Στις ώρες των Παθών του Σωτήρος Ιησού, στις ώρες του Πένθους


Jacopo Tintoretto (Robusti)

Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου Τέκνον,
πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ,
Θεέ μου πλαστουργέ μου,
πώς πάθος κατεδέξω;

Στις ώρες των Παθών Του, το μοιρολόϊ της Μάνας Παναγίας..

1. blu

Καλή Ανάσταση!

1. blu

Ο ζωγραφικός πίνακας της Σταύρωσης του Ιησού είναι του Ιταλού Jacopo Tintoretto (Robusti) (1518-1594),  «The crucifixion” ( Η Σταύρωση)΄έργο του, του 1565

Το «Ω γλυκύ μου έαρ» που είναι Εγκώμιο Επιταφίου Θρήνου της Μ. Παρασκευής αποδίδεται  εδώ από την Γλυκερία..

Advertisements

Μιας Κυριακής η προσευχή


Miriam Strong, Winner, New Zealand National Award, 2017 Sony World Photography Awards

Γίνε αγαθός, αν θες ν’ ακούσεις τη φωνή μου,

και φίλησε το κατώφλι του σπιτιού σου.

swallow-th

Πάρε δύο λύχνους, ζεστούς όπως το στήθος των χελιδονιών,

και, κατά το λιόγερμα, όταν η όψη σου θα ’χει  το λυκόφως τ’ ουρανού

άνοιξε το κιγκλίδωμα του παραθύρου του γαλάζιου μου καταφυγίου,

και, μέσα στη σιωπή,  πλεύρισέ με.

swallow-th

Θα σου πω για τ’ αφημένα μου όνειρα πάνω στα σκαλοπάτια,

πίσω από πόρτες κλειστές κι άγνωστες,

για όνειρα ανθισμένα σε κήπους φτωχούς,

δίχως τραγούδια, καταμεσής στα δηλητήρια.

swallow-th

Έπειτα, σιώπα κι επίστρεψε : η μουσική που κάτω απ’ τις μιμόζες

[κοιμάται

θα ξυπνήσει για χάρη σου, μια που ασπάστηκες του σπιτιού σου το

[κατώφλι.

 

Είναι το ποίημα του Quasimodo, Salvatore

(Σαλβατόρε Κουαζίμοντο),

“Η Προσευχή”

σε μετάφραση του Στάθη Κομνηνού

1. blu

Σημειώσεις:

1. _Salvatore QuasimodoΟ Salvatore Quasimodo,(Σαλβατόρε Κουαζιμόντο 20 Αυγούστου 1901 – 14 Ιουνίου 1968) ήταν Ιταλός ποιητής, μυθιστοριογράφος, μεταφραστής κυρίως Άγγλων και Ισπανών ποιητών, όπως των έργων των William Shakespeare και  Pablo Neruda μα και του Αμερικανού E. E. Cummings. Δημοσίευσε επίσης μεταφράσεις στην Ιταλική γλώσσα Αρχαίων Ελληνικών τραγωδιών του Σοφοκλή και του Ευριπίδη ( Greek tragedies by Sophocles and Euripides,) όπως και αρχαίων Ελλήνων λυρικών. Είχε Ελληνική καταγωγή. Η γιαγιά του, το γένος Παπανδρέου, καταγόταν από την Πάτρα.  Ο ίδιος γεννήθηκε στην Modica κοντά στις Συρακούσες της Σικελίας στην Νότιο Ιταλία το έτος 1901. Μαζί με τον Giuseppe Ungaretti και τον Eugenio Montale, θεωρείται οτι είναι ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ποιητές του 20ου αιώνα.Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1959   «for his lyrical poetry, which with classical fire expresses the tragic experience of life in our own times». “για την λυρική ποίησή του, η οποία με την κλασική φωτιά εκφράζει την τραγική εμπειρία της ζωής στους δικούς μας καιρούς ».

Δυο περίοδοι χαρακτηρίζουν το έργο του ποιητή. Μέχρι και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν ο κύριος εκπρόσωπος του ερμητικού κινήματος (Hermetic movement) στην ποιητική τέχνη μετά από τον πόλεμο ξεκίνησε την μεταερμητική του περίοδο που διήρκησε έως τον θάνατό του..Ο Quasimodo χρησιμοποίησε μια ερμητική, ‘κλειστή’ γλώσσα για να σχεδιάσει επαναλαμβανόμενα μοτίβα όπως η Σικελία, η θρησκεία και ο θάνατος. Στη συνέχεια, η μετάφραση συγγραφέων από τη Ρωμαϊκή και την Ελληνική Αρχαιότητα του επέτρεψε να επεκτείνει το γλωσσικό σύνολο εργαλείων του. Η αηδία και η αίσθηση του παράλογου του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου επηρέασαν επίσης τη γλώσσα του ποιητή. Αυτή η πικρία, όμως, ξεθωριάζει στα ύστερα γραπτά του και αντικαταστάθηκε από την ώριμη φωνή ενός παλιού ποιητή που αντικατοπτρίζει τον κόσμο του. Πηγή μου και η αγγλική Βικιπαίδεια

2. Ο ερμητισμός στην ποίηση :

Η ερμητισμός στην ποίηση ή η ερμητική ποίηση είναι μια μορφή ασαφούς και δύσκολης ποίησης, όπως η συμβολιστική σχολή, όπου η γλώσσα και οι εικόνες είναι υποκειμενικές και όπου η υποδηλωτική δύναμη του ήχου των λέξεων είναι εξίσου σημαντική με το νόημά τους. Το όνομα παραπέμπει στο μυθικό Ερμή Τρισμέγιστο, τον θεωρούμενο συγγραφέα μυστηριακών δογμάτων που συνθέτουν στη Νεοπλατωνική παράδοση.
Ο ερμητισμός είχε επιρροή στην Αναγέννηση, μετά τη μετάφραση αυτών των νεοπλατωνικών κειμένων από τον Μαρσιλίο Φισίνο. Μέσα στην Novecento Italiano, η ερμητική ποίηση έγινε ένα ιταλικό λογοτεχνικό κίνημα τη δεκαετία του 1920 και του 1930, που αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων. Κύρια χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος ήταν η μείωση στα βασικά, η κατάργηση της στίξης και σύντομες συνθετικές συνθέσεις χρόνοι που οδηγούν σε σύντομα έργα μόνο δύο ή τριών στίχων.Στο λογοτεχνικό επίπεδο, ο όρος Ερμητισμός επισημαίνει έτσι έναν τύπο ποίησης που έχει έναν στενό (δηλαδή ερμητικό, κρυφό, σφραγισμένο) χαρακτήρα, πολύπλοκο στην κατασκευή του και συνήθως επιτυγχάνεται με μια σειρά αναλογιών που είναι δύσκολο να ερμηνευτούν. Μπορείτε να δείτε σχετικά : https://www.wikiwand.com/en/Hermeticism_(poetry)

3. Για τον Ερμητισμό, την Ερμητική λογοτεχνία και φιλοσοφία: Μπορείτε να δείτε σχετικά με το θέμα : στην Βικιπαίδεια εδώ, στην σελίδα https://esoterism.gr/index.php/ermitismos και https://www.ypernoisis.gr/sciences/filosofies-tou-kosmou/101-filosofies-tou-kosmou/563-oi-epta-ermitikes-arxes-ermis-trismegistos

4. Για την Μιμόζα την αισχυντηλή,την ντροπαλή, την  Mimosa pudica, το δέντρο στο οποίο αναφέρεται ο ποιητής:MIMOSA-1

η μουσική που κάτω απ’ τις μιμόζες [κοιμάται / θα ξυπνήσει για χάρη σου, μια που ασπάστηκες του σπιτιού σου το [κατώφλι.”  ας πω οτι:

Η γνωστή μιμόζα, ως το δέντρο “μη μου άπτου”  (δηλαδή: μην με αγγίζεις, touch-me-not) είναι ένα ευφυές φυτό μολονότι δεν διαθέτει εγκέφαλο. Είναι το δέντρο που άλλαξε την φιλοσοφία και την αντίληψη των ανθρώπων για τα όντα της φύσης, τα δέντρα και τα φυτά.

Η Μιμόζα, Mimosa pudica, ως δέντρο και ως βότανο (herb)είναι εγγενής στη Νότια Αμερική, τη Βόρεια Αμερική και την Κεντρική Αμερική  είναι γνωστή για την ταχεία φυτική του κίνηση. Όπως και άλλα είδη, υφίσταται αλλαγές στον προσανατολισμό των φύλλων που ονομάζεται ‘ύπνος’ ή νυκτιναστική κίνηση ή νυκτογενείς μετακινήσεις.Οι ειδικοί από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας σε συνεργασία με τον καθηγητή Στέφανο Μανκούζο του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας ανακάλυψαν όμως, ότι αυτές οι κινήσεις του φυτού δεν είναι απλώς ανακλαστικές.

Το δέντρο διαθέτει μνήμη:.«Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι τα συγκεκριμένα φυτά μπορούσαν να θυμηθούν αυτό που είχαν μάθει επί αρκετές εβδομάδες, ακόμη και όταν οι περιβαλλοντικές συνθήκες είχαν αλλάξει» γράφουν οι ερευνητές.” Παρ’ ότι οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι ποιος μηχανισμός κάνει το Mimosa pudica να μαθαίνει και να θυμάται, εκτιμούν ότι αφορά ένα δίκτυο σηματοδότησης που βασίζεται στο ασβέστιο εντός των κυττάρων του φυτού – πρόκειται για ένα δίκτυο του οποίου η λειτουργία προσομοιάζει με εκείνη που εμπλέκεται στη διαδικασία μνήμης των ζώων.  http://www.tovima.gr/science/article/?aid=561403

Το δέντρο αντιδρά στην μουσική. Όπως είχα ήδη γράψει παλιότερα εδώ, διαπιστώθηκε κατόπιν μελέτης από τον Σκανδιναβό ειδικό  επιστήμονα Κάρλ Κρίστιανσεν ότι :«Κάτω από τους ήχους ενός βιολιού, η  Μιμόζα ( mimosa pudica) αναπτύχθηκε και οι ρίζες της δυνάμωσαν  κατά 60%  πιο γρήγορα, απ’ όσο  θα αναπτύσσονταν  σε κανονικές συνθήκες.  Φαίνεται ότι οι υψηλοί τόνοι είναι πιο αποτελεσματικοί από τους χαμηλούς  και οι φωνές των γυναικών και των παιδιών επιδρούν ευεργετικά, ενώ το αντίθετο συμβαίνει με τις φωνές των ανδρών.»

Το φύλλωμά της κλείνει κατά το σκοτάδι και ξανανοίγει στο φως. Αυτό αρχικά μελετήθηκε από τον Γάλλο επιστήμονα Jean-Jacques d’Ortous de Mairan.Δεν είναι γνωστό γιατί η Mimosa pudica εξελίχθηκε σε αντίθεση με τα άλλα  της οικογένειας Fabaceae όπου ανήκει, αλλά πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι το δέντρο χρησιμοποιεί την ικανότητά του να συρρικνώνει τα φύλλα του ως άμυνα από φυτοφάγα ζώα. Τα ζώα μπορεί να φοβούνται μια ταχέως κινούμενη μονάδα και προτιμούν να τρώνε αλλά λιγότερα ενεργά.. Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι ότι η αιφνίδια κίνηση μετατοπίζει επιβλαβή έντομα.Μεταξύ άλλων του ξεχωριστών ιδιοτήτων του δέντρου, έχει διαπιστωθεί επιστημονικώς οτι τα υδατικά εκχυλίσματα των ριζών του φυτού έχουν δείξει σημαντικά εξουδετερωτικά αποτελέσματα στη θνησιμότητα του δηλητηρίου της μονοκλωνικής κόμπρας (Naja kaouthia). Φαίνεται ότι αναστέλλει τη μυοτοξικότητα και την ενζυματική δραστηριότητα του δηλητηρίου της κόμπρας και επί πλέον η Mimosa pudica παρουσιάζει αντιοξειδωτικές μα και αντιβακτηριακές ιδιότητες.

Και, εάν ενδιαφέρεσθε να δείτε την σχέση της ευαίσθητης και ντροπαλής Μιμόζας με τους Μύθους, μπορείτε να δείτε εδώ

5. H φωτογραφία στην αρχή του κειμένου είναι της Miriam Strong, Winner, New Zealand National Award, 2017 Sony World Photography Awards

6. Το ποίημα του Salvatore Quasimodo,(Σαλβατόρε Κουαζίμοντο “ Η προσευχή” στην Ιταλική γλώσσα :

La preghiera

Diventa buono, se vuoi ascoltare la mia voce,
e bacia la soglia della tua casa.

Porta due lampade, calde come il petto delle rondini,
e, verso sera, quando il tuo viso avrà la penombra del cielo

apri il cancello di vetro del mio rifugio azzurro,
e, in silenzio, accostati a me.

Ti dirò dei miei sogni lasciati sopra gli scalini,
dietro le porte chiuse e sconosciute,
dei sogni sbocciati in poveri giardini,
senza canti, in mezzo a le cicute.

Poi, taci e ritorna: la musica che dorme sotto le mimose
si sveglierà per te, che hai baciato la soglia della tua casa.

 

Συλλαβισμοί βημάτων


Υπήρχαν μέρες ολόκληρες…

Geoffrey-Johnson-wwwtuttartpitturasculturapoesiamusicacom-31_thumb.jpg

Υπήρχαν μέρες ολόκληρες που οι άνθρωποι περπατούσαν ασταμάτητα ανάμεσα στις λέξεις τους.

Για να μπορούν να συλλαβίζουνε τις πράξεις.

                                                                        Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου…Geoffrey Johnson  www,tuttartpitturasculturapoesiamusica,com (4)

butft3

Περπατώ δανείζοντας στα βήματά μου την ψευδαίσθηση ενός προορισμού. Προς ένα μέλλον μήλο κόκκινο στο τραπέζι μιας διαρκούς δυνατότητας.

Περπατώ αφαιρώντας δραστικά τη δυνατότητα από το μέλλον, περπατώ αφαιρώντας από τη δυνατότητα το μέλλον.

Πιρουέτες του εδώ οι στιγμές, τυφλές χτυπούν πάνω στο τώρα και συνθλίβονται. Πάνω στο τέλος.

butft3
1. blu

      Με την ματιά της ποιήτριας οι συλλογισμοί των βημάτων.. Όχι, και οτι συμφωνώ μαζί της, ας πω..  Το τώρα, για μένα,  δεν είναι ο τοίχος που συνθλίβει, δεν είναι το τέλος.. Αντίθετα, πιστεύω οτι είναι «το ανοιχτό», το πέρασμα σε μια άλλη ευρύτερη αντίληψη..

1. blu

Και τα δύο ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αρχιμανδρίτου «Πόλεις του ανέμου (2005). Η μουσική σύνθεση είναι του Πολωνού συνθέτη Zbigniew Antoni Preisner (Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ)  πάνω στο ποίημα του Αμερικανού ποιητή Ezra Pound (Έζρα Πάουντ) Aegupton» (που αργότερα επανατιτλοφορήθηκε ως «De Aegypto» ) Το τραγουδά η Elżbieta Towarnicka. Τους στίχους του ποιήματος μπορείτε να τους δείτε εδώ.

Οι ζωγραφικοί πίνακες είναι του σύγχρονού μας Αμερικανού ζωγράφου ​​​Geoffrey Johnson 

 

Είναι ν’ απορείς;


Vincent_van_Gogh_-_Peasant_woman_binding_sheaves_(after_Millet)_-_Google_Art_Project

Φυσά ο αγέρας

μα τα σπαρτά δεν γέρνουν,

ζωγραφισμένα . . .

Guan Shanyue (1912-2000)

 

 

 

Ακόμα χιόνι!

Πώς μεθυσμένα πουλιά

μαζεύουν άνθη;

pen

γιρλάντα 1

Τα δυο ποιήματα χαϊκού είναι του ποιητή μας Δ. Ι. Αντωνίου,

Ο πρώτος επάνω ζωγραφικός πίνακας είναι του  Vincent_van_Gogh_με τίτλο “Peasant woman_binding_sheaves”_(after_Millet),

Ο δεύτερος κάτω ζωγραφικός πίνακας είναι της Κινέζας ζωγράφου Guan Shanyue (1912-2000)

Η μουσική σύνθεση είναι  του  Γάλλου συνθέτη Armand Amar υπό τον τίτλο Inanna από τον ομώνυμο δίσκο του

Την ώρα που η γη σκέπασε το κόκκινο φεγγάρι της..


Ήταν χθες το βράδυ, όταν η γη μας βρέθηκε να κινείται αναμεσίς του ήλιου και του φεγγαριού. Οι ακτίνες του ήλιου του ζωοποιού καθώς την αγκάλιαζαν την έκαναν να ‘ματοβάφει το φεγγάρι της . Κι όσο η γη μας σκέπαζε το κόκκινο φεγγάρι της, τόσο και κείνο χανόταν στον ίσκιο της μέχρι που έσβησε στον αστροφωτισμένο ουρανό της..

κόκκινο φεγγάρι

Έτσι η γη μας σκέπασε το φεγγάρι της. Απ’ τ’ αγκάλιασμα του ήλιου εκείνη το ‘κρυψε στην δικιά της αγκαλιά ..Κι εκείνο σαν να λούφαξε μέσα της..Ποτέ άλλοτε δεν θα μπορούσαν να’ ρθούν τόσο κοντά… Μοναχά μια τέτοια ώρα. Μια μεγάλη αγκαλιά που κράτησε τόσο λίγο,  μια υπόσχεση αγάπης ίσα για το επόμενο συναπάντημα.

11-28-setting-moon

      Να, σαν τους ανθρώπους της π’ αγαπιούνται σε καιρούς που δεν τους αφήνουν νάναι μαζί.  Κι έτσι που μένουν μακρυά κι ας αγαπιούνται τόσο, ατενίζουν τις νύχτες μοναχοί κι απ’ άλλη μεριά του σύμπαντος ο καθείς, το φεγγάρι τους, το κίτρινο, τόσο μακρυά τους νάναι όπως κείνος, εκείνη π’ αγαπούν.

Και έτσι, με πίστη περιμένοντας, προσμένουν την μεγάλη εκείνη την ώρα τ’ αγκαλιάσματος της γης με το φως και τις σκιές, για να μπορέσουνε και κείνοι να αγκαλιαστούν με κι’ ον π’ αγαπάνε στα σκοτάδια του απαγορευμένου των ανθρώπων.

Γιατί το σύμπαν το ‘χει και σε κείνους υποσχεθεί

Adiós Amor Adiós – Demis Roussos


                                                                     

26/1/2015. Πέρασαν τρία χρόνια από τότε. Σαν σήμερα, ο Ντέμης Ρούσσος, ο Έλληνας, αυτός ο παγκοσμίου φήμης τραγουδιστής μας,  από την Αθήνα, όπου το φως του έσβησε, είπε το δικό του αντίο στα εκατομμύρια των ανθρώπων που τραγούδησαν και που χόρεψαν στα τραγούδια του. 

      Λίγα λόγια γιαυτόν τον άνθρωπο που δόξασε και την τίμησε την Ελλάδα σε όλα τα μέρη της γης που όπου πήγε από την Ιαπωνία , την Ρωσία, την Ευρώπη ως την Λατινική Αμερική και την Μέση Ανατολή, λατρεύτηκε από εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο που τραγουδούσαν τα τραγούδια του. ‘Ήταν γι’ αυτούς ο αγαπημένος ερωτικός τραγουδιστής που τα τραγούδια του, υπέροχα και μελωδικά όλα τους, μιλούσαν για αγάπη κι ελευθερία, και η μοναδική εκείνη φωνή του με την ιδιαίτερη βραχνάδα της ήταν και παραμένει ως σήμερα ανεπανάληπτη. Ποιός θα μπορούσε άλλος να τραγουδήσει τα δικά του τραγούδια; Δεν νομίζω ούτε να το επιχείρησε ποτέ κανείς:

Ολόκληρο το όνομά του: Αρτέμιος Βεντουρής – Ρούσσος, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου και έζησε τα πρώτα του χρόνια. Αργότερα, στην Αθήνα και στα δεκαεπτά του μόλις χρόνια μαζί με τον μετέπειτα θρύλο Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Λουκά Σιδερά φτειάχνουν το ροκ συγκρότημα «Τα παιδιά της Αφροδίτης» Και έχουν τις πρώτες επιτυχίες τους.

Στα 1968 ο Ντέμης Ρούσος έφυγε από την Ελλάδα μαζί με τον Παπαθανασίου και κατέληξαν στην Γαλλία  για να ξεκινήσουν την διεθνή τους καρριέρα, οπότε άλλοτε σε συνεργασία και άλλοτε, μόνος του, ιδιαίτερα από το 1971 και μετά οπότε ο Ντέμης Ρούσος  ξεκίνησε και την σόλο καριέρα του ως τραγουδιστής, γνώρισε τον θρίαμβο. Πάμπολλες οι επιτυχίες του, – τι να πρωτοθυμηθώ: το άλμπουμ του «Forever and Ever», » τα τραγούδια ‘End of the world’ and ‘Spring, summer, winter and fall’,«Goodbye My Love, Goodbye», «Ω mamy blue», «My Friend The Wind «, «Quand je t’aime», «A Whiter Shade of Pale», «My Reason» κ.λ.π

Το τραγούδι του, το 1981, σε μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου είναι από τ’αγαπημένα μου. Πάνω σε αυτή την μουσική έφτειαξε μετά ο Παπαθανασίου την υπέροχη μουσική του σύνθεση, την βραβευμένη με το Όσκαρ, ¨Οι δρόμοι της φωτιάς» «Chariots of Fire»:

                                                                                     

Στην Ελλάδα μας ματάρθε, to 2010, 37 ολόκληρα χρόνια αφ’ ότου έφυγε. Μόνιμη κατοικία του ήταν η Γαλλία. Κι όμως, ως ο Έλληνας έγινε πασίγνωστος. Και για την Ελλάδα παντού μιλούσε. Οι κελεμπίες που μόνιμα φορούσε, κυρίως λόγω της παχυσαρκίας που τον ταλάνιζε, έγινε το άλλο σήμα κατατεθέν του. Από τους μεγάλους Έλληνες!

» >Τον Σεπτέμβριο του 2013, παρασημοφορήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, σε τελετή που παρατέθηκε στην πρεσβεία της Γαλλίας στην Αθήνα.

 >Ο Ρώσος αστρονόμος Τιμούρ Κριάτσκο έδωσε το όνομά του (279226 Demisroussos) στον αστεροειδή κύριας ζώνης που ανακάλυψε στις 24 Οκτωβρίου 2009 από το Ειδικό Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών που βρίσκεται κοντά στην πόλη Ζελεντσούσκαγια.» Πηγή: Βικιπαίδεια

                                                 

1.-blu_thumb.gif

Στην μνήμη του, ένα μικρό αφιέρωμα, από μένα που αγάπησα τα τραγούδια του, που τα τραγούδησα και που τον θυμάμαι να συντροφεύει με τις μελωδίες του τα  πιο νεανικά μου χρόνια.

Για μια πιο πλήρη βιογραφία του τραγουδιστή μπορείτε να δείτε και εδώ:

http://www.demislegrec.com/anglais/biographie.html

 

 

Το δέντρο, ρώτησε


MyersOurPlaceL

Χρήζει ιδιαίτερης ματιάς
καινούργιας
δέντρο κατάγιομο με φύλλα στρογγυλά
εντελώς μοναχικό
στην ανηφόρα
στην κατηφόρα της πλαγιάς.
Σκοπός του η διάκριση
η του μοναδικού εγωιστικότητα
του χώρου η αποκλειστικότητα
επιλογή της μοναξιάς.

Κρύβει ή φανερώνει τη θέα στο ταξίδι,
τη συγκέντρωση των αποδημητικών πουλιών
στον προορισμό,
την ηχώ των προσδοκιών;

Χωρίς καρπούς
ανώφελο
η προσφορά του ανύπαρκτη.


Μα εγώ το νιώθω των πέντε αισθήσεων γαλήνιο γεύμα
την έλξη του επιζητώ
και το ρωτώ αν είναι αειθαλές
αν ακόμα τέσσερις εποχές υπάρχουν
κι αν από εκεί ψηλά το μέλλον είναι oρατό.
 

                                                                                   Alan Fletcher                                                                                                                        του Γιώργου Γάββαρη

από την ποιητική του συλλογή

Το δέντρο με τις λέξεις” 2016