Η Υπνοβάτισσα


John_Everett_Millais,_The_Somnambulist

 

Την είδα να ‘ρχεται. Μες στη νύχτα

Ντυμένη στα λευκά, στα χέρια ένα κηροπήγιο, το κερί ανάναφτο, 

η ματιά φευγάτη στο πουθενά.

 

Υπνοβάτισσα θάναι, σκέφτηκα

Έκανα να πάω πιο πέρα.

Μα κείνη σταμάτησε. Εμπρός μου.

Είδα τα μάτια  της, τα άφωτα

Δεν ήταν υπνοβάτισσα αυτή. Κάτι άλλο ήταν.

Μούδιασα

 

Ποιά είσαι; τηνε ερώτησα

Άπλωσε και μου’ δωσε το καντηλέρι, χωρίς να με βλέπει, χωρίς να μ’ απαντάει

 

Αέρας ψυχρός σα να με τύλιξε.

Όλα σκοτείνιασαν γύρω μου.

Αχ..Τι σκοτεινή,  τι αφέγγαρη τούτη η νύχτα που είναι!

Άναψα το κερί να ιδώ.. Μα, μπροστά μου δεν ήταν εκείνη

Ούτε γύρω μου, ούτε πίσω μου

Ένοιωσα την παγωνιά ν’ απλώνεται μέσα μου. Φοβόμουν

Μα, που είσαι επιτέλους; ρώτησα στο κενό

Κι άκουσα μέσα μου την δικιά μου την φωνή να μου λέει.

Εδώ είμαι, εδώ που είναι το σπίτι μου.

Advertisements

Προμαχώνες


Από τα ψηλοβούνια ο χιονιάς αντάμα με την παγωνιά  ορμάγαν΄ ολημερίς κι ολονυχτίς ν’ αποκάψουν τη γης μας. Σταθήκαμε όρθια αντίκρυ των οχτρών, σαν από πάντα κάναμε. Δεχτήκαμε την μεγάλη οργή τους, μας κάψαν΄ τον κορμό, κάψαν΄ και τα κλαριά μας. Βαρύς, μακρύς τούτος ο χειμώνας.  Σταθήκαμε όρθια,  σκιάχτρα τους γινήκαμε. Περάσαν’ αναμεσίς μας, ξεθύμαναν στην γη μας, την καψαλίσαν’ στα πανωθέ της μοναχά, την νοιώθουμε ν’ αργανασαίνει κάτω από τις ρίζες μας……

guytal04b

Στεκόμαστε όρθια. Ο Απρίλης είναι εδώ..Η παγωνιά καιροφυλακτάει τις κατεβασιές της με τους ανέμους.

Στεκόμαστε όρθια, σκιάχτρα των αλλουνών.Παρατηρούμε.

Στεκόμαστε όρθια.  Ν’ αναστηθεί η γη μας, να πλουμίσει, να βγάλουμε τα μαύρα, να ντυθούμε το φυσικό μας. Περιμένουμε

Στεκόμαστε όρθια. Πάντα έτοιμα

Είμαστε οι προμαχώνες.

1. blu

Η δημιουργική φωτογραφία είναι του Guy Tal https://guytal.com/wordpress/

Ζήτημα παρατήρησης


πτηνά

Κάπου στην γη υπάρχει και ο παράδεισος.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Οι σπόροι από το απαγορευμένο μήλο μείναν’ αφάγωτοι

851cb345

 

Μάθατε κάτι άλλο;

Τα χρώματα της ψυχής


Cycle Thinking 1 by Mila Gerasimova, illumination10f

The soul becomes dyed with the color of its thoughts.” έλεγε, αιώνες πριν, φιλοσοφώντας στωϊκά ο Μάρκος Αυρήλιος ( Marcus Aurelius)

Ναι, σκέπτομαι, δίκηο είχε σαν τόλεγε.. Μα, είναι φορές, που τα χρώματα της ζωής της φύσης, λέω,  είναι εκείνα που σαν βλέπουν τα μάτια μας ντύνουν τις σκέψεις μας και βάφουν την ψυχή μας..

Ω: Είναι τόσο μαγική η δύναμη των χρωμάτων της πάνω στον άνθρωπο, πιστεύω. Μυστηριακή και πανίσχυρη!.Μέχρις που προλαβαίνει τις σκέψεις μας..Μέχρι που τις καταλύει σαν είμαστε μέσα τους..Και έτσι είναι φορές που τα χρώματά της γίνονται ένα με την ψυχή μας, χωρίς την σκέψη να έχει το μερτικό της σε αυτό το γίγνεσθαι,έστω και για λίγο..

Κι είναι που θεωρώ ευλογία την ώρα που η ψυχή απαλλαγμένη από την σκέψη βουτάει στα χρώματα τα όμορφα της ζωής και ντύνεται την ομορφάδα τους ως τα βάθη της..

Κι όταν αυτή την φύση,  δεν την βλέπουμε μες από τα μάτια μας μοναχά, μα και την οσφραινόμαστε στα μύρια όσα αρώματά της,στις μυρωδιές της όλες, κι όταν νοιώθουμε στην αφή μας την στιλπνάδα ή και την αγριάδα της υφής των πραγμάτων της, όταν την  ακούμε στους ήχους και τις σιωπές της, όταν αφηνόμαστε να γίνουμε ένα μαζί της..Μεγαλείο!

Πόσοι πολλοί έχουν πει και λεν’ ότι η σκέψη πρέπει σώνει και καλά νάναι πανταχού παρούσα για την ανθρώπινη ύπαρξη; Ότι ο άνθρωπος χωρίς την σκέψη απλά δεν υπάρχει;Το έχουν πει πολλοί, ναι..Μα, θαρρώ,  πως για την ισορροπία και την αρμονία της ψυχής και της σκέψης, της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης,  καλόν είναι ο άνθρωπος να αφήνεται έστω και για λίγο μακρυά από σκέψη και λογισμούς, να ζει και να βιώνει με τις αισθήσεις του όλες και όσο μπορεί, τα πράγματά της φύσης, υλικά και άυλα, ορατά και αόρατα..Με τα μάτια της ψυχής του μοναχά, όσα δέχεται από αυτήν και  ίσα ως τα βάθη του είναι του..Και αυτό, σαν κάνουμε, μέρος της ύπαρξής μας είναι. Γιατί μέρος της φύσης είμαστε οι άνθρωποι, αναπόσπαστο μάλιστα..Πως να μην κοινωνούμε μαζί της κι όμως να λέμε πως υπάρχουμε; Πως μπορούμε να την αρνιόμαστε χάριν του λογισμού μας;

Είναι ο λογισμός που γέννησε την ύπαρξή μας ή η ύπαρξή μας που γέννησε τον λογισμό μας;

Ανά τους αιώνες οι άνθρωποι προσπαθήσαμε και ακόμα προσπαθούμε μέσα από τις τέχνες μας να ορίσουμε την φύση, να την προσδιορίσουμε στην ομορφιά της, έστω στα χρώματά της μες από τα πινέλα μας, να μετουσιώσουμε την αίσθησή της μες από την ποίησή μας, μες από τον λόγο μας, να φτειάξουμε όργανα για να μεταφέρουμε τους ήχους της, τις σιωπές της, να πάρουμε από τα δικά της για να παρατείνουμε την ύπαρξή μας..Πόσες και πόσες άλλες πτυχές της δεν προσπαθούμε μέσω της σκέψης μας, της νοήσής μας,  με ποικίλους τρόπους και μεθόδους  να εμβαθύνουμε σε αυτήν, να  την εξερευνήσουμε, να την γνωρίσουμε;Να την κυριεύσουμε; Εμείς, το μέρος της, αυτήν που και η ίδια είναι μέρος του όλου; Αφελείς και ανόητοι που είμαστε και πόσο καταστροφικοί σε βάρος της και σε βάρος μας!

sikunir2

Με πόσους τρόπους η τεχνίτρα φύση κρύβει κάθε πτυχή από τη μυστηριακή αρχαιότητα.

Την κρύβει κάτω από ρόδα, βιολέτες και τις χιλιόμορφες χαραυγές.”

αναλογιζόταν ο Ralph Waldo Emerson

ξημέρωμα

Γιαυτό και κατάληγε, σε εκείνο που στ’ αλήθεια μ’ αρέσει να κάνω, πως μου ευφραίνει την καρδιά και την ψυχή κάθε φορά

που αντικρύζω την ομορφιά και σε όποια μορφή της, την φύση μα και την ανθρώπινη στην δημιουργία της.

Και με αυτά τα λόγια του σας καληνυχτίζω για απόψε..

20140611092226-otavaloshawl

“Ποτέ μη χάνεις την ευκαιρία να θαυμάζεις οτιδήποτε όμορφο, γιατί η ομορφιά είναι το χειρόγραφο του Θεού -μια δημόσια μυσταγωγία. Καλωσόρισέ την σε κάθε όμορφο πρόσωπο, σε κάθε ωραίο ουρανό, σε κάθε όμορφο λουλούδι,

και ευχαρίστησε το Θεό για αυτή την ευλογία”

Ralph Waldo Emerson

Την ώρα που η γη σκέπασε το κόκκινο φεγγάρι της..


Ήταν χθες το βράδυ, όταν η γη μας βρέθηκε να κινείται αναμεσίς του ήλιου και του φεγγαριού. Οι ακτίνες του ήλιου του ζωοποιού καθώς την αγκάλιαζαν την έκαναν να ‘ματοβάφει το φεγγάρι της . Κι όσο η γη μας σκέπαζε το κόκκινο φεγγάρι της, τόσο και κείνο χανόταν στον ίσκιο της μέχρι που έσβησε στον αστροφωτισμένο ουρανό της..

κόκκινο φεγγάρι

Έτσι η γη μας σκέπασε το φεγγάρι της. Απ’ τ’ αγκάλιασμα του ήλιου εκείνη το ‘κρυψε στην δικιά της αγκαλιά ..Κι εκείνο σαν να λούφαξε μέσα της..Ποτέ άλλοτε δεν θα μπορούσαν να’ ρθούν τόσο κοντά… Μοναχά μια τέτοια ώρα. Μια μεγάλη αγκαλιά που κράτησε τόσο λίγο,  μια υπόσχεση αγάπης ίσα για το επόμενο συναπάντημα.

11-28-setting-moon

      Να, σαν τους ανθρώπους της π’ αγαπιούνται σε καιρούς που δεν τους αφήνουν νάναι μαζί.  Κι έτσι που μένουν μακρυά κι ας αγαπιούνται τόσο, ατενίζουν τις νύχτες μοναχοί κι απ’ άλλη μεριά του σύμπαντος ο καθείς, το φεγγάρι τους, το κίτρινο, τόσο μακρυά τους νάναι όπως κείνος, εκείνη π’ αγαπούν.

Και έτσι, με πίστη περιμένοντας, προσμένουν την μεγάλη εκείνη την ώρα τ’ αγκαλιάσματος της γης με το φως και τις σκιές, για να μπορέσουνε και κείνοι να αγκαλιαστούν με κι’ ον π’ αγαπάνε στα σκοτάδια του απαγορευμένου των ανθρώπων.

Γιατί το σύμπαν το ‘χει και σε κείνους υποσχεθεί

Ωσάν σπουργίτες, ωσάν αετοί


A bitter morning:

sparrows sitting together

without any necks

Bitter morning sparrows sitting without necks (2)

Searching on the wind,
 the hawk’s cry
 is the shape of its beak

red-tail-hawk

      Με το ξημέρωμα της νέας χρονιάς, καθώς εκτιμώ,  κι άλλες πικρές μέρες ανατέλλουν για τους πολλούς από τους ήδη ταλαιπωρημένους πολίτες αυτού του τόπου. Ετσι,  που απ’ αυτούς, άλλοι ωσάν τους σπουργίτες στην βαρυχειμωνιά, θα παραμένουν να λουφάζουν έκθετοι στον χιονιά μόνοι και με παρηγορία τους άλλους σαν τους ίδιους για να σταθούν και να επιβιώσουν, κι άλλοι,  λαχταρώντας σαν τον αετό που διψάει να πετάξει,  θα μένουν να κραυγάζουν για τον αέρα που τους στερούν στην μοναξιά που δαμάζει τον τόπο και τους ανθρώπους του και να ακούουν τον αντίλαλο της κραυγής τους νοιώθοντας έκθετοι και μόνοι. 

     Υπάρχουν, βέβαια, και οι άλλοι, οι ολίγοι, που είτε αντλούν από αυτούς που πικραίνουν, αδιαφορώντας ή και επιδιώκοντας, είτε που είναι μακρυά τους τόσο ώστε να  αγνοούν και την ύπαρξή τους ακόμη.

   Κι η η ψαλίδα ανάμεσα στους πολλούς και στους ολίγους όλο και μεγαλώνει και θα μεγαλώνει. Και, με τον καιρό, οι λίγοι θα γίνονται λιγότεροι, και οι πολλοί περισσότεροι.

  Και, οι λίγοι το ξέρουν ότι θα γίνονται λιγότεροι. Νόμος της ζούγκλας, βασικός: Ο ισχυρότερος θα μείνει κυρίαρχος..Τον ξέρουν καλά τον Νόμο, γιαυτό είναι και οι ολίγοι. Γιαυτό και θα επιδιώξουν να είναι αναμεσίς των ακόμη ολιγότερων..Γιαυτό και θα χτυπήσουν όλους τους άλλους , είτε τους λίγους, είτε τους πολλούς. Ετσι τα βλέπω..

Το τι είναι ο καθείς μας, το σε τι θέση είναι, το τι κάνει και το τι δεν κάνει, το ξέρει ο ίδιος.

Μα αναλογίζομαι, οι πολλοί,  θα συνεχίζουν να περιμένουν, νοιώθοντας έκθετοι;  Τι; Και πότε; Και πως; Και που; Να περιμένουν να περάσει ο χειμώνας; Μα θάναι, λένε και λέω  μαζί τους, πολύ μακρύς, άντε οι μεθεπόμενη γενιά να χαρεί την Άνοιξη, όχι η τωρινή, ούτε καν η επόμενη. Μα, ως τα τότε, πως θα παραχθούν οι νέες γενιές σε ένα τόπο που δεν αντέχει στην βαρυχειμωνιά να γεννήσει κι άλλα παιδιά;  Που όλο και λιγοστεύει αργοπεθαίνοντας; Και που; Σ’ ένα τόπο που αφανείς τον κυβερνάν΄, ξένοι που τον κερματίζουν; Όπου ξένοι οι πιο πολλοί θα τον κατοικούν και άλλοι τόσοι θα τον εκμεταλλεύονται; Ξένοι στον τόπο μας που θάναι ή και ξένοι σε άλλους τόπους;; Και πως να μην νοιώθουν έκθετοι αφού τα πράγματα συμβαίνουν με την ανοχή και την συνενοχή των ολίγων ευτραφών και τινων άλλων  «Εφιαλτών» και ου μόνον Αθηναίων, ως του παλιού εκείνου; Και, με την αδράνεια των πολλών;

Σφάλλω άραγε «βλέποντας» ένα ζοφερό μέλλον για τον τόπο μας και για τους πολίτες του, ενώ η πραγματικότητά του θάναι αλλιώτικη, θάναι  καλύτερη έστω κι από την τωρινή; Κι αυτά που ειπώθηκαν δια στόματος του πρωθυπουργού του τόπου μας  να έχουν, επιτέλους, στοιχεία αλήθειας; Μακάρι έτσι νάναι κι ας κάνω λάθος κι ας διαψευσθώ.

Μα κι αν δεν είναι έτσι όπως μακαρίζω ναναι τα πράγματα, έχω την γνώμη, σε τίποτε δεν ωφελεί,  ούτε το λούφαγμα, ούτε οι μοναχικές κραυγές, και κυρίως, ούτε η αναμονή και η αίσθησή της ως τέτοιας.. Δεν είναι ο καθείς μας έκθετος, έκθετος είναι επειδή περιμένει από τους άλλους, έκθετος νοιώθει ως μονάδα που νομίζει πως είναι…Κι αυτά είναι λάθος. Δεν περιμένουμε να περάσει η χειμωνιά,  δρούμε για να φέρουμε το συντομότερο την Άνοιξη, για να φυσήξει ο αέρας για να ανασάνουμε, για να πετάξουμε . Αν όχι για την γενιά μας, για την επόμενη.

      Κι αν την φύση,λέω,  δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, ούτε την Άνοιξη να φέρουμε πιο σιμά , ούτε τον άνεμο να κάνουμε να φυσήξει- κυρίαρχη επάνω μας είναι, όχι εμείς σε αυτήν κι ας παν’ να μας πείσουν για το αντίθετο- τα πράγματα στον τόπο μας δεν είναι δικά της καμώματα. Από ανθρώπους γενήκαν και είναι. Από ανθρώπους που είναι άλλοι, μα κι από μας, από τον καθένα μας στο μερίδιο που του πέφτει. Γιαυτό,  μπορούμε κι επιβάλλεται να αλλάξουμε τα πράγματα, αλλάζοντας τους άλλους και ξεκινώντας από μας τους ίδιους..Και, το θέλουμε, πιστεύω. Ο καθείς μας. Ε! Ας το κάνουμε!. Ας μην μένουμε παθητικοί και μοιρολάτρες απέναντι στα πράγματα που οι ολίγοι τα κάνουν να συμβαίνουν σε βάρος των πολλών. Είναι πολλά αυτά που θάπρεπε να έχουν γίνει, μερικά γίνονται και τώρα, και άλλα είναι που πρέπει να γίνουν. Με την καινούργια την χρονιά, ας βάλουμε στόχο να κάνουμε περισσότερα.

      Είναι καθήκον όλων μας να κοντύνουμε το άνοιγμα της ψαλίδας, να φέρουμε την ισορροπία στις αναλογίες της. Ετσι, λέω, ας δρούμε συνειδητά στην καθημερινότητά μας ως πολίτες και κοινωνοί του τόπου μας, ως συμπολίτες και συγκοινωνοί και σ’ άλλους τόπους  που είμαστε. Κι ας μάθουμε, επιτέλους, ότι στην κάθε μέρα μας, κάθε μας πράξη, κάθε μας επιλογή κίνησης από το πιο απλό μας μικρό βήμα ως τον διασκελισμό μας είναι και από μια πολιτική πράξη μας, μια πολιτική μας επιλογή. Και ότι η κάθε επιλογή μας σε όποια κίνησή μας, παράγει συνέπειες. Γιατί η αλήθεια είναι ότι κινούμαστε όπως και νάχει, άλλοι όμως σε κύκλο κι άλλοι μπροστά ή πίσω ή και πίσω.  Και  ας θυμόμαστε ότι, η ισχύς εκκινώντας από την μονάδα, είναι εν τη ενώσει. Για την ενέργεια, την κίνηση και όχι μόνον την παρηγορία. Ετσι τα βλέπω.

Καλή μας νέα χρονιά!

bridge

Σημείωση: Τα δυο ποιήματα χαϊκού στο κείμενο είναι του Αμερικανού ποιητή James William Hackett (1929-2015) :

http://www.hsa-haiku.org/frogpond/2010-issue33-1/essay.html, 

http://www.hacketthaiku.com/

Στις ώρες των καλικάντζαρων


 ΔΕΝΔΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ

         Κάποτε, τότε που οι μύθοι κυβέρναγαν τον κόσμο σα παλιές ιστορίες που’χαν γενεί στους χρόνους των παλιών καιρών, λέγαν ότι υπήρχαν οι καλικάντζαροι, πλάσματα της νύχτας κακόβουλα και φθονερά για τους ανθρώπους, που εκείνοι τους ονόμασαν’καλούς  ίσα για να τους ξορκίσουν απ’ το κακό τους μοναχά. Οτι τέτοιες μέρες – από τα Χριστούγεννα και μετά- οι καλικάντζαροι κατάφεραν και σκαρφάλωσαν από τα έγκατα της γης όπου ήσαν ταγμένοι νάναι, μιας και καλικάντζαροςείχαν πια μισοκαταφέρει εκείνο που ολοχρονίς το προσπαθούσαν πελεκώντας το με τα τσεκούρια τους : Να κόψουν το δέντρο του κόσμου που κρατούσε πάνω του την ζωή,  ίσα για να ρίξουν τον πάνω κόσμο και τους μισητούς τους τους ανθρώπους κάτω από τη γης μες στα σκοτάδια τους χάους και της ασχήμιας όπου ήσαν και αυτά στην καταδίκη τους. Κι οτι με το που φάνηκε, μες από το μισοκομμένο κορμό του δέντρου, το φως τ’ ουρανού κι η πλάση στα σκοτισμένα μάτια τους, εκείνοι, οι καλικάντζαροι, πήδησαν απ’ την λαχτάρα τους ‘μες από τον πελεκημένο κορμό του πάνω στη γης κι ανακατεύτηκαν αθέατοι μες στις σκιές, στις ζωές των ανθρώπων και τις τάραξαν και τους ανακάτεψαν και τους δώσαν’ από το σκότος τους. Και πως έπειτα,  λίγο πριν το ξημέρωμα, στήσαν’ χορούς κυκλοτερείς γύρω από το δέντρο μεθυσμένοι απ’ την χαρά τους που μπόρεσαν να πεδέψουν τους ανθρώπους και να τους αρπάζουν τα παιδιά,   πριν κουρνιάσουν μετά μες στις ρωγμές του πελεκημένου κορμού του και στα φυλλωμένα κλαδιά του να κρυφτούν από το φως της μέρας που δεν αντέχαν. Μέχρι να ξαναβγούν μες στις σκιές και το σκοτάδι της νύχτας ..

        Μα ο μύθος, σα καλό παραμύθι μ΄ όμορφο τέλος, έδινε και δίνει την παρηγόρια στους ανθρώπους πως οι καλικάντζαροι δεν τα κατάφεραν τελικά να κόψουν ολότελα το δέντρο γιατί με το φανέρωμα του Θεού στην βάπτιση του Υιού του, τότε π’ ανοίχτηκαν σε Αυτόν οι ουρανοί,  τότε π’ άγιασε με το Πνεύμα Του τον κόσμο ολάκερο, ξηρά και ύδατα κι ανθρώπους και ζωντανά και φύση.. Τότε που το καθάριο νερό της βαπτίσεώς του ράντισε την γης ολάκερη.. Τότε,, λέει ο μύθος,  ότι το δέντρο του Κόσμου και της Ζωής δυνάμωσε ξανά και ο κορμός του ξαναγένηκε όπως ήταν πριν, δυνατός και σταθερός, οτι ξαναδημιουργήθηκε. Έτσι και πως  οι καλικάντζαροι που κουρνιάζαν την μέρα μέσα του να κρυφτούν από το φως, χαθήκανkalikantzaroi-1 και πάλι στα έγκατα της γης, στον τόπο των κακόψυχων και των νεκροζώντανων. Και πως από τότε και μετά ολοχρονίς προσπαθούν τόσους επί τόσους καιρούς να ξανανέβουν στην γης πελεκίζοντας κάθε φορά τον κορμό του δέντρου και που δεν τα έχουν καταφέρει ως τις μέρες μας..Χάρις της δύναμης του Θείου και της Φανέρωσής του με αγάπη στην πλάση και για τους ανθρώπους με την γέννηση και την βάπτιση του Υιού Του που την ανακαλούμε οι άνθρωποι  με πίστη τις μέρες τούτες ναρθεί και πάλι να στεριώσει και να αναδημιουργήσει τον Κόσμο και μας για μια ακόμη νέα χρονιά..Και, για όσους από μας τους ανθρώπους πιστεύουν στους μύθους,  να πατάξει και πάλι τους Καλικάντζαρους πέρα στα έγκατα με τον ραντισμό του κόσμου όλου με το άγιο νερό της βάπτισης του Υιού του.

        Αυτός, ο μύθος των καλικάντζαρων, στον τόπο μας, κακά ξωτικά τους έχουν πει κι αλλιώς, οι λαοί τους δώσαν΄ μες τους καιρούς κι άλλα ονόματα και είπαν με τα χρόνια πολλές ιστορίες άλλες ή παρόμοιες γι’ αυτούς, μα πάντα ιστορίες με τ’ όμορφο τέλος.. Για να συνεχίζουν να έχουν πίστη στο θείο οι ανθρώποι, να  έχουν ελπίδα και να αγαπούν το καλό και το φως..

        Και σας ρωτάω σαν πως το αναρωτιέμαι..Ποιός έχει τέτοια πίστη στους τωρινούς καιρούς ώστε μ’ αυτήν, να ανακαλωσορίζει την αλήθεια της γέννησης του Χριστού, την φανέρωση του Θεού και το ράντισμα της γης και των υδάτων με το Αγιο νερό της Βάπτισής του για τον καθαρμό τους; 

        Ποιός έχει ακόμη πίστη στους μύθους των καλικάντζαρων και το πως ξαναγιαίνει ο κορμός του πελεκημένου δέντρου της ζωής κάθε νέα χρονιά; Ποιοί ακόμη πιστεύουν ότι οι μύθοι έχουν πίσω τους αληθινές ιστορίες μακρυνών αλλοτινών και ξεχασμένων χρόνων;

     Και, ποιός μου λέει πως οι καλικάντζαροι ή κάμποσοι από δαύτους, κακές ψυχές νεκροζώντανων παλασμάτων,  δεν τα καταφέραν τελικά να βγουν πάνω στη γης  και νάναι από χρόνια πολλά αναμεσίς στους ανθρώπους σαν νάναι ανθρώποι κι αυτοί για να σκοτίζουν τους άλλους; Για να φέρνουν και στων αλλουνών τις ψυχές το σκοτάδι και την απελπισιά;

       Ποιος έχει πίστη, ποιός έχει ελπίδα, ποιός έχει αγάπη σήμερα; Χρειάζονται  άραγες πολλοί ή αρκεί έστω και μια ψυχή ζώσα στο αεί και στο αγέννητο για να ξαναγιάνει τον πελεκημένο κορμό του δέντρου του κόσμου; Για να αναστήσει με θυσία την ζωή της σεbirth1 τούτο τον κόσμο, τον όλο κόσμο της ζωής; Τα Χριστούγεννα ήλθαν και φέτος για μια ακόμη φορά..Θα ρθούν και τα Θεοφάνεια..Κι ο ραντισμός της γης μέλλει να ξαναγενεί μετά την ανατολή του νέου χρόνου.        Δος τε πίστη να ραίνει το θείο τη γης να ξαναγιάνει το δέντρο, δος τε ελπίδα να ζήσει ο κόσμος μες στην σκοτεινιά του όπου πολλοί τους είναι και , κυρίως δος τε αγάπη!! Σ΄ Εκείνον που είναι η Αγάπη, στους άλλους τους συνανθρώπους μας που πάσχουν για να μην ξαναπάθουν..Αγάπη για τον κόσμο μας να συνεχίσει να υπάρχει δυνατός κι όμορφος.Μα κι από την αγάπη σας δώστε και στους νεκροζώντανους καλικάντζαρους που φοράν’  τον τύπο τ’ ανθρώπου, μπορεί με την χάρη της να γίνουν ανθρώποι κι αυτοί, αν το θέλουν κι οι ίδιοι. Ελεύθερη γαρ η βούληση.…Αλλιώς πετάξετε τους στα τάρταρα, με την δύναμη της αγάπης σας ενάντια στο κακό. Τέτοια, τόση και ατελεύτητη η δύναμη της Αγάπης!

candle3mb6

Σας εύχομαι καλή Πρωτοχρονιά!! Καλά κι ευλογημένα νάναι  τα Φώτα!

Καλή χρονιά!!

Με Αγάπη, υγεία και ειρήνη σε όλους μας!