Θέλω να σκοτώσω τους κακούς, μου είπε


cd08cbb7c129e125582d0372069aa71b

Τέτοιες γιορτινές μέρες ήταν, θυμάμαι, που ο μικρανηψιός μου, ο Δημήτρης, θα ήταν, δεν θα ήταν τότε στα πέντε του χρόνια – μπορεί και λιγότερα- δεν θυμάμαι πια- μου ζήτησε να του πάρω ως δώρο ένα όπλο.

Μια σταλιά, ο μπόμπιρας! Τον είχα βγάλει βόλτα και τον κρατούσα σφιχτά από το χεράκι του, χανόταν μες στην φούχτα μου, θυμάμαι.  Ώρα αιχμής, πολύς ο κόσμος. Τότε, είπα και τον ρώτησα, τι δώρο θέλει, να του το πάρω..Που να φαντασθώ την απάντηση!

Στο διπλανό μας μαγαζί – καθώς περνούσαμε- πωλούσαν παιδικά δώρα- που τα είχαν βγάλει έξω τα φτηνά- στο πεζοδρόμιο- πειρασμό για τα μικρά, να τραβολογούν κατά κει τους γονιούς. Ήσαν πολλά τα παιγνίδια, μπάλες πολύχρωμες, μπάλες ποδοσφαιρικές, κούκλες, στρατιωτάκια, αυτοκινητάκια, όλα ανάκατα…Δεν είχα κοιτάξει κατά κει..Ο μικρός ήταν που έβλεπε..

– Ένα όπλο θέλω, μου είπε. – Αυτό, και μου το ‘δειξε.. Εκεί, στο πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί- αναμεσίς των παιγνιδιών των πλαστικών, κρεμόσαντε όπλα.. Κι ο μικρός μου έδειχνε ένα κατακόκκινο πυροβόλο ενώ με τράβαγε να με σύρει κατά κει…Η πωλήτρια ήδη του χαμογέλαγε πλατιά..

Στάθηκα ακίνητη, αιφνιδιασμένη, σοκαρισμένη από την απάντησή του. Ο Δημήτρης, ο ανιψιός μου, αναμεσίς όλων των παιγνιδιών, είχε διαλέξει ένα όπλο!. Όλες οι αισθήσεις μου τέθηκαν σε συναγερμό. Στο μυαλό μου άναψε φωτιά..Τώρα, τι κάνω τώρα;;

Έσκυψα πάνω του, τον κράτησα σταθερά γυρνώντας τον κατά το μέρος μου, να τον βλέπω,  και τον ρώτησα σιγανά, ήσυχα..

-Ένα όπλο..Είσαι σίγουρος, Δημήτρη; Αυτό θες; Μου του επιβεβαίωσε με ένα ναι..Ήταν τόσο σταθερός, άκαμπτος…

– Με ξάφνιασες, Δημήτρη μου, του είπα..Ένα όπλο το παίρνουμε για να το χρησιμοποιούμε..Εσύ, τι το θέλεις το όπλο;

Ο μικρός σώπασε για λίγο. Κι ύστερα, μου είπε:

– Θέλω να σκοτώσω τους κακούς.

Μούδιασα. Και τον αντιρώτησα.

-Εσύ ξέρεις ποιοί είναι οι κακοί;

Έκλινε καταφατικά το κεφαλάκι του και μου είπε -Ναι.

Ταράχτηκα για τα καλά. Τον πήρα και τρέχοντας σχεδόν, στάθηκα κοντά στην διασταύρωση των δρόμων, μπροστά μας. Ο κόσμος πλημμύριζε τον τόπο… Ο μικρός αντιστεκόταν και μου ‘λεγε θυμωμένος και με παράπονο μαζί.. – Μου είπες ότι θα μου πάρεις δώρο..

Του το είχα και υποσχεθεί, η άμυαλη.. Άνευ όρων! Δεν θυμόμουν ότι υπήρχαν και τέτοια παιγνίδια..Ήταν που δεν ήξερα και από παιδιά..’Άρχισα να προσεύχομαι νοερά.

– Ναι, του απάντησα. Σου το είπα και θα σου πάρω δώρο..’Όμως, εσύ, θέλω πρώτα να μου δείξεις ότι  ξέρεις ποιοί είναι οι κακοί.. Γιαυτό, θα σε ανεβάσω τώρα στους ώμους μου και εσύ θα κοιτάξεις όλους αυτούς τους ανθρώπους. Θα τους κοιτάξεις καλά. Έναν προς έναν!. Και μετά, θα μου πεις ποιός από όλους είναι ο κακός. Τόσο κακός που να αξίζει να σκοτωθεί με όπλο. Αλλά, θέλω να είσαι σίγουρος. Ολότελα σίγουρος. Κρίμα κι άδικο, που θα είναι για κάποιον που δεν είναι ο κακός. Έτσι;

Ο μικρός συμφώνησε συγκατανεύοντας. Τον ανέβασα στους ώμους μου. Μέσα μου, έτρεμα. Δεν ήξερα και από πότε, από ποια ηλικία τα παιδιά είναι σε θέση να διακρίνουν. Κι αν ο μικρός μου έδειχνε κάποιον; Θα έβλεπα στην συνέχεια τι θα έκανα..’Ετσι αποφάσισα….

Και περίμενα, και περίμενα..Η ώρα περνούσε και ο μικρός έμενε σιωπηλός. Δεν κινιόταν καθόλου, άρχισε να βαραίνει στους ώμους μου..Δεν μπορούσα να δω και τι έκανε..

Δεν ξέρω να πω πόσο κράτησε αυτό..Πόσο μεγάλη μου φάνηκε η ώρα ή ήταν πράγματι τόσο μεγάλη; Μου είχε γίνει πια δύσκολο να έχω το βάρος του παιδιού στους ώμους μου..Έμεινα σταθερή..Όσο και να έπαιρνε…

Κι έπειτα, κάποια στιγμή, ο μικρός μου έκανε νόημα να τον κατεβάσω.Το έκανα και τον κοίταξα ερωτηματικά. Ήταν πεντάχλωμος. Με κατεβασμένα τα μάτια μου είπε σιγανά:

.- Δεν ξέρω να πω ποιός είναι ο κακός.

Φρόντισα, η φωνή μου νάναι ανάλαφρη..- Οπότε, τι λες και συ; τον ρώτησα. Τότε, δεν χρειάζεται το όπλο..Τι λες για να πάρουμε – μου φαίνεται, του είπα- για ένα μοντέλο αυτοκινήτου, που ήξερα πως του άρεσαν….

το κοριτσάκι με το σαλιγγάρι

Και η ιστορία, τελείωσε εκεί, προσωρινά…Αργότερα, πολύ αργότερα, σε άλλο χρόνο, όταν θεώρησα ότι ήταν η κατάλληλη ώρα, τον ρώτησα που τους είδε τους κακούς.. Μου απάντησε πως τους είδε στην τηλεόραση που σκότωσε κάποιος την μαμά ενός παιδιού….Γιαυτό και λέω παντού και το ξαναλέω βροντοφωνάζοντάς το:dran-08

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Τα παιδιά βλέπουν!!! Μην αφήνετε τα παιδιά να βλέπουν βία, να βλέπουν και να ακούν ειδήσεις τέτοιες εγκλημάτων κι άλλα άσχημα και μιαρά.. Γιομίζουν την ψυχούλα τους με φόβο, με οργή, με μίσος!!       Και, ευθύνεσθε σεις γιαυτό, το τρομερό κακό! Αφήστε τα να είναι παιδιά!

4d2c6e30eb1cd2977dc9362654f91f9a

‘Ήρθε η ώρα,  τώρα, να σας πω, πως και θυμήθηκα αυτήν την ιστορία με τον Δημήτρη τον ανηψιό μου.

Είναι,  που σε μια φιλική ιστοσελίδα σήμερα, πριν λίγο, είδα αυτό το video:

Να σημειώσω οτι είναι πραγματικό και αναφέρεται σε γεγονότα στην πολιτεία του Τέξας (Texas) των Η.Π.Α. Έχει και πολλά εγκωμιαστικά σχόλια.. Συμβαίνει βέβαια και αλλού, σε εμπόλεμες και μη ζώνες.. Η εκμάθηση χρήσεως πραγματικών όπλων από παιδιά είναι και στα πρωταθλήματα κάπου.. Θεωρείται sport ..

Ναι. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν διαφορετική γνώμη από την δικιά μου, στο θέμα των όπλων σε παιδιά.. Που την κάνουν και πράξη με πραγματικά όπλα στα χέρια τους.. Για να μάθουν να σκοτώνουν..

Ζήτημα διαφορετικής άποψης και θέασης των πραγμάτων, ίσως, μου πείτε..Αναλογίζομαι, είναι σεβαστές οι διαφορετικές απόψεις και σε τέτοιες περιπτώσεις; Σε εκείνη την χώρα, σε άλλες χώρες με άλλους πολιτισμούς, από ο,τι βλέπω, είναι. Ίσως και εδώ.

Την καλημέρα μου σε όλους!

Advertisements

Στο πνεύμα των Χριστουγέννων, Christmas time!


Σήμερα, μέρα που είναι η Παραμονή των Χριστουγέννων, έχω μια ιστορία, από τα παλιά, να σας πω και για μια ταινία- ένα βιβλίο αγαπημένο- να σας μιλήσω..

Will Moses Serigraph - Church Christmas Tree
Will Moses Serigraph – Church Christmas Tree

Κι αρχίζω από την μικρή,  την δικιά μου, χριστουγεννιάτικη ιστορία ..

Ήταν, σαν και σήμερα Παραμονή Χριστουγέννων και θα ‘μουνα τότε γύρω στα εννιά με δέκα μου χρόνια. Με την οικογένειά μου μέναμε, κείνο τον καιρό, σε μια μικρή πόλη. Το σπίτι μας ήταν αρκετά μεγάλο και πολύ ψηλό. Κατέβαινα, θυμάμαι, για να βγω έξω, κάνοντας τσουλήθρα καβάλα στην κουπαστή της σκάλας. Μετά την στροφή της στην κορυφή..Από κει και μετά, που δεν με έβλεπαν οι γονείς..

Εκείνες τις μέρες, πριν απ’ τα Χριστούγεννα, το ποτάμι που διέσχιζε τη πόλη στην μέση της, είχε πλημμυρίσει και τα σπίτια που βρίσκονταν πέρα στην κάτω γειτονιά είχαν γιομίσει με νερά..Άνθρωποι και ζωντανά έτρεξαν να φύγουν, να μην τους πάρει το ποτάμι και τους πνίξει.

Πολύς ο κόσμος που κατέφυγε στο σπίτι μας, τότε…. Ολόκληρες οικογένειες.  Τα δωμάτια του σπιτιού γιομάτα με ανθρώπους, αγνώστους μου, πολλά τα παιδιά..

Waiting for Christmas — Grandma Moses
Waiting for Christmas — by Grandma Moses

Τα αδέλφια μου είχαν ρθεί στο δικό μου το δωμάτιο. Για όσους δεν χώραγαν στα υπόλοιπα δωμάτια, κι ήσαν οι πιο πολλοί, σ’ όλο το καθιστικό, στο σαλόνι, στον μακρύ διάδρομο, είχαν απλωθεί παντού στρωσίδια με παπλώματα, με μαξιλάρια.. Θυμάμαι, δεν είχα τόπο στο σπίτι που να πατήσω.

Η δικιά μου έγνοια, ήταν να πάω να πω τα κάλαντα. Κι είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου, να τα πω όλα τους. Των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και κείνα των Φώτων..Το πρόβλημά μου ήταν πως να ξεφύγω από τους γονιούς μου, που δεν θα με άφηναν. Και η πλημμύρα του ποταμού και των ανθρώπων που γιόμισαν, εξ αιτίας του, το σπίτι μας, ήταν μια εξ ουρανού λύση για μένα. Θαύμα, μου φάνηκε.

Μες στον χαμό, λοιπόν, που γινόταν, στο σπίτι, ξέφυγα από την προσοχή των γονιών μου και χωρίς να το καταλάβουν, έφυγα μες στην νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων και γύρναγα στην πόλη και στις γειτονιές και τα΄λεγα. Είχα, θυμάμαι πάει και στις κάτω γειτονιές, στις απόμερες. Εκεί, είχαν ξεμείνει γερόντισσες μαυροντυμένες, που δεν μπορούσαν να φύγουν και έκαναν μεγάλη χαρά σαν τους χτύπαγα την πόρτα, λέγοντας τους τα κάλαντα. Μόνες τους, οι καημένες..Με κέρναγαν καρύδια με σταφίδες, χρήματα δεν είχαν..

Έκανε όμως, κρύο, απόβροχο ήταν, και η νύχτα είχε πολύ παγωνιά.. Έτσι, όταν πριν καλοξημερώσει, γύρισα στο σπίτι-να μην πάρουν και είδηση οτι έλειπα- ήμουν ήδη κρυωμένη. Στις επόμενες μέρες, μέχρι ναρθεί η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η μοναδική μου έγνοια έγινε, πως να κρύβομαι από τα μάτια των γονιών μου να μην δουν οτι είχα κρυολογήσει, γιατί πως αλλιώς θα μπορούσα να πω τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς;.. 

Εύκολο μου ήταν, τελικά.. Ο πολύς ο κόσμος έφευγε σταδιακά από το σπίτι μας, με το που υποχώρησαν τα νερά. Μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είχαν μείνει κάμποσοι ακόμη άνθρωποι- όσων τα σπίτια είχαν πάθει την μεγαλύτερη ζημιά- και η μαμά, όλο στην κουζίνα ήταν μαγειρεύοντας και κουβεντιάζοντας με τις άλλες γυναίκες, ενώ ο πατέρας όλο έλειπε με τους άλλους τους άντρες, να βοηθήσει να ξαναμπούν στα σπίτια τους.

Το κρύωμά μου δεν είχε υποχωρήσει. Το αντίθετο, μάλιστα. Αλλά, το στοίχημα, στοίχημα. Κι ας ήξερα πως δεν έπρεπε να πάω για τα κάλαντα, γιατί δεν ένοιωθα καθόλου καλά. Αυτήν την φορά, έφυγα να τα πω, μετά το ξημέρωμα. Το είχα ανακοινώσει στους γονείς μου αποβραδίς. Θυμάμαι, τους είχα γυρισμένη και την πλάτη σαν τους το είπα, να μην με δουν..Θα είχα και πυρετό..

Όταν επέστρεψα από τα κάλαντα, που ‘νιωθα και ζαλάδα,  ήμουν πια κανονικά άρρωστη.  Ανήμερα, την Πρωτοχρονιά, στο σπίτι σήμανε συναγερμός. Δεν μπορούσα να ανασάνω. Έτρεχε ο πατέρας μου να βρει γιατρό πρωτοχρονιάτικα, να τον φέρει στο σπίτι κι όλος ο κόσμος που το ‘μαθε- αυτό το πληροφορήθηκα μετά- γύρναγε στην πόλη και έξω από αυτήν προς την θάλασσα, να φέρει φύλλα ευκάλυπτου, από τα δέντρα που ήσαν στα πλαϊνά του δρόμου κατά κει, να με βοηθήσουν ν’ ανασάνω.

Δεν μπορούσα πια ούτε να μιλήσω, να τους πω τι μου συμβαίνει των γονιών μου, που μου ζήταγαν. Κράταγα κάθε δύναμη που είχα, μέσα μου. Τους έγραψα μοναχά σε χαρτί, να ανοίξουν τα παράθυρα να μπει αέρας..

Και πάνω που σκέφτηκα πως θα πέθαινα, τότε και άρχισαν να μου φέρνουν στο κρεββάτι κατσαρόλες μεγάλες ν’ αχνίζουν από τα φύλλα, τα βρασμένα του ευκάλυπτου. Με κουκούλωσαν με τα σεντόνια και από κάτω την κατσαρόλα, την μια μετά την άλλη, και όλοι τους μου φώναζαν να ανασάνω εκεί, στον αχνό. Κάμποσο αργότερα, ήρθε κι ο γιατρός αλλά εγώ ένοιωθα πια περδίκι. Ο,τι κι αν ήταν αυτό που δεν με άφηνε να ανασάνω, το είχαν διώξει οι ευκάλυπτοι.

Γεγονός είναι οτι οφείλω την ζωή μου στους ευκαλύπτους και σ’ εκείνους που φύγαν’ από τα σπίτια τους πρωτοχρονιάτικα και σκαρφάλωσαν στα πανύψηλα τα ευκάλυπτα να μαζώξουν τα φύλλα τους. Για μένα. 

Από τότε, αγάπησα τους ευκάλυπτους. Κι όλο τέτοια δέντρα, ακόμη λέω σε όσους με ρωτάν’, να φυτέψουν γύρω από τα σπίτια τους κι όπου μπορούν. Δεν έμαθα ποτέ ως τα σήμερα, ποιοί ήσαν εκείνοι οι άνθρωποι που τρέξαν’ τότε για μένα. Μπορεί κι οι γονείς μου να μην τους καλοήξεραν, κι άλλους μπορεί να μην ήξεραν και καθόλου, όπως και δεν ξέραν’οι ίδιοι  κι όσους φιλοξένησαν στο σπίτι μας στις δύσκολές τους ώρες..

Richard Savoie (47)
painting by Richard Savoie (Quebec, Canada)

Έτσι, κάπως γινόταν στα χρόνια τα παλιά. Στις μικρές τις κοινωνίες, όπου έζησα μεγαλώνοντας, στην πατρίδα μας. Μου ‘λαχε και πολύ αργότερα, πριν κάμποσα χρόνια, να δω και να ζήσω τέτοια σύμπνοια, αγάπη κι αλληλεγγύη μεταξύ των κατοίκων ενός μικρού χωριού, όπου είχα μείνει περαστικιά για δυο βραδυές, ενόσω ταξίδευα για αλλού. Αλλά αυτό, είναι μια άλλη ιστορία.

Τούτη την ιστορία, την θυμήθηκα και την είπα σήμερα, σε μια παρέα παιδιών που ήρθε στο σπίτι να μου πει τα κάλαντα.. Τους κέρασα και καρύδια με σταφίδες, αν θέλετε, πιστέψτε το.. Και εκείνα, ακούγαν’ για τα χρόνια που δεν ξέρουνε..Σα παραμύθι, τους φάνηκε. Και, ας μην είναι.

Τέτοιες, παρόμοιες ή διαφορετικές ιστορίες αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, συμβαίνουν και στις μέρες μας. Ολούθε. Μόνο, που δεν διαφημίζονται.. Προωθούνται οι αιματηρές που έχουν και βία..Πουλάνε περισσότερο, εθίζουν κιόλας, όπως το επιδιώκουν κάποιοι..

Dancing-Mistletoe_b

Ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει, είναι αυτό του Καρόλου Ντίκενς (Charles Dickens 1812-1870) με τον τίτλο «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol). Την νουβέλλα αυτή την πρωτοδημοσίευσε ο Ντίκενς, τον Δεκέμβριο του 1843 και από τότε την έχουν διαβάσει γενιές και γενιές ως και σήμερα. Ένα θαυμάσιο δώρο για μικρούς και μεγάλους..από μικρούς και μεγάλους

christmas-carol.jpg

Είμαι βέβαιη οτι το βιβλίο αυτό είναι σε όλους μας γνωστό..Μια υπέροχη ταινία με βάση το παραπάνω βιβλίο, είναι η ακόλουθη στο video, με πρωταγωνιστή της  τον εξαιρετικό ηθοποιό George C. Skott, στον αξεπέραστο ρόλο του ως γερο – Εμπενίζερ Σκρουτζ. Αν δεν την έχετε δει, σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα!! Μπορείτε, αν θέλετε,  να την δείτε και από δώ. Η ταινία είναι ολόκληρη και έχει ελληνικούς υπότιτλους:

γκι

Αυτά, για σήμερα! Καλά Χριστούγεννα!Καλή κι όμορφη να ‘ναι η αυριανή για όλους μας! Και μακάρι και οι μέρες που θα ακολουθήσουν, για μας και για όλον τον κόσμο.

Με την αγάπη μου!

Αν έχεις τύχη διάβαινε και εν ανάγκη μπες και σε φούρνο..ίσχυσε για σκύλους..


Δυο ειδήσεις που αφορούν σε τρία σκυλάκια που επέζησαν απ΄ τις πυρκαγιές στο Μάτι Αττικής.. Ίσως τις ακούσατε, ίσως και όχι..Προσωπικά συγκινήθηκα από τις ιστορίες τους. Ακούστε τες:

Η πρώτη: Δυο σκυλάκια, για να γλυτώσουν από την φωτιά που κατέκαψε τα σπίτια σπίτι των κηδεμόνων τους- κατέφυγαν στον φούρνο του κήπου ((BBQ).. Μπήκαν μέσα του και κρύφτηκαν εκεί για να γλυτώσουν..Και, τα κατάφεραν! Εκεί, στις 25/7/2018,  τα ανακάλυψαν οι εθελοντές κ. Άρτεμις Κυριακοπούλου με τα άτομα της Vets4life..

skulos-mati-fournos

Σε ένα δάσος στην περιοχή Μάτι που έχει καταστραφεί ολοσχερώς και που αποτελεί τάφο για εκατοντάδες ζώα που αναζητούσαμε, καταφέραμε να βρούμε μέσα σε ένα φούρνο ενός καμένου σπιτιού αυτό εδώ το πλάσμα» ανέφερε, σύμφωνα με το zoosos.gr, η κ.  Άρτεμις Κυριακοπούλου, που τράβηξε το παρακάτω βίντεο και το δημοσιοποίησε στο facebook και συνέχισε…

«Καμένο, πληγωμένο, πεινασμένο και φυσικά φοβισμένο καταφέραμε μετά από 2,5 ώρες προσπάθειας να πιάσουμε αυτό και τον αδερφό του (που βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση) και να τα μεταφέρουμε μαζί με τη βοήθεια του Vets4life στο κτηνιατρείο», είπε.

Η είδηση διαδόθηκε αστραπιαία..Την διάβασα και έψαχνα μετά να ιδώ τι απέγινε το σκυλάκι της εικόνας που έδειχνε να είναι σε άσχημη κατάσταση και να δω τι με το άλλο που ήσαντε μαζί.. Και μόλις έμαθα.

Το σκυλάκι διαπιστώθηκε τελικά να είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από κείνη που φαινόταν αρχικά. Σύμφωνα με το zoosos.gr, το ορφανεμένο σκυλάκι τον ονόμασαν Λουκουμάκι και υιοθετήθηκε μέσω της Μ.Κ.Ο «Dogs’ Voice» από οικογένεια στην Αθήνα, ενώ το άλλο σκυλάκι  ενώθηκε με την οικογένειά του, που το αναζητούσε και το βρήκε στο κτηνιατρείο..

Δείτε το στην κάτω φωτογραφία, όπως είναι σήμερα, αφού το κούρεψαν και το περιποιήθηκαν. Αγνώριστο!!:screenshot-2.png

Όπως διαπιστώσατε, η είδηση συγκίνησε τον κόσμο.Μέχρι που μεταδόθηκε και από τον Reuters. Τέλος καλά, όλα καλά, εδώ!

Η δεύτερη: Χμμ, εδώ έχουμε μια άλλη γλυκόπικρη ιστορία σκυλίσιας ζωής και ανθρώπινης απονιάς ή δεν ξέρω πως χειρότερα να την ονομάσω…

Την είδηση  την διάβασα στο CNN.gr απ’ όπου και οι παρακάτω φωτογραφίες του ζώου, αναφέρεται όμως, ως πηγή της είδησης πάλι ο ιστότοπος zoosos.gr:

 Ο επτάχρονος γερμανικός ποιμενικός, βρέθηκε στην αυλή ενός σπιτιού στο κατεστραμμένο Μάτι λιπόθυμος, τραυματισμένος αλλά ζωντανός την περασμένη βδομάδα. Το ζώο είναι καθαρόαιμο και έχει εγκαύματα από την πυρκαγιά στις πατούσες του. Οι γιατροί, στην κτηνιατρική κλινική Vets4life στο Πικέρμι που τον περιθάλπουν βεβαιώνουν οτι θα γίνει εντελώς καλά.

Ο ιδιοκτήτης του λυκόσκυλου που το σπίτι του κάηκε στην πυρκαγιά από την οποία ο ίδιος διασώθηκε, δεν ενδιαφέρθηκε να πάει τον τραυματισμένο σκύλο του σε γιατρό ή να ζητήσει βοήθεια γιαυτόν..Χρειάστηκε οι εθελοντές να το ανακαλύψουν, να του το ζητήσουν για να το φροντίσουν και τότε αυτός έδωκε την άδεια να το πάρουν για νοσηλεία..

Μερικές μέρες αργότερα, ο εν λόγω ιδιοκτήτης δήλωσε στους γιατρούς, σύμφωνα πάντα με την άνω πηγή, οτι δεν θέλει να του πάνε ή να πάρει πίσω τον σκύλο..επειδή , είπε, κάηκαν οι πατούσες του!!!

Μάλιστα!! Ίσως βγει σε καλό στον σκύλο τελικά..Σώθηκε από την πυρκαγιά, ήρθε η ώρα να σωθεί και από ένα κακό ιδιοκτήτη που δεν τον αγαπούσε..Η Μ.Κ.Ο «Dogs’ Voice» ανέλαβε να επιμεληθεί τα της υιοθεσίας του από κατάλληλο κηδεμόνα…Την Οργάνωση μπορείτε να την βρείτε στο facebook με το όνομά της…

Αυτά άνευ άλλου σχολίου για τα παραπάνω..

fe47ad4b4b1f5b11c2b2713f64d553cc

Μα, μιας και έφτασα ως εδώ, λέω, να σας τον συστήσω..

Ο μικρός στις φωτογραφίες, είναι ο Νίττο, ο Νιττάκος μου, το καμαρούλι

και η αγαπούλα μου..

ο νιττο (2)

 

Την ιστορία με το μαύρο πουλοβεράκι , θα σας την πω άλλη φορά.d1b777c1f8a660886bfcd4b5828bcf43

 

 

3/8/2018 Νεώτερη ενημέρωση: Το λυκόσκυλο, αναφέρεται οτι βρέθηκε στην Νέα Μάκρη όπου εκεί έμενε ο πυρόπληκτος ιδιοκτήτης του, υιοθετήθηκε τελικά στην Αθήνα από κατάλληλη οικογένεια σύμφωνα με τhν δήλωση της φιλοζωικής Οργάνωσης Dog’sVoice. Είναι ακόμη βαρειά η κατάστασή του και θα χρειαστεί να παραμείνει νοσηλευόμενο.

Απ’ ο,τι φαίνεται στην σελίδα της Dog’svoice sto Face, η Οργάνωση τα πήρε πίσω όσα είχε δηλώσει πως ο πυρόπληκτος ιδιοκτήτης του σκύλου δεν τον ήθελε επειδή ήταν καμένες οι πατούσες του..Λέει οτι αυτό δεν το είπαν ποτε και οτι λάθος οτι κατάλαβαν όλοι οι άλλοι..Οτι εκείνο που είπαν μοναχά ήταν οτι ο άνθρωπος είπε πως δεν θα τον πάρει πίσω και δε τον θέλει επειδή δεν μπορεί να τον φροντίσει.. Δείτε: https://www.facebook.com/dogsvoice.gr/photos/rpp.442396775912192/1087258618092668/?type=3&theater,

https://www.facebook.com/dogsvoice.gr/?hc_ref=ARTHQDWNgnVa-LSfnDqPqGxUvqzArwvVgBTiAKG2_h8FbHiQvPhXhCp2gOTd60GqLZE&fref=nf&hc_location=ufi

3/8/2018 Διαβάστε τώρα και ποια η αλήθεια για το λυκόσκυλο::

Πηγή: http://www.irafina.gr/afti-ine-i-alithia-gia-to-piroplikto-likoskilo-pou-vrethike-zontano-me-egkavmata-stis-patouses-foto/

«Αυτή είναι η αλήθεια για το πυρόπληκτο λυκόσκυλο που βρέθηκε ζωντανό με εγκαύματα στις πατούσες «

Επιστολή προς αποκατάσταση αλήθειας για το πυρόπληκτο λυκόσκυλο (ΕΔΩ) έστειλε στο irafina.gr, η Ομάδα Dogit Pet Shop.

Στην επιστολή αναφέρουν ότι οι ιδιοκτήτες του, τον είχαν ήδη πάει στους εθελοντές κτηνιάτρους και είχαν ήδη ξεκινήσει την φαρμακευτική αγωγή που τους συνέστησαν, όμως τη Δευτέρα σε επικοινωνία που είχαν με τον ιδιοκτήτη, τους ενημέρωσε πως είναι δύσκολη η κατάστασή του και φοβάται πως δε θα καταφέρει να τον περιθάλψει.

Αναλυτικά η επιστολή αναφέρει:

Το λυκόσκυλο ηλικίας 7 ετών βρέθηκε από εθελοντές και την ομάδα της Dogit την περασμένη Παρασκευή ξαπλωμένο, λόγω κατάστασης των πατουσών του, και ΟΧΙ λιπόθυμο. Βρέθηκε σε καμένο σπίτι στη Νέα Μάκρη και όχι στο Μάτι.

Οι ιδιοκτήτες τον είχαν ήδη πάει στους εθελοντές κτηνιάτρους και είχαν ήδη ξεκινήσει την φαρμακευτική αγωγή που τους συνέστησαν. Όλοι εμείς, θέλοντας να βοηθήσουμε περισσότερο μεταφέραμε τον σκύλο στην κλινική vets4life με τη σύμφωνη γνώμη των ανθρώπων του.

Τη Δευτέρα, κατόπιν επικοινωνίας με τον ιδιοκτήτη μας είπε πως είναι δύσκολη η κατάστασή του και φοβάται πως δε θα καταφέρει να τον περιθάλψει, όπως όλοι οι εθελοντές του τονίσαμε εκείνη την μέρα. Σε συνεννόηση αποφασίσαμε να δοθεί για υιοθεσία.

Έχουμε επικοινωνήσει με τη σελίδα που ανήρτησε το εν λόγω άρθρο προκειμένου να γραφτούν τα ακριβή γεγονότα!!
Άποψή μας είναι να σταθούμε βοηθοί, αλληλέγγυα, δίπλα στους πληγέντες. Άποψή μας είναι πως δε μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε τι πραγματικά έζησαν. Οι ψυχολόγοι μας συμβουλεύουν να μην λέμε στους πληγέντες «σας καταλαβαίνουμε» , γιατί πολύ απλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε.

Ας βοηθήσουμε… Ας μη στήσουμε δικαστήριο πάνω σε ανθρώπους που βρίσκονται σε πανικό.

Ομάδα Dogit Pet Shop»