνων της Καλιφόρνια άρχισε και τελειωμό δεν είχε.

Στα τέλη του 1908,  στον καταυλισμό της οικογένειας του Ishi, ήρθε μια ομάδα από ανθρώπους που έλεγχαν την περιοχή για τυχόν επιζώντες ινδιάνους. Στον καταυλισμό ήταν δυο άντρες, μια μεσήλικη γυναίκα, η ηλικιωμένη θεία του, η  μικρή του αδελφή και η μητέρα του που ήταν άρρωστη  και δεν μπορούσε να φύγει, όποτε καλύφθηκε με τις κουβέρτες για να μην την εντοπίσουν.. Οι τρεις πρώτοι μπόρεσαν να ξεφύγουν από την λεηλασία που επακολούθησε, η μητέρα του πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του και η αδελφή του και ο θείος του δεν γύρισαν ποτέ.. Ο Ishi στην συνέχεια απόμεινε μοναχός και ζούσε στα δάση κρυμμένος μέχρις ότου απελπισμένος και πεινασμένος εμφανίστηκε στο σφαγείο το 1911

Ο Richard Burrill , ανθρωπολόγος,  αποκάλυψε αναφορικώς με την ανακάλυψη του Ishi ότι “Το 1865, κοντά σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία του Μαύρου Βράχου της περιοχής των Yahi, τα νερά του ποταμού Mill Creek γίνηκαν κόκκινα από το αίμα των σφαγμένων Yahi”  ..”Ο αγώνας για  τον Ishi,» γράφει ο Burrill  στο βιβλίο του “Ishi’s Return Home” , «ήταν πώς να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα και τους δαίμονες του παρελθόντος του, ιδιαίτερα όταν το 1908 πήγαν στο κάποτε χωριό του, όπου είχε δολοφονηθεί η οικογένειά του και εκεί ¨άκουσε τα μέλη της οικογένειάς του να τον καλούν”

1. blu

          Για την ζωή του Ishi, την εμφάνισή του το 1911 και την εξαφάνιση της φυλής του, γυρίστηκε το 1992 ενα φίλμ με πρωταγωνιστές τον Graham Greene  ως    Ishi και τον  Γιον Βόιτ ως τον ανθρωπολόγο Alfred L. Kroeber . Τίτλος της :The Last of His Tribe – 1992

1. blu

2.BIBLIA_Πηγές, σχόλια

1) Η λέξη Ishi έχει και άλλη σημασία:

Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικά εβραϊκά ονόματα, που κατά λάθος έγινε μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Ishi.  τα Ishi Ι (אישי) και Ishi II (ישעי) τα οποία και επεξεργαζόμαστε ξεχωριστά.

α)Η λέξη Ishi είναι ταυτόσημη με τη φράση «Ο σύζυγός μου» (κυριολεκτικά «ο άνθρωπός μου»), όπως χρησιμοποιείται στη Γένεση 29:32 (και στον), 2 Σαμουήλ 14: 5 και 2 Βασιλέων 4: 1, Και αυτό γιατί η λέξη איש ( «ish) είναι μια από τις λίγες λέξεις για τον άνθρωπο:
β) Το όνομα Ιεσεί ΙΙ στην Αγία Γραφή
Αυτή η εκδοχή του ονόματος  Ishi εμφανίζεται τέσσερις φορές στην Αγία Γραφή, δύο φορές στον Ιούδα (1 Χρονικά 2:31 και 1 Χρονικά 4:20), μια φορά στον Συμεών, ως τον πατέρα των ανθρώπων που κατέστρεψαν τους Αμαλεκίτες (1 Χρονικά 4:42) και μια φορά στην Μανασσή (1 Χρονικά 5:24).
Ετυμολογία του ονόματος Ιεσεί II
Αυτό το όνομα προέρχεται από τη ρίζα-ρήμα ישע (Yasha »), που σημαίνει να διασώσετε ή να παραδώσετε.

http://www.abarim-publications.com/Meaning/Ishi.html

https://www.wikiwand.com/en/Ishi

http://www.ucpress.edu/book.php?isbn=9780520271470

https://www.wikiwand.com/en/Yana_people

2) Στην φωτογραφία απεικονίζεται ο ανθρωπολόγος Thomas Talbot Waterman (1885-1936)waterman_thomas

3) Στην φωτογραφία την τέταρτη όπου οι τρεις άντρες απεικονίζονται ο μεταφραστής των Yahi,  ο Sam Batwai,  ο Alfred L. Kroeber, and  οIshi, που φωτογραφήθηκαν στον Parnassus in 1911. Image courtesy of UC Berkeley, Phoebe Hearst Museum of Anthropology

4) Στην φωτογραφία την πέμπτη όπου η μάσκα, είναι η νεκρική μάσκα του Ishi, φωτό του 1920, Contributing Institution: UC Berkeley, Hearst (Phoebe A.) Museum of Anthropology

5) Στην φωτογραφία (studio)  portrait of Ishi (ca. 1860-1916) posed with Roland Burrage Dixon (1875-1934) of Harvard University. Dr. Dixon

6)Nels C. Nelson, Kroeber, Ethel G. Field, Arthur Poyser, Arthur Warburton, WatermanNels C. Nelson, Kroeber, Ethel G. Field, Arthur Poyser, Arthur Warburton, Waterman

7) Στην φωτογραφία του τοπίου στο κείμενο απεικονίζεται το όρος Lassen, επίσης γνωστό ως  Wa ganu p’a, ενώ κάτω οι  χάρτες της περιοχής των Yiana και ειδικότερα των Yahi

 

TehamaCoMap_thumb.jpg

Yana_lang.png

Η κόκκινη λίμνη της Laguna Colorada, Bolivia


 

laguna-colorada-bolivia-c

     Ηταν η εικόνα που με  εντυπωσίασε! Εκπληκτικός τόπος, σαν ματοβαμμένη θάλασσα τα νερά της  και πάνω της, στολίδι μοναδικό, το ανοιχτό  ροζ των φλαμίνγκος. Δεν είχα ξανακούσει γιαυτήν την λιμνοθάλασσα.

     Και σαν κοίταξα να μάθω περισσότερα έμαθα οτι ο τόπος αυτός έγινε ευρύτερα γνωστός οτι υπάρχει μόλις το 1953, όταν ιδρύθηκε το Εθνικό πάρκο της Βολιβίας! Μέχρι τότε τον ήξεραν οι ντόπιοι κάτοικοι, 50 οικογένειες όλες κι όλες, οι απόγονοι μιας αρχαίας φυλής,  της φυλής των Aymara, που έλκουν την καταγωγή τους από τους προ τους Ινκας χρόνους, από την φυλή Tiahuanacun, όπως πιστεύεται, που ήταν προγονική των Ινκας .

AymaraMotherwithBabyLaPazBoliviaaymara-new-year-bolivia-41Aymara-children

     Η Laguna Colorada είναι μια ρηχή αλμυρή λιμνοθάλασσα έκτασης 60 τετραγωνικών χιλιομέτρων που βρίσκεται στην Βολιβία στα νοτιοδυτικά της σύνορα με την Χιλή, στο οροπέδιο Altiplano πάνω στην οροσειρά των Άνδεων  σε υψόμετρο  14.000 ποδών περίπου (μεταξύ 4.200 και 6.000 μέτρων) πάνω άπό το επίπεδο της θάλασσας  και συμπεριλαμβάνεται στο Εθνικό πάρκο της Βραζιλίας, συνολικής έκτασης 1766.170 στρεμμάτων που ονομάζεται Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Abaroa (REA).

gray-location-map-of-7s40-78w05

Print1. blu

     Το Εθνικό αυτό πάρκο της Βραζιλίας είναι ενας σπάνιος υγροβιότοπος απείρου κάλλους ως Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής και είναι προστατευμένος με την συνθήκη Ραμσάρ (Ramsar) ως importance of wetlands από το 2009, εμπεριέχει δε  λίμνες ,όπως αυτή της Laguna Colorada, ενεργά ηφαίστεια, έρημο, παγετώνες,  θερμές πηγές και θερμοπίδακες, αλυκές, ατμίδες, μέρος της υπέροχης οροσειρά των Άνδεων και βεβαίως, τρία μοναδικά είδη φλαμίνγκος, όπως τα υπό εξαφάνιση James’s flamingo που ενδημούν στην συγκεκριμένη κόκκινη λίμνη.

Jamess-flamingos-at-Laguna-Colorada-in-southwest-Bolivia-     Είναι ένας τόπος  σουρρεαλιστικής, απόκοσμης ομορφιάς!

              Eduardo.Avaroa.Andean.Fauna.National.θερμοπίδακες         Licancabur.360.12009  red-lagoon-chile-2[6]              Sol de Mañana Geysers, Bolivia

 H Laguna Colorada οφείλει αυτό το εκπληκτικό αιματηρό κόκκινο χρώμα των αλμυρών νερών της στα  κόκκινα ιζήματα και φύκια του βυθού της. Οι Aymara πιστευαν οτι είναι τα νερά του διαβόλου και οτι η λίμνη αυτή ήταν η αιτία εξαφάνισης των χιλιάδων προγόνων τους, οταν πήγαν και ήπιαν από αυτά τα νερά. Εξακολουθούν όμως μέχρι σήμερα να να διατηρούν τα μυστικά και τους θρύλους της γης τους. Οι θρύλοι για την λίμνη και αιματόχρωμα νερά της έρχονται από τα παλιά χρόνια  και μιλάν’ για την κατάρα που επηρρεάζει όσουν μπαίνουν στα νερά της.

1. bluΠηγές μου:

http://www.amusingplanet.com/2014/11/laguna-colorada-red-lagoon-of-bolivia.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Aymara_people

https://en.wikipedia.org/wiki/Aymara_language

http://www.britannica.com/topic/Aymara

http://www.trekkingchile.com/aymara/ing/the_people/history.htm

https://www.bolivianlife.com/the-aymara-new-year-looking-back-to-the-future/

Το άγαλμα του Βούδα, O Κινέζος μοναχός, sokushinbutsu


ancient-chinese-buddhist-mummy-inside-statue-ct-scan-liuquan-1

  Μια εκπληκτική πρόσφατη,  κατ’ αρχήν επιστημονική ανακάλυψη:

      Συνέβη τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους στο Ιατρικό Κέντρο Meander που βρίσκεται στο Amersfoort της Ολλανδίας: Εκεί, κατόπιν αιτήματος του Μουσείου Ιστορίας και Τέχνης Drentς  στο Assen  της Ολλανδίας, όπου εξετίθετο ένα άγαλμα βουδιστή Κινέζου μοναχού, ενεργήθηκε αξονική τομογραφία στο άγαλμα. Τότε οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μέσα στο άγαλμα βρισκόταν ο σκελετός ενός κινέζου μοναχού που είχε αυτομουμιοποιηθεί, δηλαδή ενώ ακόμη ζούσε είχε υποβάλει τον εαυτόν του  στην διαδικασία sokushinbutsu. Τα εσωτερικά όργανά του είχαν αφαιρεθεί και στην θέση τους (πνεύμονες και σπλάχνα) βρέθηκαν πάπυροι γραμμένοι στα αρχαία κινεζικά.

      Ο μοναχός, του οποίου η ταυτότητα δεν έχει προσδορισθεί ήταν ενας Liuquan μοναχού ασκητή,  από την κινεζική Σχολή Διαλογισμού που είχε ζήσει τον 11ο  με 12ο αιώνα. Περιγράφτηκε από τους επιστήμονες ερευνητές ως  «one of a kind» και είναι ο μοναδικός που είναι διαθέσιμος για έρευνα στην Δύση. Είναι μια μοναδικής αξία ανακάλυψη! Ο αρχαίοι πάπυροι που είχαν σαπίσει εκεί που ακουμπούσαν στα εσωτερικά όργανα που ο νεκρός είχε αφαιρέσει όσο ζούσε, θα μελετηθούν. Θα επακολουθήσει δημοσίευση αναφορικά με τα αποτελέσματα του DNA που πάρθηκε από τα κόκκαλα του νεκρού.

  monkstatue07

   Στις φωτογραφίες οι πάπυροι στην θέση εκεί που κάποτε ήσαν τα εσωτερικά όργανα του νεκρού. Και κάτω οι φωτογραφίες κατά την διάρκεια της αξονικής τομογραφίας.

Δείτε και εδώ: http://web.asiaone.com/photogallery/html/A1NWGallery20150225-176374.html#PhotoSwipe1426232944345

ancient-chinese-buddhist-mummy-inside-statue-ct-scan-liuquan-4

 

                                                                                                 ancient-chinese-buddhist-mummy-inside-statue-ct-scan-liuquan-3

 1. blu

Σκηνώματα και μούμιες και Sokushinbutsu

       Σε αντίθεση με τις αιγυπτιακές μούμιες που ταρριχεύονταν μετά τον θάνατόν τους αλλά και με τα ιερά σκηνώματα των χριστιανών αγίων που έχουν βρεθεί να παραμένουν και παραμένουν σε κατάσταση μουμιοποίησης χωρίς να έχουν υποβληθεί είτε οι ίδιοι είτε από άλλους σε καμμιά διαδικασία, οι Κινέζοι μοναχοί που έγιναν Sokushinbutsu κατέστησαν έτσι από την πρακτική αυτομουμιοποίησης στην οποία υπέβαλαν οι ίδιοι τον εαυτόν τους ενόσω ακόμη ζούσαν.

   σκήνωμα : (αρχαία λ. σκήνωμα «σκηνή – σώμα» < σκηνώ «κατοικώ» < σκηνή η σημασία σώμα (στην Καινή Διαθήκη) προήλθε από την αντίληψη ότι η ψυχή κατασκηνώνει, δηλ. ενοικεί μέσα στο σώμα τού ανθρώπου) = νεκρό σώμα, ειδ. λείψανο (αγίου) (κυριολ. ο,τι απομένει όταν λείψει η ψυχή από το σώμα)
π.χ. «Το ιερό σκήνωμα τού Αγίου στην Κέρκυρα προσκυνούν χιλιάδες πιστών» (κατά το λεξικό Μπαμπινιώτη)

    Miira: Οι Ιάπωνες αποκαλούν τις άλλες  τις ξένες προς την παράδοσή τους των Sokushinbutsu, μουμιοποιούμενες καταστάσεις ως miira (ミイラ. Η λέξη, λένε, προέρχεται από την πορτογαλλική γλώσσα και σημαίνει μύρο.

Some practice «self-mummification» as an advanced state of spiritual attainment, especially by the ‘sokushinbutsu’, or the Buddhas in the flesh, whose ‘well-preserved corpses have been discovered in Japan, primarily in Yamagata Prefecture, as well as in China and India. Almost 24 individuals, who were practitioners of Shingon Buddhism, have been found to be self-mummified, their deaths going back to the 12th and early 20th centuries AD, according to io9.com.

sokushinbutsu (που σημαίνει ζωντανός βούδας) : Πρακτική και διαδικασία αυτομουμιοποίησης      Sokushinbutsu

   Αυτή είναι η sokushinbutsu, η μούμια, του μοναχού

   Daijuku Bosatsu Shinnyokai-Shonin (1687-1783) που βρίσκεται στον Ιερό ναό του Yudonosan-Ryusuiji-Kongoin  που είναι στο πιό Ιερό τόπο της Ιαπωνίας, πάνω στο Ιερό βουνό Yudonosan.

  Ο μοναχός αυτός,  από νεαρή ηλικία ασκήθηκε στην βουδιστική ιεροσύνη και ενταχθείς επί 70 χρόνια ως ασκητής στην θρησκευτική αυστηρότητα των Mokujiki ( ζουν μόνο με νερό και καρύδια διαλογιζόμενοι όλη μέρα), αφιερώνοντας τη ζωή του για να κάνει αυτή την κοινωνία των ανισοτήτων σε ένα βουδιστικό παράδεισο προς βοήθεια της ανθρωπότητας , έγινε ένας  sokushinbutsu στην ηλικία των 96 ετών-δηλαδή στα 1783 μ.Χ . Τότε και στην προσπάθειά του να σώσει την ανθρωπότητα από την πείνα και τον θάνατο –κατά την χρονική περίοδο Tenmei  (1781 ~ 1789), του μεγάλου λιμού- αποφάσισε να γίνει κι αυτός ένας ζωντανός βούδας , ένας Sokushin-butsu. Νήστεψε επί 42 συνεχείς μέρες πίνοντας μόνο νερό και αλάτι (γιαυτό και αποκαλούνται άνθρωποι της θάλασσας)  και στην συνέχεια θάφτηκε σε ένα ξύλινο κουτί διαλογιζόμενος ενώ συνέχιζε την διαδικασία μουμιοποίησης του ίδιου του του σώματος, έως του θανάτου του. Μετά από 1000 μέρες, ως είθισται, οι μαθητές του άνοιξαν το κουτί και τον βρήκαν στην κατάσταση που είναι ένας sokushinbutsu . Αυτό και σήμαινε ότι ο σκοπός , η τελείωση είχε επιτευχθεί.

1. blu

Σημείωση 1: Αποδεδειγμένα, στις πηγές εκεί στο ανείπωτο Ιερό βουνό βρέθηκε το νερό να περιέχει ισχυρή ποσότητα αρσενικού. Ίσως, αυτό βοήθησε τους μοναχούς σε αυτήν την διαδικασία αυτομουμιοποίησης. Σήμερα, πάντως, η διαδικασία αυτή της αυτομουμιοποίησης, της  sokushinbutsu, έχει δια νόμου απαγορευθεί, καθώς θεωρείται ως τρόπος αυτοκτονίας.

Σημείωση 2: Το άγαλμα του μοναχού που ανακαλύφθηκε μέσα στο άγαλμα του Βούδα έχει  μεταφερθεί στο Μουσείο φυσικής Ιστορίας της Βουδαπέστης, προς έκθεση, και θα παραμείνει εκεί μέχρι τον Μάιο του 2015

Σχόλιο γράφουσας: Άραγε, αναρωτιέμαι ο ζωντανός Βούδας, που θεωρείται από τους πιστούς της θρησκείας του ότι είναι ακόμη εν δυνάμει ζωντανός σε κατάσταση νιρβάνα, να το φανταζόταν ποτέ ότι θα καταντούσε – μετά από αιώνες τόσης σιωπής- είδος δημοσίου εκθέματος προς ικανοποίηση της περιέργειας των επισκεπτών; Δεν σας φαίνεται ιερόσυλο; Δεν θα εκφράσω την άποψή μου γι αυτή την πρακτική και για το τέλος της, άλλη η φιλοσοφία, άλλοι οι πολιτισμοί. Εκείνοι όμως που έζησαν έτσι όπως έζησαν την ζωή τους και έφτασαν σε αυτό το σημείο από αγάπη και με οίκτο και με προσευχή  για την ανθρωπότητα.. που θυσιάστηκαν, όπως πίστευαν γι αυτή..Ε στο καλό, δεν τους αξίζει να εκτίθενται ως ένα  άλλο είδους ζώο του παράξενου ανθρώπινου ζωολογικού κήπου ..Ακούτε εκεί να τον βάλουν έκθεμα στο Μουσείο φυσικής Ιστορίας! Η θέση του ¨ζωντανού Βούδα» είναι σε ναό της πίστης του μοναχού και μόνον εκεί.  Αυτό πιστεύω.

 1. blu

Πηγές μου:

http://irisharchaeology.ie/2015/02/mummified-monk-found-inside-chinese-buddha-statue/

http://www.ancient-origins.net/news-general/scientists-shocked-find-mummified-monk-inside-buddha-statue-002704

http://www.drentsmuseum.nl/fileadmin/Bestanden/Documenten/Mummies/MUM_Folder_ENG_2.pdf

http://www.newseveryday.com/articles/9423/20150222/http-rt-com-news-234487-mummified-monk-inside-statue.htm

 http://www.odditycentral.com/pics/sokushinbutsu-japans-self-mummified-monks.html

http://www.dainichibou.or.jp/sokushinbutu/

http://www.wa-pedia.com/religion/japanese_buddhist_mummies.shtml