Ωσάν σπουργίτες, ωσάν αετοί


A bitter morning:

sparrows sitting together

without any necks

Bitter morning sparrows sitting without necks (2)

Searching on the wind,
 the hawk’s cry
 is the shape of its beak

red-tail-hawk

      Με το ξημέρωμα της νέας χρονιάς, καθώς εκτιμώ,  κι άλλες πικρές μέρες ανατέλλουν για τους πολλούς από τους ήδη ταλαιπωρημένους πολίτες αυτού του τόπου. Ετσι,  που απ’ αυτούς, άλλοι ωσάν τους σπουργίτες στην βαρυχειμωνιά, θα παραμένουν να λουφάζουν έκθετοι στον χιονιά μόνοι και με παρηγορία τους άλλους σαν τους ίδιους για να σταθούν και να επιβιώσουν, κι άλλοι,  λαχταρώντας σαν τον αετό που διψάει να πετάξει,  θα μένουν να κραυγάζουν για τον αέρα που τους στερούν στην μοναξιά που δαμάζει τον τόπο και τους ανθρώπους του και να ακούουν τον αντίλαλο της κραυγής τους νοιώθοντας έκθετοι και μόνοι. 

     Υπάρχουν, βέβαια, και οι άλλοι, οι ολίγοι, που είτε αντλούν από αυτούς που πικραίνουν, αδιαφορώντας ή και επιδιώκοντας, είτε που είναι μακρυά τους τόσο ώστε να  αγνοούν και την ύπαρξή τους ακόμη.

   Κι η η ψαλίδα ανάμεσα στους πολλούς και στους ολίγους όλο και μεγαλώνει και θα μεγαλώνει. Και, με τον καιρό, οι λίγοι θα γίνονται λιγότεροι, και οι πολλοί περισσότεροι.

  Και, οι λίγοι το ξέρουν ότι θα γίνονται λιγότεροι. Νόμος της ζούγκλας, βασικός: Ο ισχυρότερος θα μείνει κυρίαρχος..Τον ξέρουν καλά τον Νόμο, γιαυτό είναι και οι ολίγοι. Γιαυτό και θα επιδιώξουν να είναι αναμεσίς των ακόμη ολιγότερων..Γιαυτό και θα χτυπήσουν όλους τους άλλους , είτε τους λίγους, είτε τους πολλούς. Ετσι τα βλέπω..

Το τι είναι ο καθείς μας, το σε τι θέση είναι, το τι κάνει και το τι δεν κάνει, το ξέρει ο ίδιος.

Μα αναλογίζομαι, οι πολλοί,  θα συνεχίζουν να περιμένουν, νοιώθοντας έκθετοι;  Τι; Και πότε; Και πως; Και που; Να περιμένουν να περάσει ο χειμώνας; Μα θάναι, λένε και λέω  μαζί τους, πολύ μακρύς, άντε οι μεθεπόμενη γενιά να χαρεί την Άνοιξη, όχι η τωρινή, ούτε καν η επόμενη. Μα, ως τα τότε, πως θα παραχθούν οι νέες γενιές σε ένα τόπο που δεν αντέχει στην βαρυχειμωνιά να γεννήσει κι άλλα παιδιά;  Που όλο και λιγοστεύει αργοπεθαίνοντας; Και που; Σ’ ένα τόπο που αφανείς τον κυβερνάν΄, ξένοι που τον κερματίζουν; Όπου ξένοι οι πιο πολλοί θα τον κατοικούν και άλλοι τόσοι θα τον εκμεταλλεύονται; Ξένοι στον τόπο μας που θάναι ή και ξένοι σε άλλους τόπους;; Και πως να μην νοιώθουν έκθετοι αφού τα πράγματα συμβαίνουν με την ανοχή και την συνενοχή των ολίγων ευτραφών και τινων άλλων  «Εφιαλτών» και ου μόνον Αθηναίων, ως του παλιού εκείνου; Και, με την αδράνεια των πολλών;

Σφάλλω άραγε «βλέποντας» ένα ζοφερό μέλλον για τον τόπο μας και για τους πολίτες του, ενώ η πραγματικότητά του θάναι αλλιώτικη, θάναι  καλύτερη έστω κι από την τωρινή; Κι αυτά που ειπώθηκαν δια στόματος του πρωθυπουργού του τόπου μας  να έχουν, επιτέλους, στοιχεία αλήθειας; Μακάρι έτσι νάναι κι ας κάνω λάθος κι ας διαψευσθώ.

Μα κι αν δεν είναι έτσι όπως μακαρίζω ναναι τα πράγματα, έχω την γνώμη, σε τίποτε δεν ωφελεί,  ούτε το λούφαγμα, ούτε οι μοναχικές κραυγές, και κυρίως, ούτε η αναμονή και η αίσθησή της ως τέτοιας.. Δεν είναι ο καθείς μας έκθετος, έκθετος είναι επειδή περιμένει από τους άλλους, έκθετος νοιώθει ως μονάδα που νομίζει πως είναι…Κι αυτά είναι λάθος. Δεν περιμένουμε να περάσει η χειμωνιά,  δρούμε για να φέρουμε το συντομότερο την Άνοιξη, για να φυσήξει ο αέρας για να ανασάνουμε, για να πετάξουμε . Αν όχι για την γενιά μας, για την επόμενη.

      Κι αν την φύση,λέω,  δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, ούτε την Άνοιξη να φέρουμε πιο σιμά , ούτε τον άνεμο να κάνουμε να φυσήξει- κυρίαρχη επάνω μας είναι, όχι εμείς σε αυτήν κι ας παν’ να μας πείσουν για το αντίθετο- τα πράγματα στον τόπο μας δεν είναι δικά της καμώματα. Από ανθρώπους γενήκαν και είναι. Από ανθρώπους που είναι άλλοι, μα κι από μας, από τον καθένα μας στο μερίδιο που του πέφτει. Γιαυτό,  μπορούμε κι επιβάλλεται να αλλάξουμε τα πράγματα, αλλάζοντας τους άλλους και ξεκινώντας από μας τους ίδιους..Και, το θέλουμε, πιστεύω. Ο καθείς μας. Ε! Ας το κάνουμε!. Ας μην μένουμε παθητικοί και μοιρολάτρες απέναντι στα πράγματα που οι ολίγοι τα κάνουν να συμβαίνουν σε βάρος των πολλών. Είναι πολλά αυτά που θάπρεπε να έχουν γίνει, μερικά γίνονται και τώρα, και άλλα είναι που πρέπει να γίνουν. Με την καινούργια την χρονιά, ας βάλουμε στόχο να κάνουμε περισσότερα.

      Είναι καθήκον όλων μας να κοντύνουμε το άνοιγμα της ψαλίδας, να φέρουμε την ισορροπία στις αναλογίες της. Ετσι, λέω, ας δρούμε συνειδητά στην καθημερινότητά μας ως πολίτες και κοινωνοί του τόπου μας, ως συμπολίτες και συγκοινωνοί και σ’ άλλους τόπους  που είμαστε. Κι ας μάθουμε, επιτέλους, ότι στην κάθε μέρα μας, κάθε μας πράξη, κάθε μας επιλογή κίνησης από το πιο απλό μας μικρό βήμα ως τον διασκελισμό μας είναι και από μια πολιτική πράξη μας, μια πολιτική μας επιλογή. Και ότι η κάθε επιλογή μας σε όποια κίνησή μας, παράγει συνέπειες. Γιατί η αλήθεια είναι ότι κινούμαστε όπως και νάχει, άλλοι όμως σε κύκλο κι άλλοι μπροστά ή πίσω ή και πίσω.  Και  ας θυμόμαστε ότι, η ισχύς εκκινώντας από την μονάδα, είναι εν τη ενώσει. Για την ενέργεια, την κίνηση και όχι μόνον την παρηγορία. Ετσι τα βλέπω.

Καλή μας νέα χρονιά!

bridge

Σημείωση: Τα δυο ποιήματα χαϊκού στο κείμενο είναι του Αμερικανού ποιητή James William Hackett (1929-2015) :

http://www.hsa-haiku.org/frogpond/2010-issue33-1/essay.html, 

http://www.hacketthaiku.com/

Advertisements

Ελεύθεροι και Δούλοι


«Έμφυτος πάσιν ανθρώποις ο της ελευθερίας πόθος» Είχε πει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς.

1. blu

Μερικά πράγματα, μερικές καταστάσεις που αφορούν σε ανθρώπους, δεν έχουν χάσει την σημασία τους και την ύπαρξή τους σε όλους τους αιώνες της ανθρώπινης ύπαρξης και από τους προϊστορικούς χρόνους ακόμη, από τότε που ο άνθρωπος ζώντας σε μια κοινωνία, άρχισε να καλλιεργεί την γη και να επεξεργάζεται αντικείμενα..

Από τότε και η ανάγκη εξουσίας πάνω σε άλλους, από τότε και η ανάγκη της διάκρισης ανάμεσα σε ελεύθερους και δούλους..Διαχρονικό το θέμα

Otto Pilny-Slave Market - (6)

1. blu

Οι λέξεις για τα πράγματα ή τις καταστάσεις των δούλων ανθρώπων ακόμη και η ίδια η λέξη δούλος ανακαλύφθηκαν μετά..και εκεί ακόμη πρωτοπορούμε ως Έλληνες:

Δμως:= ο δούλος κατά την Ομηρική εποχή (γύρω στον 8ο αιώνα Π.Χ.. Είναι εκείνος που είναι το λάφυρο του πολέμου

Δούλος=Αρχαιοελληνική λέξη εκ του αρχαίου «δόελος» που σήμαινε αυτόν ο οποίος δεν είχε ανθρώπινη υπόσταση και ανήκε δίκην περιουσιακού στοιχείου στον ιδιοκτήτη, γέννημα δούλων. Η λέξη απαντάται στον Ελλαδικό χώρο κατά την μυκηναϊκή εποχή ( προϊστορικός πολιτισμός της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, που αναπτύχθηκε την περίοδο 1600-1100 π.Χ. κυρίως, στην κεντρική και νότια ηπειρωτική Ελλάδα}.

ἀνδράποδον=(κυριολεκτικώς=αυτός που έχει πόδια ανθρώπου) σε αντιδιαστολή με την λέξη τετράποδο, σημαίνει εκείνον που υποδουλώνεται σε πόλεμο, το λάφυρον( μετατρέπεται δηλαδή από ελεύθερο άνθρωπο σε δούλο)

σκλάβος= Λέξη ελληνο- βυζαντινής προέλευσης, αλλοι λένε από την επωνυμία σλαύος(επειδή οι Σλαύοι είχαν καταχτηθεί κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και έτσι οι Τούρκοι τους διέκριναν ονομαστικά από τους νέγρους ) και αλλοι ότι η λέξη προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα σκυλεύω (συν+άγω) απογυμνώνω ένα νεκρό και του παίρνω τα όπλα ( λεηλατώ) ( από εκεί και η σύληση τάφου, από εκεί και η ασυλία , από εκεί και το σκύλον, ο σκηλευτής κλπ)

1. blu

Κι η δουλεία σήμερα;; Καλά κρατεί . Λιγότερα τα αφεντικά, περισσότεροι οι δούλοι…

Λάφυρα ακήρυχτων και κηρυγμένων πολέμων πολέμου εξακολουθούν στις μέρες μας νάναι οι άνθρωποι. Τα μικρά παιδιά, ο γυναίκες και οι άνδρες εξακολουθούν ακόντες και ανεξάρτητα από φυλή, φύλο, χρώμα και ηλικία να πωλούνται και να μεταπωλούνται στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα, το λεγόμενο εμπόριο λευκής σαρκός- και ας μην αφορά πιά μόνο σε λευκή σάρκα-  επεκτείνεται  και με την χρήση πλέον των σύγχρονων ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας. Πλειστηριασμοί ανθρώπων στήνονται στο ίντερνετ. Άνθρωποι ανεξάρτητα από την ηλικία τους συνεχίζουν να εργάζονται εξαναγκαστικά υπό άθλιες συνθήκες.

.jpeg

Μεγάλος αριθμός ανθρώπων αντιμετωπιζόμενοι ως πράγματα από τους εξουσιαστές τους, ακόντες θυσιάζονται ή εκτελούνται εν ψυχρώ- σε παράνομες μεταμοσχεύσεις Οργάνων. Πολλοί άνθρωποι ενόσω ήσαν ζωντανοί υπέστησαν την αφαίρεση ζωτικών τους οργάνων κατόπιν παραγγελιών των εχόντων το χρήμα και την ανάγκη. Για φαντασθείτε το! Ακόμη και Κράτος έχει κατηγορηθεί γιαυτό το φρικαλέο μαζικό έγκλημα.Και, συνέβη στον αιώνα μας!

Κίνα, 2006 αφαίρεση οργάνων από ζωντανό ακόμη άνθρωπο.

Human-rights-activists-have-long-campaigned-for-an-end-to-the-cruel-practice-but-the-latest-report-claims-transplants-have-increased.jpg

Organ-Harvesting-timeline-674x1406_thumb.jpg

1. bluΚι από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και σήμερα οι πολλοί που σε πολλές και με διαφορετικές μορφές; έχουν εξουσία  επί της ζωής περισσοτέρων, οι οποίοι,  αν και υπόδουλοι ή έστω ανελεύθεροι, θεωρούν  εαυτούς ως ελεύθερους ενώ δεν είναι….

Γιατί, το τελευταίο;;

Θα επικαλεστώ κάτι που είχε πει ο Φρόϋντ: Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης..

Το πρόβλημα αυτό εκκινά από το άτομο, επεκτείνεται σε κοινωνικές ομάδες και μετά εξελισσόμενο μπορεί να περιλάβει τους πολίτες ενός Κράτους ή και το Κράτος το ίδιο..

Με άλλα λόγια, εκείνο το πολύτιμο στην αλήθεια του που είχε πει ο Επίκτητος, παιδί και αυτός άλλων δούλων :

« Κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος, αν δεν είναι κύριος του εαυτού του»

ισχύει για κάθε μια από τις παραπάνω κατηγορίες.

1. blu

Παγκόσμια ημέρα η 2 του Δεκέμβρη για την εξάλειψη της Δουλείας…

Καθιερώθηκε ως τέτοια ημέρα το 1949 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

stele-lawcodehammurabi-218x450

Και, στην εικόνα η στήλη του Χαμουραμπί..του περίφημου εκείνου Βασιλιά της Αρχαίας Βαβυλώνας που δεκαεπτά αιώνες π.Χ έγραψε τους νόμους του κράτους του πάνω στην στήλη και μεταξύ αυτών και τους νόμους για την δουλεία..την νόμιμη ..

Από τότε, η Ιστορία κατέγραψε πολλούς νόμους για την δουλεία των ανθρώπων, την νόμιμη και την παράνομη.

Παρά ταύτα, η ανθρώπινη  δουλεία καλά κρατεί έως και σήμερα..με νόμους και εκεί που είναι παράνομη

Γιαυτό και η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της δουλείας.

Επειδή, συνεχίζει να υπάρχει..

Port Arthur, Tasmania: Η“Old prison” της Judith Wright και το νησί των νεκρών


      Στην αρχή, ήταν το ποίημα “Old prison”  της Αυστραλής ποιήτριας Judith Wright. Είχα από καιρό στο νου μου να διαβάσω και πάλι κάτι δικό της και διάλεξα αυτό. Ήξερα ότι θα μου ήταν δύσκολο, όπως και μου είναι, μιας και δεν κατέχω τόσο καλά την αγγλική την γλώσσα και η δικιά της γραφή είναι τόσο γιομάτη από σύμβολα και ιδιωματισμούς και  ούτε έχω βρει ως τα τώρα ποιήματά της να έχουν αποδοθεί στην γλώσσα μας. ‘Όμως, με είχε τόσο γοητεύσει από τα άλλα της, οπότε και το προχώρησα. Και μετά, ήταν το ποίημά της που με ρούφηξε. Με τάραξε με το περιεχόμενό του και με γοήτευσε με τον τρόπο και την δύναμη της γραφής του. Τραγικό στο περιεχόμενο, σκοτεινό σαν την κόλαση που φτειάχνουν οι ανθρώποι, κι απ’ την άλλη τόσο υπέροχο στους συμβολισμούς και τις δυνατές εικόνες του. Κι είπα να τα μοιραστώ όλα τούτα εδώ.

      Και, τα λέω αυτά, γιατί, σαν το ξεκίνησα το ποίημα, βρέθηκα να ψάχνω και να αναζητώ ποια ιστορία, ποια γεγονότα του παρελθόντος κρύβονταν πίσω και αναμεσίς των λέξεών του. ’Έτσι, κι από το ποίημα έφτασα στο Port Arthur της Tasmania, σε αυτό το ποινικό κολαστήριο που ήταν ως το 1877 η φυλακή της “εσχάτης λύσης” για τους κατάδικους, και στο οποίο σιωπηρά αναφέρεται η ποιήτρια με το ποίημά της. Σε μια φυλακή, σαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, ας πούμε, μοναχά που εδώ δεν τους σκότωναν οι Ναζί για να τους κάνουν σαπούνια. Εδώ, οι Βρετανοί ήταν που τους σκότωναν, μα αλλιώτικα. Αλλά, τους σκότωναν! Και, μετά, τους θάβαν’ στο νησί των νεκρών..Γλύτωσαν, βέβαια, εδώ, και μερικοί..Όχι εκείνοι που τους στέλναν’ αλλού να τους κρεμάσουν αλλά εκείνοι οι λίγοι που αντέξαν.. .Όμως, και αυτό το κολαστήριο του  Port Arthur συν άλλα εννιά παρόμοιά του στην Αυστραλία, κατέληξε να κηρυχθούν, όπως και τα  άλλα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών Ναζί, μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο και εξαιρετικά προσοδοφόρα για το Κράτος και την ντόπια Κοινωνία ως αξιοθέατα  και τόποι συγκέντρωσης τουριστών. Μάλιστα..

      Αν δεν έχει ένας τόπος να επιδείξει στην Ιστορία του κάτι το Ωραίο και Καλό, τότε δείχνει αυτό που έχει, τις φυλακές και τα κολαστήριά του..Αυτά και κάνουν σημαία τους.. Εδώ, οι γείτονές μας έκαναν σημαία τους τον ματοβαμμένο και παλουκομπήχτη Κόμη Δράκουλα κι είναι γιατί άλλη ιστορία δεν είχαν ως λαός. Μετά ειπώθηκαν Δάκες αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία….

      Οι Βρετανοί, όμως, ως οι τότε αποδιωγμένοι κατάδικοι από την Μ. Βρετανία, και πρώτοι έποικοι των νησιών της Τασμανίας μαζί με τους αξιωματούχους, τους δεσμοφύλακες  και τα λοιπά στρατιωτικά σώματα, βρήκαν στους τόπους που επέδραμαν και εποίκησαν, τους ιθαγενείς Αβοριγίνες (Aboriginals ). Ένα λαό με ιστορία και πολιτισμό από τους ανιστόρητους χρόνους, ίσως τον παλαιότερο λαό της γης. Και, τους πετσόκοψαν. Στην Τασμανία υπήρχαν 5000 έως και 10.000 Αβοριγίνες, σήμερα έχουν απομείνει στο νησί μόλις 300. Τους περισσότερους απ’ αυτούς οι Καταχτητές αξιωματούχοι και μη Βρετανοί τους μακέλεψαν, άλλους τους εξανδραπόδισαν ή τους εκτόπισαν σε άλλα νησιά, τους έκαναν δούλους τους έχοντάς τους ως res,  κι όσους απομείναν, τους εξολόθρευσαν οι αρρώστειες και τα μικρόβια που έφεραν οι δυτικοί…

glover(1)

Ένας πίνακας του Βρετανού ζωγράφου John Glover (1767-1849) που αποθανατίζει σκηνές της καθημερινότητας των απομεινάντων Αβοριγίνων στην Τασμανία. Όταν πέθανε το 1849, είχαν απομείνει μοναχά 40 στο νησί..

      Η σχεδόν εξάλειψη του ιθαγενούς πληθυσμού από τους Βρεττανούς, στην Τασμανία, διατεταγμένη σ’ ένα καιρό μάλιστα, επίσημα από τον κυβερνήτη του νησιού George Arthur (1824-1830) έχει περιγραφτεί από ορισμένους ιστορικούς ως πράξη γενοκτονίας. Μέχρι το 1879 είχαν, δεν είχαν ξεμείνει ζωντανοί  μόλις 40 Αβοριγίνες στο νησί.. Κάπως έτσι, άλλωστε τους σκοτώναν και οι Αυστραλοί ή τους κλείναν’ μετά στα δικά τους στρατόπεδα συγκέντρωσης για να τους εκπολιτίσουν..Τελικά, μόλις πρόσφατα, στις μέρες μας, οι Αυστραλοί και οι Τασμανοί άρχισαν να αποδέχονται την ύπαρξή τους στον τόπο τον δικό τους που οι ίδιοι με την βιά κατέλαβαν..Κι ακόμη,  όχι ισότιμα. Κακίες μου;;Αλήθειες, πάντως, είναι

     Τουλάχιστον, λέω, ας υπάρχουν κι αυτοί οι καταραμένοι τόποι, για να διδάσκει η ιστορία τους, στους τωρινούς και τους επερχόμενους  το : Ποτέ ξανά! Ας υπάρχουν, όπως και το ποίημα της Judith Wright φτειάχτηκε και υπάρχει,  για να δείχνουν σε μας, τους ανθρώπους, όσα δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξανασυμβούν..για να λεγόμαστε και να είμαστε άνθρωποι.

1.-blu_thumb.gif

      Ας ξεκινήσω εδώ, ανάστροφα. Από την ιστορία του τόπου και ας καταλήξω στο ποίημα. Δείτε το Port Arthour  της Tasmania, σήμερα:

Whole-site-aerial

Στο μπρος μέρος φαίνονται οι ερειπωμένες εγκαταστάσεις των Φυλακών, στο νησάκι επάνω αριστερά, το νησάκι των νεκρών.

ariel_site01Port Arthur

Κι εδώ, η θέα του Port Arhur από την θάλασσα. Eιδυλλιακός τόπος δεν μοιάζει, έτσι, όπως ξετυλίγεται στο πράσινο;

1-View-from-North-1860

Κι εδώ, σ’ αυτήν την εικόνα του έτους 1860, το Πορτ Άρθουρ στις δόξες του, ως ποινικό κολαστήριο και του διαβόλου τόπος

1. blu

374_w

      Δυο λόγια για τον τόπο, την Τασμανία: Η Τασμανία, αλλιώς «Tassie», είναι ένα νησί 240 χιλιομέτρων που βρίσκεται στα νότια της Αυστραλίας. Είναι ένα από τα ομόσπονδα κρατίδια (πολιτείες) της Αυστραλίας, που περιλαμβάνει το κυρίως νησί με πρωτεύουσα το  Hobart και τα γύρω του άλλα 334 μικρονήσια.. Οι δυτικοί πρωτάκουσαν τον Νοέμβρη του 1642 για το νησί από ένα Ολλανδό εξερευνητή, τον Άμπελ Γιανσζόον Τάσμαν (Abel Janszoon Tasman,‘ Αμπέλ Τάσμαν που πρωτοπήγε ως Ευρωπαίος τότε εκεί και το ονόμασε Van Diemen’s Land από το όνομα του χορηγού της εξερευνητικής αποστολής. Το νησί το κατοικούσαν από 40.000 περίπου χρόνια πριν, οι Αβορίγινες, που στην συνέχεια σχεδόν εξαλείφθηκαν, όπως αναφέρω πιο πάνω..

Το 1803 το νησί εποικήθηκε από Βρετανούς κατάδικους με τους φρουρούς και τους αξιωματούχους τους. Και ιδρύθηκαν σε αυτό το τόπο και στο νησί, στην άκρια του τότε γνωστού κόσμου, πολλές φυλακές- ποινικά κολαστήρια που γιόμιζαν από τους καταδικασμένους στην Μεγάλη Βρεττανία που ξαποστέλνονταν εκεί. Το 1825 ο τόπος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη αυτοδιοικούμενη  αποικία. Το 1825 εγκρίθηκε το  σύνταγμά του και άλλαξε το όνομα του τόπου σε Τασμανία, από το όνομα του Ολλανδού που πρωτοβρήκε το νησί. Το 1901, ο τόπος (το κυρίως νησί με τα άλλα μικρονήσια του) ανακηρύχθηκε ομόσπονδο κράτος της Αυστραλίας.  75.000 κατάδικοι στάλθηκαν σε αυτή την γη μέχρι το 1877 που έκλεισαν οι φυλακές. Αιματοβαμμένη η ιστορία του τόπου, διαβόητος τόπος βασανιστηρίων. Κόλαση επί της γης, τον αποκαλούσαν. Σήμερα, οι Τασμανοί τον προπαγανδίζουν ως τόπο αναγέννησης. Μπορεί και νάναι ή να γίνει..Πάντως, λεν’ τα φαντάσματα των αδικοχαμένων, εξακολουθούν ακόμη να εμφανίζονται στα ερείπια των φυλακών του Port Arthur.. Τα έκαναν, βέβαια, και αυτά, οι Τασμανοί,  αξιοθέατα μαζί με τα άλλα.

Κι όπως κι  ο ποιητής τους,  ο Oodgeroo Noonuccal, έλεγε :

 «Let no-one say the past is dead, the past is all about us and within»

Η Ιστορία του Port Arthour της Τασμανίας ως ανδρικής ποινικής φυλακή για παιδιά και ενήλικες.

Το Port Arthour  το 1830 ξεκίνησε να υπάρχει ως μικρός σταθμός ξυλείας. Δεν άργησε να μεταμορφωθεί ως τρομερός τόπος ποινικής φυλακής για άντρες και παιδιά, μετά τις φυλακές του νησιού Νόρφλοκ(Norfolk) που ήταν αβάσταχτης σκληρότητας και για πιο επικίνδυνους κατάδικους. Από το 1788  η Μ. Βρεττανία αδυνατώντας να εκτοπίσει τους καταδίκους της στην Αμερική λόγω του Πολέμου για την ανεξαρτησία της, τους μετέφερε ,από τότε και μετά, στις Αυστραλιανές αποικίες και στις φυλακές του νησιού του Νόρφολκ και της Τασμανίας. Οι κατάδικοι κατέφθαναν στο Port Arthour με πλοία

convicts transported to australia

κατάδικοι μεταφερόμενοι με πλοία στο Port Arthour

απευθείας από την Μ. Βρετανία κατά εκατοντάδες. Πολλοί απ’ αυτούς πέθαιναν από τις κακουχίες στο μακρύ ταξίδι πριν φτάσουν. ‘Άλλοι πνίγονταν μαζί με το πλοίο σαν ναυαγούσε. Και, τα ναυάγια ήταν πολλά.. Άλλους, τους έστελναν στο Νόρφολκ. Από το 1834 έφτειαξαν ξεχωριστές φυλακές για τους εφήβους και τα παιδιά. Σκληρές και απάνθρωπες οι φυλακές τους.. Είχαν ήδη φτειάξει και Εκκλησία, και εκκλησιάζονταν. Από το 1840 και μετά φτειάξαν’ στις φυλακές τα ξεχωριστά κελιά και βέβαια ένα νοσοκομείο για τους άρρωστους αλλά κι ένα άσυλο για όσους τρελλαίνονταν ή ονόμαζαν τρελλούς.  Ειδικά από τότε και μετά που έγιναν τα χωριστά κελιά, ο τόπος ονομάστηκε και επίσημα κόλαση!! Όσους, πλέον, κατάδικους δεν κατάφερναν οι φύλακες να «σπάσουν» στο Νόρφολκ, τους έστελναν για «τελική» επεξεργασία στο νησί της Τασμανίας, στο Port Arthour. Ετσι απαλλασσόταν το Κράτος της Μ. Βρετανίας από αυτούς και το νησί αυτό, στο λιμάνι του Πορτ Αρθουρ έγινε και επίσημα το κολαστήριο της «έσχατης λύσης».

Στην αρχή, έφτιαξαν οι ίδιοι οι κατάδικοι πρόχειρες παράγκες για να προστατευθούν από το τσουχτερό κρύο,  όπου και μέναν μαζικά σε αυτές. Κι έπειτα, οι ίδιοι οι κατάδικοι φτειάξαν με τα χέρια τους τις γρανιτένιες φυλακές τους. Και, πιο μετά, τα χωριστά κελιά για τον καθένα τους.

Τρόπος διαφυγής από το νησί δεν υπήρχε. Ο θάλασσα γύρω από το λιμάνι γιομάτη από καρχαρίες, παγωμένη, με βράχια κοφτερά και πανύψηλα (πάνω από 300μ) οι πέριξ ακτές (δείτε εικόνες) και σπηλιές – ρουφήχτρες πάνω στην ξηρά, στα βράχια και κάτω από την θάλασσα. Μια στενή και μοναδική λωρίδα στεριάς, το Eaglehawk, που επικοινωνούσε με την ενδοχώρα της Τασμανίας, φυλασσόταν νυχθημερόν από τους Βρεττανούς στρατιώτες και τα αιμοβόρα σκυλιά τους.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

   Οι κατάδικοι δούλευαν συνεχώς και κάτω από αβάσταχτες συνθήκες. Έσπαζαν γρανιτένιες πέτρες στα λατομεία για τα κτίσματα, τα έχτιζαν, έκοβαν δέντρα… Ειδικά, μάλιστα, με την τελευταία εξαναγκαστική βαρειά εργασία τους, έφεραν μεγάλα έσοδα στην Μεγάλη Βρετανία. Μέχρι το 1833 είχαν ολοκληρώσει το στρατόπεδο με τους πυργίσκους της φρουράς στον λόφο. Σήμερα, κάνουν ανασκαφές για να βρουν τα απομεινάρια εκείνης της πρώτης περιόδου, ώστε να τα κάνουν και αυτά αξιοθέατα.

       Στην περιοχή του  Πορτ Αρθουρ, κτίστηκαν περισσότερα από 30 κτίρια, ερείπια τώρα και πολλά ήδη στις μέρες μας ανακαινισμένα από μέρη των φυλακών ως τα σπίτια της εποχής που χρονολογούνται από την ίδρυση της φυλακής το 1830 μέχρι το κλείσιμό της το 1877. Την ξανάνοιξαν, βέβαια, την φυλακή αυτή, στο β’ παγκόσμιο πόλεμο όπου φυλάκισαν γύρω στους 500 Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου..Δεν έμαθα αν γύρισε κανείς τους πίσω..Κατά τη διάρκεια της περιόδου λειτουργίας της, περίπου 12.500 κρατούμενοι εκτίσανε ποινές και για πολλούς ήταν μια ζωντανή κόλαση.

    Η κύρια φυλακή των καταδίκων, γνωστή ως Penitentiary, βρίσκεται μπροστά στην προκυμαία και ολοκληρώθηκε το 1844. Στην πρώτη δεκαετία του λειτουργούσε ως σιτοβολώνας και αλευρόμυλος. Τον αλευρόμυλο τον κινούσαν για να λειτουργήσει  24 κατάδικοι με την δύναμή τους μοναχά..

treadmill

A treadmill in England. In Australia, convicts were 24, naked from the waist up.

                                      Πως να μην καταντήσουν φαντάσματα μετά;

Τα ξεχωριστά κελιά ( Τhe separate cells) 

      Το κτίριο Penitentiary ήταν τετραώροφο, ύψους 75 μέτρων. Οι δυο κάτω όροφοί του μετατράπηκαν σε 136 μονά κελιά και σε κοιτώνες για 513 κατάδικους. Η «μοντέρνα» φυλακή του Penitentiary όπως και ενός γειτονικού της κτιρίου, βασίστηκε στην ιδέα που είχαν στην Μ. Βρετανία οι William Crawford και του Joshua Jebb. Σύμφωνα με αυτήν, οι κατάδικοι έπρεπε να αποκτήσουν ξεχωριστά o καθένας τους, μεμονωμένα κελιά, να ονομάζονται με αριθμούς και όχι με τα ονόματά τους, να φορούν μάσκες στο κεφάλι τους και, κυρίως, να ζουν σε απόλυτη ησυχία. Οτι μόνον έτσι θα συμμορφώνονταν και θα μετάνιωναν για τα εγκλήματά τους.. Επίσης , ότι έτσι θα τους «έσπαγαν» ενώ στις άλλες φυλακές και με την σωματική βάσανο, τους σκλήραιναν πιο πολύ..Α! Τους επέτρεπαν- δεν ξέρω να πω κάθε πότε- και να ασκούνται, βγαίνοντας σε επίσης απομονωμένο χώρο (ανακαινίστηκε ομορφοφτιαγμένος  και αυτός- δεν βρήκα  φωτογραφία του πριν), όπως και να πηγαίνουν στην εκκλησία αλλά μέσα σε κλειστά ερμητικά κουτιά κλεισμένοι και μακρυά από όλους τους άλλους..

      Δηλαδή, από τότε το 1840 και με τις ιδέες αυτές, σηματοδότηθηκε η αρχή για την αλλαγή της ποινικής μεταχείρισης, από την σωματική βία με τις βουρδουλιές, τις σιδεροδέσμιες περιβολές στα πόδια και στα χέρια κλπ,  στην ψυχολογική βία ως μέθοδο τιμωρίας,  δήθεν σωφρονισμού. Το άσυλο για τους παράφρονες, τυχαία το’ χτισαν δίπλα στα κελιά αυτά , λέτε;

      Ετσι, έκλεισαν τους κατάδικους, τον καθένα τους στο δικό του κελί εμβαδού 136 τετραγωνικών μέτρων, τους φόρεσαν ολουνών κουκούλες μόνιμες και τους κλείδωσαν στην σιωπή. Μέχρι που οι φύλακες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με τα χέρια για να μην ακούγονται, μέχρι που, λένε, φορούσαν παντούφλες, για να μην ακούν τα βήματά τους οι κατάδικοι.. Αυτό ήταν το λεγόμενο σύστημα σιωπής «‘Silent System’  Κάτι σαν τα «λευκά» κελιά απομόνωσης της Μπάαντερ-Μάινχοφ στην Γερμανία, μου’φερε στον νου, ο,τι διάβασα.. Μόνο που αυτά εδώ της φυλακής του νησιού, δεν είχαν φως, ούτε στοιχειώδες εύρος, ούτε τουαλέτα, ούτε καν εξαερισμό..Μερικά τα ανακαίνισαν- ομορφοφτιάχνοντάς τα επίσης- δείτε τα-, άλλα δείτε τα όπως ήσαν παλιά.. Οι περισσότεροι κατάδικοι ανέπτυξαν ψυχικές αρρώστειες από την απουσία του φωτός και του ήχου..Δείτε τα στις φωτογραφίες μαζί με τα άλλα ακόμη ερειπωμένα κτίσματα της φυλακών:

two-prisoner-cells-in-the-main-penitentiary-building-1857-port-arthur-historic-site-tasmania-australia-note-that-each-cell-is-barely-big-enough-for-a-cot-and-there-was-no-heating-i

δυο απ’ τα «ξεχωριστά» κελιά στο port-arthur, χτίστηκαν το 1857,  Τι χωράει το καθένα τους; Εκείνη η σιδεριά στήριζε το ταβάνι για τ’ άλλα του πάνω ορόφου.Αυτά έχουν παράθυρα.Τα υπόλοιπα, τα εσωτερικά, όχι

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

         Επίσης , άλλη μέθοδος τιμωρίας, ήταν η στέρηση φαγητού. Όποιος ήταν υπάκουος,, είχε φαγητό και καπνό..Οι άλλοι , όχι. Ο κατάδικος  J.F Mortlock έγραψε το 1864:

«All the evil in his nature (and who is without any) had been developed and nourished by harsh and cruel treatment, kindling, perhaps, a revengeful feeling against all mankind – a feeling, often the cause, in Australia at a future period, of the barbarous murder of innocent individuals.»

 “ In many ways Port Arthur was the model for many of the penal reform movement, despite shipping, housing and slave-labour use of convicts being as harsh, or worse, than others stations around the nation.”Wikipedia

και καθ’ όσον αφορά στην ανακήρυξη των φυλακών του Port Arthur ως μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την Ουνέσκο το 2010:

«In July 2010, a total of 11 Australian convict sites were inscribed on the UNESCO World Heritage List, five of which are found in Tasmania. The sites are recognised as «the best surviving examples of large-scale convict transportation and the colonial expansion of European powers through the presence and labour of convicts».

The Tasmanian sites are Port Arthur Historic Site and the Coal Mines Historic Site on the Tasman Peninsula; the Cascades Female Factory in South Hobart; Darlington Probation Station on Maria Island; and Woolmers and Brickendon Estates near Longford.»

1.-blu_thumb.gif

-isle-of-the-dead, Convicts were buried on the southern or lower half of the island. No tombstone or other mark were to be placed at the head of any convict graves,

      Εδώ, βλέπετε, το νησί των νεκρών ( island of deads). Βρίσκεται έξω από το λιμάνι του Πορτ Άρθουρ και εκεί μεταφέρονταν και  θάβονταν οι νεκροί των φυλακών του. Πολύ μικρό νησάκι, μια πιθαμή τόπος που όλο και το διαβρώνει η θάλασσα. 1646 κατάδικοι, λένε, θάφτηκαν εκεί, χώρια από τους φύλακες. Στην κορυφή του νησιού ταφήκαν μοναχά οι φύλακες και εκεί μοναχά υπάρχουν ταφόπλακες. Αυτός ήταν ο Κανόνας. Στην κάτω ζώνη, είναι θαμμένοι οι κατάδικοι, χωρίς ταφόπλακα, χωρίς τ’ όνομά τους πουθενά..Κι αυτός ένας άλλος Κανόνας.

1. blu

      Ας μην πω άλλα.. αλλά ας δείξω, τουλάχιστον, τις φωτογραφίες μερικών καταδίκων, κάμποσων φυλάκων της φυλακής, μα και την φωτογραφία ενός από τους μακροβιότερους και σκληρότερους διοικητές των φυλακών: τον James Boyd, Commandant of the Port Arthur prison site (1853 – 1871). ‘Ετσι, επειδή  τώρα οι Τασμανοί απολογούνται γιατί εξέθεσαν δημόσια τις φωτογραφίες των καταδίκων..Και αυτό, γίνεται στις μέρες μας. Δείτε τις:

nevinsconvicts1

1874, Πίνακας καταδίκων (photo T. J. NEVIN)

1.-blu_thumb.gif

Και δείτε τώρα και το υπέροχο ποίημα της Judith Wright » Old prison» που αναφέρεται ακριβώς σε αυτήν την φυλακή των κολασμένων σε αυτήν την ζωή, στην φυλακή του  Port Arthur της Τasmania, πολιτείας της Αυστραλίας.

The rows of cells are unroofed, 

a flute for the wind’s mouth, 

who comes with a breath of ice 

from the blue caves of the south. 

 

O dark and fierce day: 

the wind like an angry bee 

hunts for the black honey 

in the pits of the hollow sea. 

 

Waves of shadow wash 

the empty shell bone-bare, 

and like a bone it sings 

a bitter song of air. 

 

Who built and laboured here? 

The wind and the sea say 

-Their cold nest is broken 

and they are blown away- 

They did not breed nor love, 

each in his cell alone 

cried as the wind now cries 

through this flute of stone.

 Και εδώ, η «απόδοση» στην ελληνική του ποιήματος από μένα. Οποιαδήποτε υπόδειξη διόρθωσής της, δεκτή:

Οι σειρές των  ερειπωμένων κελιών

ένα φλάουτο για το στόμα τ’ ανέμου,

που’ ρχεται με παγωμένη ανασαιμιά

από τις μπλε σπηλιές του νότου

 

Ω σκοτεινή και ανταριασμένη μέρα:

Ο άνεμος σαν άλλη αγριεμένη μέλισσα

   που ψάχνει για το μαύρο μέλι*

στις σπηλιές της  κοίλης**θάλασσας

 

Κύματα σκιάς ξεπλένουν

το αδειασμένο από τα γυμνωμένα κόκκαλα κελί

κι  αυτή σαν ένα κόκκαλο τραγουδάει

ένα πικρό τραγούδι τ’ αέρα.

 

Ποιός έχτισε και δούλεψε βαριά εδώ;

     Ο άνεμος και η θάλασσα λέν’

   -Η κρύα τους φωλιά χαλάστηκε

και αυτοί  σκορπιστήκαν μακρυά-

 

 Δεν είχαν γεννήματα, ούτε αγάπη

ο καθείς  στο κελί του μοναχός

θρήνησε σαν πως και ο άνεμος τώρα κλαίει

 μέσα από αυτό το πέτρινο το φλάουτο

1.-blu_thumb.gif

Σημειώσεις: 1. black honey = μαύρο μέλι: Αναφέρεται στο ομώνυμο φυτό black honey με το επιστημονικό όνομα Melianthus comosus που φυτρώνει και εκεί  σε υψόμετρο 2.000 μέτρων από την θάλασσα και παράγει πλούσιο μαύρο νέκταρ. Τα έντομα «τρελαίνονται» για το λουλούδι αυτό και το ψάχνουν με ανυπομονησία..

2. H κοίλη θάλασσα δημιουργείται από ένα πολύ ψηλό κύμα. Το κύμα σηκώνεται σε μεγάλο ύψος και μέχρι το κατώτερο σημείο του δημιουργείται μια μεγάλη κοιλότητα. Οι ναυτικοί το ονόμαζαν » η τρύπα» της θάλασσας». Συνήθως, πρόκειται για ένα μοναχό κύμα. Μπορεί, όμως νάναι και τρία συνεχόμενα Τότε τα λένε «Τρεις αδελφές» Έχουν χαθεί καράβια και καράβια εξ αιτίας τους. Τώρα, φαντασθείτε την εικόνα που μας φέρνει η ποιήτρια. Το κύμα νάναι τόσο ψηλό που να αφήνει ορατές και λεύτερες τις σπηλιές για ψάξει μέσα τους  η μέλισσα για το λουλούδι. Τρέλα! Κι αν λάβουμε υπ όψη ότι το λουλούδι αυτό το συναντάμε σε υψόμετρο 2.000 μέτρων… Ε! Το κύμα το τεράστιο είχε αδειάσει την θάλασσα μπροστά του..Και, να η Κόλαση!

Οι πηγές μου, αν θέλετε επιπρόσθετες πληροφορίες:

http://judithwrightcentre.com/who-was-judith-wright

judith-wright-01

judith Wright (31/5/1915 – 25/6/2000). H Μεγάλη Αυστραλή ποιήτρια

http://nationalunitygovernment.org/content/tasmania-timeline-history-first-nations-people

https://www.wikiwand.com/en/Colony_of_Tasmania

http://www.tasmaniatopten.com/lists/significant_events.php

http://www.convictcreations.com/history/punishments.html

http://www.portarthur.org.au/

http://www.nla.gov.au/events/doclife/brady.html

http://www.abc.net.au/news/2011-06-04/century-old-port-arthur-prison-diary-found/2745462

http://www.thefamouspeople.com/profiles/judith-wright-107.php

Alfred Bock & Thomas Nevin at Port Arthur 1860s

https://thomasnevin.com/archives/, http://portarthur.org.au/history/

Ελευθερία του λόγου, ρατσιστικός λόγος και ποινικός κολασμός


Σώτη Τριανταφύλλου

             Με αφορμή τα  όσα λέγονται σε δημοσιεύματα που διάβασα εδώ στο διαδίκτυο αναφορικά με  την ποινική δίωξη που έχει ασκηθεί για παραβίαση του Ν.927/1979 (Περί κολασμού πράξεων ή ενεργειών αποσκοπουσών εις φυλετικάς διακρίσεις) σε βάρος της γνωστής συγγραφέως κ. Σώτης Τριανταφύλλου σχετικά με το από 14/11/2005 δημοσίευμά της ή επιλεγμένες φράσεις της σε αυτό, στον διαδικτυακό τόπο της Athens Voice υπό τον τίτλο “Rock and roll will never die” , (μπορείτε να λάβετε γνώση του δημοσιεύματος πατώντας πάνω στον τίτλο του με τα γαλάζια γράμματα) έχω να πω τα εξής καταθέτοντας την δική μου άποψη ως πολίτις αυτού του τόπου:

            Έτσι και ειδικότερα  σε απάντηση  α) της σχετικής με το θέμα δηλώσεως της  Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕΕΔΑ) που διάβασα στο σημερινό φύλλο του διαδικτυακού τόπου της http://tvxs.gr, και η οποία μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι “ «Σχετικά με την ποινική δίωξη σε βάρος της κ. Σώτης Τριανταφύλλου και την παραπομπή της στο ακροατήριο προκειμένου να δικαστεί για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου: “Χωρίς αμφιβολία το επίδικο κείμενο είναι ρατσιστικό και μισαλλόδοξο. Περιλαμβάνει σοβαρές ανακρίβειες, παραποιεί την αλήθεια και προσβάλλει βάναυσα τη λογική», αναφέρει η ΕΕΔΑ και συνεχίζει: «Αποτελεί τυπικό και προβλέψιμο δείγμα λόγου που στρέφεται συλλήβδην κατά μίας ομάδας προσώπων, την οποία και θεωρεί -εντελώς αυθαίρετα και σχεδόν μεταφυσικά- απόλυτα ομοιογενή. Κυρίως δε αποδίδει σε αυτήν  κάποιο εγγενές «κακό», από το οποίο η ομάδα και τα πρόσωπα που την αποτελούν αδυνατούν να ξεφύγουν, ακριβώς επειδή αυτό έχει αναχθεί σε συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς τους» και ότι στην συνέχειά δηλώσεώς της αυτής η ΕΕΔΑ συνεχίζει με την ανάλυση και επεξήγηση του ποινικού νόμου αλλά και β)  του σημερινού από 10/5/2017 σχετικού δημοσιεύματος του κ. Δημήτρη Σαραντάκου στον διαδικτυακό του  τόπο https://sarantakos.wordpress.com/ ( μπορείτε να λάβετε γνώση του  δημοσιεύματος πατώντας πάνω στο όνομα του κ. Δ.Σαραντάκου) λέγω τα παρακάτω, αφού έλαβα υπόψη μου ότι:

        Κατά πρώτον, και με την επιφύλαξή μου για τον λόγο ότι η ίδια δεν έχω γνώση του κατηγορητηρίου σε βάρος της κ. Τριανταφύλλου αλλά λαμβάνοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στο από 8/5/2017 δημοσίευμα της  http://mignatiou.com/2017/05/minisi-enantion-tis-singrafeos-sotis-triantafillou-gia-kritiko-kimeno-tis-kata-tou-islamismou/ σύμφωνα με το οποίο  η κ. Σ.Τριανταφύλλου κατηγορείται επειδή “περιέλαβε  φράση που η ίδια αποδίδει στον Μάρκο Πόλο και η οποία λέγει οτι «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι», ενώ σε άλλο σημείο του άρθρου της χαρακτήρισε «πολεμοχαρή και φθονερή τη φύση του ισλάμ», που δεν είναι, συμπλήρωσε,  μια θρησκεία, αλλά «ιδεολογία εκβαρβαρισμού», επισημαίνω οτι η συγγραφέας κατηγορείται για τις παραπάνω δυο συγκεκριμένες και απομονωμένες από το όλο δημοσίευμά της,  φράσεις της.

και, κατά δεύτερον,  ότι σύμφωνα με άρθρο 1 του ποινικού νόμου Ν.927/1979, όπως ισχύει σήμερα: “«Άρθρο 1 Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους

1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 – 20.000) ευρώ.

2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται όποιος με πρόθεση και με τα μέσα και τους τρόπους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, υποκινεί, προτρέπει, προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη φθοράς ή βλάβης πραγμάτων, εφόσον αυτά χρησιμοποιούνταν από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.

3. Αν η πρόκληση, προτροπή, διέγερση ή υποκίνηση των προηγούμενων παραγράφων είχε ως αποτέλεσμα την τέλεση εγκλήματος, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή δεκαπέντε έως τριάντα χιλιάδων (15.000-30.000) ευρώ.

Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, επιβάλλεται η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα έως πέντε έτη.

4. Οι πράξεις που περιγράφονται στα άρθρα 1 έως 3 του Ν. 927/1979 (ΦΕΚ 139 Α) διώκονται αυτεπαγγέλτως”

1. blu

Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, είτε ως φυσικό είτε ως νομικό πρόσωπο, έχει, κατ’ αρχήν,  το αναφαίρετο δικαίωμα λόγου και έκφρασης των απόψεών του προστατευόμενος από το Σύνταγμά μας. Έτσι, χρήση αυτού του δικαιώματος έκανε  η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕΕΔΑ) όταν εξέφρασε τις απόψεις της πάνω στο σχετικό θέμα, έτσι και ο κ. Σαραντάκος με τις δικές του θέσεις, έτσι και εγώ και έτσι και η κατηγορούμενη κ. Σώτη Τριανταφύλλου όταν έκανε εκείνο το δημοσίευμα της 14/11/2005 με αφορμή το αιματοκύλισμα που είχε λάβει χώρα προηγούμενα στην Γαλλία από εξτρεμιστή Ισλαμιστή.

Στις 21/7/2017 πρόκειται να εκδικασθεί η υπόθεση από το Ποινικό Δικαστήριο. Είμαστε ενόψει δίκης , λοιπόν.

α) Θεωρώ, κατά πρώτον,  ότι είναι απαράδεκτες και, θα μου επιτρέψετε να πω, ίσως επικίνδυνες τέτοιες ώρες εν όψει δίκης,   να εκφέρονται  κατηγορηματικές θέσεις πάνω σε νομικά θέματα που έχουν άμεση επίπτωση στην αθώωση ή καταδίκη του όποιου κατηγορούμενου και ειδικά μάλιστα τέτοιες θέσεις από φορείς που έχουν επίσημο δημόσιο λόγο και διαθέτουν το ανάλογο βήμα, όπως επί παραδείγματι από τον Τύπο πχ. από τις εφημερίδες μέσω των δημοσιογράφων και αρθρογράφων της, ή όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση από την παραπάνω  μη Κυβερνητική Οργάνωση  “Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου” (ΕΕΔΑ).

Οι φορείς αυτοί,  με τον ευρέως μεταδιδόμενο και αναμεταδιδόμενο δημοσία λόγο τους, επηρρεάζουν  μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αυτής της χώρας, όχι μόνον τους ‘Έλληνες πολίτες της αλλά και ειδικά για την συγκεκριμένη περίπτωση και τους φιλοξενούμενούς της υπηκόους ξένων χωρών που έχουν καταλύσει στον τόπο μας. Και,  αυτά τους είναι γνωστά.

Πολλές φορές έχουμε κατηγορηθεί από τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η χώρα μας είναι τόπος ανέλεγκτης εισόδου και προσωρινής παραμονής ξένων και μάλιστα ότι μεταξύ αυτών, εξτρεμιστές ισλαμιστές του ISIS έχουν εισέλθει ανέλεγκτα στην χώρα μας, έχουν παραμείνει επίσης ανενόχλητοι και ανέλεγκτοι εδώ και εν συνεχεία ότι μέρος από αυτούς έχει περάσει μέσω της χώρας μας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να εκτελέσουν και επί τη βάσει των τρομοκρατικών τους εντολών, τα αιματοκυλίσματα ευρωπαίων και άλλων πολιτών. Και,  αυτά σε αυτούς τους φορείς , τους είναι ,επίσης, γνωστά.

Αν, μάλιστα, ο κατηγορηματικός αυτός λόγος τους  είναι ή μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι εμπρηστικός, τότε ενδέχεται με τον λόγο τους αυτόν να υποκινήσουν ή άμεσα να προκαλέσουν άλλες ανώμαλες καταστάσεις.

Αν, και το χειρότερο,  είναι και παραπλανητικός αυτός ο λόγος, τότε..τι στο καλό άλλο να συμβαίνει, αναρωτιέμαι

Και, μιλάω για παραπλανητικό λόγο, γιατί η εν λόγω Οργάνωση (ΕΕΔΑ). στην δήλωσή της είπε πως τάχατες ολόκληρο το άνω δημοσίευμα της κ. Τριανταφύλλου είναι επίδικο, δηλαδή ότι ολόκληρο το δημοσίευμά της είναι αντικείμενο της ποινικής κατηγορίας που της αποδίδεται, μιλάει και καταφέρεται εναντίον του και εναντίον της ως Ανώτερη των Δικαστών, χαρακτηρίζοντας όλο το δημοσίευμά της  όπως παραπάνω, χωρίς μάλιστα να αναφέρεται στο ειδικότερο περιεχόμενό του αιτιολογώντας τις θέσεις της και επί πλέον μπαίνει σε αμιγώς νομικά θέματα με την κρίση της για όσα λέει για τον νόμο σε σχέση με το θέμα.

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η ΕΕΔΑ είναι ότι η κ. Τριανταφύλλου διώκεται για τις παραπάνω συγκεκριμένες και  μεμονωμένες από το όλο δημοσίευμα, φράσεις της και όχι για όλο το δημοσίευμά της,

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η εν λόγω ΕΕΔΑ είναι ότι  οι μόνοι αρμόδιοι για να κρίνουν την εφαρμογή του Νόμου σε σχέση με την επίδικη περίπτωση, είναι οι αρμόδιοι Δικαστές και όχι αυτή,

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η εν λόγω ΕΕΔΑ (ως υπερασπίστρια των δικαιωμάτων του ανθρώπου- καθώς επονομάζεται) είναι ότι η στοιχειώδης αντικειμενικότητα απαιτεί όταν κατηγορείς κάτι ολόκληρο να αναφέρεσαι και στο περιεχόμενο του ολόκληρο. Όχι απλά να του πετάς πάνω του την κατηγορία αλλά επιβάλλεται  να την αιτιολογείς με βάση και το κείμενο κιόλας! Αν, βέβαια, ήταν σε θέση να το κάνει η ΕΕΔΑ αυτά, γιατί…μάλλον δεν το διάβασε καλά το δημοσίευμα ή το διάβασε και γι αυτό τον λόγο οι παραπάνω ..ας πούμε ελλείψεις, να μην επιμείνω και στις παραπλανήσεις

Αν και, με την όλη δήλωσή της φωτιές άναψε, εμπρησμό έβαλε..και το γνωρίζει

β) Τώρα και καθ’ όσον αφορά στο σημερινό δημοσίευμα του κ. Δημητρίου Σαραντάκου.:.

Είναι γεγονός ότι το θέμα για το δημοσίευμα της κ. Σώτης Τριανταφύλλου ενδιαφέρει όλους μας ή θα έπρεπε να ενδιαφέρει όλους εμάς τους πολίτες, κατά την γνώμη μου. Είναι ευαίσθητο θέμα και άπτεται δικαιωμάτων για την κατάχτηση των οποίων έχει χυθεί πολύ αίμα. Είναι, λοιπόν, εύλογο  ο καθένας μας να νοιαστεί να γράψει κάτι γι’ αυτό, τις σκέψεις του, τις απόψεις του. Πως αλλιώς θα μετείχαμε στο γίγνεσθαι της Δημοκρατίας;

Έτσι, και από αυτήν την σκοπιά κατανοώ το ενδιαφέρον της ΕΕΔΑΑ, όπως και του κ. Σαραντάκου, όπως και του καθενός μας. Όμως, θέλω να εκφράσω ορισμένες αντιρρήσεις μου στο περιεχόμενό του δημοσιεύματός του:

Η από κάποιον γραπτή καταγγελία ή αναφορά(όπως και αν την πει κανείς) προς τις Αρχές, προς τον Εισαγγελέα, αποτελεί μήνυση. Ο Εισαγγελέας, στις παραβιάσεις του αυτού του νόμου με τον οποίο διώκεται η κ. Τριανταφύλλου, επιλαμβάνεται αυτεπάγγελτα, είτε δηλαδή επειδή το δημοσίευμα αυτό το είδε ο ίδιος είτε γιατί το κατάγγειλε και έτσι του το γνωστοποίησε κάποιος, είτε επώνυμα, είτε ανώνυμα.

Στην περίπτωση αυτή, ο κ. Δημητράς το κατάγγειλε με την μηνυτήρια αναφορά του, επώνυμα. Και ο κ. Εισαγγελέας έκρινε ότι έπρεπε να επιληφθεί, όπως και έκανε. Δίκαια ή άδικα, η δίκη θα δείξει..Ούτως ή άλλως η Εισαγγελική Αρχή δεν δικάζει. Για τα περί της δίωξης ή μη εισηγείται μόνον και μπορεί και να αλλάξει γνώμη στην πορεία μέσα στο Δικαστήριο, αν κρίνει ωριμότερα ότι κακώς την άσκησε..ή και να την επιδιώξει με το σκοπό την καταδίκη από το Δικαστήριο. Τώρα, το αν ο κ. Δημητράς μήνυσε καταγγέλλοντας για παραβίαση του ίδιου νόμου και άλλους,  αυτό είναι αδιάφορο για μένα, καθώς επίσης  και για όποιον ενδιαφέρεται για κείνον που νοιάζεται μόνον και όχι για όλους τους άλλους..

Το εάν την φράση που επικαλέστηκε η κ. Τριανταφύλλου την είπε ο Μάρκο Πόλο ή άλλος, δεν ενδιαφέρει. Αρκεί να την είπε κάποιος τρίτος εκτός της κ. Τριανταφύλλου. Εκείνο που έχει σημασία θα είναι  αν κριθεί ότι εκείνη την υιοθέτησε..και εδώ το δημοσίευμά της αναφέρει και άλλα εναντίον αυτής της υιοθεσίας..Αλλά, ως εδώ, πάνω σε αυτά. Όποιος θέλει να δει, ας διαβάσει το ίδιο το δημοσίευμα. Του δείχνω τον τρόπο, παραπάνω.

Το εάν η κ. Τριανταφύλλου σκόπευε ή όχι με τις φράσεις αυτές στο δημοσίευμά της να παρακινήσει, να προκαλέσει ή και να διεγείρει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπων, το εάν με τις φράσεις της αυτές τις μεμονωμένες και όχι από το σύνολο του δημοσιεύματος, όπως θα’ πρεπε κατά την άποψή μου, συμπεραίνεται ότι στρέφεται εναντίον όλων των ισλαμιστών και όχι πχ. των εξτρεμιστών ή μιας ομάδας από όλους που έπραξαν κάτι συγκεκριμένο και μάλιστα με τρόπο “ που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων”, το αν με τις απόψεις της υπερέβη ή όχι το ανάλογο μέτρο του δικαιώματός της, της ελευθερίας του λόγου, ή αν το υπερέβη και κατά πόσο καταχρηστικά, αυτά είναι από τα ζητήματα που καλείται να κρίνει το Δικαστήριο..

Και μετά, θα δούμε..και εμείς..

1.-blu_thumb.gif

Απλά, ας θυμηθούμε και αυτό: Οτι ως Ελλάδα έχουμε συνυπογράψει τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που διακηρύχθηκε επίσημα στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 περιλαμβάνεται το άρθρο 11, παρ.1 όπου αναφέρονται τα εξής (ΕΕ): «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία της γνώμης και την ελευθερία λήψης ή μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, χωρίς την ανάμειξη δημοσίων αρχών και αδιακρίτως συνόρων”

http://www.europarl.europa.eu/charter/pdf/text_el.pdf

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα


 

…Λάβε, κυρά μ’ υπομονή, λάβε, κυρά μ’ ανέση.
-Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,
που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.
Κι’ η Μάρθα κι’ η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα
και του Ιακώβου η αδερφή, κι’ οι τέσσερες αντάμα,
επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι
και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.
-Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.
Κι’ η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.
Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,
τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη,

Ραφαέλ

Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου,
μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;

-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,
δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.

Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,
οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,
οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;

Andreas Pavias
Κι’ η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.
-Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;
-Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις·
μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,

shroudofturin
που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,
τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη..!

πυρσός

α)Το κείμενο είναι μέρος από την λαϊκή ποίηση σε σχέση με τα πάθη του Χριστού. Ολόκληρο το ποίημα μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:: http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/Drosos.html

β)Ο πάνω πίνακας που απεικονίζει τον Χριστό να λυγίζει από το βάρος του Σταυρού καθ’ οδόν προς τον  Γολγοθά είναι του ζωγράφου

Raffaello Sanzio da Urbino, γνωστού ως Raphael (1483 -1520,   έργο του δημιούργησε το 1516  και βρίσκεται στο Μουσείο του Prado στην Μαδρίτη.

γ) Ο δεύτερος πίνακας που απεικονίζει την σταύρωση είναι του Ελληνα ζωγράφου Ανδρέα Παβία (μεταξύ 1504-1512)και βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη

δ) και η τρίτη φωτογραφία είναι το ιερό σώμα του Χριστού από την ιερά Σινδόνη , όπως αποκαλύφθηκε με τις τελειότερες επιστημονικές μεθόδους “Ήταν το 1981 όταν οι επιστήμονες που συμμετείχαν στο Ερευνητικό Πρόγραμμα (Τhe Shroud of Turin Research Project – STURP) ανακοίνωσαν τα αποτελέσματά των μακροχρόνιων ερευνών τους στην Ιερά Σινδόνη.” Βρίσκεται στο Τορίνο της Ιταλίας όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

“Σύμφωνα με τις τελευταίες επιστημονικές μελέτες, το ύφασμα που έχει διχάσει την εκκλησία είναι παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιούσαν οι πιστοί για να θάψουν τους νεκρούς κατά την εποχή του Χριστού, πριν από 2.013 χρόνια. Δεν πρόκειται για μεσαιωνική πλαστογραφία, και παρότι κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ή να το απορρίψει, θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι το σάβανο που χρησιμοποιήθηκε για να τυλίξει το σώμα του Χριστού.”

https://www.wikiwand.com/en/Radiocarbon_14_dating_of_the_Shroud_of_Turin

https://www.forensicsciencedegree.org/what-does-forensic-science-reveal-about-the-shroud-of-turin/

Στην μνήμη του πατέρα μου


Με μια μικρή ιστορία για την αντίσταση στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής στην χώρα μας, 

Σαράντης Καραβούζης , Ραγισμένο μάτι αγάλματος

       Στις 13/3/2013 ήταν που έσβησε στα χέρια μας και  λίγο αργότερα ήταν εκείνος, ακόμη ένας  που είχε μια κηδεία “σαν όλων των ανθρώπων τις κηδείες”

  Μόνο που εκείνος, ο Γιώργης,  ήταν ο πατέρας μου.

       Σαν μπήκαμε στο Νοσοκομείο για τελευταία φορά , εκεί που τον πήγαινα με το αμαξίδιο στο δωμάτιο 13 της καρδιολογικής, μια νοσοκόμα- θυμάμαι- του πεταξε απότομα πάνω στο στήθος του,τον ιατρικό του φάκελλο. Ήταν από παχύ φτηνό λευκό χαρτόνι και είχε πάνω του έναν αριθμό φακέλλου, τον δικό του αριθμό..

Κι εκείνος ο πατέρας μου, λίγο μετά, σιγοψιθύρισε ενα άλλο αριθμό..

Τι είναι αυτός ο αριθμός που λες, πατέρας, τον ρώτησα,.

Εκείνος επανέλαβε τον αριθμό και μου είπε πως  εκείνος ο αριθμός ήταν ο άλλος δικός του αριθμός, εκείνος  που του είχαν φορέσει στο στήθος πάνω σε κομμάτι χαρτόνι οι Γερμανοί όταν τον πήγαιναν για εκτέλεση..Τότε, στον Πόλεμο..

Σαν και τότε, μου είπε..έτσι και τώρα..

Πάγωσα.. Ο πατέρας μου γνώριζε για την κατάστασή του..σκέφθηκα . Κι αντί εκείνου που είχα στην σκέψη μου, του είπα:

– Και τον θυμάσαι ακόμη, τον αριθμό; 

‘Έχεις περάσει, πατέρα, και από αυτό;

Εκείνος μου εγνεψε σιωπηλά καταφατικά, ενώ έσερνα ξωπίσω του το αναπηρικό καροτσίδιο στον άδειο διάδρομο  ..

      Πόσα πολλά δεν ήξερα, δεν ξέρω για τον πατέρα μου, πράγματα που δεν έμαθα ποτέ και ούτε πως θα μάθω, πόσα λιγοστά από την ζωή του είχα ακούσει. Ο ίδιος δεν συνήθιζε να μιλάει γι αυτά, ούτε για άλλα. Μα, όσα είχα ακούσει μου θύμιζαν παραμύθι και ας ήταν από τις αλήθειες της ζωής του. Είχα, επίσης, σχηματίσει την εικόνα από τα λιγοστά που μου είχε πει ότι ο γέροντας πατέρας μου  κι από όσα είχα ακούσει τους άλλους να μιλάν’ για κείνον, ότι ήταν ενεργό ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας, δεν ήξερα όμως την έκτασή του, ούτε και το βάθος του, δηλαδή ούτε τα ποιά, ούτε τα πόσα πραγματικά γεγονότα συντελούσαν ώστε αυτή η εικόνα να αποτελέσει και την σχετική βεβαιότητά μου.

      Να, σαν εκείνη την ιστορία που μου είχε πεί  με αφορμή για κάτι είχα γράψει εδώ για τα παιδιά του πολέμου . Για κείνα τα παιδιά που δεν ρωτήθηκαν σαν πέθαιναν για το αν ήθελαν τον πόλεμο, αν ήξεραν γιατί πεθαίνουν μέσα στο θανατικό του…Είχα υπ’ όψιν μου και κείνη την γενοκτονία των παιδιών  πέρα στην Παλαιστίνη από τους Ισραηλίτες και είχα σοκαριστεί.

      Ετσι, το λοιπόν, οργισμένη καθώς ήμουν για όσα τέτοια κι άλλα τέτοια κι άλλα  που συνέβησαν, συνέβαιναν και συμβαίνουν σε τούτο τον κόσμο, θυμάμαι είχα πεί , κατηγορηματικά μάλιστα, του πατέρα μου

– Δεν ρωτήθηκαν, πατέρα, κι ούτε ρωτιούνται ποτέ τα παιδιά των πολέμων,  Αν ρωτιόνταν, πιστεύω, δεν θάξεραν ν’απαντήσουν. Γιατί πως να ξέρει ενα μικρο παιδί τι να σημαίνει ο θάνατος , τι η ζωή και για το τι αξίζει  ή δεν αξίζει για να πεθάνει;

Ό πατέρας μου, ο Γιώργης, έμεινε τότε για λίγο σιωπηλός και μετά γύρισε ήσυχα και μου είπε:

– Κάνεις λάθος.

Τον είχα κοιτάξει ερωτηματικά

– Να, μου είχε πεί , θυμάμαι σιγανά κι ανάλαφρα μιλώντας μου,  εμένα με είχαν ρώτησει τότε

Ενα μοναχά πράγμα με ρώτησαν.

– Αγαπάς την πατρίδα σου;

– Και τους απάντησα : Ναι

Αυτό μοναχά και τίποτε άλλο.

       Κι έτσι  τώρα όψιμα, τώρα που βρίσκω το κουράγιο να γράψω κάτι για κείνον , στην μνήμη του, ας τηρήσω τώρα την υπόσχεσή μου, εκείνη που του έδωκα τότε πούγινε η κουβέντα μας, λέγοντας του πως θα γράψω κάτι –ενα άλλο γραπτό που να μιλάει για τα παιδιά του πολέμου που ρωτήθηκαν και  που γνώριζαν γιατί μπορεί να πεθάνουν και το γιατί και τι  άξιζε για να ζήσουν ή για να πεθάνουν. Κρίμα, μονο που δεν θυμάμαι πιά τα ονόματα των αξιωματικών εκείνων, που ο πατέρας μου ,στην συζήτηση μας εκείνη, μου τα είχε πεί.

      Είχα , τότε θυμάμαι, ξαφνιασθεί και του είχα πεί: Τι μου λες  πατέρα, του είπα. Ποιοί σε ρώτησαν, πότε , που έγινε αυτό και γιατί;  Πες μου, του  είχα ζητήσει

      Και ο γέροντας πατέρας μου, απόστρατος του Ελληνικού στρατού, μου είπε την εξής  ιστορία:

 “ Ημουν τότε , μου είπε, γύρω στα 12 με  13 μου χρόνια. Ηταν μέρα καλοκαιριού που καθώς πήγαινα καβάλα στ’ άλογο για το καθημερινό μου μπάνιο στη θάλασσα στο λιμάνι του Αιγίου, εκείνοι με σταμάτησαν στο ξέφωτο του δάσους αναμεσίς της Ροδοδάφνης και του Αιγίου.

’Επιασαν τα γκέμια τ’αλόγου κι από κεί που ήμουν, ο ένας απ’ αυτούς που ’δειχνε ο αρχηγός τους, ήταν και εκείνος που με ρώτησε

Αγαπάς την πατρίδα σου, παιδί μου;

Και εγώ, τότε που του είπα, ναι..

Τότε μου συστήθηκαν λεγοντάς μου οτι ο ένας τους ήταν Ελληνας  στρατιωτικός, ο άλλος άγγλος αξιωματικός, και ο τρίτος της αντίστασης, όπως κι όλοι τους.

Μου ζήτησαν την επόμενη, την ίδια ώρα σαν τώρα, που θα πήγαινα για μπάνιο, να έβαζα ενα κουτί κάτω από το μαγιό μου, ενα κουτί που θα μου τοποθετούσαν εκείνοι

Μου είπαν: Οι Γερμανοί που φυλάνε το λιμάνι- είδαμε- σε ξέρουν- περνάς καθε μέρα από αυτούς για να κάνεις μπάνιο -είδαμε -έχεις και φιλικές σχέσεις μαζί τους, οπότε θα σ’αφήσουν να περάσεις χωρίς να πάρουν είδηση.

Αφου περάσεις απ’ αυτούς, θα κολυμπήσεις  ήσυχα , μου είπανε, προς τα βαθιά ίσα να φτάσεις κοντά σε εκείνο το μεγάλο πλοίο. Τότε αφού ξεκολλήσεις από το σώμα σου το κουτί, θα κάνεις  μεγάλη βουτιά και κρατώντας μπροστά σου το κουτί θα πλησιάσεις το πλοίο στα πλευρά του… Βάλε το κουτί στα πλευρά του πλοίου – έχει  μαγνήτη και θα κολλήσει- κ΄επειτα γύρνα πίσω γρήγορα στην στεριά. Εμείς θα σε περιμένουμε να μας βρείς εδώ ακριβώς που συναντιόμαστε και τώρα. Εκείνο το πλοίο δεν πρέπει  ποτέ να φύγει από το λιμάνι μας, γιέ μου, μου τόνισε ο Ελληνας. Πρέπει να πάψει να υπάρχει και σύ θα είσαι κείνος που θα το ανατινάξει.

      Ετσι και εγινε, συνέχισε την αφήγηση ο πατέρας μου. Την επόμενη μέρα, εκεί στο ξέφωτο, με περίμεναν και  μου κόλλησαν κάτω από το μαγιώ πάνω στο σώμα μου ενα μεταλλικό κουτί- σαν από κείνα με τα μπισκότα, μου εξήγησε- και εγώ πήγα ,αφου περασα μέσα από τους Γερμανούς στρατιώτες,  κολύμπησα, έκανα την βουτιά όπως μου είχαν πεί και έβαλα το κουτί στα πλαινά του πλοίου.

Οταν γύρισα πίσω, εκεί στο ξέφωτο που με περίμεναν, εκείνοι μου ζήτησαν να τους ακολουθήσω. Θα μ’επαιρναν μαζί τους , μου είπαν

Και να μην ανησυχώ..πως είχαν ενημερώσει τους δικούς μου

Κι όταν εγώ αρνήθηκα, γιατί δεν καταλάβαινα το γιατί, ο Ελληνας ο αξιωματικός με χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου του στο κεφάλι. Δεν θυμάμαι από κεί και πέρα τίποτε άλλο ει μή που ξύπνησα σε ένα σπίτι πάνω στα βουνά.

‘Ηταν την επομενη μέρα που είπαν συγκινημένοι ότι τα είχα καταφέρει, οτι το Γερμανικό πλοίο είχε τιναχθεί άπό την μπόμπα όλο στον αέρα και οτι μετά  είχε βυθισθεί στο βυθό του λιμανιού… Να φαντασθείς –μου έλεγε- ήταν τόση η χαρά τους που με φιλούσαν όλοι τους και μετά με σήκωσαν στα χέρια-

      Τότε ήταν , μου είπε, που μου εξήγησαν τι ήταν εκείνο το πλοίο. Ηταν το πλοίο αυτό , γιέ μου, μου είπαν, το μεγαλύτερο πλοίο των Γερμανών γεμάτο όλο πολεμοφόδια που το προώριζαν για το Στάλινγκραντ όπου το πολιορκούν. Το είχαν κρύψει στο μικρό λιμάνι του Αιγίου γιατί εμείς κάναμε δολιοφθορές στα πλοία τους στα μεγάλα λιμάνια ,σαν του Πειραιά, όπου τα είχαν αγκυροβολιμένα. Ετσι κι αυτοι θέλοντας να προστατεύσουν αυτό το πλοίο, όπως και άλλα μεγάλα τους τέτοια πλοία αλλού- το είχαν “κρύψει” στο μικρό σας λιμάνι και το φρουρούσαν μέχρι ναρθεί η ώρα να αποπλεύσει.

Σιώπησε για λίγο, θυμάμαι ο πατέρας μου και αχνοχαμογέλασε. Ημουν το τιμώμενο πρόσωπο για καιρό εκεί , μου είπε . Στήσανε γιορτή γιαυτό που είχα κάνει.

‘Εμεινα, συνέχισε, ενα ολάκερο χρόνο εκεί μαζί τους μέχρι που μου επέτρεψαν να γυρίσω πίσω”

Και, τότε ήταν που τον ρώτησα : Δεν φοβήθηκες πατέρα, σαν τόκανες όλο αυτό; Δεν φοβήθηκες πως μπορεί να πέθαινες..

Εκείνος σώπασε για λίγο σαν μόλις εκείνη την στιγμή να το πρωτοσκεφτόταν…

–    Μπα.., μου απάντησε .Ούτε και μου πήγε στο μυαλό, μου είπε.. Παιδί ήμουν. ¨Ομως, ήξερα γιατί το έκανα!

 

Michael George Francis Ventris,(12 July 1922 – 6 September 1956)


Michael George Francis Ventris,         Ήταν στις 6 Σεπτέμβρη του έτους 1956 όταν σε ένα τροχαίο ατύχημα πέθανε ένας εξαιρετικά ευφυής και πολύ σημαντικός άνθρωπος.

          Το όνομά του Michael George Francis Ventris.

           Ηταν μόλις 34 ετών σαν πέθανε .

     Ήταν μόλις 30 ετών όταν κατάφερε εκείνο που επί πολλά προηγούμενα έτη πολλοί σπουδασμένοι και έξυπνοι άνθρωποι επιστήμονες και γλωσσολόγοι δεν είχαν μπορέσει να επιτύχουν. 

         Ο Michael George Francis Ventris ήταν εκείνος ο άνθρωπος που επέτυχε να αποκρυπτογραφήσει την γραμμική γραφή Β της Μυκηναϊκής περιόδου. Τότε στα 1952 ο Βέντρις ζήτησε τη βοήθεια του κλασικού φιλολόγου Τζων Τσάντγουικ (J. Chadwick) και μαζί δημοσίευσαν ένα ιστορικό άρθρο στο Journal of Hellenic Studies υπό τον τίτλο “Evidence for Greek Dialect in the Mycenaean Archives” “Αποδεικτικά στοιχεία για την ελληνική διάλεκτο στα μυκηναϊκά αρχεία”

Και ήταν η γραμμική γραφή Β,  η αρχαιότερη ελληνική γραφή που έχει ανακαλυφθεί ως σήμερα.

“Στη Γραμ­μι­κή Β α­πο­τυ­πώ­νε­ται  η αρ­χαιό­τε­ρη ελ­λη­νι­κή διά­λε­κτος, που μι­λιό­ταν και γρά­φο­νταν στο χώ­ρο του Αι­γαί­ου 500-700 χρό­νια πριν τον Ό­μη­ρο (700 π.Χ.), δη­λα­δή 3500(!) χρό­νια α­πό σή­με­ρα.
Η Γραμ­μι­κή Β α­πο­τε­λεί συγ­γε­νή “αλ­λ’ ό­χι ά­με­ση διά­δο­χο” της Γραμ­μι­κής Α (1750-1450 π.Χ.) των Μι­νω­ι­τών, που προ­έ­κυ­ψε α­πό την προ­γε­νέ­στε­ρη ει­κο­νο­γρα­φι­κή ή ιε­ρο­γλυ­φι­κή (2000-1650 π.Χ.).”
 

Αντιγραφή από  δημοσιευμένο άρθρο του Νίκου Βαρδιάμπαση : http://www.ardin.gr/?q=node/1107

             Και από τότε και μέχρι σήμερα το όνομά του Michael George Francis Ventris ξεπέρασε τον χρόνο..

         Οντας ο ίδιος αρχιτέκτων και κατά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο αποκρυπτογραφιστής  κωδικοποιημένων μηνυμάτων, πολύγλωσσος, ως άνθρωπος –καθώς είπαν εκείνοι που τον γνώρισαν- μια μυστήρια σκοτεινή προσωπικότητα-http://www.jstor.org/stable/628239?seq=1#page_scan_tab_contents

uid=3738128&uid=2&uid=4&sid=21102578337387 μπόρεσε το ακατόρθωτο έχοντας  στα χέρια του προς μελέτη  επιγραφές σαν αυτή:

 765px-NAMA_Tablette_7671 (1)

800px-NAMA_Linear_B_tablet_of_Pylos

Γραμμική γραφή Β που βρέθηκε στην Πύλο.Χρονολογείται στα 1450 πΧ.     επιγραφή που βρέθηκε  στις       Μυκήνες

Ας αφήσω να μιλήσουν για τον Michael Ventris, ακούγοντας και την φωνή του όπως αναμεταδίδεται από ραδιοφωνική εκπομπή στο BBC:

 

 

 

 

 

 

 

          Για μένα, να πω, οτι το ελάχιστο αφιέρωμά μου στον εν λόγω άνδρα, δεν γίνεται μόνο  στην μνήμη του μιας και πέθανε σαν σήμερα. Ηταν βλέπετε, ο άνθρωπος εκείνος που προσέλκυσε τόσο το ενδιαφέρον μου στα δεκαπέντε μου χρόνια, που θέλοντας να ανακαλύψω το πως σκέφτηκε για να προβεί σε αυτό το κατόρθωμα  και μάλιστα πριν  καν συμπληρώσει τα 30ου χρόνια, είχα χωθεί επί μήνες στην δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης μου κατεβάζοντας και διαβάζοντας πολυσκονισμένους τόμους, μελετώντας την δουλειά του και τον τρόπο αποκρυπτογράφησης. Χμ…Εκείνο που καταφερα, να πω, ήταν να ζαλιστώ και άκρη να μην βγάλω..Μουλειπαν  οι βασικές γνώσεις, έτσι και τ’αφησα μέχρι ..Η ζωή όμως μουτάφερε τα πράγματα αλλιώς και ο δρόμος μου είναι μακρυά από τέτοιες μελέτες.. Ο άνθρωπος αυτός όμως μούμεινε χαραγμένος στην μνήμη μου. Ασε που χωρίς να τον ξέρω καν, θυμάμαι ακόμη που πολύ στενοχωρηθεί για τον τόσο πρόωρο θανατό του.. Κρίμα ο προωρος χαμός του για την ανθρωπότητα , νομίζω.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

   Παρεπιπτόντως, ας αναφέρω ως σχετικό με το θέμα οτι πρόσφατα ανακαλυφτηκε και χαρακτηριστηκε ως μια από τις 10 σημαντικότερες αρχαιλογικές ανακαλύψεις κατά το 2011 το εξής:

Οτι, στην αρχαία Ίκλαινα Μεσσηνίας, στην  μικρή πόλη  της έδρας του Βασιλιά Νέστωρα  ανακαλύφτηκε :

Η αρχαιότερη ευρωπαϊκή επιγραφή

messinia_

“Είναι η αρχαιότερη επιγραφή που έχει βρεθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος και είναι ελληνική. Πρόκειται για την επιγραφή µιας πήλινης πινακίδας σε Γραµµική Β που γράφηκε πριν από 3.500 χρόνια και βρέθηκε στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας από τον αρχαιολόγο κ. Μιχάλη Κοσµόπουλο, ο οποίος ανασκάπτει ένα µυκηναϊκό µέγαρο µε πελώριους αναληµµατικούς τοίχους, τοιχογραφίες και αποχετευτικό σύστηµα. Η χρονολόγηση της πινακίδας πολύ πριν από τις ως τώρα γνωστές αλλάζει πολλά δεδοµένα στη γνώση µας για τη χρήση της Γραµµικής Β αλλά και για την εξάπλωση της γραφής.”

Από : http://www.archaiologia.gr/blog/2012/01/09/%CE%BF%CE%B9-10-%C2%B5%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%BB/

 

…………………………………………………………………………….

BIBLIA_ Μερικές από τις πηγές μου:

http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/history/thema_15/05.html

http://www.jstor.org/discover/10.2307/628239?uid=3738128&uid=2&uid=4&sid=21102578337387

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=143567

http://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Ventris

http://olympia.gr/2013/02/28/h-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AF%CE%BA%CE%BB%CE%B1/