Ελευθερία του λόγου, ρατσιστικός λόγος και ποινικός κολασμός


Σώτη Τριανταφύλλου

             Με αφορμή τα  όσα λέγονται σε δημοσιεύματα που διάβασα εδώ στο διαδίκτυο αναφορικά με  την ποινική δίωξη που έχει ασκηθεί για παραβίαση του Ν.927/1979 (Περί κολασμού πράξεων ή ενεργειών αποσκοπουσών εις φυλετικάς διακρίσεις) σε βάρος της γνωστής συγγραφέως κ. Σώτης Τριανταφύλλου σχετικά με το από 14/11/2005 δημοσίευμά της ή επιλεγμένες φράσεις της σε αυτό, στον διαδικτυακό τόπο της Athens Voice υπό τον τίτλο “Rock and roll will never die” , (μπορείτε να λάβετε γνώση του δημοσιεύματος πατώντας πάνω στον τίτλο του με τα γαλάζια γράμματα) έχω να πω τα εξής καταθέτοντας την δική μου άποψη ως πολίτις αυτού του τόπου:

            Έτσι και ειδικότερα  σε απάντηση  α) της σχετικής με το θέμα δηλώσεως της  Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕΕΔΑ) που διάβασα στο σημερινό φύλλο του διαδικτυακού τόπου της http://tvxs.gr, και η οποία μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι “ «Σχετικά με την ποινική δίωξη σε βάρος της κ. Σώτης Τριανταφύλλου και την παραπομπή της στο ακροατήριο προκειμένου να δικαστεί για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου: “Χωρίς αμφιβολία το επίδικο κείμενο είναι ρατσιστικό και μισαλλόδοξο. Περιλαμβάνει σοβαρές ανακρίβειες, παραποιεί την αλήθεια και προσβάλλει βάναυσα τη λογική», αναφέρει η ΕΕΔΑ και συνεχίζει: «Αποτελεί τυπικό και προβλέψιμο δείγμα λόγου που στρέφεται συλλήβδην κατά μίας ομάδας προσώπων, την οποία και θεωρεί -εντελώς αυθαίρετα και σχεδόν μεταφυσικά- απόλυτα ομοιογενή. Κυρίως δε αποδίδει σε αυτήν  κάποιο εγγενές «κακό», από το οποίο η ομάδα και τα πρόσωπα που την αποτελούν αδυνατούν να ξεφύγουν, ακριβώς επειδή αυτό έχει αναχθεί σε συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς τους» και ότι στην συνέχειά δηλώσεώς της αυτής η ΕΕΔΑ συνεχίζει με την ανάλυση και επεξήγηση του ποινικού νόμου αλλά και β)  του σημερινού από 10/5/2017 σχετικού δημοσιεύματος του κ. Δημήτρη Σαραντάκου στον διαδικτυακό του  τόπο https://sarantakos.wordpress.com/ ( μπορείτε να λάβετε γνώση του  δημοσιεύματος πατώντας πάνω στο όνομα του κ. Δ.Σαραντάκου) λέγω τα παρακάτω, αφού έλαβα υπόψη μου ότι:

        Κατά πρώτον, και με την επιφύλαξή μου για τον λόγο ότι η ίδια δεν έχω γνώση του κατηγορητηρίου σε βάρος της κ. Τριανταφύλλου αλλά λαμβάνοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στο από 8/5/2017 δημοσίευμα της  http://mignatiou.com/2017/05/minisi-enantion-tis-singrafeos-sotis-triantafillou-gia-kritiko-kimeno-tis-kata-tou-islamismou/ σύμφωνα με το οποίο  η κ. Σ.Τριανταφύλλου κατηγορείται επειδή “περιέλαβε  φράση που η ίδια αποδίδει στον Μάρκο Πόλο και η οποία λέγει οτι «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι», ενώ σε άλλο σημείο του άρθρου της χαρακτήρισε «πολεμοχαρή και φθονερή τη φύση του ισλάμ», που δεν είναι, συμπλήρωσε,  μια θρησκεία, αλλά «ιδεολογία εκβαρβαρισμού», επισημαίνω οτι η συγγραφέας κατηγορείται για τις παραπάνω δυο συγκεκριμένες και απομονωμένες από το όλο δημοσίευμά της,  φράσεις της.

και, κατά δεύτερον,  ότι σύμφωνα με άρθρο 1 του ποινικού νόμου Ν.927/1979, όπως ισχύει σήμερα: “«Άρθρο 1 Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους

1. Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, υποκινεί, προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση τριών (3) μηνών έως τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 – 20.000) ευρώ.

2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται όποιος με πρόθεση και με τα μέσα και τους τρόπους που αναφέρονται στην παράγραφο 1, υποκινεί, προτρέπει, προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη φθοράς ή βλάβης πραγμάτων, εφόσον αυτά χρησιμοποιούνταν από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη.

3. Αν η πρόκληση, προτροπή, διέγερση ή υποκίνηση των προηγούμενων παραγράφων είχε ως αποτέλεσμα την τέλεση εγκλήματος, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή δεκαπέντε έως τριάντα χιλιάδων (15.000-30.000) ευρώ.

Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης τουλάχιστον ενός (1) έτους, επιβάλλεται η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από ένα έως πέντε έτη.

4. Οι πράξεις που περιγράφονται στα άρθρα 1 έως 3 του Ν. 927/1979 (ΦΕΚ 139 Α) διώκονται αυτεπαγγέλτως”

1. blu

Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, είτε ως φυσικό είτε ως νομικό πρόσωπο, έχει, κατ’ αρχήν,  το αναφαίρετο δικαίωμα λόγου και έκφρασης των απόψεών του προστατευόμενος από το Σύνταγμά μας. Έτσι, χρήση αυτού του δικαιώματος έκανε  η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου(ΕΕΔΑ) όταν εξέφρασε τις απόψεις της πάνω στο σχετικό θέμα, έτσι και ο κ. Σαραντάκος με τις δικές του θέσεις, έτσι και εγώ και έτσι και η κατηγορούμενη κ. Σώτη Τριανταφύλλου όταν έκανε εκείνο το δημοσίευμα της 14/11/2005 με αφορμή το αιματοκύλισμα που είχε λάβει χώρα προηγούμενα στην Γαλλία από εξτρεμιστή Ισλαμιστή.

Στις 21/7/2017 πρόκειται να εκδικασθεί η υπόθεση από το Ποινικό Δικαστήριο. Είμαστε ενόψει δίκης , λοιπόν.

α) Θεωρώ, κατά πρώτον,  ότι είναι απαράδεκτες και, θα μου επιτρέψετε να πω, ίσως επικίνδυνες τέτοιες ώρες εν όψει δίκης,   να εκφέρονται  κατηγορηματικές θέσεις πάνω σε νομικά θέματα που έχουν άμεση επίπτωση στην αθώωση ή καταδίκη του όποιου κατηγορούμενου και ειδικά μάλιστα τέτοιες θέσεις από φορείς που έχουν επίσημο δημόσιο λόγο και διαθέτουν το ανάλογο βήμα, όπως επί παραδείγματι από τον Τύπο πχ. από τις εφημερίδες μέσω των δημοσιογράφων και αρθρογράφων της, ή όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση από την παραπάνω  μη Κυβερνητική Οργάνωση  “Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου” (ΕΕΔΑ).

Οι φορείς αυτοί,  με τον ευρέως μεταδιδόμενο και αναμεταδιδόμενο δημοσία λόγο τους, επηρρεάζουν  μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αυτής της χώρας, όχι μόνον τους ‘Έλληνες πολίτες της αλλά και ειδικά για την συγκεκριμένη περίπτωση και τους φιλοξενούμενούς της υπηκόους ξένων χωρών που έχουν καταλύσει στον τόπο μας. Και,  αυτά τους είναι γνωστά.

Πολλές φορές έχουμε κατηγορηθεί από τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η χώρα μας είναι τόπος ανέλεγκτης εισόδου και προσωρινής παραμονής ξένων και μάλιστα ότι μεταξύ αυτών, εξτρεμιστές ισλαμιστές του ISIS έχουν εισέλθει ανέλεγκτα στην χώρα μας, έχουν παραμείνει επίσης ανενόχλητοι και ανέλεγκτοι εδώ και εν συνεχεία ότι μέρος από αυτούς έχει περάσει μέσω της χώρας μας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να εκτελέσουν και επί τη βάσει των τρομοκρατικών τους εντολών, τα αιματοκυλίσματα ευρωπαίων και άλλων πολιτών. Και,  αυτά σε αυτούς τους φορείς , τους είναι ,επίσης, γνωστά.

Αν, μάλιστα, ο κατηγορηματικός αυτός λόγος τους  είναι ή μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι εμπρηστικός, τότε ενδέχεται με τον λόγο τους αυτόν να υποκινήσουν ή άμεσα να προκαλέσουν άλλες ανώμαλες καταστάσεις.

Αν, και το χειρότερο,  είναι και παραπλανητικός αυτός ο λόγος, τότε..τι στο καλό άλλο να συμβαίνει, αναρωτιέμαι

Και, μιλάω για παραπλανητικό λόγο, γιατί η εν λόγω Οργάνωση (ΕΕΔΑ). στην δήλωσή της είπε πως τάχατες ολόκληρο το άνω δημοσίευμα της κ. Τριανταφύλλου είναι επίδικο, δηλαδή ότι ολόκληρο το δημοσίευμά της είναι αντικείμενο της ποινικής κατηγορίας που της αποδίδεται, μιλάει και καταφέρεται εναντίον του και εναντίον της ως Ανώτερη των Δικαστών, χαρακτηρίζοντας όλο το δημοσίευμά της  όπως παραπάνω, χωρίς μάλιστα να αναφέρεται στο ειδικότερο περιεχόμενό του αιτιολογώντας τις θέσεις της και επί πλέον μπαίνει σε αμιγώς νομικά θέματα με την κρίση της για όσα λέει για τον νόμο σε σχέση με το θέμα.

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η ΕΕΔΑ είναι ότι η κ. Τριανταφύλλου διώκεται για τις παραπάνω συγκεκριμένες και  μεμονωμένες από το όλο δημοσίευμα, φράσεις της και όχι για όλο το δημοσίευμά της,

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η εν λόγω ΕΕΔΑ είναι ότι  οι μόνοι αρμόδιοι για να κρίνουν την εφαρμογή του Νόμου σε σχέση με την επίδικη περίπτωση, είναι οι αρμόδιοι Δικαστές και όχι αυτή,

Ενώ το γεγονός το οποίο γνώριζε και γνωρίζει η εν λόγω ΕΕΔΑ (ως υπερασπίστρια των δικαιωμάτων του ανθρώπου- καθώς επονομάζεται) είναι ότι η στοιχειώδης αντικειμενικότητα απαιτεί όταν κατηγορείς κάτι ολόκληρο να αναφέρεσαι και στο περιεχόμενο του ολόκληρο. Όχι απλά να του πετάς πάνω του την κατηγορία αλλά επιβάλλεται  να την αιτιολογείς με βάση και το κείμενο κιόλας! Αν, βέβαια, ήταν σε θέση να το κάνει η ΕΕΔΑ αυτά, γιατί…μάλλον δεν το διάβασε καλά το δημοσίευμα ή το διάβασε και γι αυτό τον λόγο οι παραπάνω ..ας πούμε ελλείψεις, να μην επιμείνω και στις παραπλανήσεις

Αν και, με την όλη δήλωσή της φωτιές άναψε, εμπρησμό έβαλε..και το γνωρίζει

β) Τώρα και καθ’ όσον αφορά στο σημερινό δημοσίευμα του κ. Δημητρίου Σαραντάκου.:.

Είναι γεγονός ότι το θέμα για το δημοσίευμα της κ. Σώτης Τριανταφύλλου ενδιαφέρει όλους μας ή θα έπρεπε να ενδιαφέρει όλους εμάς τους πολίτες, κατά την γνώμη μου. Είναι ευαίσθητο θέμα και άπτεται δικαιωμάτων για την κατάχτηση των οποίων έχει χυθεί πολύ αίμα. Είναι, λοιπόν, εύλογο  ο καθένας μας να νοιαστεί να γράψει κάτι γι’ αυτό, τις σκέψεις του, τις απόψεις του. Πως αλλιώς θα μετείχαμε στο γίγνεσθαι της Δημοκρατίας;

Έτσι, και από αυτήν την σκοπιά κατανοώ το ενδιαφέρον της ΕΕΔΑΑ, όπως και του κ. Σαραντάκου, όπως και του καθενός μας. Όμως, θέλω να εκφράσω ορισμένες αντιρρήσεις μου στο περιεχόμενό του δημοσιεύματός του:

Η από κάποιον γραπτή καταγγελία ή αναφορά(όπως και αν την πει κανείς) προς τις Αρχές, προς τον Εισαγγελέα, αποτελεί μήνυση. Ο Εισαγγελέας, στις παραβιάσεις του αυτού του νόμου με τον οποίο διώκεται η κ. Τριανταφύλλου, επιλαμβάνεται αυτεπάγγελτα, είτε δηλαδή επειδή το δημοσίευμα αυτό το είδε ο ίδιος είτε γιατί το κατάγγειλε και έτσι του το γνωστοποίησε κάποιος, είτε επώνυμα, είτε ανώνυμα.

Στην περίπτωση αυτή, ο κ. Δημητράς το κατάγγειλε με την μηνυτήρια αναφορά του, επώνυμα. Και ο κ. Εισαγγελέας έκρινε ότι έπρεπε να επιληφθεί, όπως και έκανε. Δίκαια ή άδικα, η δίκη θα δείξει..Ούτως ή άλλως η Εισαγγελική Αρχή δεν δικάζει. Για τα περί της δίωξης ή μη εισηγείται μόνον και μπορεί και να αλλάξει γνώμη στην πορεία μέσα στο Δικαστήριο, αν κρίνει ωριμότερα ότι κακώς την άσκησε..ή και να την επιδιώξει με το σκοπό την καταδίκη από το Δικαστήριο. Τώρα, το αν ο κ. Δημητράς μήνυσε καταγγέλλοντας για παραβίαση του ίδιου νόμου και άλλους,  αυτό είναι αδιάφορο για μένα, καθώς επίσης  και για όποιον ενδιαφέρεται για κείνον που νοιάζεται μόνον και όχι για όλους τους άλλους..

Το εάν την φράση που επικαλέστηκε η κ. Τριανταφύλλου την είπε ο Μάρκο Πόλο ή άλλος, δεν ενδιαφέρει. Αρκεί να την είπε κάποιος τρίτος εκτός της κ. Τριανταφύλλου. Εκείνο που έχει σημασία θα είναι  αν κριθεί ότι εκείνη την υιοθέτησε..και εδώ το δημοσίευμά της αναφέρει και άλλα εναντίον αυτής της υιοθεσίας..Αλλά, ως εδώ, πάνω σε αυτά. Όποιος θέλει να δει, ας διαβάσει το ίδιο το δημοσίευμα. Του δείχνω τον τρόπο, παραπάνω.

Το εάν η κ. Τριανταφύλλου σκόπευε ή όχι με τις φράσεις αυτές στο δημοσίευμά της να παρακινήσει, να προκαλέσει ή και να διεγείρει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπων, το εάν με τις φράσεις της αυτές τις μεμονωμένες και όχι από το σύνολο του δημοσιεύματος, όπως θα’ πρεπε κατά την άποψή μου, συμπεραίνεται ότι στρέφεται εναντίον όλων των ισλαμιστών και όχι πχ. των εξτρεμιστών ή μιας ομάδας από όλους που έπραξαν κάτι συγκεκριμένο και μάλιστα με τρόπο “ που εκθέτει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή ενέχει απειλή για τη ζωή, την ελευθερία ή τη σωματική ακεραιότητα των ως άνω προσώπων”, το αν με τις απόψεις της υπερέβη ή όχι το ανάλογο μέτρο του δικαιώματός της, της ελευθερίας του λόγου, ή αν το υπερέβη και κατά πόσο καταχρηστικά, αυτά είναι από τα ζητήματα που καλείται να κρίνει το Δικαστήριο..

Και μετά, θα δούμε..και εμείς..

1.-blu_thumb.gif

Απλά, ας θυμηθούμε και αυτό: Οτι ως Ελλάδα έχουμε συνυπογράψει τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που διακηρύχθηκε επίσημα στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου του 2000 περιλαμβάνεται το άρθρο 11, παρ.1 όπου αναφέρονται τα εξής (ΕΕ): «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία της γνώμης και την ελευθερία λήψης ή μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, χωρίς την ανάμειξη δημοσίων αρχών και αδιακρίτως συνόρων”

http://www.europarl.europa.eu/charter/pdf/text_el.pdf

Για την τόλμη “στα πολιτικά θέματα”


από τα “Δοκίμια” “The Essays” του Francis Bacon

Για την τόλμη (Of Boldness )

“Είναι ένα ασήμαντο σχολικό κείμενο, κι όμως αξίζει την προσοχή ενός συνετού ανθρώπου. Ρώτησαν τον Δημοσθένη,

Ποιό είναι το κύριο προσόν ενός ρήτορα; Η εκφραστικότητα*  ( σημ. γράφουσας.:στο αγγλικό κείμενο=The action) , απάντησε αυτός.

Και το επόμενο;                  Δημοσθένης 384-322 π.X.                                                                                                                                      

Η εκφραστικότητα

Και μετά πάλι;

Η εκφραστικότητα

>>Αυτό το είπε εκείνος που ήταν σε θέση να ξέρει καλύτερα απ’ όλους, και δεν είχε ο ίδιος, από την φύση του, κανένα ταλέντο γι’ αυτό που συνιστούσε. Παράξενο πράγμα  το προσόν εκείνο του ρήτορα, που δεν είναι παρά επιφανειακό, και προσόν ηθοποιού μάλλον, να τοποθετείται τόσο ψηλά, πάνω από τα ευγενικά προσόντα της δημιουργικότητας, της άρθρωσης και των λοιπών- και μάλιστα, σχεδόν μόνο του, σα να ήταν το παν. Αλλά η αιτία είναι προφανής. Στην ανθρώπινη φύση γενικά, υπάρχει περισσότερο ο ανόητος παρά ο σοφός  και, κατά συνέπεια, οι ικανότητες εκείνες, με τις οποίες πείθεται το ανόητο μέρος του νου των ανθρώπων, είναι περισσότερο αποτελεσματικές. Θαυμαστά όμοια είναι η περίπτωση της τόλμης στις πολιτικές υποθέσεις.

 Ποιό είναι το πρώτιστο; Η τόλμη** (σημ΅:στο αγγλικό κείμενο= boldness)

Ποιό είναι το δεύτερο και το τρίτο; Η τόλμη.

>>Κι όμως, η τόλμη είναι τέκνο  της άγνοιας και της χυδαιότητας, πολύ κατώτερη από άλλα στοιχεία. Εν τούτοις, όμως, γοητεύει και δένει χειροπόδαρα εκείνους, που η κρίση τους είναι ρηχή ή το θάρρος τους αδύναμο, και οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία μάλιστα, επιβάλλεται και στους συνετούς ανθρώπους στις αδύναμες στιγμές τους. Γι’ αυτό, βλέπουμε ότι κάνει θαύματα στις δημοκρατίες∙ αλλά λιγότερα όπου υπάρχουν γερουσίες και πρίγκηπες. Και πάντοτε περισσότερο στην πρώτη εμφάνιση των τολμηρών στο προσκήνιο απ’ ότι λίγο αργότερα∙ γιατί η τόλμη είναι κακή στο να τηρεί όσα υπόσχεται. Σίγουρα, όπως υπάρχουν τσαρλατάνοι για το ανθρώπινο σώμα, έτσι υπάρχουν τσαρλατάνοι και για το σώμα της πολιτείας” άνθρωποι που αναλαμβάνουν σοβαρές θεραπείες, και οι οποίοι στάθηκαν ίσως τυχεροί σε δυο- τρία εγχειρήματα, αλλά τους λείπουν οι βάσεις της επιστήμης, και συνεπώς, δεν μπορούν να σταθούν για πολύHz. Muhammed’ in Miraç Olayı Temsili Resmi. Ναι” πολλές φορές θα δείτε ένα τολμηρό άνθρωπο να κάνει το θαύμα του Μωάμεθ. Ο Μωάμεθ έπεισε τους ανθρώπους ότι θα καλούσε ένα βουνό να έρθει σε αυτόν και απ’ την κορυφή του θα προσέφερε τις προσευχές του για τους πιστούς του νόμου του. Ο κόσμος μαζεύτηκε∙ ο Μωάμεθ κάλεσε το βουνό να έρθει κοντά του, ξανά και ξανά∙ και όταν το βουνό εξακολουθούσε να μένει ακίνητο, δεν πτοήθηκε καθόλου, αλλά είπε: Αφού δεν έρχεται το βουνό στον Μωάμεθ, θα πάει ο Μωάμεθ στο βουνό.

΄>>Έτσι κι αυτοί οι άνθρωποι, όταν έχουν υποσχεθεί σπουδαία πράγματα και αποτύχει οικτρά, παρ’ όλα αυτά (αν έχουν την τέλεια τόλμη) θα το ξεπεράσουν ως ασήμαντο, θα κάνουν στροφή και δεν τρέχει τίποτε. Οπωσδήποτε, για τους ανθρώπους με σπουδαία κρίση, οι τολμηροί άνθρωποι είναι ωραίο θέαμα∙ και όχι μόνο γι’ αυτούς, αλλά και για τους κοινούς ανθρώπους, η τόλμη έχει κάτι από το γελοίο. Διότι, αν το παράλογο είναι αντικείμενο γέλιου, μην αμφιβάλλετε καθόλου ότι η μεγάλη τόλμη σπάνια στερείται από ένα στοιχείο παραλογισμού. Ιδιαίτερα διασκεδαστικό είναι, όταν βλέπεις ένα τολμηρό άνθρωπο να σαστίζει∙ γιατί αυτό δίνει στο πρόσωπό του μια άδεια και παγωμένη έκφραση. Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά∙ γιατί στο σάστισμα τα αισθήματα αλλάζουν συνεχώς και γρήγορα∙ αλλά στους τολμηρούς, σε μια τέτοια περίπτωση, μένουν καρφωμένα, και όπως είναι το πατ στο σκάκι, όπου δεν υπάρχει ματ, αλλά το παιγνίδι δεν μπορεί να συνεχισθεί. Αυτό το θέμα, όμως, θα ταίριαζε καλύτερα σε μια σάτιρα παρά για σοβαρή παρατήρηση. Πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, πως η τόλμη είναι πάντοτε τυφλή∙ διότι δεν βλέπει κινδύνους και δυσκολίες. Γι’ αυτό είναι κακός σύμβουλος και καλός εκτελεστής: έτσι ώστε, το σωστό είναι οι τολμηροί άνθρωποι να μην μπαίνουν ποτέ πρώτοι στην ιεραρχία, αλλά δεύτεροι, υπό την διοίκηση άλλων. Διότι είναι καλό, ο σύμβουλος να  βλέπει κινδύνους∙ ενώ ο εκτελεστής όχι, παρά μόνον αν είναι πολύ μεγάλοι.”

1. blu

2.BIBLIA_Σημειώσεις, πηγές:

1. Η μετάφραση του αγγλικού κειμένου  και τα σχόλια έγινε από τον κ. Σπυρίδωνα Φέγγο και εμπεριέχεται στο βιβλίο “ Τα Δοκίμια” των εκδόσεων ΖΗΤΡΟΣ, έκδοση 2000. Το παρόν δοκίμιο με αριθμό 12 προέρχεται από την τρίτη εμπλουτισμένη έκδοση των δοκιμίων που εκδόθηκαν το έτος 1625, πριν τον θάνατο του Φράνσις Μπέϊκον. “Η ερώτηση προς τον Δημοσθένη και οι απαντήσεις του αναφέρονται από τον Κικέρωνα “Περί του ρήτοροςΙΙΙ,56 και Βρούτος ΧΧΧΩΙΙΙ “(σχόλιο μεταφραστού)

2. Δείτε το κείμενο στην μητρική του γλώσσα: http://www.westegg.com/bacon/boldness.html, https://www.stmarys-ca.edu/sites/default/files/attachments/files/Essays.pdf

3. *action= The fact or process of doing something, typically to achieve an aim., A gesture or movement, The way in which something works or moves. (από το ερμηνευτικό λεξικό της Οξφόρδης) Αποδίδεται στα ελληνικά από τον μεταφραστή ως εκφραστικότητα , που περιλαμβάνει την έκφραση του προσώπου, τις χειρονομίες και τον τρόπο ομιλίας.

Για τον ορισμό της λέξης τόλμη: θάρρος, αφοβία// θράσσος (από το Λεξικό Φυτράκη)

Για τον ορισμό της λέξης εκφραστικότητα: η ιδιότητα, του εκφραστικού, ο σχετικός με την έκφραση, όπου έκφραση= ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται κάτι/ η παράσταση νοημάτων ή ψυχικών τάσεων, διαθέσεων, με σημεία αισθητά, λέξεις , σχήματα, ήχους μορφασμούς (από το Λεξικό Φυτράκη)

4. **boldness= Willingness to take risks and act innovatively; confidence or courage, dated Confidence to an impudent or presumptuous degree. (από το ερμηνευτικό λεξικό της Οξφόρδης) Αποδίδεται στα ελληνικά ως τόλμη, όπου με την αρνητική σημασία της είναι η θρασσύτητα σε λόγο και συμπεριφορά, η αυθάδεια, η ενέργεια χωρίς δισταγμό, η ριψοκίνδυνη ενέργεια

5.Και,  ακούστε και μια συμβουλή του συγγραφέα σε σχέση με το περιεχόμενο των δοκιμίων του, που έλαβα υπόψη μου:

“ Μη διαβάζετε για να διαφωνείτε και να αντικρούετε∙ ούτε για να πιστεύετε και να αποδέχεσθε στα τυφλά∙ ούτε για να βρίσκετε υλικό για ομιλίες και συζητήσεις

αλλά για να μαθαίνετε, να σκέπτεσθε και να κρίνετε”

Για τον συγγραφέα :

https://www.wikiwand.com/en/Works_by_Francis_Bacon, https://en.wikisource.org/wiki/Meditationes_sacrae#Of_Atheism

Για τον ρήτορα Δημοσθένη 384-322 π.X.δείτε : https://e-didaskalia.blogspot.gr/2014/10/blog-post_324.html

http://www.istorikathemata.com/2013/01/Dimostenis-and-the-financial-scandal-of-Arpalos-in-Ancient-Athens.html

Για εκεί που κάποτε ήταν γης


     

Κι είπα να μιλήσω με την γλώσσα των ποιητών για την ημέρα της γης.. Το σκέφτηκα..

είναι που δεν μ’ αρέσουν και οι κηρυγμένες Ημέρες

για όλα αυτά πού είναι για κάθε ημέρα.

Είπα, όμως, αφού φτάσαν’  κι ορίσανε και Ημέρα της Γης,

σημαίνει ότι  πολύ πιο γρήγορα απ’ ο,τι φοβούμουν,  η γης μας χάνεται χάνεται όλο και πιο πολύ εξ αιτίας μας.

και γι’ αυτό  επισημαίνεται  ως ακόμη πιο πολύτιμη, ας πούμε ως προστατευόμενο είδος εν ελλείψει ..

Κάτι ως ζωντανό μνημείο, που νεκρώνεται..

Κάτι , ως υπόμνηση στον καθένα μας

Τι Κρίμα, στ’ αλήθεια, αν όχι ακόμη για μας σήμερα, για τις γενιές που θε να  ‘ρθούνε!!  

Ποιός νοιάζεται για τα γεννήματά του;;

Ποιός νοιάζεται για να υπάρχουν ζωντανοί μετά από αυτόν;;

Σήμερα εμείς οι σημερινοί ζούμε από την χάρη της..και την σκοτώνουμε.

Οι επόμενοι από μας,  δεν θάχουν κάτι να σκοτώσουν

Θα έχουν, όμως,  κάτι από κείνη  για να ζουν; ..Αναρωτιέμαι

angela7dreams' photostream

«Μη μου σκοτώσετε το νερό.

Μη μου σκοτώσετε τα δέντρα.

Μη μου ξεσκίστε αυτές τις θείες σελίδες

που τις γράψανε τ΄ ασύλληπτο φως

κι ο ασύλληπτος χρόνος

κι όπου σταθώ με περιβάλλουν.

Μη μου σκοτώσετε της γης το ποίημα!…

Επιστρατέψετε την αιωνιότητα,

ανάβοντας το άστρο: «Αγάπη».

Επιστρατέψετε την αιωνιότητα,

ανάβοντας ψηλότερα απ΄ όλα,

πάνω απ΄ το έτοιμο βάραθρο,

το άστρο: «Ανθρώπινο μέτωπο!».

Σας παρακαλούμε:

Αφήστε μας τα πράγματα.

Μη μας τα καίτε.

Αφήστε τα έντομα να βρίσκουνε τ΄ άνθη τους.»

baum46a

   Είναι το ποίημα του του ποιητή μας Νικηφόρου Βρεττάκου:“Μη μου σκοτώνετε της γης το ποίημα”

Untitled-1-39

Και κάτω, στα αγγλικά, η απόδοση του μελοποιημένου ποιήματος του  ποιητή Ν. Γκάτσου

“ Ο εφιάλτης της Περσεφόνης”  που ακούμε στο video,  σε μουσική σύνθεση  Μάνου Χατζιδάκι .

Στο τραγούδι η Μαρία Φαραντούρη

The nightmare of Persephone

There, where pennyroyal and wild mint grew
and earth sprouted her first cyclamen
now peasants bargain for cement
and birds drop dead in the furnace.

Sleep, Persephone
in earth’s embrace
to this world’s balcony
Come out no more.

There, where mystics joined hands
reverently on entering the sacrificial site
now tourists throw tab ends
and gaze at the new oil refinery.

Sleep, Persephone
in earth’s embrace
to this world’s balcony
Come out no more.

There, where sea was blessed
and bleating in the fields was a prayer
now trucks carry to the shipyards
empty bodies, children of scrap metal and plating.

Sleep, Persephone
in earth’s embrace
to this world’s balcony
Come out no more

forgetMeNot


 

 

Πριν την προσέγγιση


Loui Jover - Tutt'Art@ (34)

1. blu

Τρομάζω από κάτι που πλησιάζει σέρνοντας τα πόδια του κόντρα στο χιονόνερο.

‘Ένα κομμάτι του τι θα ακολουθήσει.

Ένας αποσπασμένος τοίχος.Κάτι χωρίς μάτια.Σκληρό.

Ένα πρόσωπο από δόντια!

Ένας μοναχικός τοίχος. ‘Η μήπως είναι το σπίτι εκεί

και δεν το βλέπω;

Το μέλλον: ένας στρατός από άδεια σπίτια

που προσπαθεί να πορευτεί στο χιονόνερο.

ΙΙ

        Δυο αλήθειες πλησιάζουν η μια την άλλη. Η μια έρχεται από μέσα, η άλλη απ’ έξω

και κει που συναντιούνται μπορεί να δει κανείς τον εαυτόν του.

Όποιος αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί φωνάζει απεγνωσμένα:

“Σταμάτα!

Οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ το να πρέπει να γνωρίσω τον εαυτόν μου.”

Υπάρχει κι ένα πλοίο που θέλει να δέσει- προσπαθεί στο μέρος αυτό-

και θα προσπαθεί χιλιάδες φορές.   

cropped-loui-jover-tuttart-15_thumb.jpg

Απ’ το σκοτάδι του δάσους βγαίνει ένας μακρύς γάντζος, μπαίνει

μέσα  από το ανοιχτό παράθυρο

και καταλήγει ανάμεσα στους καλεσμένους στην γιορτή που έχει ανάψει.                                           

III

Το διαμέρισμα όπου έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου θ’

αδειάσει. Είναι ήδη εντελώς άδειο. Η άγκυρα έχει σηκωθεί- κι ενώ ακόμη επικρατεί πένθος, είναι το ελαφρότερο διαμέρισμα της πόλης.

Η αλήθεια δεν χρειάζεται έπιπλα. Έχω κάνει τον γύρο της ζωής μου κι έχω επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης: ένα άδειο δωμάτιο.Πράγματα που έχω ζήσει εδώ εμφανίζονται στους τοίχους σαν αιγυπτιακές ζωγραφιές,

σκηνές στο εσωτερικό  ενός τάφου. Σβήνουν όμως σιγά σιγά. Επειδή το φως παραείναι δυνατό. Τα παράθυρα έχουν μεγαλώσει. Το κενό διαμέρισμα είναι μια μεγάλη διόπτρα που βλέπει τον ουρανό.

Έχει ησυχία όπως σε λειτουργία κουακέρων.

Το μόνο που ακούγεται είναι τα περιστέρια στην πίσω αυλή, το γουργουρητό τους.

1.-blu_thumb.gif

Το παρόν ποιητικό κείμενο του Νομπελίστα ποιητή, ψυχολόγου Tomas Gösta Tranströmer, (15 /4/1931 – 26/3/2015), το ονομάζει “προοίμια” από την ενότητα των ποιημάτων του με τίτλο “Βλέποντας στο σκοτάδι” σε μετάφραση Βασίλη Παπαγεωργίου 

Reciprocal-Accords-1942.jpg

2.BIBLIA__thumb.gifΠηγές, σχόλια.

Διόπτρα η [δióptra] Ο25 : (οπτ.) όργανο που αποτελείται από ένα σύστημα φακών και που χρησιμοποιείται για την παρατήρηση αντικειμένων τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση: H ~ του Γαλιλαίου. Πρισματική ~. Aστρονομική ~, διοπτρικό τηλεσκόπιο. || (πληθ., λόγ.) διπλή διόπτρα για τη χρησιμοποίηση και των δύο ματιών· κυάλια. (δες:http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%80%CF%84%CF%81%CE%B1&dq=

Το προοίμιο= η εισαγωγή, ο πρόλογος, πχ σε ένα ποιητικό έργο όπως του .

«Το προοίμιο λοιπόν είναι η αρχή του ρητορικού λόγου, ό, τι είναι ο πρόλογος στη (δραματική) ποίηση και το προαύλιο στην αύληση: όλα αυτά είναι αρχές, κάτι σαν άνοιγμα δρόμου προς ό, τι θα ακολουθήσει. Το προαύλιο λοιπόν μοιάζει με το προοίμιο των επιδεικτικών λόγων· πραγματικά οι αυλητές, αφού πρώτα παίξουν ένα κομμάτι που ξέρουν να το παίζουν καλά, το συνάπτουν τονικά με την αρχή του κομματιού που πρόκειται να εκτελέσουν· με τον ίδιο τρόπο πρέπει να γράφει κανείς και τους επιδεικτικούς του λόγους: αφού πρώτα πει κάτι -οτιδήποτε- που του αρέσει, να περνάει αμέσως στο προοίμιο και να κάνει τη σύνδεση με το θέμα του.πηγή: Αριστοτέλης, «Ρητορική», βιβλίο τρίτο.

Οι πίνακες ζωγραφικής  με την φιγούρα την γυναικεία και το γυναικείο πρόσωπο είναι του σύγχρονου σουρεαλιστή ( Abstract /Surrealist) Αυστραλού ζωγράφου Loui Jover

Ο τελευταίος πίνακας είναι του Wassily Kandinsky( 1866-1944) και έχει τον τίτλο Reciprocal Accords  (αμοιβαίες συμφωνίες)

Το λιβάδι με τις παπαρούνες


                                                                                “Κι είναι ο χρόνος η κινούμενη μορφή της                                                                                                 ακίνητης αιωνιότητας”

                                                                                                                                                                                                                                         Jean Jacques Rousseau

             ανοιξη4

                                          ΄Ήταν, θυμάμαι, μια  Άνοιξη. Πολλά χρόνια πριν. Κι ήταν στο γιόμισμά της. Ήταν  λίγο μετά το μεσημέρι. . Ο πατέρας μου οδηγούσε το αυτοκίνητο καθώς κατεβαίναμε απ’ το βουνό. Φιδίσιος ο δρόμος, μυρωδάτος ο αέρας, κι ερημιά γύρω.

                             Στις δυο μεριές του δρόμου,  δέντρα μας ντύναν με την σκιά τους. Κρυμμένα μέσα στα φυλλώματα τα κελαηδήματα των πουλιών ενώνονταν με το  γουργούρισμα της μηχανής τ’ αυτοκινήτου. Έκανε ζέστη. Ανοιξιάτικη ζέστη, εκείνη η ωραία με  την   φρεσκάδα την βουνίσια. Δεν μιλούσαμε, είχαμε ησυχία, εκείνης την ράθυμης, νυσταγμένης παύσης. Τότε και στο έβγα μιας ακόμη στροφής, ήλθε ο ήλιος λαμπερός μες στα μάτια μου. Με τύφλωσε. τα δέντρα ξωπίσω μας μας είχαν παραδώσει σ΄ αυτόν. Από την μια μεριά του δρόμου, εκεί υψώνονταν λοφίσκοι, ντυμένοι στο πράσινο. Κοίταξα και από την άλλη μεριά.Και τότε το είδα. Ένα απέραντο λιβάδι ολόγιομο παπαρούνες. Κόκκινες παπαρούνες, πανύψηλες. Κι’ ανενόχλητες αναδεύονταν στο ελαφρύ αεράκι , στην απλωσιά του λιβαδιού. Πέρα στο βάθος στραφτάλιζε η θάλασσα απ’ τον ήλιο και ενωνόταν στον ορίζοντα με ένα ουρανό αχνογάλανο , πεντάφωτο, χωρίς ένα ισχνός άσπρου μικρού σύγνεφου πάνω του. Έμεινα έκθαμβη.Κι άρχισα να φωνάζω μες στην ησυχία..Κοίτα, κοίτα!!!

Του πατέρα μου κόντεψε να του φύγει το τιμόνι. Αιφνιδιάστηκε από την φωνή μου και με ρώτησε ενοχλημένος. – Τι να δω παιδάκι μου;; Η μάνα πίσω και η μικρή μας η Νικολέττα – θάταν, δεν θάταν οκτώ χρονώ τότε-αναδεύτηκαν από την χαύνη τους.

Μα, εγώ δεν μπορούσα ν’ απαντήσω. Έχανα την στιγμή!!Κοίτα ,επαναλάμβανα, Κοιτάτε!!!

Τι να δω;;; ρωτούσε ο πατέρας κι ακολούθησε η ματιά του τα χέρια μου που είχαν ανοιχτεί προς τα κει που έβλεπα. Μα δεν είναι τίποτε εκεί, είπε απορημένος.

Μα τι είναι εκεί; ρώτησε κοιτάζοντας  κι η μάνα.

Οι παπαρούνες είναι εκεί, τους είπα. Σταμάτα το αυτοκίνητο, πατέρα του είπα. Τώρα!!

Υπάκουσε εκνευρισμένος.

Βγήκα από το αυτοκίνητο.Που πας;; μου φώναζε. Κόντεψες να μας σκοτώσεις!!!

Πάω να μπω μέσα,απάντησα ενώ έτρεχα προς το λιβάδι.

Και χώθηκα στις παπαρούνες. Μ’ έφταναν, το θυμάμαι αυτό, κοντά στους αγκώνες. Τόσο ψηλές. Βασίλισσες του πράσινου και του γαλάζιου. Η μια δίπλα στην άλλη, πυκνορθωμένες, γιόμιζαν, στην διάβα μου αναμεσίς τους, τον αέρα γύρω μου με εκείνη την υπέροχη ιδιαίτερη ευωδιά τους.Κι ήταν κι η γης που πατούσα που ανέδυε τ’ άρωμά της . Πέρασα τα δάχτυλά μου πάνωθέ τους. Ευφορία!!

Ήταν το παιδί που μ’ ακολούθησε πρώτο. Μπήκε μέσα τους και χάθηκε στο κόκκινο..Κι έπειτα από κάμποσο κι οι γονείς. Όλοι μας, μες στις παπαρούνες  του λιβαδιού. Έστησα χορό αυτοσχέδιο κι η μικρή μας γελούσε και χόρευε κι αυτή. Τα μάτια της έλαμπαν, πράσινα διαμάντια π ’αντανακλούσαν φως. Οι γονείς μου άρχισαν  να το φχαριστιούνται, γελούσαν βλέποντάς μας, απολάμβαναν τις στιγμές.  Η μικρή μου πήγε να κόψει μερικές. Αστε τες τις είπα.’Αστε τες να ζήσουν για πόσο τους είναι. Μην τις χαλάς. Θα μαραζώσουν αμέσως αμα τις κόψεις! Και τα πέταλά τους θα σκορπιστούν.και συ , θα λυπηθείς. Αστες να τις χαιρόμαστε, εμείς και όσοι περνάνε από δω..Με κοίταξε κ’ ησυχα  τις άφησε..σα ναχε ντραπεί για την βιά της.

Δεν ξέρω, να πω, πόσο μείναμε σε εκείνο το λιβάδι, μα , σαν βγήκαμε απ’ αυτό, το ράθυμο της νύστας μας του μεσημεριού, είχε χαθεί. Οι παπαρούνες μας είχαν δώσει χαρά κι ενέργεια τόση ώστε να γιομίσουν το υπόλοιπο του ταξιδιού και μέχρι το σπίτι. Και εμείς, από κείνη την ώρα  μοιραζόμασταν την ομορφιά του  ο,τι περνούσε μες από τα μάτια μας..

Σταλαματιά γλύκας πίσω στον χρόνο αυτή.. Κι ήρθε πίσω από τα μάτια μου σαν είδα μια εικόνα με παπαρούνες..

Δεν μπορώ πιά να τις μοιραστώ μαζί τους τις στιγμές εκείνες. Έχουν φύγει όλοι τους στην πέρα χώρα.Πρώτα το παιδί, μετά ο πατέρας και στερνά η μάνα.

Και μες από τα δάκρυά μου  πίσω από αυτές τις γραμμές , μένουν οι στιγμές εκείνες, οι πολύτιμες, που τις μοιράζομαι μαζί σας.

Γιατί η Ομορφιά είναι να μοιράζεται.

Ποιός φοβάται τους ίσκιους;


  trees-alone-mist-woods-wallpaper

Έτσι μιλούσα με τους ίσκιους

κάπου μιά μέρα

στο δάσος πέρα:

Ίσκιοι απ’ τα σύννεφα ψηλά

κι’ ίσκιοι απ’ τα δέντρα κάτου

κι΄ίσκιοι άφαντοι και μυστικοί,

την άρρωστη ψυχή μου τι με σας δένει,

ίσκιοι άπιαστοι και πεθαμένοι;

Ίσκιοι που το φθινόπωρο σας έσπειρε δω κάτου

στο πέρασμά του,

μέσα μου σέρνεστε βαριά

ίσκιοι μες στα λαγκάδια,

κάποια θλιμμένα βράδια

μέσα μου απλώνεστε μακριά,

ίσκιοι απ’ τ ακυπαρίσσια

στα ερημοκλήσια.

Κ ’ίσκιοι από νέφη πούλιωσαν

κ΄ίσκιοι από κάποια ερείπια εδώ-

πύργοι ή παλάτια έναν καιρό,

ποιός τα στοιχειά σας μου ξυπνά, ποιός μέσα μου αναστένει

τη θλιβερή μπαλάδα σας,

ίσκιοι χαμένοι, ίσκιοι σβησμένοι;

             

1901, Κωνσταντίνου Χατζόπουλου

“Ετσι μιλούσα με τους ίσκιους”

από την συλλογή του

“Βραδυνοί θρύλλοι”

Περί αρχοντιάς ο λόγος..


 

              Θα προσπαθήσω να μιλήσω για ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα, την αρχοντιά,  που στους καιρούς μας φαίνεται ναναι λιγοστό ή και να λιγοστεύει..

          Η αρχοντιά χαρακτηρίζει ανθρώπους, καταστάσεις και πράγματα.. Είναι μια λέξη πολυσήμαντη  στην εννοιά της και  εξαιρετικά πολύτιμη στην αξία της. Γιατί εμπεριέχει την Ομορφιά όπου και αν την συναντούμε, σε ανθρώπους, πράγματα ή καταστάσεις. Και η Ομορφιά είναι σπάνια όσο και πολύτιμη. Γιατί εκκινά από τα μέσα και εκπέμπεται προς τα  έξω.

          Στους καιρούς μας, βλέπουμε κι ακούμε πολλούς και πολλά.  Ο κόσμος του καθενός μας δεν είναι πια περιορισμένος στο στενό  περιβάλλον των γνωστών του ανθρώπων, η ματιά του δεν περιορίζεται στον τόπο που ζει,  ούτε στις καταστάσεις που βιώνει στην καθημερινότητά του ως  μέλος της εντόπιας ή ευρύτερης κοινωνίας του, ως πολίτης του τόπου του, της χώρας του. Τα όρια , χάρις στην εξέλιξη της τεχνολογίας, την πολυπληθότητα και την ποικιλλότητα των μέσων ενημέρωσης  έχουν διευρυνθεί τόσο ώστε ο καθένας μας να μπορεί να είναι ένας πολίτης αυτού του κόσμου. Έτσι, εν δυνάμει,  μπορεί να βλέπει και να γνωρίζει  περισσότερα  πράγματα που υπάρχουν μακρυά από το άμεσο περιβάλλον του, να γνωρίζει την διαφορετικότητα καταστάσεων πέραν εκείνης  που ο ίδιος βιώνει, μπορεί  να ακούει ή και να βλέπει  ανθρώπους  άλλους  που ζουν μακρυά του και να τους  αναγνωρίζει μες από την εικόνα τους, τον λόγο τους, την συμπεριφορά τους.

          Για πόσα όμως από όσα βλέπει ο καθένας μας, για πόσους από όσους γνωρίζει  και αναγνωρίζει είτε από τους κοντά, είτε από τους μακρυά του, μπορεί να κάνει λόγο πως έχουν αυτό που λέμε αρχοντιά;

Καθ’οσον αφορά στα πράγματα είναι, πιστεύω,  πιό εύκολη η αναγνώρισή τους .Βλέπουμε, επί παραδείγματι, μια πόλη, τα κτίριά της, την δόμηση και την δομή της,  τον τρόπο που οι άνθρωποί της την έχουν φροντισμένη , το γενικότερο ύφος της και λέμε : Αυτή η πόλη έχει αρχοντιά  Βλέπουμε ένα σπίτι, την επίπλωσή του, τον τρόπο που ο χώρος του έχει επενδυθεί ή κι έχει αφεθεί λεύτερος από στολίδια και λέμε γιαυτό που το σπίτι εκπέμπει: Αυτό το σπίτι έχει αρχοντιά.

      Κι είδε η ματιά του Κ. Καβάφη την αρχοντιά ενός τόπου και είπε για το “Νιχώρι”

Ξένε, σαν δης ένα χωριό όπου γελάει η φύσις,
κ’ εις κάθε πλάτανο κοντά που κρύπτεται μια κόρη
ωραία σαν το τριαντάφυλλο — εκεί να σταματήσης·
έφθασες, ξένε, στο Νιχώρι.
Κι όταν το βράδυ έλθη, αν βγης έξω να περπατήσης
και βρης εμπρός σου καρυδιές, στον δρόμο μη προχώρει
του ταξιδιού σου πια. Aλλού ποιον τόπο θα ζητήσης
καλύτερον απ’ το Νιχώρι.
Τέτοια δροσιά δεν έχουνε αλλού στον κόσμο οι βρύσεις,
των λόφων του την αρχοντιά αλλού δεν έχουν όρη·
και με της γης την μυρωδιά μονάχα θα μεθύσης,
ολίγο αν μείνης στο Νιχώρι.

      Καθόσον αφορά στις καταστάσεις..χμ εκεί τα πράγματα είναι πιο δύσκολα..Γιατί για να την αναγνωρίσεις την αρχοντιά τους, καλείσαι να έχει γνωρίσει, να έχεις μάθει ορθά, να έχεις βιώσει, την αξία τους την αληθινή.. Παραδείγματος χάριν κάπου ο Ευάγγελος Παπανούτσος* έγραψε..”..δεν πρόκειται, στο χρόνο που έρχεται, να ξαναβρεί ο τόπος μας την ευνομία .. και την αρχοντιά της αληθινής δημοκρατίας” ..Γιατί, λέω, η Δημοκρατία δεν είναι απλά ένα πολίτευμα, είναι  μεν, τρόπος διακυβέρνησης, κυρίως όμως, είναι ο τρόπος ζωής εκείνων που ζουν σε μια αληθινή, πραγματική Δημοκρατία που χαρακτηρίζεται από  το ήθος, την ποιότητα και το εν γένει ύφος της, έχει δηλαδή την δικιά της αρχοντιά.

      Εν τέλει και καθ΄όσον αφορά στους ανθρώπους, εδώ είναι ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα. Πολλοί είναι εκείνοι που μιλούν  γι αυτήν μα μπορεί να μην ξεύρουν καν τι είναι και να την ορίζουν όπως τους λέν’ πως τάχατες είναι. ‘Άλλοι πολλοί είναι που την ακούν για άλλους,  πιο πολλοί εκείνοι που θάθελαν να την  έχουν και ακόμη πιο πολλοί είναι εκείνοι που παριστάνουν πως την έχουν. Λιγοστοί, οι άρχοντες κι οι αρχόντισσες.

Όλοι τους, όμως,  την προσδιορίζουν μα αδυνατούν να την ορίσουν.

1. blu

          Κατ’ αρχήν, λέω, ας ορίσω την αρχοντιά ως λέξη :

          Κατά το λεξικό Κριαρά: αρχοντία η· αρκοντία· αρχοντιά.

 

  • 1)     α) H κατάσταση του άρχοντα, το να είναι κανείς άρχοντας:
      • ακ τον θεόν τον ξύλινον δεν βλέπει αρχοντία (Aιτωλ., Mύθ. 1274
    • β) (με την κτητ. αντων.) ο άρχοντας (σε ένδειξη φιλοφρόνησης):
      • στο ύστερο με διώξει η αρχοντιά σου (Λεηλ. Παροικ. Aφ. 10
    • γ) αξίωμα:
      • διά την δουλείαν … τι αρχοντιά ζητάτε; (Σταυριν. 688).
  • 2) Eυγένεια αισθημάτων, αρχοντική συμπεριφορά:
    • εις αρχοντιάν ήτονε τιμημένη (Iμπ. (Legr.) 36
    • ακάτεχος στην αρχοντιά (Eρωτόκρ. B´ 2121).
  • 3) Πολυτελή αντικείμενα· πλούτη:
    • πύργον γεμάτον αξαζόμενα πράγματα και αρκοντίες (Mαχ. 15228).

[<ουσ. άρχων + κατάλ. ‑ία. O τ. ‑ιά και σήμ. H λ. τον 7. αι. (LBG· πβ. όμως μτγν. ‑εία, DGE) και σήμ. ιδιωμ.]

     Κατά το λεξικό Γεωργακά για την πολυσημαντότητα της λέξης, δείτε  : http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%AC&dq=

1. blu

   Κι έπειτα, λέω, ας αφήσω, να την προσδιορίσουν την αρχοντιά  και την πολυσημαντότητά της μερικοί από κείνους τους μεγάλους, που μίλησαν γιαυτήν:

BIBLIA_

 

  Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος: (από απόσπασμα κειμένου του με τίτλο “ Το πρώτο μάθημά μου για την αρχοντιά) έγραψε:

           “…Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνιας, ευπρέπειας,αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά.”

Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899-1987)

πηγή: http://antikleidi.com/2014/11/23/arxontia/

Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος στο βιβλίο του »Πολιτικόν θέατρον», έγραψε:

»Οι πολίτες μιμούνται τους άρχοντές τους. Γι’ αυτό και εκείνοι πρέπει να προσέχουν πάρα πολύ, ώστε να μην τους φθείρουν με το κακό τους παράδειγμα».

»Το Βασιλικό Παλάτι (Θα λέγαμε σήμερα Δημαρχείο, Μητρόπολη, Περιφέρεια, Υπουργείο και πιο πάνω) πρέπει να είναι ναός του Θεού, οφθαλμός της φρονήσεως, στάθμη της δικαιοσύνης, θρόνος της ανδρείας, υπόδειγμα της σωφροσύνης, παράδειγμα της τιμής, φως της αγάπης, πηγή των χαρίτων, χορός των μουσών, γυμνάσιο των ρητόρων και των ποιητών, ιερό των φιλοσόφων, σύγκλητος των φρονίμων, βραβείο των μορφωμένων, τράπεζα των πτωχών, ελπίδα των καλών, καταφύγιο των αθώων και όλων των κατατρεγμένων ασφαλέστατο οχύρωμα ».

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/A7B92FF3.el.aspx

 2.BIBLIA_  Ο Δημήτρης  Λιαντίνης   γράφει στο βιβλίο του “Γκέμμα” για την σχέση της αρχοντιάς με τον έρωτα:

«Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσώτου, πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό…”

Πηγή:http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=69567.0

      2.BIBLIA_    

Ο πνευματικός  γέροντας Αγιος Παϊσιος  έλεγε  για την σχέση της αρχοντιάς με την πνευματική ελευθερία:

 “Αχ, ακόμη δεν έχετε καταλάβει τι θα πει αρχοντιά! Η αρχοντιά έχει και λεβεντιά μέσα, γιατί τότε δουλεύει η καρδιά” . Η πνευματική ελευθερία είναι η αρχοντιά. Και για να έχει ο άνθρωπος αρχοντιά, πρέπει να μην υπάρχουν μέσα του κατώτερα πάθη, μικρότητες κ.λπ”.

Πηγή:http://monoalithia.blogspot.gr/2012/05/blog-post_8853.html

“…Αρχοντιά πνευματική! Τίποτε άλλο δεν συγκινεί τον Θεό όσο η αρχοντιά! Είναι ο δέκτης της θείας Χάριτος. Πόσο απλά και εύκολα είναι τα πράγματα και πόσο δύσκολα τα κάνουμε! Σε όλα χρειάζεται αρχοντιά πνευματική. Άμα κανείς δεν το καταλάβη αυτό, μπορεί να κάνη τρεις αγρυπνίες την εβδομάδα, τρία τριήμερα τον μήνα, να προσεύχεται ώρες, να διατηρή την σωματική του αγνότητα, αλλά όλα αυτά να είναι άχρηστα. Δεν λέω εγώ ότι δεν χρειάζεται να τα κάνη αυτά, αλλά να φροντίση να αποκτήση το κυριώτερο από όλα: την πνευματική αρχοντιά, που είναι η ψυχική αγνότητα. Να μην

υπάρχη μέσα του ιδιοτέλεια , θέλημα, εγωισμός, ανθρωπαρέσκεια κ.λπ. ,για να αναπαύεται ο Θεός . Όταν δεν υπάρχουν αυτά, υπάρχει ψυχική αγνότητα και από κει και πέρα, και να μην προσεύχεται ο άνθρωπος, συγγενεύει με τον Θεό, είναι ενωμένος με τον Θεό.

Μόνο με την αρχοντιά έχει ο άνθρωπος το κουμπί γυρισμένο στην ίδια συχνότητα με τον Θεό και έχει επαφή με τον Θεό, εργάζεται στην συχνότητα του Θεού˙ διαφορετικά το κουμπί είναι γυρισμένο σε άλλον σταθμό. Γι’ αυτό κοιτάξτε να αλλάξετε κεραία… 

 Υπάρχουν κεραίες κάθετες και οριζόντιες. Οι κάθετες … «κάθονται» στον εαυτό τους και δεν έχουν καλή επαφή, εύκολα χάνουν την επικοινωνία! Ενώ οι οριζόντιες κεραίες τεντώνονται, γι’ αυτό έχουν μεγάλη εμβέλεια και πιάνουν και τα ασθενικά κύματα. Θέλω να πω ότι αυτός που «κάθεται» στον εαυτό του, δεν έχει ελευθερωθή από τον εαυτό του,

δεν έχει αρχοντιά, γι’ αυτό και δεν έχει ούτε Χάρη Θεού ούτε θείο φωτισμό.”

  Από το βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Ε΄ – Πάθη και Αρετές

Πηγή: http://eisdoxantheou-gk.blogspot.gr/2011/04/blog-post.html

1. blu

   Αυτά τα ολίγα..