Ζήτημα παρατήρησης


πτηνά

Κάπου στην γη υπάρχει και ο παράδεισος.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Οι σπόροι από το απαγορευμένο μήλο μείναν’ αφάγωτοι

851cb345

 

Μάθατε κάτι άλλο;

Advertisements

Εικόνες του Κόσμου: ταξίδι με τραίνο στην Ινδία


Είδα, που λέτε, τις δυο εικόνες:

overloaded2

και είπα : Για δες για δες, η Ινδία στερείται αγοραφοβικών!!;;

Κι ύστερα αναρωτήθηκα για τους τουρίστες της ;; Πως να νοιώθουν άραγε σε ένα τέτοιο τραίνο; Κι αποφάσισα: Μάλλον δε θα ανήκουν στο 1%.. μάλλον,  αλλιώς φίδι που τους έφαγε.!!.

Κι είδα και την δεύτερη, ξανακοίταξα και την πρώτη: Κι είπα : Καλά οι οδηγοί των τραίνων που είναι; Πως βλέπουν;,

Θα είναι, δεν μπορεί..Ναι, μα δεν θα βλέπουν!!

ινδια_τραινο

Αυτά τα διάβασα μετά..”Κάθε χρόνο στην Ινδία σημειώνονται περίπου 300 σιδηροδρομικά δυστυχήματα που οφείλονται ή σε συγκρούσεις ή σε εκτροχιασμούς, και περίπου 40 άνθρωποι σκοτώνονται καθημερινά είτε διασχίζοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές είτε πέφτοντας από υπερφορτωμένα τρένα” Πηγή: www.lifo.gr

Συμπέρασμά μου: Τελικά, μάλλον με ασφάλεια ταξιδεύεις με τρένο στην Ινδία, αν δηλαδή δεν είσαι αγοραφοβικός κι ούτε κλειστοφοβικός..

Αναλογικά με τον υπερπληθυσμό της, τις τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις που διανύουν τα τραίνα της έτσι κατάφορτα καθημερινά που είναι- σαν πως στις εικόνες- λίγα τα δυστυχήματα..

Στην Ελλάδα, συγκριτικά με την Ινδία, έχουμε περισσότερους νεκρούς κι ας μην λειτουργούν οι πιο πολλοί σιδηρόδρομοι..Τουλάχιστον, εδώ ταξιδεύουν και οι αγοραφοβικοί και οι άλλοι ..Πάλι καλά

Και, δεν πέφτουμε εδώ και από τα τραίνα, εμείς πέφτουμε πάνω στα τραίνα..Πάλι καλά να πω;;..Δεν το λέω

Περιορίζομαι να βλέπω τις διαφορές..

Με την καλημέρα μου σε όλους σας!!Have-A-Great-Day-Angel-And-Sun

Στα μικρά της κάθε μέρας


Στα μικρά της κάθε μέρας πάντα μα πάντα συμβαίνει κάτι μεγάλο..

Δείτε κάτι, κράτησε τόσο λίγο στον χρόνο μιας μέρας και έδωσε τόσα πολλά, έδωσε κάτι το πολύ μεγάλο

γλάροι

Ο γονιός πέταξε στον ουρανό, βούτηξε μες στην παγωμένη θάλασσα και πήρε το ψάρι.

Κι ύστερα με αυτό τάϊσε το μωρό του που περίμενε πεινασμένο στην  χιονισμένη του φωλιά..

Κι αμέσως μετά, το μωρό του, κάνοντας τα πρώτα του βήματα, τον πλησίασε και δείτε τι έκανε ..

Thomas Chadwick

Αγάπη και ευγνωμοσύνη

Μέγιστα τα αγαθά!

Της προσφοράς και της ανταπόδοσης

                “..οὐ παρὰ πολλοῖς ἡ χάρις τίκτει χάριν” έλεγε ο Απολλώνιος ο Τυανεύς  (Apollonius of Tyana)

Ναι, όπως τα έλεγε και είναι, μεταξύ των ανθρώπων, κυρίως.

Τα αγαθά, όμως, αυτά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. ‘Οσο υπάρχει η ζωή μέσα μας και γύρω μας.

Γιατί έτσι γεννήθηκε, έτσι προχωράει ο κόσμος μας

                Είναι που η Χάρις της Αγάπης ανθίζει παντού, πάνω από τους πάγους κι απ’ τους ουρανούς, κάτω από τις θάλασσες και πάνω στις στεριές και από κάτω τους.  Η Αγάπη είναι παντού.

Η Χάρις της μας περιβάλλει

Αρκεί να στραφούμε προς αυτήν και να νοιώσουμε ευγνωμοσύνη και μοναχά για το ότι υπάρχει.

Δοτή είναι.

Και ας την ανταποδώσουμε. Χρέος μας

Αρκεί να στραφούμε προς αυτήν. Θα την δούμε, θα  την αναγνωρίσουμε. ΄Εχει φως!

1. blu

Σημείωση: Η Υπέροχη φωτογραφία είναι του Αμερικανού Thomas Chadwick, βραβευμένη από το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν Smithsonian Institution, : https://www.si.edu/,

Τα χρώματα της ψυχής


Cycle Thinking 1 by Mila Gerasimova, illumination10f

The soul becomes dyed with the color of its thoughts.” έλεγε, αιώνες πριν, φιλοσοφώντας στωϊκά ο Μάρκος Αυρήλιος ( Marcus Aurelius)

Ναι, σκέπτομαι, δίκηο είχε σαν τόλεγε.. Μα, είναι φορές, που τα χρώματα της ζωής της φύσης, λέω,  είναι εκείνα που σαν βλέπουν τα μάτια μας ντύνουν τις σκέψεις μας και βάφουν την ψυχή μας..

Ω: Είναι τόσο μαγική η δύναμη των χρωμάτων της πάνω στον άνθρωπο, πιστεύω. Μυστηριακή και πανίσχυρη!.Μέχρις που προλαβαίνει τις σκέψεις μας..Μέχρι που τις καταλύει σαν είμαστε μέσα τους..Και έτσι είναι φορές που τα χρώματά της γίνονται ένα με την ψυχή μας, χωρίς την σκέψη να έχει το μερτικό της σε αυτό το γίγνεσθαι,έστω και για λίγο..

Κι είναι που θεωρώ ευλογία την ώρα που η ψυχή απαλλαγμένη από την σκέψη βουτάει στα χρώματα τα όμορφα της ζωής και ντύνεται την ομορφάδα τους ως τα βάθη της..

Κι όταν αυτή την φύση,  δεν την βλέπουμε μες από τα μάτια μας μοναχά, μα και την οσφραινόμαστε στα μύρια όσα αρώματά της,στις μυρωδιές της όλες, κι όταν νοιώθουμε στην αφή μας την στιλπνάδα ή και την αγριάδα της υφής των πραγμάτων της, όταν την  ακούμε στους ήχους και τις σιωπές της, όταν αφηνόμαστε να γίνουμε ένα μαζί της..Μεγαλείο!

Πόσοι πολλοί έχουν πει και λεν’ ότι η σκέψη πρέπει σώνει και καλά νάναι πανταχού παρούσα για την ανθρώπινη ύπαρξη; Ότι ο άνθρωπος χωρίς την σκέψη απλά δεν υπάρχει;Το έχουν πει πολλοί, ναι..Μα, θαρρώ,  πως για την ισορροπία και την αρμονία της ψυχής και της σκέψης, της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης,  καλόν είναι ο άνθρωπος να αφήνεται έστω και για λίγο μακρυά από σκέψη και λογισμούς, να ζει και να βιώνει με τις αισθήσεις του όλες και όσο μπορεί, τα πράγματά της φύσης, υλικά και άυλα, ορατά και αόρατα..Με τα μάτια της ψυχής του μοναχά, όσα δέχεται από αυτήν και  ίσα ως τα βάθη του είναι του..Και αυτό, σαν κάνουμε, μέρος της ύπαρξής μας είναι. Γιατί μέρος της φύσης είμαστε οι άνθρωποι, αναπόσπαστο μάλιστα..Πως να μην κοινωνούμε μαζί της κι όμως να λέμε πως υπάρχουμε; Πως μπορούμε να την αρνιόμαστε χάριν του λογισμού μας;

Είναι ο λογισμός που γέννησε την ύπαρξή μας ή η ύπαρξή μας που γέννησε τον λογισμό μας;

Ανά τους αιώνες οι άνθρωποι προσπαθήσαμε και ακόμα προσπαθούμε μέσα από τις τέχνες μας να ορίσουμε την φύση, να την προσδιορίσουμε στην ομορφιά της, έστω στα χρώματά της μες από τα πινέλα μας, να μετουσιώσουμε την αίσθησή της μες από την ποίησή μας, μες από τον λόγο μας, να φτειάξουμε όργανα για να μεταφέρουμε τους ήχους της, τις σιωπές της, να πάρουμε από τα δικά της για να παρατείνουμε την ύπαρξή μας..Πόσες και πόσες άλλες πτυχές της δεν προσπαθούμε μέσω της σκέψης μας, της νοήσής μας,  με ποικίλους τρόπους και μεθόδους  να εμβαθύνουμε σε αυτήν, να  την εξερευνήσουμε, να την γνωρίσουμε;Να την κυριεύσουμε; Εμείς, το μέρος της, αυτήν που και η ίδια είναι μέρος του όλου; Αφελείς και ανόητοι που είμαστε και πόσο καταστροφικοί σε βάρος της και σε βάρος μας!

sikunir2

Με πόσους τρόπους η τεχνίτρα φύση κρύβει κάθε πτυχή από τη μυστηριακή αρχαιότητα.

Την κρύβει κάτω από ρόδα, βιολέτες και τις χιλιόμορφες χαραυγές.”

αναλογιζόταν ο Ralph Waldo Emerson

ξημέρωμα

Γιαυτό και κατάληγε, σε εκείνο που στ’ αλήθεια μ’ αρέσει να κάνω, πως μου ευφραίνει την καρδιά και την ψυχή κάθε φορά

που αντικρύζω την ομορφιά και σε όποια μορφή της, την φύση μα και την ανθρώπινη στην δημιουργία της.

Και με αυτά τα λόγια του σας καληνυχτίζω για απόψε..

20140611092226-otavaloshawl

“Ποτέ μη χάνεις την ευκαιρία να θαυμάζεις οτιδήποτε όμορφο, γιατί η ομορφιά είναι το χειρόγραφο του Θεού -μια δημόσια μυσταγωγία. Καλωσόρισέ την σε κάθε όμορφο πρόσωπο, σε κάθε ωραίο ουρανό, σε κάθε όμορφο λουλούδι,

και ευχαρίστησε το Θεό για αυτή την ευλογία”

Ralph Waldo Emerson

Στην εσχατιά του κόσμου, ο κόσμος που χάνεται.Terrestrial polar regions, Αntarctica


και θα μας πάρει μαζί του.

      Είναι ακόμη, ένας όμορφος κόσμος, αυτός στις άκριες της γης μας, στις αρκτικές της ζώνες, στην Αρκτική, στην Ανταρκτική. Ένας κόσμος που χάνεται σιγά σιγά, μα σταθερά και ανεπίστρεπτα.. Δεν είναι ο κόσμος των ανθρώπων αυτός, μα αλλουνών ο τόπος, που χάνονται μαζί του. Πεθαίνουν μαζί του και δεν ξέρουν το γιατί.

Εμείς, οι άνθρωποι, ξέρουμε το γιατί αυτός ο κόσμος πεθαίνει;1229948764v3azvlA

polar-bears

antarctic_fur_seal-normal

Walrus-Cobburg-Island-Arctic_jpg

killer whale eating

Antarctica-wildlife-albatross

daisygilardini10aexpeditions06f

1481292522-4cff9c830461c4907e5882031918acac

antarctic-melt-andvord-bay.adapt.1900.1

1481292527-6c4a641dc0404e0445b028f2fc9ac8c9 (2)

blood falls

images

Heres_who_owns_Antarctica-35e432b0e2bcbfc202474e515aec8ace

800px-Eisbar_1996-07-23

polar-bear-leaping_

20122

Polar Bear, Hudson Bay, Canada

Ενας κόσμος  του άσπρου του πάγου που πεθαίνει στην σιωπή.. Δεν τον ακούμε σαν σπάει.

Δεν τον βλέπουμε σαν φέρνει τον δικό του τον θάνατο, στον δικό μας τον κόσμο

Ξέρουμε, όμως, το γιατί

antarctic-melt-lemaire-channel-sunset

SOS! Να βοηθήσουμε να ζήσει εκείνος  ο κόσμος για να υπάρχουμε κι εμείς!

Όπου το χρώμα είναι ροζ..


Σαν ακούω για ροζ, μου’ ρχονται στο νου, τα πρώτα ρουχαλάκια του θηλυκούgiphy μωρού, τα ροζ δωμάτια των ρομαντικών, οι  “ροζ” ιστορίες, τα ροζ λαγουδάκια του Χιου Χέφνερ, τα ροζ ταγεράκια των Αμερικανίδων, τα ροζ μπλουζάκια των εφήβων, τα ροζ κορδελάκια των ομοφυλόφιλων, τα ροζ μάγουλα των ντροπαλών, τα ροζ τριαντάφυλλα, το ροζ του ηλιοβασιλέματος, ο γνωστός ροζ πάνθηρας των κινουμένων σχεδίων, τα ροζ γουρουνάκια των παραμυθιών, ..όλα ανάκατα, κι είναι κι άλλα ροζ, pink  και πον πον…

Σαν ακούω για το ροζ το χρώμα, κοιτάζω και μαθαίνω ότι σα χρώμα αντιπροσωπεύει τη φροντίδα, τη συμπόνια και την αγάπη. Οτι το ροζ χρώμα συμβολίζει την άνευ όρων αγάπη και κατανόηση και σχετίζεται με την παροχή και τη λήψη φροντίδας. Οτι το ροζ είναι ένας συνδυασμός του κόκκινου και του λευκού, οπότε τα δύο χρώματα προσθέτουν από λίγο στα χαρακτηριστικά του. Έτσι, ότι  το ροζ παίρνει τη σφοδρή επιθυμία για δράση από το κόκκινο χρώμα, και το λευκό χρώμα δίνει την ευκαιρία για τον σκοπό αυτό. Πάθος και δύναμη από το κόκκινο χρώμα, μαλακωμένο από την καθαρότητα και διαφάνεια του λευκού χρώματος ολοκληρώνουν την έννοια του ροζ χρώματος. Και ότι όσο πιο βαθύ το ροζ το χρώμα, τόσο περισσότερο πάθος και ενέργεια που ακτινοβολεί.

Εκείνο που δεν σκέφτηκα ποτέ είναι το ροζ  σα χρώμα στα ζώα και τα πλάσματα της φύσης. Κι αν το κόκκινο εκεί σημαίνει κίνδυνος, το ροζ τι; Εκείνο, επίσης, που δεν ήξερα  είναι ότι υπάρχουν και ροζ δελφίνια και ροζ ελεφαντάκια και ροζ αληθινά γουρουνάκια, όπως και πολλά άλλα ροζ ή ροζέ στο ζωϊκό το στεριανό ή και το υποθαλάσσιο βασίλειο.Μέχρι και για ροζ κότες άκουσα.

Το ροζ θριαμβεύει παντού τελικά! Αυτό διαπίστωσα! Σε όλες του τις αποχρώσεις από το ροδόλευκο έως το βαθύ το ροζ, εκεί λίγο πριν πάμε στο αχνοκόκκινο. Απλά, εγώ ήμουν αυτή που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν τόσα πολλά ροζ είδη και πλάσματα της φύσης, μέχρι που τα είδα, και, βέβαια, υπάρχουν κι άλλα. Να μου θυμίσετε στο τέλος, να σας χαρίσω μια ροζ ορχιδέα!

Και για του λόγου μου το αληθές, για δείτε:

dolphins

Το ροζ δελφίνι! Αληθινό! Λένε, μάλιστα, ότι από τα ροζ δελφίνια των γλυκών νερών, εκείνο των ποταμών του Αμαζονίου είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις και ο εγκέφαλός του έχει 40% μεγαλύτερη χωρητικότητα από του ανθρώπινου.pink-dolphin-850x412

 

 

 

 

 

 

Το Ροζ  ελεφαντάκι! Εξαιρετικά σπάνιο, ανακαλύφθηκε πρόσφατα στο εθνικό πάρκο του Kruger στην Νότια Αφρική. Είναι albino.

 

Τα ροζ γουρουνάκια -όχι των ιπτάμενα των παραμυθιών- μα τ’ άλλα, τα αληθινά-στην βόλτα με την μαμά τους. Σ’ αυτό που λιάζεται στην παραλία, κάποιος άλλος είναι που κάνει την μαμά του!

 

Το ροζ πουλί Roseate spoonbill  που ζει στην Βραζιλία. Και, τα υπέροχα ροζ φλαμίνγκος

 

      Το ροζ αλογάκι της Παναγιάς στην στεριά και το πυγμαίο ροζ αλογάκι της Παναγίας της θάλασσας

 

Οι ροζ γυμνοσάλιαγκες της ξηράς, και οι άλλοι δυο ροζ επίσης, γυμνοσάλιαγκες της θάλασσας 

 

 Η ροζ μέδουσα και ένα ροζ χαβανέζικο χταπόδι. Πλάσματα των θαλασσών

 

Το ροζ flatworm σκουλήκι και οι ροζ αστερίες .Πλάσματα των θαλασσών

 

Ένας υπέροχος ροζ αστακός και βαθυροζ κοράλλι. Των θαλασσών.

 

Και για να γυρίσω στην στεριά:  Ενας ροζ Elephant Hawk-Moth και μια ροζ πεταλούδα

 

Άφησα σα τελευταίο σε ροζ, πριν το δώρο που σας έταξα, την ροζ κότα. Εξ επίτηδες.Γιατί αυτό το σε ροζ κοτόπουλο (κότα) που εμφανίστηκε στο Όρεγκον των Η.Π.Α το 2015, είναι και δεν είναι είδος του φυσικού μας κόσμου. Όχι, δεν είναι. Είναι μια κανονική, η γνωστή σε όλους μας κότα, βαμμένη, όμως ροζ. 6asPink_Chickens.transfer_815942_ver1.0_640_360

Τι είχε συμβεί;

 

Ο Ιδιοκτήτης των κοτόπουλων Bruce Whitman , κάτοικος του Portland  στο Oregon  των Η.Π.Α χρησιμοποίησε χρωστικές τροφίμων, το χυμό τεύτλων, και Kool-Aid. Με το μείγμα που έφτειαξε, έβαψε αποβραδίς τα κοτόπουλά του ροζ και αφού νύχτωσε τα πήγε στην προκυμαία της πόλης όπου αυτά κοιμήθηκαν κάτω από ένα δέντρο. . Ήξερε πως με το πρώτο φως της ημέρας τα ροζ κοτόπουλά του θα ξυπνούσαν και θα βολτάριζαν ανάμεσα στους περαστικούς. Κι έτσι και έγινε. Εκείνος καθόταν και έβλεπε από μακρυά τις αντιδράσεις των ανθρώπων,

Γιατί το κάνατε αυτό; Τον ρώτησαν

Ω! Απάντησε εκείνος,. Ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Και, το πέτυχα.!

Πήρε βέβαια πρόστιμο αλλά από ο,τι έμαθα τα ροζ  κοτόπουλά του πήραν μέρος και στην παρέλαση την ντόπια μετά..και μιμητές υπήρξαν..και ο κόσμος όντως χαμογέλασε..

Το δώρο μου σε ροζ, για σας!

orchid6

Με την καληνύχτα μου (σε ροζ)!

 

Η ψυχή ενός δέντρου


«Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του»

Οδ. Ελύτη

Jeffrey-Pine-Ansel Adams

       Και να, που βρέθηκα να ξανακοιτάζω, για πολλοστή φορά, αυτήν την φωτογραφία του Ansel Adams. Από τότε που την πρωτόδα, την ερωτεύτηκα αυτήν την εικόνα. Λένε οι ζωγράφοι, διάβασα κάπου, πως οι πίνακές τους είναι εκείνοι που έχουν ζωή, πως εκείνοι που έχουν διάρκεια στον χρόνο, πως εκείνοι που δεν αποτυπώνουν “στεγνά”την στιγμή σαν πως μια φωτογραφία κάνει. Κι όμως, δεν είναι έτσι, σκέφτομαι καθώς ξαναβλέπω την εικόνα του δέντρου. Αυτή δεν είναι απλά μια εικόνα, είναι  ένα δημιούργημα,  ένα έργο ζωής. Αυτό βλέπω σε αυτήν την εικόνα. Διαχρονική αξία στο πεπερασμένο ή μήπως όχι; Πως μπορώ να μιλώ για πεπερασμένο, όσο υπάρχει το δημιούργημα;

    Ήταν το 1940 όταν ο Adams φωτογράφησε αυτό το πεύκο στην κορυφή του γρανιτένιου θόλου Sentinel Dome, στο πάρκο Yosemite της Καλιφόρνια των Η.Π.Α. Τι νάταν άραγε στ’ αλήθεια αυτό που ο φωτογράφος είδε στο δέντρο αυτό; Τι νάταν εκείνο που αιχμαλώτισε η ματιά του στο δέντρο; Να’ ταν αυτό που μου μεταδίδει και σε μένα σαν βλέπω στην εικόνα του;΄Η και κάτι άλλο;

     Να’ νοιωσε άραγε κι εκείνος σαν έφτειαχνε από την δικιά του την ματιά αυτήν την εικόνα του δέντρου, όπως άραγες εγώ σαν την κοιτάζω; Να’ νοιωσε την ζωή να αναβλύζει μες σ’ αυτό το δέντρο, σαν πως εγώ; Να’ νοιωσε, όπως νοιώθω, την δύναμη της ψυχής του δέντρου καθώς αντιστέκεται μ’ όλες του τις δυνάμεις στον δυνατό άνεμο με σφηνωμένες τις ρίζες του μες στον γρανίτη, σφιχταγκαλιασμένο μ’ αυτόν, σαν πως να έχει γίνει ένα μαζί του; σαν πως να του’ δίνει η πέτρα  από την δύναμή της αντίς να του παίρνει την δικιά του; και, σαν πως να παίρνει ζωή η πέτρα από κείνο και εκείνο από αυτήν, την δύναμή της;  Τόση η αρμονία και η συνύπαρξη; Αναρωτιέμαι

    Δεν ξέρω αν απάντησε ποτέ σε τέτοιο ερώτημα ο φωτογράφος ή αν μίλησε ποτέ γι’ αυτό. Ο Adams έχει πεθάνει πολλά χρόνια πριν, απ’ το 1984. Μας άφησε πλούτο κληρονομιάς τις εικόνες του και μαζί μ’ αυτές την εικόνα αυτού του δέντρου. ‘Η μήπως όχι; Τι ν’ απόγινε το δέντρο;

       Αυτό μου, το ερώτημα

Έψαξα να βρω την απάντηση. Και την ηύρα. Το δέντρο έζησε τετρακόσια χρόνια. Στα χρόνια της ξηρασίας δεν άντεξε άλλο και το έτος 1977 πέθανε όρθιο. Παρά τις προσπάθειες των φυλάκων του πάρκου που του μετέφεραν το νερό με τους κουβάδες, εκεί στην κορυφή όπου ήταν, για να ζήσει..Φαίνεται, δεν ήθελε άλλο να πιεί, ούτε κι άλλο να ζήσει.

Jeffrey Pine at summit of Sentinel Dome, Yosemite

    Ξέμεινε όρθιο για χρόνια πολλά μετά, με τον κορμό και τα κλαδιά του του να ξασπρίζουν ολοένα και περισσότερο κάτω από το  φως του ήλιου του ανήλεου. Μέχρι που στράγγιξαν από χρώμα..Κι έγινε όλο  τότε ένα με το χρώμα του γρανίτη, ορθό αντί γι’ αυτόν ν’ αγναντεύει την κοιλάδα κάτω..σαν να είχε ακόμη ψυχή..

     Κι έπειτα, ήρθε μετά μια καταιγίδα. Ήταν τον Αύγουστο του 2003. Κράτησε μέρες πολλές και μόλις ξαστέρωσε ο ουρανός, οι φύλακες  βρήκανε το κουφάρι του πεσμένο πάνω στο γρανίτη με τις ρίζες, του δέντρου που ήταν κάποτε, αφημένες μέσα του..

    Είδα ύστερα, πολλές εικόνες του κουφαριού του, του άψυχου. Από τουρίστες τραβηγμένες..ως ένα είδος σώου.. Σκληρός ο θάνατος κάτω από το φως της μέρας, δεν το μπορούσα να το βλέπω, ούτε σας το δείξω έτσι, ξεδιάντροπα εκτεθειμμένο στην θανή του.Ένοιωσα, δεν του’ πρεπε

         Έτσι, έψαξα και βρήκα αυτήν του, την εικόνα.Του πάει πιότερο..

yosemite-np-16-sentinel-dome

       Γιατί, στον θάνατο ταιριάζει η νύχτα..

       και στ’ αστέρια αντιφεγγίζει η ψυχή..

Καλό ξημέρωμα να έχετε