Στην εσχατιά του κόσμου, ο κόσμος που χάνεται.Terrestrial polar regions, Αntarctica


και θα μας πάρει μαζί του.

      Είναι ακόμη, ένας όμορφος κόσμος, αυτός στις άκριες της γης μας, στις αρκτικές της ζώνες, στην Αρκτική, στην Ανταρκτική. Ένας κόσμος που χάνεται σιγά σιγά, μα σταθερά και ανεπίστρεπτα.. Δεν είναι ο κόσμος των ανθρώπων αυτός, μα αλλουνών ο τόπος, που χάνονται μαζί του. Πεθαίνουν μαζί του και δεν ξέρουν το γιατί.

Εμείς, οι άνθρωποι, ξέρουμε το γιατί αυτός ο κόσμος πεθαίνει;1229948764v3azvlA

polar-bears

antarctic_fur_seal-normal

Walrus-Cobburg-Island-Arctic_jpg

killer whale eating

Antarctica-wildlife-albatross

daisygilardini10aexpeditions06f

1481292522-4cff9c830461c4907e5882031918acac

antarctic-melt-andvord-bay.adapt.1900.1

1481292527-6c4a641dc0404e0445b028f2fc9ac8c9 (2)

blood falls

images

Heres_who_owns_Antarctica-35e432b0e2bcbfc202474e515aec8ace

800px-Eisbar_1996-07-23

polar-bear-leaping_

20122

Polar Bear, Hudson Bay, Canada

Ενας κόσμος  του άσπρου του πάγου που πεθαίνει στην σιωπή.. Δεν τον ακούμε σαν σπάει.

Δεν τον βλέπουμε σαν φέρνει τον δικό του τον θάνατο, στον δικό μας τον κόσμο

Ξέρουμε, όμως, το γιατί

antarctic-melt-lemaire-channel-sunset

SOS! Να βοηθήσουμε να ζήσει εκείνος  ο κόσμος για να υπάρχουμε κι εμείς!

Advertisements

Όπου το χρώμα είναι ροζ..


Σαν ακούω για ροζ, μου’ ρχονται στο νου, τα πρώτα ρουχαλάκια του θηλυκούgiphy μωρού, τα ροζ δωμάτια των ρομαντικών, οι  “ροζ” ιστορίες, τα ροζ λαγουδάκια του Χιου Χέφνερ, τα ροζ ταγεράκια των Αμερικανίδων, τα ροζ μπλουζάκια των εφήβων, τα ροζ κορδελάκια των ομοφυλόφιλων, τα ροζ μάγουλα των ντροπαλών, τα ροζ τριαντάφυλλα, το ροζ του ηλιοβασιλέματος, ο γνωστός ροζ πάνθηρας των κινουμένων σχεδίων, τα ροζ γουρουνάκια των παραμυθιών, ..όλα ανάκατα, κι είναι κι άλλα ροζ, pink  και πον πον…

Σαν ακούω για το ροζ το χρώμα, κοιτάζω και μαθαίνω ότι σα χρώμα αντιπροσωπεύει τη φροντίδα, τη συμπόνια και την αγάπη. Οτι το ροζ χρώμα συμβολίζει την άνευ όρων αγάπη και κατανόηση και σχετίζεται με την παροχή και τη λήψη φροντίδας. Οτι το ροζ είναι ένας συνδυασμός του κόκκινου και του λευκού, οπότε τα δύο χρώματα προσθέτουν από λίγο στα χαρακτηριστικά του. Έτσι, ότι  το ροζ παίρνει τη σφοδρή επιθυμία για δράση από το κόκκινο χρώμα, και το λευκό χρώμα δίνει την ευκαιρία για τον σκοπό αυτό. Πάθος και δύναμη από το κόκκινο χρώμα, μαλακωμένο από την καθαρότητα και διαφάνεια του λευκού χρώματος ολοκληρώνουν την έννοια του ροζ χρώματος. Και ότι όσο πιο βαθύ το ροζ το χρώμα, τόσο περισσότερο πάθος και ενέργεια που ακτινοβολεί.

Εκείνο που δεν σκέφτηκα ποτέ είναι το ροζ  σα χρώμα στα ζώα και τα πλάσματα της φύσης. Κι αν το κόκκινο εκεί σημαίνει κίνδυνος, το ροζ τι; Εκείνο, επίσης, που δεν ήξερα  είναι ότι υπάρχουν και ροζ δελφίνια και ροζ ελεφαντάκια και ροζ αληθινά γουρουνάκια, όπως και πολλά άλλα ροζ ή ροζέ στο ζωϊκό το στεριανό ή και το υποθαλάσσιο βασίλειο.Μέχρι και για ροζ κότες άκουσα.

Το ροζ θριαμβεύει παντού τελικά! Αυτό διαπίστωσα! Σε όλες του τις αποχρώσεις από το ροδόλευκο έως το βαθύ το ροζ, εκεί λίγο πριν πάμε στο αχνοκόκκινο. Απλά, εγώ ήμουν αυτή που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν τόσα πολλά ροζ είδη και πλάσματα της φύσης, μέχρι που τα είδα, και, βέβαια, υπάρχουν κι άλλα. Να μου θυμίσετε στο τέλος, να σας χαρίσω μια ροζ ορχιδέα!

Και για του λόγου μου το αληθές, για δείτε:

dolphins

Το ροζ δελφίνι! Αληθινό! Λένε, μάλιστα, ότι από τα ροζ δελφίνια των γλυκών νερών, εκείνο των ποταμών του Αμαζονίου είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις και ο εγκέφαλός του έχει 40% μεγαλύτερη χωρητικότητα από του ανθρώπινου.pink-dolphin-850x412

 

 

 

 

 

 

Το Ροζ  ελεφαντάκι! Εξαιρετικά σπάνιο, ανακαλύφθηκε πρόσφατα στο εθνικό πάρκο του Kruger στην Νότια Αφρική. Είναι albino.

 

Τα ροζ γουρουνάκια -όχι των ιπτάμενα των παραμυθιών- μα τ’ άλλα, τα αληθινά-στην βόλτα με την μαμά τους. Σ’ αυτό που λιάζεται στην παραλία, κάποιος άλλος είναι που κάνει την μαμά του!

 

Το ροζ πουλί Roseate spoonbill  που ζει στην Βραζιλία. Και, τα υπέροχα ροζ φλαμίνγκος

 

      Το ροζ αλογάκι της Παναγιάς στην στεριά και το πυγμαίο ροζ αλογάκι της Παναγίας της θάλασσας

 

Οι ροζ γυμνοσάλιαγκες της ξηράς, και οι άλλοι δυο ροζ επίσης, γυμνοσάλιαγκες της θάλασσας 

 

 Η ροζ μέδουσα και ένα ροζ χαβανέζικο χταπόδι. Πλάσματα των θαλασσών

 

Το ροζ flatworm σκουλήκι και οι ροζ αστερίες .Πλάσματα των θαλασσών

 

Ένας υπέροχος ροζ αστακός και βαθυροζ κοράλλι. Των θαλασσών.

 

Και για να γυρίσω στην στεριά:  Ενας ροζ Elephant Hawk-Moth και μια ροζ πεταλούδα

 

Άφησα σα τελευταίο σε ροζ, πριν το δώρο που σας έταξα, την ροζ κότα. Εξ επίτηδες.Γιατί αυτό το σε ροζ κοτόπουλο (κότα) που εμφανίστηκε στο Όρεγκον των Η.Π.Α το 2015, είναι και δεν είναι είδος του φυσικού μας κόσμου. Όχι, δεν είναι. Είναι μια κανονική, η γνωστή σε όλους μας κότα, βαμμένη, όμως ροζ. 6asPink_Chickens.transfer_815942_ver1.0_640_360

Τι είχε συμβεί;

 

Ο Ιδιοκτήτης των κοτόπουλων Bruce Whitman , κάτοικος του Portland  στο Oregon  των Η.Π.Α χρησιμοποίησε χρωστικές τροφίμων, το χυμό τεύτλων, και Kool-Aid. Με το μείγμα που έφτειαξε, έβαψε αποβραδίς τα κοτόπουλά του ροζ και αφού νύχτωσε τα πήγε στην προκυμαία της πόλης όπου αυτά κοιμήθηκαν κάτω από ένα δέντρο. . Ήξερε πως με το πρώτο φως της ημέρας τα ροζ κοτόπουλά του θα ξυπνούσαν και θα βολτάριζαν ανάμεσα στους περαστικούς. Κι έτσι και έγινε. Εκείνος καθόταν και έβλεπε από μακρυά τις αντιδράσεις των ανθρώπων,

Γιατί το κάνατε αυτό; Τον ρώτησαν

Ω! Απάντησε εκείνος,. Ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Και, το πέτυχα.!

Πήρε βέβαια πρόστιμο αλλά από ο,τι έμαθα τα ροζ  κοτόπουλά του πήραν μέρος και στην παρέλαση την ντόπια μετά..και μιμητές υπήρξαν..και ο κόσμος όντως χαμογέλασε..

Το δώρο μου σε ροζ, για σας!

orchid6

Με την καληνύχτα μου (σε ροζ)!

 

Η ψυχή ενός δέντρου


«Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του»

Οδ. Ελύτη

Jeffrey-Pine-Ansel Adams

       Και να, που βρέθηκα να ξανακοιτάζω, για πολλοστή φορά, αυτήν την φωτογραφία του Ansel Adams. Από τότε που την πρωτόδα, την ερωτεύτηκα αυτήν την εικόνα. Λένε οι ζωγράφοι, διάβασα κάπου, πως οι πίνακές τους είναι εκείνοι που έχουν ζωή, πως εκείνοι που έχουν διάρκεια στον χρόνο, πως εκείνοι που δεν αποτυπώνουν “στεγνά”την στιγμή σαν πως μια φωτογραφία κάνει. Κι όμως, δεν είναι έτσι, σκέφτομαι καθώς ξαναβλέπω την εικόνα του δέντρου. Αυτή δεν είναι απλά μια εικόνα, είναι  ένα δημιούργημα,  ένα έργο ζωής. Αυτό βλέπω σε αυτήν την εικόνα. Διαχρονική αξία στο πεπερασμένο ή μήπως όχι; Πως μπορώ να μιλώ για πεπερασμένο, όσο υπάρχει το δημιούργημα;

    Ήταν το 1940 όταν ο Adams φωτογράφησε αυτό το πεύκο στην κορυφή του γρανιτένιου θόλου Sentinel Dome, στο πάρκο Yosemite της Καλιφόρνια των Η.Π.Α. Τι νάταν άραγε στ’ αλήθεια αυτό που ο φωτογράφος είδε στο δέντρο αυτό; Τι νάταν εκείνο που αιχμαλώτισε η ματιά του στο δέντρο; Να’ ταν αυτό που μου μεταδίδει και σε μένα σαν βλέπω στην εικόνα του;΄Η και κάτι άλλο;

     Να’ νοιωσε άραγε κι εκείνος σαν έφτειαχνε από την δικιά του την ματιά αυτήν την εικόνα του δέντρου, όπως άραγες εγώ σαν την κοιτάζω; Να’ νοιωσε την ζωή να αναβλύζει μες σ’ αυτό το δέντρο, σαν πως εγώ; Να’ νοιωσε, όπως νοιώθω, την δύναμη της ψυχής του δέντρου καθώς αντιστέκεται μ’ όλες του τις δυνάμεις στον δυνατό άνεμο με σφηνωμένες τις ρίζες του μες στον γρανίτη, σφιχταγκαλιασμένο μ’ αυτόν, σαν πως να έχει γίνει ένα μαζί του; σαν πως να του’ δίνει η πέτρα  από την δύναμή της αντίς να του παίρνει την δικιά του; και, σαν πως να παίρνει ζωή η πέτρα από κείνο και εκείνο από αυτήν, την δύναμή της;  Τόση η αρμονία και η συνύπαρξη; Αναρωτιέμαι

    Δεν ξέρω αν απάντησε ποτέ σε τέτοιο ερώτημα ο φωτογράφος ή αν μίλησε ποτέ γι’ αυτό. Ο Adams έχει πεθάνει πολλά χρόνια πριν, απ’ το 1984. Μας άφησε πλούτο κληρονομιάς τις εικόνες του και μαζί μ’ αυτές την εικόνα αυτού του δέντρου. ‘Η μήπως όχι; Τι ν’ απόγινε το δέντρο;

       Αυτό μου, το ερώτημα

Έψαξα να βρω την απάντηση. Και την ηύρα. Το δέντρο έζησε τετρακόσια χρόνια. Στα χρόνια της ξηρασίας δεν άντεξε άλλο και το έτος 1977 πέθανε όρθιο. Παρά τις προσπάθειες των φυλάκων του πάρκου που του μετέφεραν το νερό με τους κουβάδες, εκεί στην κορυφή όπου ήταν, για να ζήσει..Φαίνεται, δεν ήθελε άλλο να πιεί, ούτε κι άλλο να ζήσει.

Jeffrey Pine at summit of Sentinel Dome, Yosemite

    Ξέμεινε όρθιο για χρόνια πολλά μετά, με τον κορμό και τα κλαδιά του του να ξασπρίζουν ολοένα και περισσότερο κάτω από το  φως του ήλιου του ανήλεου. Μέχρι που στράγγιξαν από χρώμα..Κι έγινε όλο  τότε ένα με το χρώμα του γρανίτη, ορθό αντί γι’ αυτόν ν’ αγναντεύει την κοιλάδα κάτω..σαν να είχε ακόμη ψυχή..

     Κι έπειτα, ήρθε μετά μια καταιγίδα. Ήταν τον Αύγουστο του 2003. Κράτησε μέρες πολλές και μόλις ξαστέρωσε ο ουρανός, οι φύλακες  βρήκανε το κουφάρι του πεσμένο πάνω στο γρανίτη με τις ρίζες, του δέντρου που ήταν κάποτε, αφημένες μέσα του..

    Είδα ύστερα, πολλές εικόνες του κουφαριού του, του άψυχου. Από τουρίστες τραβηγμένες..ως ένα είδος σώου.. Σκληρός ο θάνατος κάτω από το φως της μέρας, δεν το μπορούσα να το βλέπω, ούτε σας το δείξω έτσι, ξεδιάντροπα εκτεθειμμένο στην θανή του.Ένοιωσα, δεν του’ πρεπε

         Έτσι, έψαξα και βρήκα αυτήν του, την εικόνα.Του πάει πιότερο..

yosemite-np-16-sentinel-dome

       Γιατί, στον θάνατο ταιριάζει η νύχτα..

       και στ’ αστέρια αντιφεγγίζει η ψυχή..

Καλό ξημέρωμα να έχετε

Η πρόσκληση


                                              

Έλα λοιπόν απ’ την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα

agitagueda-233f7e15136a

Ν’ ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού

Kuril.Islands

Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ’ αναστήσουν το αίσθημα

Καππαδοκία

Γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει

Kim Nelson - Australian Symbolist painter - Tutt'Art@ (62)

Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως

1220100895c5D9l5X

Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου

Pair-Human-Starry-Sky-Star-Night-Sky-Lovers-1215160 (1)

Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια

metaphorical_journey

Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά

Agios Nikolaos

Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς
Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος.

1. blu

Οι στίχοι είναι από το ποίημα “Η γέννηση της μέρας” του Οδυσσέα Ελύτη.

Κι αλήθεια είναι


ZLATIBOR is a mountain

Πρωϊνό Σαββάτου, σήμερα. Η ημέρα ξάστερη, μυρωδάτη. Η άνοιξη χορεύει δίπλα μου, λιόλουστη. Τοιμάζομαι να βγω έξω, να σεργιανίσω. Βρήκα και δικαιολογία στον εαυτό μου για ν’ αποφύγω τα “πρέπει” της μέρας μου..έστω για λίγο.

Χτες ήμουν στα ψηλά. Για δουλειά. Είχα ξεκινήσει νύχτα ακόμη, πριν το ξημέρωμα. Αχ! Κι είχα να δω το ξύπνημά της στην ανοιχτή την φύση, τόσο καιρό! Κι εκεί π’ ανέβαινα το βουνό μύριζα το έλατο και το θρούμπι. Κι εκεί που ο ήλιος βασιλιάς έλαμπε στο στερέωμα, λίγο πιο κει η ομίχλη από την δροσιά τον έκρυβε και γοήτευε τον τόπο..κι εμένα. Μπήκα μέσα στον χορό τους και χόρευα και εγώ. Από μέσα μου.

Κι έφτασα στην μικρή πόλη, πάνω στο βουνό.  Υπέροχη η λιακάδα! Στραποβολούσαν τα πλακόστρωτα, ρίχναν’  τις σκιές τους τα πλατανόφυλλα καθώς παιγνίδιζαν στο αεράκι  πάνω στις κόκκινες καρέκλες στο ανοιχτό καφενεδάκι. Κι εγώ μέσα σ’ όλη  τούτη την ομορφιά, αργοπίνοντας το ζεστό τον καφέ μου κατ’ από τον γεροπλάτανο, δεν χόρταινα ν’ ανασαίνω τον βουνίσιο αέρα, τόσο αλλιώτικο από τον θαλασσινό, εκεί που μένω. Είχα ξεχάσει την φρεσκάδα του, την καθαρότητά του ! Πόσο τα είχα στερηθεί όλα αυτά.

Άπλωσα την ματιά μου  στον ανοιχτό ορίζοντα γύρω μου εκεί που  το γαλανό τ’ ουρανού απάγκιαζε στ’ ακροβούνια,  εκεί που οι γραμμές του χιονιού ζωγράφιζαν  άσπρα ποτάμια στις κορφές τους. Χαμογέλασα. Δεν λέγαν να λειώσουν ακόμη, σκεφτόμουν, μα πόσο ακόμη θα αντιστέκονταν στον αφέντη τον ήλιο;. Οι κορυφές των ελάτων  στις πλαγιές τους  ήταν το  κάδρο τους.

Κι έπειτα, πήγα στο κτίριο.Για την δουλειά. Λιγοστός ο κόσμος στους διαδρόμους. Αντηχούσαν τα βήματά μου στα μάρμαρα. Γραμματείς σε γραφεία, σκουντουφλιασμένοι και μελαγχολικοί γράφαν’..Ούτε ένα χαμόγελο δεν μου αντιγύρισαν  καθώς τους καλημέριζα, σαν μπήκα σε ένα από αυτά. Απέναντι  στο γραφείο,  ένα μεγάλο πράσινο ξύλινο παράθυρο απ’ τα παλιά τα ωραία,  μπάζαν’ τον ήλιο και την εικόνα από τα έλατα έξω. Τα τζάμια βρώμικα.

Τι υπέροχη θέα που έχετε εδώ! Τους είπα. ..Ήταν δυο και με κοίταξαν παραξενεμένοι. Έριξαν μια ματιά αδιάφορη έξω απ’ το παράθυρο. Και,  ξαναγύρισαν στα γραπτά τους..Το ‘χετε συνηθίσει και δεν βλέπετε, παρατήρησα.

Σήκωσαν το κεφάλι τους κι αργόσυραν την ματιά τους έξω και σε μένα..Ναι..μου απάντησε χαμηλόφωνα σα ντροπιασμένη,  η μια απ’ αυτούς. Σιωπή..Ενοχλούσα με τα λόγια μου, ενοχλούσα. Δεν είπα τίποτ’ άλλο,  τέλειωσα την δουλειά μου κι έφυγα γρήγορα από κει.

Να, αυτά αναλογίζομαι τούτο το πρωινό, λίγο πριν βγω έξω. και τα ματασκέφτηκα γιατί βρέθηκα τυχαία πιο πριν να διαβάζω τούτες τις γραμμές σ΄ ένα ποίημα της ‘Εμιλυ Ντίκινσον (Emily Elizabeth Dickinson),.

«Το Νερό, μαθαίνεται απ’ τη δίψα.
Η Στεριά – απ’ το αρμένισμα στα Πέλαγα.
Η Έκσταση – απ’ την οδύνη –
Η Ειρήνη, απ’ των πολέμων της το χρονικό –
Η Αγάπη, απ’ του τάφου το ανάγλυφο –
Τα Πουλιά, απ’ το χιόνι.»

1. blu

Κι είπα..

Κι αλήθεια είναι..

aniflow-03

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!

Και σας εύχομαι από καρδιάς να χαρείτε κείνο που’ έχετε στερηθεί μέσα σε τούτο το διήμερο!

Κινηθείτε!!!

Βραδυάζει στην λίμνη


     Βραδυάζει κιόλας. Αγναντεύω τον ήλιο πως βάφει τον ουρανό αχνορόδινα χρώματα που καθώς πέφτει να χαθεί στον ορίζοντα της θάλασσας παίρνουν από το γαλάζιο των βουνών πίσω της.. Και εγώ ταξιδεύω κιόλας πιο πέρα..Κάπου αλλού. Να, σ΄εκείνη την λίμνη, σε αυτή την μουσική, στον χορό της εύμορφης αντίκρυ στην θάλασσα..

«Η νύχτα να ‘ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό»

    Δεν μπορώ να δω πια πίσω από το γαλάζιο του ορίζοντα..Χαμηλώνω τα μάτια. Βλέπω τα φώτα της πόλης, ακούω την  βουή από τ’ αυτοκίνητα, οσφραίνομαι την αρμύρα του αγεριού από την θάλασσα. Είμαι εδώ.

«..Ο κόσμος είναι απλός»

Roberto La Forgia

κόκκινα τριανταφυλλάκια

Η μουσική στο video της Mila Gee είναι της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

Τα εντός εισαγωγικών κείμενα είναι ποιητικά αποσπάσματα από τον «Ερωτικό Λόγο του ποιητή μας Γεωργίου Σεφέρη, και

η υπέροχη φωτογραφία του απόβραδου στην λίμνη Κόμο της μικρής πόλης Malgrate της Λομβαρδίας στην Ιταλία είναι του φωτογράφου Roberto La Forgia.

Καλό σας βράδυ.

Η κόκκινη λίμνη της Laguna Colorada, Bolivia


 

laguna-colorada-bolivia-c

     Ηταν η εικόνα που με  εντυπωσίασε! Εκπληκτικός τόπος, σαν ματοβαμμένη θάλασσα τα νερά της  και πάνω της, στολίδι μοναδικό, το ανοιχτό  ροζ των φλαμίνγκος. Δεν είχα ξανακούσει γιαυτήν την λιμνοθάλασσα.

     Και σαν κοίταξα να μάθω περισσότερα έμαθα οτι ο τόπος αυτός έγινε ευρύτερα γνωστός οτι υπάρχει μόλις το 1953, όταν ιδρύθηκε το Εθνικό πάρκο της Βολιβίας! Μέχρι τότε τον ήξεραν οι ντόπιοι κάτοικοι, 50 οικογένειες όλες κι όλες, οι απόγονοι μιας αρχαίας φυλής,  της φυλής των Aymara, που έλκουν την καταγωγή τους από τους προ τους Ινκας χρόνους, από την φυλή Tiahuanacun, όπως πιστεύεται, που ήταν προγονική των Ινκας .

AymaraMotherwithBabyLaPazBoliviaaymara-new-year-bolivia-41Aymara-children

     Η Laguna Colorada είναι μια ρηχή αλμυρή λιμνοθάλασσα έκτασης 60 τετραγωνικών χιλιομέτρων που βρίσκεται στην Βολιβία στα νοτιοδυτικά της σύνορα με την Χιλή, στο οροπέδιο Altiplano πάνω στην οροσειρά των Άνδεων  σε υψόμετρο  14.000 ποδών περίπου (μεταξύ 4.200 και 6.000 μέτρων) πάνω άπό το επίπεδο της θάλασσας  και συμπεριλαμβάνεται στο Εθνικό πάρκο της Βραζιλίας, συνολικής έκτασης 1766.170 στρεμμάτων που ονομάζεται Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Abaroa (REA).

gray-location-map-of-7s40-78w05

Print1. blu

     Το Εθνικό αυτό πάρκο της Βραζιλίας είναι ενας σπάνιος υγροβιότοπος απείρου κάλλους ως Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής και είναι προστατευμένος με την συνθήκη Ραμσάρ (Ramsar) ως importance of wetlands από το 2009, εμπεριέχει δε  λίμνες ,όπως αυτή της Laguna Colorada, ενεργά ηφαίστεια, έρημο, παγετώνες,  θερμές πηγές και θερμοπίδακες, αλυκές, ατμίδες, μέρος της υπέροχης οροσειρά των Άνδεων και βεβαίως, τρία μοναδικά είδη φλαμίνγκος, όπως τα υπό εξαφάνιση James’s flamingo που ενδημούν στην συγκεκριμένη κόκκινη λίμνη.

Jamess-flamingos-at-Laguna-Colorada-in-southwest-Bolivia-     Είναι ένας τόπος  σουρρεαλιστικής, απόκοσμης ομορφιάς!

              Eduardo.Avaroa.Andean.Fauna.National.θερμοπίδακες         Licancabur.360.12009  red-lagoon-chile-2[6]              Sol de Mañana Geysers, Bolivia

 H Laguna Colorada οφείλει αυτό το εκπληκτικό αιματηρό κόκκινο χρώμα των αλμυρών νερών της στα  κόκκινα ιζήματα και φύκια του βυθού της. Οι Aymara πιστευαν οτι είναι τα νερά του διαβόλου και οτι η λίμνη αυτή ήταν η αιτία εξαφάνισης των χιλιάδων προγόνων τους, οταν πήγαν και ήπιαν από αυτά τα νερά. Εξακολουθούν όμως μέχρι σήμερα να να διατηρούν τα μυστικά και τους θρύλους της γης τους. Οι θρύλοι για την λίμνη και αιματόχρωμα νερά της έρχονται από τα παλιά χρόνια  και μιλάν’ για την κατάρα που επηρρεάζει όσουν μπαίνουν στα νερά της.

1. bluΠηγές μου:

http://www.amusingplanet.com/2014/11/laguna-colorada-red-lagoon-of-bolivia.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Aymara_people

https://en.wikipedia.org/wiki/Aymara_language

http://www.britannica.com/topic/Aymara

http://www.trekkingchile.com/aymara/ing/the_people/history.htm

https://www.bolivianlife.com/the-aymara-new-year-looking-back-to-the-future/